Dag 2018!

Het is inmiddels alweer eventjes december. Nog even en dan gaat het nieuwe jaar beginnen. Vorig jaar rond deze tijd hadden mijn man en ik de eerste termijnecho gehad, waren al onze ouders nog in leven en werkte ik als redacteur voor lokale weekbladen. Wat is er in één jaar tijd veel veranderd!

Ik merk dat ik deze maand veel aan mijn vader en schoonvader moet denken. De eerste feestdag zonder hen is al geweest en de volgende feestdagen staan voor de deur. De eerste verjaardag van mijn schoonvader dat hij er niet meer was, is ook al voorbij. En die van mijn vader komt eraan. Dit jaar was ik ziek op zijn verjaardag en ben ik een dagje later geweest. Komend jaar is hij op zijn verjaardag al ruim een half jaar overleden. Soms voelt het al heel lang geleden, soms nog maar heel kort. Soms kan ik er goed over praten, soms probeer ik het weg te stoppen. Dat laatste is niet goed natuurlijk. En inmiddels weet ik uit ervaring dat het er toch uitkomt, vaak op de meest vreemde momenten... Zo was ik een tijdje terug de vriezer aan het ontdooien en stond ik ineens huilend in de keuken omdat ik aan mijn vader moest denken toen daar een keer de vriezer ontdooid moest worden en mijn man en ik hem daarbij hielpen. Ik ben maar even op de bank gaan zitten voordat ik verder ben gegaan met onze vriezer ontdooien.

(c) Kristie Raaijmakers
Fotografie

Verdriet en geluk kunnen heel dicht bij elkaar liggen. Ook dat weet ik inmiddels uit ervaring. De geboorte van ons zoontje deze zomer is het allermooiste dat ik tot nu toe heb mogen meemaken. De bevalling zelf was heftig, maar het moment dat ons zoontje bij mij werd gelegd was zo mooi. Amper te beschrijven hoe bijzonder dat was. Na negen maanden was hij daar en kon ik me al vrij snel niet meer voorstellen dat hij er eerst niet was. Ik geniet zoveel van hem: zijn wijze blik, zijn lachjes, zijn gebrabbel (en ja, ik heb hem inmiddels al een paar keer ‘mama’ horen zeggen), hoe hij de wereld aan het ontdekken is, hoe lief hij ligt te slapen en hoe hij lekker tegen me aan kan kruipen. Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn man als vader is. Ik kan intens genieten als mijn man en mijn zoontje samen aan het spelen zijn, als ze samen een boekje lezen of als hij ons kindje een schone luier geeft en ondertussen volop met hem aan het kletsen is. Het leven met z’n drietjes is nóg leuker dan met z’n tweetjes! Wat gun ik dit geluk aan iedereen die dat graag zou willen.

Vorig jaar rond deze tijd hoopte ik dat ik een goede zwangerschap zou hebben en dat ik in 2018 een gezond kindje op de wereld zou zetten... niet wetende wat er nog meer in het nieuwe jaar zou gaan gebeuren. En nu? 2019 zal verder in het teken staan van rouwen (eerste keren zonder...), van vreugde (eerste keren met...), van bedenken waar ik naartoe wil (met name op werkgebied) en van genieten. Ik kijk niet te ver vooruit en ga het nieuwe jaar stapje voor stapje aan. Bedankt voor jullie luisterende oor, op welke manier dan ook. Het helpt mij om het van me af te schrijven en te delen met jullie. Ik wens jullie fijne feestdagen en een mooi 2019!

Triangel - Afscheid (2)

Als klein meisje leek het me heel stoer om artikelen voor de krant te schrijven. Dan staat je naam in de krant bij de stukjes die jij geschreven hebt. Bij ons in de straat woonde een van de journalisten van Weekblad Dongen (toen heette het nog Weekblad voor Dongen) en dat vond ik heel bijzonder. Een echte journaliste die maar een paar huizen bij mij vandaan worden. Dat maakte veel indruk op me!

Na een communicatiestudie en het vervullen van een aantal verschillende functies kwam ik drie jaar geleden bij Weekblad Dongen terecht. Ik mocht als correspondent aan de slag én ik werd collega van mijn oud-straatgenootje. Hoe bijzonder is dat! Als correspondent voor dit weekblad kwam ik op allerlei plekken waar je als “gewone Dongenaar” niet zomaar komt en had ik gesprekken met mensen die je anders niet zomaar spreekt. Ook mocht ik bij allerlei evenementen aanwezig zijn en was ik regelmatig op het gemeentehuis te vinden voor bijvoorbeeld een persgesprek of een raadsvergadering. Ik heb dat met veel plezier gedaan.

Een van de eerste artikelen schreef ik over de opening van een tentoonstelling bij Museum de Looierij, die werd verricht door de burgemeester. Vervolgens bekeek ik de tentoonstelling, maakte nog wat extra aantekeningen en dronk nog “even” een drankje. Dat “even” duurde uiteindelijk bijna twee uur, omdat ik met iemand in gesprek raakte. Dat werd een leuk en boeiend gesprek. En dat was zeker niet de laatste keer dat ik ergens langer bleef hangen dan ik van tevoren verwachtte. Als ‘gezicht van het Dongens kraantje’ werd ik regelmatig aangesproken door mensen. Dat varieerde van gesprekken over geschreven stukken, tips om ergens eens iets over te schrijven of om gewoon een praatje te houden. Wat was het leuk om een hele week op pad te gaan voor de Zomerspelen en alle deelnemende kinderen volop te zien genieten. Wat was de rondleiding bij de Coca Cola-fabriek, waarbij onze minister-president aanwezig was, een happening; als pers zaten we apart en kregen we slechts twee momenten om Mark Rutte op de foto te krijgen. Daar voelde ik me wel “een kleine correspondent” tussen de grote bladen en televisieprogramma’s. Ik heb in ieder geval wel mijn foto kunnen maken. Wat was het soms wennen om een commerciële tekst te schrijven, waar andere eisen aan gesteld werden dan aan een regulier artikel. Al met al heb ik veel meegemaakt én veel geleerd.

Eind juni ging ik met zwangerschapsverlof. Tijd om even tot rust te komen na een drukke en emotionele tijd en me op te maken voor één van de grootste veranderingen in mijn leven: de geboorte van ons zoontje. Iedereen die zelf kinderen heeft, weet hoe bijzonder het is om voor de eerste keer vader of moeder te worden. Het is bijna niet te beschrijven wat dat met je doet. Hét moment dat ons zoontje na de bevalling voor de eerste keer bij mij werd gelegd, staat me nog zo helder voor de geest. Na negen maanden was hij daar dan eindelijk. Ik vond het ontzettend jammer dat mijn vader het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van ons kindje genieten. Het gesabbel aan mijn pink, de kleine babyhuiltjes, zijn rustgevende gezichtje als hij lag te slapen, zijn warme lijfje tegen me aan als hij bij me lag... gewoon alles! Ons zoontje gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: hij maakte me een mama.

Ook al leek het me ontzettend lastig om weer te gaan werken en ons zoontje bij de kinderopvang achter te laten; het zou goed voor ons allebei te zijn. Hij zou wennen aan meer drukte en andere kinderen, ik zou uit mijn babybubbel weer terugkomen in “de gewone wereld” en weer wat meer volwassen gesprekken hebben. Jammer genoeg kan dit niet meer bij het weekblad zijn en moet ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Met veel plezier heb ik de afgelopen drie jaar voor dit lokale krantje geschreven en zelfs nog korte tijd de redactie mogen doen. Dongenaren, bedankt voor jullie leuke, lieve en bijzondere reacties op mijn artikelen, en graag tot ziens in ons mooie dorpje!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 6 december 2018

Een berichtje aan de baby (3)

Lieve baby,

Ruim zestien weken geleden begon het te rommelen in mijn buik. Vals alarm, dacht ik. Twee weken daarvoor dacht ik ook dat het begonnen was, maar dat bleek vals alarm te zijn. Dus ik dacht dat het nu ook nog niet echt was begonnen. Je vader is gaan werken en ik heb wat gelezen, tv gekeken, zelfs nog geblogd en al mijn appjes beantwoord. Niemand had een vermoeden dat jij snel geboren zou gaan worden, zelfs ik nog niet op dat moment.

In de middag belde ik met de verloskundige, maar er zat teveel tijd tussen de weeën. Het konden nog steeds oefenweeën zijn. Tegen de tijd dat je vader thuis was, hebben we eerst nog gegeten (burrito’s). Daarna zijn we maar eens gaan timen om de hoeveel tijd de weeën kwamen. Ze volgden elkaar sneller op. Opnieuw belde ik met de verloskundige. Nu kwam er wel iemand even kijken. En ja, de bevalling bleek begonnen te zijn. Ik zat op 3 cm ontsluiting. Je zou geboren gaan worden! Wat vond ik dat ineens spannend. En wat werd ik nieuwsgierig naar je. Je vader en ik hoefden een stuk korter te wachten dan we van tevoren hadden verwacht. Zo’n 6,5 uur na de eerste echte weeën kwam jij ter wereld! Het moment dat jij op mijn buik werd gelegd vergeet ik nooit meer. Daar was je dan eindelijk! De mooiste, leukste, liefste en knapste baby die ik ooit gezien had.

We genoten van de kraamweek, mede dankzij de lieve kraamphulp Claudia. Ik vond het ontzettend jammer dat je opa het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van jou genieten. Je gesabbel aan mijn pink, je kleine babyhuiltjes, je rustgevende gezichtje als je lag te slapen, je warme lijfje tegen me aan als je bij me lag... gewoon alles! Jij gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: jij maakte me een mama.

In het begin was het allemaal nieuw en soms nog wat onwennig. We moesten aan elkaar wennen en samen met papa ontdekten we elkaar en welk ritme bij ons pasten. Voorzichtigjes maakten we een uitstapje. We maakten een wandeling door het dorp, we gingen lunchen in ons dorp, we reden naar een winkel buiten ons dorp en we gingen eens een ochtendje of een middagje weg. 

Het leven is zoveel leuker, mooier en bijzonderder met jou erbij. Alle clichés zijn waar! Dank je wel, lieve baby, dat jij er bent. Wat voor vervelende dingen we ook hebben meegemaakt en nog mee zullen maken: jij bent het allerbelangrijkste in mijn leven! Samen met papa vormen wij een liefdevol gezinnetje en kunnen we de hele wereld aan.

Veel liefs van je mama

It’s ok not to be ok…

Soms krijg je in een korte tijd zoveel te verwerken dat je niet zo goed weet hoe je dit moet doen en waar je precies mee moet beginnen. Dit hoeven niet alleen maar negatieve zaken te zijn; het kunnen ook positieve dingen zijn of een combinatie ervan.

Tijd om na te denken
Ruim één maand geleden schreef ik over de vreugde en het verdriet waarmee ik dit jaar te maken heb gehad. Naast het overlijden van mijn vader en de geboorte van ons zoontje hebben mijn man en ik sinds die blog nog iets heftigs meegemaakt: de vader van mijn man is overleden. In ongeveer vier maanden tijd zijn twee dierbaren overleden en daartussen is ons zoontje geboren. Als het zo zwart op wit staat, lijkt het allemaal nog heftiger dan het is.

Vlak na het overlijden van mijn schoonvader was ik me op. Ik had de dood van mijn vader nog niet kunnen verwerken of ik werd voor de eerste keer moeder. Vervolgens was ik nog maar net een beetje gewend aan het moederschap en toen overleed mijn schoonvader. En toen wist ik het even niet meer. Ons zoontje zorgt voor regelmaat in mijn dagen en ik kan intens van hem genieten, maar vooral op de momenten dat hij slaapt heb ik de tijd om over van alles na te denken. Dan voel ik me verdrietig, terwijl ik zo blij ben dat ik nu eindelijk moeder ben. Dan probeer ik alles te verwerken, maar ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dat moet doen. Dan huil ik ineens omdat ik aan mijn vader en/of mijn schoonvader denk of omdat ik het ons zoontje zo gegund had om met opa’s op te groeien. Dan ga ik ineens veel eten, omdat ik emoties meestal weg probeer te eten. En dan baal ik dat ik nog niet al mijn zwangerschapskilo’s kwijt ben en dat het emo-eten me daar echt niet bij gaat helpen.

Adviezen en handvaten
Met mijn man, mijn familie en mijn vrienden kan ik over mijn verdriet praten. Op advies van de huisarts ben ik in gesprek gegaan met de praktijkondersteuner. Dat heb ik deze week voor het eerst gedaan. En dat was fijn. Ik heb kunnen vertellen wat er de afgelopen maanden is gebeurd en hoe ik me daarbij voel. De praktijkondersteuner stelde precies de juiste vragen en gaf me een aantal adviezen en handvaten waarmee ik aan de slag kan om het verdriet te verwerken, om de tijd te nemen om te rouwen en om volop van ons prachtig kereltje te genieten.

Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Daarom schrijf ik sinds deze week brieven aan mijn vader. Drie keer in de week neem ik hiervoor een vast moment en schrijf ik 15 tot 30 minuten aan mijn vader. Zo krijgt het rouwen een vaste plek in mijn dagelijks leven en kan ik mijn vaders overlijden echt een plekje gaan geven. Daarnaast probeer ik meer rust te nemen. Zodra ons zoontje slaapt, ga ik meteen aan de slag in het huishouden. Ik mag best wat vaker even gaan rusten of even iets voor mezelf doen. Dat gun ik mezelf nog te weinig. Ook mag ik niet vergeten dat de bevalling pas drie maanden geleden is. Mijn lichaam heeft tijd nodig om daarvan te herstellen. Ook al viel mijn bevalling relatief gezien mee (voor zover dat kan bij een bevalling), het heeft wel effect op mijn lichaam gehad. Mede daarom moet ik me nu niet teveel focussen op het afvallen, maar moet ik daar even drie maanden rust van nemen. Dat betekent niet dat ik me vol moet (vr)eten, maar wel dat ik dat doel (mijn resterende zwangerschapskilo’s verliezen) even moet parkeren. Zoals de praktijkondersteuner tegen me zei: “Je kunt er dat nu even niet bij hebben.” Zij verwacht dat ik door het schrijven van de brieven minder de neiging ga krijgen om mijn emoties weg te eten. Ik hoop het…

Aan de slag
Het was prettig om met ‘een buitenstaander’ over alles te praten en om mijn verhaal kwijt te kunnen. De praktijkondersteuner nam de tijd voor me, gaf me de ruimte voor mijn emoties en wist me op weg te helpen. Over een paar weken heb ik weer een gesprek met haar om te kijken hoe het dan gaat. Dat is fijn. Voor nu ga ik aan de slag met haar adviezen. Ik geniet van mijn gezinnetje, ik ben heel dankbaar dat ik moeder ben van ons lieve mannetje en ik huil om de twee grote verliezen. En ja, de ene dag gaat het beter dan de andere dag… maar dat zal voorlopig nog wel blijven.

Opgroeien zonder opa’s

Toen ik geboren werd, was één van mijn opa’s al overleden (de vader van mijn vader). Mijn andere opa heb ik wel leren kennen; hij overleed toen ik acht jaar was. Ik herinner me dat hij me altijd ‘Klim’ noemde. Ik schreef dan op een briefje “Opa, ik heet Kim geen Klim” en dat stopte hij dan in zijn colbertje. Mijn oma kwam vele jaren na zijn overlijden nog steeds briefjes tegen waarop dat zinnetje stond. Ook herinner ik me dat hij altijd in zijn grote stoel zat als we bij opa en oma op bezoek waren én dat hij hele grote handen had. Ik had een grote, stoere en sterke opa, die ik gelukkig nog een aantal jaren heb mee kunnen maken. Van mijn andere opa heb ik verschillende foto’s gezien en allerlei verhalen gehoord. Dat leek me ook een grote, stoere en sterke opa.

Toen ons zoontje werd geboren, was ook één van zijn opa’s al overleden… namelijk mijn vader. Ik vertel ons zoontje nu al wel eens wat over zijn opa en dat zal later waarschijnlijk alleen maar meer worden. In zijn slaapkamer hangt bijvoorbeeld een schilderij dat zijn opa heeft gemaakt. Dat heb ik gekregen als 8-jarig meisje en ik vertel hem regelmatig wat daarop te zien is en wie het heeft gemaakt. Als hij later groter is, kan ik hem nog meer over zijn opa vertellen. Dan zal hij van zijn grote nichten te horen krijgen wat voor leuke en trotse opa hij was.

Inmiddels is ons zoontje bijna drie maanden oud en is zijn andere opa ook overleden. De vader van mijn man heeft ons kindje gelukkig nog wel een paar keer gezien en vastgehouden. Ons zoontje zal geen eigen herinneringen aan zijn opa hebben. Hij zal hem leren kennen door onze verhalen (waar we ook nu al mee zullen beginnen) en zijn grote neef zal hem vertellen wat voor trotse opa hij was.

Wat had ik het ons zoontje gegund om met twee lieve en trotse opa’s op te groeien die hem zouden leren timmeren, hem over de natuur zouden vertellen, misschien zelfs met hem zouden gaan voetballen en nog veel meer. Gelukkig zijn er genoeg andere lieve, leuke en geweldige mensen om hem heen die onvoorwaardelijk van hem houden en hem ook van alles gaan leren. Het was alleen zo mooi geweest als zijn opa’s er ook nog bij waren geweest.

Verdriet en vreugde

De eerste keer dat je moeder of vader wordt, heeft veel impact op je leven. Ook al heb je tijdens de zwangerschap negen maanden de tijd om naar je kindje uit te kijken en je hierop voor te bereiden, pas als hij of zij geboren is weet je hoeveel er verandert in je leven. Je hebt ineens de verantwoordelijkheid over een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou. Tegelijkertijd voel je een onvoorwaardelijke liefde voor je kindje en kun je je amper voorstellen dat hij of zij er eerst niet was. Dat weet ik inmiddels.

Als je een dierbare verliest, heeft dat ook veel impact op je leven… zeker als het één van je ouders is. Je vader of je moeder die er altijd voor je was, waar je altijd terecht kon en die je hielp waar kon, is er ineens niet meer. Of het overlijden nu onverwachts komt of dat je het langzaamaan hebt zien aankomen, voor je gevoel is hij of zij er ineens niet meer. Dat is raar; dat doet verdriet, en dat doet pijn. Je beseft je niet altijd even goed dat deze persoon er écht niet meer is. Tegen beter weten in hoop je dat hij of zij gewoon nog even bij je komt binnenlopen of gewoon de telefoon opneemt als je belt. Ook dat weet ik inmiddels.

Een bijzonder jaar

2018 zou een heel bijzonder jaar voor me worden. Mijn allergrootste wens - moeder worden - zou werkelijkheid gaan worden. Mijn man en ik hadden er wel even geduld voor moeten hebben (lees: een aantal jaren), maar in november vorig jaar ontdekten we dat ik zwanger was… en dat hebben we in december meteen met onze families gedeeld. In de zomer van 2018 zou ons wondertje geboren gaan worden. Natuurlijk brak er een spannende tijd aan, zeker het eerste trimester. Zou alles goed gaan met de baby? Was hij/zij helemaal gezond?

Net toen het eerste trimester voorbij was en het grote genieten van de zwangerschap kon gaan beginnen, kregen we te horen dat mijn vader ernstig ziek was. Op dat moment wisten we nog niet precies wat er aan de hand was, alleen dat het niet goed zat. Slechts een paar maanden na die eerste diagnose is mijn vader overleden. Niet geheel onverwachts toen, maar wel veel te snel en veel te jong… Je wil je vader (of je moeder) natuurlijk nooit verliezen, maar wat had ik hem en ons kindje gegund dat ze elkaar nog hadden mogen leren kennen.

Een paar weken na het overlijden van mijn vader werd mijn allergrootste wens werkelijkheid. Ons zoontje werd geboren en maakte van mijn man en mij ouders. Het was een mooie, bijzondere en emotionele dag. Vooral toen mijn moeder alleen aan ons bed stond om haar jongste kleinkind te bewonderen. Wat had ze daar graag met mijn vader gestaan. Je verandert er niets meer aan en je moet door met je leven, maar dat neemt niet weg dat ik mijn vader ontzettend mis.

Hoe te combineren?

Verdriet en vreugde zijn met elkaar verbonden, hoor of lees je wel eens. Dat weet ik nu helemaal uit eigen ervaring. Het overlijden van mijn vader heb ik nog lang niet verwerkt en het moederschap is soms nog wel even wennen. Hoe je die twee grote gebeurtenissen met elkaar combineert? Ik weet het niet… Ik geniet met volle teugen van ons zoontje, ik kan me niet meer indenken dat hij er eerst nog niet was en ik smelt helemaal als hij naar me lacht. Op sommige momenten moet ik ineens aan mijn vader denken en barst ik in huilen uit. Wat had ik hem graag nog wat langer bij ons gehad. Ik ga ervanuit dat hij meekijkt en over ons waakt, waar hij nu ook is.

Een berichtje aan de baby (2)

Lieve baby,

Halverwege november ontdekte ik dat jij in mijn buik aan het groeien was. Ik heb zeker vier zwangerschapstesten gedaan om te kijken of het wel echt was. Nog niet eerder had ik een positieve test in handen gehad... Vol verbazing en vol blijdschap hebben je papa en ik naar alle testen gekeken. Er groeide een klein wondertje in mij.

Op de eerste echo was je nog heel klein, maar bij de termijnecho begon je al op een mensje te lijken. Een mensje dat van ons een papa en mama ging maken. Langzaamaan begon mijn buik te groeien, gingen mijn hormonen steeds meer hun eigen gang en lustte ik bepaald eten en drinken niet meer. Sommige etenswaren mocht ik niet (ik kijk stiekem wel een beetje uit naar een broodje gerookte zalm of een broodje carpaccio) en van ander eten werd ik misselijk. Ik heb al een aantal maanden geen vleeswaren op mijn brood gedaan, geen bananen gegeten, geen Tony Chocolonely op (en ik ben echt dol op de puur/kers/meringue), geen cola gedronken en amper zwarte theesoorten op. Wel had ik af en toe voorkeur voor bepaald eten/drinken, waaronder letterbiscuits (die ik inmiddels in geen enkele supermarkt meer kan vinden), tarwekoekjes, breekcrackertjes met kaas en cassis.

Tijdens de 20-weken-echo bleek alles nog steeds in orde met je te zijn; in ieder geval wat ze op dat moment allemaal kunnen zien. Je was flink gegroeid en werd nog meer een mini-mensje. Bij die echo kregen we te horen dat je een jongetje was. Veel mensen uit onze omgeving waren ervan overtuigd dat je een meisje was, maar er was geen twijfel mogelijk over je geslacht. Nu konden we je definitieve naam kiezen. Je papa en ik hadden een lijstje met vijf namen. Omdat ik de uiteindelijke meisjesnaam had gekozen, koos papa jouw naam. Hopelijk vind jij ‘m net zo mooi als dat wij ‘m vinden.

Mijn zwangerschap vorderde prima. Jij groeide goed en vanaf 21 weken voelde ik je bewegen in mijn buik. Dat blijf ik één van de meest bijzondere zaken van een zwangerschap vinden. Ik geniet nog steeds van je getrappel in mijn buik, ook al ben je er nu vooral dol op om tegen mijn ribben te trappelen. Lichamelijk had ik weinig te klagen. Ik ben het eerste trimester heel moe geweest en de laatste loodjes nu zijn wat zwaarder, mede door het hele warme weer, mijn voeten die vocht vasthouden en mijn buik die wat meer in de weg zit. Verder is het op dat gebied een prima zwangerschap.

Emotioneel gezien is dat een ander verhaal. Toen ik 14 weken zwanger was, kregen we te horen dat je opa ernstig ziek was. Dat hakte er enorm in. Wij zijn zoveel mogelijk bij hem geweest en hij heeft jou via de echofoto’s en mijn buik zien groeien. Helaas ging je opa zo snel achteruit dat hij je niet meer heeft kunnen ontmoeten. Hij weet wel hoe je gaat heten en jouw geboortekaartje is met hem meegegaan. Je opa zou enorm trots op je zijn geweest, zoals hij dat ook op zijn andere kleinkinderen is. Via al onze verhalen zul je hem alsnog een beetje kunnen leren kennen.

Lief kleintje in mijn buik, vandaag is het 31 juli en ben ik 40 weken zwanger. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat ik 08/08/2018 een mooie geboortedatum vind. Ik kreeg toen al te horen dat ik richting de uitgerekende datum niet langer zou willen wachten... en dat klopt. Je papa en ik zijn er klaar voor om samen met jou een gezinnetje te gaan vormen. We kijken enorm uit naar je komst (en dat zijn inmiddels velen met ons) en we vinden het allemaal best spannend. Jij bepaalt uiteindelijk wanneer je wil komen... dus mocht je klaar zijn voor deze wereld, weet dan dat je in een liefdevolle omgeving terecht zal komen waarin je ouders er altijd voor je zullen zijn. En ondertussen wachten wij (on)geduldig af wanneer jij gaat komen en geniet ik nog eventjes van het kleine getrappel in mijn buik.

Liefs van je mama

Zwangerschapsshoot

Een zwangerschap is iets heel bijzonders om mee te maken. Vrouwen die een of meerdere keren zwanger zijn geweest, zullen dit vast beamen. Het is echt wonderlijk dat er een klein mensje in je groeit die elke week iets groter wordt en die je op een gegeven voelt bewegen in je buik. Die schopjes (de ene keer harder en pijnlijker dan de andere keer) blijf ik heel speciaal vinden.

(c) Kristie Raaijmakers Fotografie

Als je al vaker blogs van me gelezen hebt, weet je dat een zwangerschap niet vanzelfsprekend was voor mijn man en mij. Wij zijn daarom ontzettend blij dat we over niet al te lange tijd ons zoontje in onze armen mogen sluiten. Inmiddels ben ik ruim 39 weken zwanger, dus de dag van de bevalling komt steeds dichterbij. Spannend!

Fotoshoot
Om een mooie herinnering aan deze eerste zwangerschap te hebben, besloten mijn man en ik een zwangerschapsshoot te doen. Inmiddels is het alweer bijna twee maanden geleden dat we dit gedaan hebben. Op dat moment was ik 31 weken zwanger. We hebben een hele leuke shoot gehad en we zijn erg blij met de resultaten. Dat wilde ik graag nog even met jullie delen.

(c) Kristie Raaijmakers Fotografie

Wij hebben onze fotoshoot bij Kristie Raaijmakers Fotografie in Eindhoven gedaan. Ik ken Kristie via de (inmiddels opgeheven) website www.leesfanaten.nl. Zij was deze recensiewebsite gestart en ik heb een aantal jaren voor deze website recensies gelezen en de eindredactie gedaan. Inmiddels heeft Kristie een eigen fotostudio in Eindhoven.

Op een donderdagmiddag in mei hadden wij onze afspraak staan. Vooraf hadden we aan Kristie een aantal fotovoorbeelden gestuurd. Op de dag zelf hadden we een aantal spullen, waaronder een leesboekje en blauwe muisjes, en verschillende kledingsetjes meegenomen. Kristie stelde ons vanaf het begin op ons gemak en nam uitgebreid de tijd voor de zwangerschapsshoot. Naast de voorbeelden die wij zelf graag als foto wilden, kwam ze met een aantal creatieve ideeën. Ze dacht goed met ons mee en maakte heel veel foto’s. Heel prettig allemaal!

Prachtige resultaten
Binnen een paar dagen kreeg ik via WhatsApp al een aantal foto’s toegestuurd, zodat ik deze nog aan mijn vader kon laten zien. Heel fijn! En uiteindelijk konden we na ruim één week opnieuw naar de fotostudio komen om alle resultaten te bekijken. Wat heeft Kristie ons op een leuke en mooie manier op de foto gezet. Mijn man en ik kijken zeer tevreden terug op de fotoshoot en bladeren nog regelmatig door het boekje met alle foto’s erin.

(c) Kristie Raaijmakers Fotografie

Triangel - Afscheid

Zo is je gewaardeerde collega met pensioen gegaan en heb je haar redactietaken mogen overnemen, en zo is het moment aangebroken dat je van je zwangerschapsverlof mag gaan genieten. Als dit weekblad bij jullie in de bus is gevallen, is de eerste dag van mijn verlof begonnen. Daar was ik stiekem wel een beetje aan toe. Volgens mijn man ga ik me de komende tijd ontzettend vervelen, omdat we vrijwel alle voorbereidingen al getroffen hebben. De babykamer is klaar, de kleertjes zijn gewassen en gestreken, een deel van de enveloppen is beschreven, de kraamzorg is geregeld, verschillende zwangerschapscursussen zijn gevolgd en het meeste van de uitzetlijst hebben we al in huis. Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen. Genoeg Netflix-series die ik nog wil gaan kijken, genoeg mensen in mijn omgeving die ik kan gaan ‘vervelen’ (en gelukkig hebben zij niet allemaal op dezelfde dag vrij) en genoeg tijd om overdag wat extra dutjes te doen (nu het nog kan…).

De titel van deze Triangel slaat niet alleen op het tijdelijke afscheid dat ik van Weekblad Dongen ga nemen. Het gaat ook over een groot en verdrietig verlies, waar ik de komende tijd nog veel mee bezig zal zijn en bij stil zal staan: het overlijden van mijn vader. Mijn lieve papa is er niet meer en hij heeft niet meer de kans gekregen om onze baby te leren kennen. Dat maakt mijn zwangerschap heel dubbel. Aan de ene kant is er blijdschap omdat mijn man en ik onze kinderwens in vervulling mogen zien gaan, en aan de andere kant is er een heel groot verdriet en gemis omdat mijn vader er niet meer is. In één van de laatste gesprekken die ik met hem voerde, vroeg hij me naar de naam van ons kindje. Dat was precies op de dag dat ik aan hem had willen vragen of hij de naam wilde weten. Hoe toevallig is dat? Buiten mijn man en ik weet mijn vader voorlopig als enige hoe ons zoontje zal gaan heten. En hij vond het een hele mooie naam.

Mijn zwangerschapsverlof zal anders verlopen dan ik voorafgaand had verwacht. Dat schijnt bij het leven te horen, maar dat maakt het niet altijd even gemakkelijk. De komende tijd neem ik mijn rust en bereid ik me voor op de komst van ons zoontje (voor zover dat kan). Daarnaast houd ik me vast aan de herinneringen aan mijn vader, die ik nu nog meer koester.

Weekblad Dongen is de komende maanden in goede handen van mijn vervangster en de correspondenten. Zij zorgen ervoor dat er elke week weer een leuke en interessante krant bij jullie verschijnt, waarin onder andere de kermis, de Zomerspelen, de opening van de nieuwe Cammeleur, De Dongense DorpsQuiz en de Vaortse Oldtimerdag natuurlijk niet zullen ontbreken. Blijf vooral ook zelf mooie, boeiende en leuke artikelen insturen. Daar wordt ‘ons krantje’ alleen maar beter van. Ik wens mijn collegaatjes heel veel succes toe en tegen onze lezers zeg ik: tot ziens!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 28 juni 2018

Triangel - Heel gewoon allemaal

Vorige week verscheen bij Omroep Brabant het bericht dat Dongen doodgewoon was. Dat was gebleken uit ‘een objectief onderzoek’ van de redactie van het magazine Quest. Dongen bleek de gewoonste plaats van Nederland te zijn. De redenen? Dongen is een naam zonder fratsen, de inwoners heten er nog ‘gewoon’ Cor en Anna, en er gebeurt helemaal niets in Dongen.

Als we naar de laatstgenoemde reden kijken, weten wij als inwoners van de gemeente Dongen dat er hier juist heel veel gebeurt. Dongen staat bekend om verschillende evenementen, waarvan de Zomerspelen waarschijnlijk het meest bekend is. Veel ouders houden er met hun vakantie rekening mee, zodat hun kinderen mee kunnen doen aan deze gezellige activiteit. Niet alleen de Zomerspelen is een belangrijk evenement in Dongen; dat geldt bijvoorbeeld ook voor Verrassend Dongen, de Dag van het Park, de Avondvierdaagse, de Dongense Dorpsquiz en DongenIce. Waarschijnlijk bedoelt de Quest dat er op crimineel gebied niets gebeurt in Dongen, maar dat terzijde…

Als ik naar mezelf kijk, woon ik al lang met veel plezier in Dongen. Ik ben hier geboren en getogen. Tussendoor heb ik vier jaar in een stad gewoond, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug ‘op het oude nest’. Dat schijnt wel iets typerend voor ons dorpje te zijn. De meeste Dongense kinderen gaan nog wel in Dongen naar de middelbare school, maar voor het échte studeren zijn ze op de grote steden aangewezen. Veel studenten gaan dan meteen op kamers. Weg uit het kleine dorp en gezellig wonen in de grote stad! Tegen de tijd dat ze dan afgestudeerd zijn, hun eerste baan gevonden hebben en het tijd is om te gaan settelen komen ze vaak weer terug naar Dongen. Dé ideale plek om samen te wonen, te trouwen en eventueel een gezin te stichten. Ik heb geen idee eigenlijk of dat ook bij andere dorpen het geval is, maar ik merk wel dat veel oud-klasgenootjes van de basisschool inmiddels weer in Dongen wonen.

Het leuke aan wonen in een dorp vind ik onder meer het ons-kent-ons-sfeertje. Het is gewoon leuk dat je op verschillende plekken herkend wordt. Zo kom ik bijna elke week bij dezelfde slagerij. De eerste keer dat ik daar samen met mijn man kwam, werd meteen gezegd: “Oh, dus jij bent de man van…” Ja, ik had het daar wel eens over hem gehad. Mijn man is opgegroeid in Vught, ook een dorpje. Maar daar zijn de mensen heel erg gericht op ’s-Hertogenbosch, waardoor dat dorpse karakter er heel anders is dan bij ons. Hij moest daarom in het begin wel even wennen aan dat ons-kent-ons-sfeertje. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en is ook hij “het helemaal gewoon”.

De Quest kan ook ons dorpje gewoon noemen, ik ben gewoon hartstikke blij dat ik een echte Dongense Pee ben!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 17 mei 2018

Bewegingen in je buik

En nee, met de titel van deze blog bedoel ik geen rommelende darmen of iets dergelijks. Ik wilde weer eens iets delen over mijn zwangerschap. Iets dat ik tot nu toe als heel bijzonder ervaar…

Als je zwanger bent, kom je op een gegeven moment op een puntje dat je je kindje gaat voelen. Wanneer dat precies is, verschilt per persoon en per zwangerschap. Bij een eerste zwangerschap voel je gemiddeld rond de 20 weken voor het eerst het kindje. Bij een tweede (of derde of…) weet je wat je kan voelen en voel je vaak al eerder de eerste bewegingen in je buik.

Plek placenta

Tijdens een pretecho op de Negenmaandenbeurs (ik was toen 17 weken zwanger) kreeg ik te horen dat mijn placenta aan de voorkant ligt. Dat betekende dat het nog wel kon duren voordat ik ons kindje zou kunnen voelen. De echoscopist vergeleek het met een kussentje op je buik. Als je een kussentje op je buik hebt liggen en iemand legt zijn/haar hand erop, dan voel je daar meestal ook niet zoveel van. Dus ik besloot om het maar rustig af te wachten…

Bij de 20-weken-echo werd nogmaals bevestigd dat mijn placenta aan de voorkant lag. Deze echoscopist zei dat ik bij 24 weken zeker iets gevoeld zou hebben en dat als ik er dan aan terugdacht ik waarschijnlijk wel kon terughalen wanneer ik voor het eerst iets gevoeld zou hebben.

Hoe zou het voelen?
Ik had geen idee hoe het zou voelen en wat ik kon verwachten. De een vergeleek het met een vlindertje die tegen je hand gaat, terwijl de ander het meer een soort plopjes vond. Ik wachtte geduldig af… én ineens bij de 21 weken voelde ik iets in mijn buik dat ik niet herkende. Zou dat het zijn…? Of waren het toch mijn darmen? In die week erna voelde ik om de paar dagen toch weer datzelfde gevoel. Het leek op bubbels uit een bubbelbad maar dan binnenin je buik. Anders kan ik het niet omschrijven. Dat kon haast niet anders dan onze baby zijn. Yeah!

Inmiddels ben ik 26 weken zwanger en voel ik de baby meerdere keren per dag. Zo bijzonder! Ik weet nu ook in welke houding ik hem het beste voel, dus die houding neem ik af en toe ook even aan. Het maakt het allemaal nog tastbaarder… Mijn groeiende buik helpt daar overigens ook wel bij ;-).

Het getrappel voel ik de laatste tijd nog beter, maar dat is niet raar natuurlijk nu de baby steeds groter wordt. Mijn man legde regelmatig zijn hand op mijn buik als ik zei dat de baby aan het bewegen was. Maar hij voelde hem niet… tot gisterenavond. De baby was lekker aan het bewegen en ineens vroeg mijn man of hij voelde wat hij dacht te voelen. En dat klopte! Daarna schopte de baby nog een paar keer, zodat zijn vader zeker wist dat hij hem gevoeld had. Heel leuk dat mijn man hem nu ook gevoeld heeft. Dat zal alleen maar beter voelbaar worden, verwacht ik zo.

Humor is op verschillende manieren te ervaren

1 april is dé dag om grappen uit te halen. Dat gebeurt kleinschalig bij mensen thuis door bijvoorbeeld zout en suiker om te wisselen, en grootschaliger via de media zoals baby’s die voortaan ook in de Python mogen of een collegereeks ‘hoe om te gaan met stress?’ door Jochem Myjer bij de Universiteit van Leiden. Grappen die de meeste mensen wel kunnen waarderen, ook als achteraf blijkt dat het niet zo was.

Minder geslaagd
Op Instagram kwam ik echter ook een grap tegen die ik een stuk minder geslaagd vond. Een fotomodel had een foto gedeeld waarop ze een klein buikje had met een aankondiging dat ze lang heeft moeten wachten en het nu eindelijk mag vertellen: “het is 1 april”. Verschillende mensen zagen daar de humor van in; verschillende ook niet. Dat heb je natuurlijk altijd met grappen. Niet iedereen heeft dezelfde humor.

Het pijnlijke aan deze grap is echter dat er veel vrouwen zijn die graag een aankondiging willen doen dat ze zwanger zijn, maar die dat niet kunnen. Zwanger worden is voor 1 op de 6 stellen geen vanzelfsprekendheid. Afgelopen november tijdens de Week van de Vruchtbaarheid durfde ik aan te geven dat mijn man en ik tot die stellen behoren. Op dat moment waren wij al 2,5 jaar bezig om onze grootste wens in vervulling te laten gaan. Inmiddels ben ik 23 weken zwanger van ons eerste kindje en daar ben ik dolgelukkig mee. Maar ik weet nog heel goed hoe het is om zwangerschapsaankondiging na zwangerschapsaankondiging tegen te komen en het daar heel moeilijk mee te hebben. Het is niet dat je het anderen niet gunt om zwanger te raken, maar als je het zelf heel graag wil gun je het jezelf het meeste. Hoe egoïstisch dat ook klinkt…

Daarom kan ik me heel goed voorstellen dat deze Instagram-grap bij mensen helemaal verkeerd kan vallen. Als je niet te maken hebt met vruchtbaarheidsproblemen, ben je er waarschijnlijk niet mee bezig dat je foto heel pijnlijk kan zijn voor een ander. Maar toch…

Ongewenste kinderloosheid
Onder de foto’s waren verschillende reacties te lezen. Van mensen die het een geweldige grap vonden tot discussies over ongewenste kinderloosheid. Een opmerking tijdens die discussie die me in negatieve zin bijbleef, was dat iemand zei dat ongewenst kinderloos zijn een keuze is. Als je zelf niet zwanger kunt raken, kun je namelijk altijd nog adopteren of een pleegouders worden. Deze persoon bleek zelf met pleegouders opgegroeid te zijn en dat als prettig ervaren te hebben, maar hij leek niet te begrijpen dat adoptie of een pleegkind anders is dan zelf een zwangerschap te ervaren.

Humor kan soms een lastig verhaal zijn. Cabaretier Roué Verveer gaat hier in zijn laatste show ook op in. Vroeger kon hij bij wijze van spreken over alles grappen maken. Tegenwoordig is het meteen op social media te lezen als een grap van hem niet goed begrepen wordt of niet als een grap gezien wordt, terwijl hij het dan niet eens verkeerd bedoelt. De Instagram-foto zal ook niet verkeerd bedoeld zijn, maar misschien zijn er bepaalde zaken waar je maar beter geen grappen over kunt maken… En ook daar zullen de meningen over verschillen!

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018

En het is...

Vorige week hadden mijn man en ik een belangrijke afspraak in het echocentrum. De 20-weken-echo stond namelijk op de planning. Dat vonden we spannend én leuk tegelijkertijd. Het is heerlijk om ons kindje weer te zien, maar we waren heel benieuwd of hij/zij helemaal gezond was (voor zover dat te zien is).

Over de echo zelf
Iedere vrouw krijgt de kans om een 20-weken-echo te laten doen, maar het is niet verplicht. Veel vrouwen kiezen wel voor deze echo. Ook al is de kans groot dat je bij deze echo het geslacht van je baby kunt zien, is dit niet de hoofdzaak bij de echo. Er wordt naar de gezondheid van je kindje gekeken. De echoscopist kijkt onder andere naar het hart, de hersenen, nieren, maag, buikwand, ruggetje, blaas, armen, benen, botten en schedel van je baby. Afwijkingen die kunnen worden gezien zijn bijvoorbeeld een hartafwijking, open rug, open schedel en waterhoofd. Tijdens de 20-weken-echo kunnen niet alle afwijkingen worden gevonden, maar als je een positieve echo hebt gehad, ga je wel wat meer gerustgesteld de rest van je zwangerschap in.

Onze ervaring
Zoals gezegd vonden wij het een spannende en leuke echo. De echoscopist die wij hadden, was een hele aardige vrouw die alles duidelijk uitlegde en benoemde. Sommige zaken konden we zelf zien, zoals de hersenen en het hartje, maar bij bijvoorbeeld de longen en de nieren was het wel fijn dat de echoscopist benoemde wat het was én vertelde dat het goed was.

Alles dat tijdens de 20-weken-echo bekeken kon worden, zag er goed uit. Ook qua groei en dergelijke zat de baby mooi gemiddeld. Dat was wel een opluchting, kan ik je vertellen. Doordat mijn placenta aan de voorkant zit, had ik de baby nog niet gevoeld. Dus dan is het wel extra fijn om te zien en te horen dat alles goed gaat. Het enige dat de baby niet helemaal goed liet zien, was het gezichtje. Daarom ben ik afgelopen dinsdag nog een keer terug geweest. Toen heeft de echoscopist gezien dat de boven- en onderkaak even lang waren, zoals het hoort.

Het geslacht
Voorafgaand aan de echo kregen we de vraag of we het geslacht wilden weten. Aangezien we op de Negenmaandenbeurs een extra echo hadden gedaan en de echoscopist daar niet met zekerheid kon zeggen of het een jongetje of een meisje was, wilden we het graag weten als het te zien was. Hoe cliché het ook klinkt, de gezondheid vonden we het allerbelangrijkste… maar we waren ook wel benieuwd of we een zoontje of een dochtertje zouden krijgen.

Toen de echoscopist bij de beentjes was aanbeland, vroeg ze of we zelf konden zien wat het werd. Het was heel duidelijk: met 100% zekerheid kon de echoscopist zeggen dat ik in verwachting ben van een jongetje!

Al met al ben ik heel blij dat alles goed is met onze kleine man. Op naar een voorspoedige tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden.

Een berichtje aan de baby

Dag kleintje in mijn buik,

Hoe is het daar met jou? Wat is de tijd toch snel gegaan! Morgen zitten we op de helft van de zwangerschap. Tenminste, als je precies op de uitgerekende datum geboren wordt. Ik denk dat je wat later zal komen, namelijk op 8 augustus. 08-08-2018 is wel een mooie geboortedatum, toch?! We zullen het deze zomer ontdekken. Voorlopig mag je nog lekker in mijn buik blijven groeien.

Op de vorige echo was te zien dat je volop aan het bewegen bent. Ik heb je nog niet gevoeld, maar dat komt omdat de placenta aan de voorkant ligt. Dan duurt het wat langer voordat ik je ga voelen. Ik ben wel heel benieuwd hoe dat is. Sommige vrouwen zeggen dat het voelt alsof je aangeraakt wordt door een vlindertje. Ik kan me er nu nog geen voorstelling van maken.

Deze week vindt de 20-weken-echo plaats. Dan gaan je papa en ik je weer zien. Er wordt uitgebreid naar je gekeken. En dat vind ik best wel spannend. Ben je goed gegroeid? Ben je helemaal gezond? Gaat het allemaal goed met je? Als we willen én het is te zien, krijgen we ook te horen of je een jongetje of een meisje bent. Bij de vorige echo liet je het niet echt zien, dus ik ben benieuwd wat je deze week doet. Heel veel mensen uit mijn omgeving denken dat je een meisje bent, zelfs je papa. Ik heb geen idee. Het belangrijkste is dat je gezond bent, hoe cliché dat ook klinkt.

Kleintje, ik hoop dat je het goed naar je zin hebt in mijn buik. Sinds vorige week kan ik in ieder geval niet meer verbergen dat jij in mijn buik aan het groeien bent. We hebben er lang op gewacht, maar ik laat nu vol trots zien dat jij eraan komt.

Liefs van je mama

Triangel - Stemmen maar

Nog een kleine twee weken en dan zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Daar kun je inmiddels bijna niet meer omheen als je door onze gemeente rijdt, de social media in de gaten houdt en natuurlijk dit weekblad leest. De verschillende politieke partijen doen enorm hun best om zoveel mogelijk kiezers te trekken. Elke deelnemende partij wil natuurlijk het liefste de grootste van Dongen worden. Maar wie zal dat uiteindelijk worden? Wederom Volkspartij Dongen? Of is het deze keer toch een andere partij?

Eén ding is in ieder geval zeker: de gemeenteraad ziet er na woensdag 21 maart heel anders uit. Dat komt in de eerste plaats omdat twee partijen uit de huidige raad niet meedoen aan de verkiezingen. Dat zijn Lijst Breugelmans en het Democratisch Podium. Mieke Breugelmans vindt haar politieke carrière mooi geweest zo en Martin Montens staat inmiddels op de lijst van de PvdA nadat een deel van zijn partij besloot over te stappen naar D66. Daar hebben we meteen één van drie nieuwe partijen die aan de gemeenteraadsverkiezingen meedoen. Naast D66 zijn dat De Ouderenpartij voor Dongen en PRO Dongen. Laatstgenoemde is de nieuwe partij van oud-CDA’er Rob Huijben. Dat nieuws is je de afgelopen tijd waarschijnlijk niet ontgaan. Verder doen de bekende partijen Volkspartij Dongen, CDA, Dongense VVD en PvdA mee. Keuze genoeg dus!

Nu ik geruime tijd als politiek verslaggever in de raadszaal heb gezeten, kijk ik deze keer op een andere manier naar de gemeenteraadsverkiezingen. Ik verdiepte me altijd wel wat in de partijprogramma’s voordat ik ging stemmen, maar doordat ik nu regelmatig de raadsleden heb horen en zien spreken is de lokale politiek nog meer voor me gaan leven. Je krijgt een beter beeld bij de verschillende partijen en bij de personen die namens een partij in de gemeenteraad zitten. Nu staan niet alle personen uit de huidige raad op de verkiezingslijst en heb je door de nieuwe partijen een heleboel nieuwe namen die in de raad terecht kunnen komen. Maar dat is alleen maar een goed teken, lijkt me. Het maakt mij heel nieuwsgierig hoe de Dongenaren op 21 maart gaan stemmen, wie er allemaal in de gemeenteraad terecht komen en wat voor nieuwe coalitie we krijgen. Ik zal het wat meer van de zijlijn gaan meemaken, aangezien Weekblad Dongen sinds kort een nieuwe politieke correspondent heeft. Misschien heb je hem al aan de perstafel in de raadszaal zien zitten en/of heb je zijn voorstelstukje in het weekblad gelezen; dan weet je al over wie ik het heb. En mocht je dat ontgaan zijn, dan is onze nieuwste aanwinst zeker geen onbekende: Tjietse Broeders heeft het politieke stokje van me overgenomen. En hij is meteen heel enthousiast aan het werk gegaan. De huidige raad heeft hij nog een paar keer meegemaakt… en hij kan straks samen met de nieuwe raad én het nieuwe college fris aan de slag. Je zult hem sowieso tijdens de verkiezingsavond in het gemeentehuis aantreffen, waar hij verslag zal dan van de uitslagen in Dongen.

Mocht je er nog niet helemaal uit zijn op welke partij je wil gaan stemmen, dan kun je de verschillende partijprogramma’s lezen via www.dongenkiest.nl en/of je vult de Gemeentekieswijzer in die vanuit de regionale dagbladen is opgesteld. Deze is te vinden op www.gemeentekieswijzer.nl. De uitkomst via deze kieswijzer was voor mij (gelukkig) geen verrassing. Ik weet welke partij mijn stem krijgt op 21 maart. En ik ga stemmen… jij toch ook?!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 8 maart 2018

Zwangerschap en hormonen

Als je zwanger bent, gieren de hormonen door je lijf en dat schijnt alleen maar meer te worden. Inmiddels ben ik 19 weken zwanger en heb ik al wat ‘bijzondere’ dingen meegemaakt dankzij mijn hormonen. En mijn man ook trouwens. Daarvan wil ik een paar dingen graag met jullie delen.

KitKats

Ik wist nog niet zolang dat ik zwanger was toen er een KitKats in ons huis lagen. Op een vrijdagmiddag had ik daar zo’n zin in dat ik een KitKat opat. Dat was meteen de laatste die we op dat moment hadden. Vlak daarna kwam mijn man thuis van zijn werk en trof mij huilend op de bank aan. Hij vroeg wat er aan de hand was en luid snikkend zei ik dat ik de laatste KitKat op had, terwijl ik vond dat die voor hem bedoeld was en dat vond ik zo zielig voor hem. Mijn man zei op dat moment dat het niet erg was en hield netjes zijn lachen in… totdat ik klaar was met huilen. Ik geef hem inmiddels groot gelijk dat hij erom moest lachen!

Tijdens het slapen

Al voor mijn zwangerschap kwam ik er dankzij mijn man achter dat ik wel eens in mijn slaap praat of dat ik midden in een droom uit bed spring omdat ik ervan overtuigd ben dat er iets in bed ligt (meestal insecten of spinnen). Tijdens mijn zwangerschap lijkt het allemaal nét wat meer te zijn. Mijn man vertelt mij dit overigens achteraf en ik herinner mij er negen van de tien keer niets meer van. 

Zo heb ik hem een keer ’s nachts wakker gemaakt met de vraag of hij even het licht aan wilde doen. Ik was namelijk iets kwijt: de deksel van een Moeders voor Moeders-fles. Ik zei tegen hem dat ik al heel de tijd aan het zoeken was en ‘m nergens kon vinden. Vervolgens kwam ik er zelf achter dat die flessen al voor de laatste keer opgehaald waren en zei “Ohw Kimmetje, die zijn er helemaal niet meer…”. En poef… ik ging weer liggen en sliep meteen verder.

Ook heb ik hem midden in de nacht een keer gewekt en vroeg of hij zijn handen even wilde uitsteken. Vervolgens deed ik mijn sokken uit (ja, in de winter slaap ik met sokken aan…) en gaf die aan hem. Lichtelijk verbaasd vroeg mijn man wat hij daarmee moest, waarop ik antwoordde dat hij om mijn sokken had gevraagd. Daarna draaide ik me om en ben ik weer verder gaan slapen.

Irritaties (om niets)

De meest vervelende momenten voor je partner zijn denk ik als je geïrriteerd of boos raakt om niets. Waarom dat dan gebeurt, weet ik ook niet… maar ik merk dat ik daar nu meer last van heb dan tijdens mijn menstruaties. En dat gaat dan meestal om hele kleine, onbenullige dingen. Zo waren we een keer beneden aan het poetsen. Mijn man had een vaas even op de grond gezet, zodat hij ergens beter bij kon om het schoon te maken. Het was helemaal niet zijn bedoeling dat die vaas daar altijd zou blijven staan, maar in mijn beleving was dat wel het geval. Ik werd er helemaal boos om en heb uit frustraties de vaas op een hele onhandige plek gezet dat –ie ontzettend in de weg stond. Iets daarna leek ik weer afgekoeld te zijn, en is de vaas uiteindelijk gewoon weer op de oude, vertrouwde plek terechtgekomen. 

Jaaaa… hormonen doen wel wat met ons lichaam! Herkennen jullie dit soort dingen? Hebben jullie daar zelf ook ‘last’ van gehad? Ik ben heel benieuwd…

Moeders voor Moeders: geluk kun je delen!

Een paar dagen nadat ik ontdekt had dat ik zwanger was, besloot ik me in te schrijven voor Moeders voor Moeders. Ergens vond ik dat heel spannend omdat het allemaal nog zo pril was, maar de gedachte achter deze stichting vond ik zo mooi dat ik er iets mee wilde doen.

Kennen jullie Moeders voor Moeders? Hebben jullie er misschien zelf ook aan meegedaan? Moeders voor Moeders zamelt urine in van pril zwangere vrouwen in Nederland om stellen met vruchtbaarheidsproblemen te behandelen. Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is je urine opvangen in een opvangkannetje, te legen in een fles en één keer week de kratten buiten te zetten zodat het opgehaald kan worden. Dat leek me een kleine moeite, zeker nadat wij hormoontabletten nodig gehad hebben zodat ik zwanger kon raken.

Aanmelden en meedoen
Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, kun je je via de website van Moeders voor Moeders aanmelden of telefonisch via 0800-0228070. Aanmelden kan tot en met de 11e week van je zwangerschap; meedoen kan vanaf de 6e tot en met de 16e week. In die periode bevat je urine namelijk het meeste hCG-hormoon.

Nadat ik me aangemeld had, werd ik door één van de informatrices gebeld om een afspraak te maken. Twee dagen later kwam ze langs om mijn urine te testen of er voldoende hCG-hormoon aanwezig was en om de deelnamevoorwaarden door te nemen. Het is belangrijk dat je hieraan voldoet, omdat de urine gebruikt wordt voor het maken van een geneesmiddel. Gelukkig was er voldoende hCG-hormoon aanwezig en voldeed ik aan de voorwaarden. Ik mocht meedoen!

De informatrice gaf me twee kratjes met elk vier flessen en één opvangkannetje. Ze gaf tips hoe je de urine het beste kon opvangen. Daarnaast kreeg ik twee zwangerschapstijdschriften en een badcape voor ons kleintje. Samen met haar sprak ik af waar ik elke dinsdag de kratten zou zetten, zodat het niet voor de hele straat al zichtbaar was dat ik zwanger was. Het was op dat moment nog te pril om het al met de hele wereld te delen. En daarna gingen de tien weken van urine opvangen in.

Mijn ervaringen
Zoals ik al eerder zei, was het meedoen een kleine moeite. Vooral omdat ik mijn achterhoofd hield dat als andere zwangere vrouwen dit niet gedaan hadden ik nu waarschijnlijk nog niet zwanger was geweest. Dit bijzondere geluk gun je elke vrouw die moeder wil worden. En hoeveel moeite is het dan om een paar weken je urine op te vangen voor het maken van medicatie?!
Betekent dit dat ik het nooit als vervelend heb ervaren? Nee. Zeker richting de laatste twee weken begon ik met aftellen. Niet zozeer omdat ik het echt beu was, maar meer omdat het een bepaalde mijlpaal uit je zwangerschap was die ik voor mezelf kon aftekenen. En ja, je reukvermogen versterkt als je zwanger bent en ik kan je vertellen dat de geur van urine én het goedje uit de flessen niet lekker was. Maar het was voor een goed doel en dat had ik ervoor over. En achteraf gezien zijn de tien weken voorbij gevlogen.

Overigens wisten onze buurtbewoners sneller dan de bedoeling was dat ik zwanger was. De eerste keer dat de kratten opgehaald werden, had ik ze netjes achter bosjes in onze voortuin gezet. Toen ik ’s avonds thuiskwam van mijn werk, stonden de nieuwe kratten open en bloot in de voortuin te wachten tot ze binnengezet werden. Daarna heb ik ze gewoon telkens in het zicht gezet. Niemand heeft me in die tijd de vraag gesteld of ik zwanger was, maar sommige buurtgenoten hadden wel hun vermoedens door de blauwe flessen kregen we te horen toen we het prachtige nieuws konden delen.

Triangel - Bijzondere boekentips

Al zolang als ik me kan herinneren, ben ik dol op lezen. Met mijn moeder mocht ik regelmatig mee naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. Dat vond ik echt een feestje om te doen. Hoe meer boeken ik mee mocht nemen, hoe leuker ik het vonden. Tegenwoordig koop ik de meeste boeken die ik graag wil lezen of krijg ik via een uitgeverij een recensie-exemplaar om te lezen en recenseren voor mijn boekenblog www.boekenbeschrijfster.nl.

Gedurende de wintermaanden lees ik vaak meer dan tijdens de zomermaanden. Ik kruip nu graag met een boek, een dekentje en een kopje thee op de bank. Hebben jullie dat ook? Mocht je nog op zoek zijn naar een bijzondere boekentip, ik deel graag een aantal goede boeken die ik pas gelezen heb. Te beginnen met ‘Wie niet weg is’ van M.J. Arlidge. Arlidge heeft met dit zesde deel uit de Helen Grace-serie wederom een spannend en goed boek geschreven. ‘Wie niet weg is’ zit vol spannende en verrassende elementen dat je alleen maar wil lezen en lezen… totdat je bij de ontknoping bent. Het verhaal zit zo goed in elkaar dat je het hele boek volop aan het genieten bent. Een van de fijne zaken uit de boeken van Arlidge zijn de korte hoofdstukken. Dat zorgt ervoor dat het verhaal vlot verloopt en dat je lekker snel kunt lezen. Voor je het weet, ben je alweer tien hoofdstukken verder waarin veel is gebeurd. De fans van Helen Grace zullen enorm genieten van dit deel en regelmatig op het puntje van hun stoel zitten. Gelukkig kunnen we in het voorjaar van het zevende deel gaan genieten. Ik kijk al uit naar ‘Klein, klein kleutertje’…

Of wat dacht je van ‘Koningslaan’ van Ellen Lina? Meteen van de proloog ben je geïntrigeerd en wil je weten wat er allemaal precies aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat direct goed in het boek zit. Hoofdpersonage Charlie van Amerongen is een interessant personage. Ze is een bescheiden en verlegen vrouw, waarin ik mezelf soms wel een beetje herkende. Grappig detail is dat Ellen Lina deze karaktereigenschappen best lastig vond, omdat zijzelf het tegenovergestelde is van Charlie. Ze heeft dit personage heel geloofwaardig neergezet. Je leert haar telkens wat beter kennen, waardoor je haar keuzes meer begrijpt. Ook de andere personages komen goed tot hun recht. Ze worden zodanig beschreven dat je bij elk van hen een bepaald beeld vormt hoe ze eruit zouden zien. Knap als een auteur dat voor elkaar krijgt. Naarmate het boek vordert, wordt het steeds spannender. Lina zorgt voor een aantal onverwachte wendingen, die de nodige spanning met zich meebrengen. Het is andere spanning dan bij haar vorige boek ’Crash’, maar je wil op dat moment wel door blijven lezen. Je moet gewoon weten of je het bij het rechte eind hebt of niet… En tegen het einde van ‘Koningslaan’ komt alles bij elkaar en kun je concluderen dat Lina wederom een sterk verhaal met een mooi afgerond geheel heeft geschreven. Aanrader om te lezen!

En tenslotte het leuke kinderboek ‘Mag ik je Omi noemen?’ van Nathalie van den Thillart. Ze heeft een leuk, grappig en leerzaam verhaal geschreven. Van den Thillart heeft een prettige en toegankelijke schrijfstijl. Ze vertelt het verhaal vanuit de ik-vorm van Lilly en ze heeft zich goed ingeleefd in de belevingswereld van de doelgroep. Tieners zullen zich vast in een of meerdere situaties uit het boek herkennen. En dat zal ook voor ouders en grootouders gelden. Dat zorgt ervoor dat het verhaal lekker leest. Oma Noortje, Lilly en Bo beleven allerlei avonturen, in en rondom het ziekenhuis. Zonder teveel details weg te geven, hebben de drie een missie. En daarbij kunnen ze de hulp van een bekende Nederlander wel gebruiken. Dat zorgt voor leuke en grappige situaties. Wil je weten wie dat is? Lees dan ‘Mag ik je Omi noemen?’ Je zult er geen spijt van krijgen… Alvast veel leesplezier toegewenst met één van deze boeken of een ander mooi, goed, spannend of ontroerend verhaal dat je gaat lezen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 15 februari 2018

Een kinderwens... en dan? (2)

Eind november vorig jaar schreef ik een eerste blog over onze kinderwens en hoe de eerste periode na het stoppen met de pil voor ons is verlopen. Daarmee eindigde ik dat ik na een zware tijd vol langdurige menstruaties weer was begonnen met de pil.

Met de gynaecoloog had ik afgesproken dat ik een paar maanden deze medicatie zou slikken voordat ik opnieuw zou stoppen om te kijken hoe mijn lichaam dan zou reageren. In mei 2016 begon ik weer met het idee dat ik na onze vakantie naar Kroatië (in september) weer zou stoppen. De langdurige menstruatieperiode had mij toch angstiger gemaakt dan ik aanvankelijk had verwacht. Ik durfde niet te stoppen uit angst dat alles opnieuw zou beginnen en dit weer zo lang zou gaan duren. Het stond me nog zo helder voor ogen dat ik het begon uit te stellen en excuses begon te zoeken. “Ja maar... dan hebben we een dagje weg gepland, dan wil ik niet ongesteld zijn.” “Ja maar... dan heb ik een belangrijke schrijfopdracht voor de krant...” “Met de feestdagen is het helemaal niet handig om ongesteld te zijn.” Het duurde uiteindelijk tot januari 2017 voordat ik weer durfde te stoppen.

Zou het dan echt...?
Er volgde een ietwat vervelende menstruatie die na een weekje stopte. Dat was een prima begin. Nu was het de vraag wanneer de volgende zou komen. Dat bleek een week of vijf later te zijn en die hield na vijf (heftige) dagen op. Zou het dan echt...? Zou mijn cyclus gewoon op gang komen? Of ben ik over vijf dagen weer ongesteld? Beide vragen bleek ik later ontkennend te kunnen antwoorden. Ik werd niet meer ongesteld, maar mijn cyclus kwam ook niet op gang. Ergens hoopte ik dat ik meteen zwanger was geraakt, maar de vele testen bleven helaas negatief.

Uiteindelijk zijn we weer naar de huisarts gegaan, die ons meteen doorverwees naar het ziekenhuis. Gelukkig naar een andere afdeling dan waar we in 2016 geweest waren, want ik wilde absoluut niet meer naar die gynaecoloog. We kregen een lange vragenlijst om in te vullen, waarbij ik apart mijn hele verhaal van 2016 bijvoegde. En begin mei konden we in het ziekenhuis terecht. De gynaecoloog was heel aardig en begripvol. Ze had al meteen een idee wat er aan de hand zou kunnen zijn. Met haar sprak ik af dat ik hulp ging zoeken bij het afvallen (door middel van een diëtiste) en vanuit het ziekenhuis gingen zij verder onderzoeken wat er aan de hand was.

En wat bleek? Ik heb PCOS (polycysteus ovarium syndroom). Oftewel, mijn lichaam maakt zoveel eiblaasjes aan dat er amper kans is dat er eentje uit kan groeien tot een groter eitje waardoor er een eisprong plaats kan vinden. Dat resulteert erin dat je of bijna continu ongesteld bent of dat je het helemaal niet bent. Ik had beide gevallen gehad. Het kan zijn dat dit weer goedkomt als je afvalt / minder overgewicht hebt. Omdat het afvallen met hulp van de diëtiste op dat moment goed ging, sprak ik met de gynaecoloog af dat ik me drie maanden vol op het afvallen zou concentreren en daarna zouden we verder kijken.

Hormonen slikken
Na die periode bleek het afvallen heel goed te gaan; helaas bleef mijn menstruatie wel uit. Dus werd het tijd voor de volgende stap: het slikken van hormonen, te beginnen met Clomid. Na het slikken van deze hormonen werd de ontwikkeling van de eicellen steeds met interne echo's gevolgd. Soms gingen we in 1,5 week tijd drie keer naar het ziekenhuis voor zo’n echo.

De eerste serie was vijf dagen lang één pilletje. Helaas volgde er geen eisprong. De tweede serie was vijf dagen lang twee pilletjes. Helaas, ook deze keer geen eisprong. De derde serie was vijf dagen lang drie pilletjes. Ook hier volgden weer de echo's en op de eerste echo leek zowaar een eitje te groeien. Zou het dan toch goed gaan komen? Op de tweede echo was nog steeds een groeiend eitje te zien... en op de derde was niets meer te zien. De kans was groot dat deze hoeveelheid hormonen voor mij werkte. Ik liet bloed prikken om te kijken of dat inderdaad het geval was en na onze vakantie naar Londen zou ik de uitslag krijgen.

Na de vakantie belde de gynaecoloog met de uitslag: er was inderdaad een eisprong geweest. Intussen was ik nog niet ongesteld geworden en had ik (uiteraard) stiekem al een zwangerschapstest gedaan: hierop zag ik twee streepjes, waarbij het ene streepje wel heel licht was. Dit heb ik gelijk maar gevraagd aan de gynaecoloog, maar volgens haar was een streepje een streepje. De eerste hormoonkuur die aansloeg was dus meteen raak: ik was (en ben nog steeds) zwanger!

Triangel - In het nieuws

Het zal waarschijnlijk weinig mensen zijn ontgaan dat ‘het Brabantse Dongen’ vorige week donderdag het landelijke nieuws haalde. Ik hoorde het zelf bij het nieuws op de radio toen ik in de auto zat en ik zag later dat het nieuwsbericht onder meer te lezen was op NU.nl, RTL Nieuws, Telegraaf en GeenStijl. Over de inhoud van het nieuwsbericht wil ik het verder niet hebben; juist wel over de reacties die erop kwamen. Dat geldt niet alleen specifiek voor dit nieuwsbericht, maar ook meer algemeen als er een plaats in het nieuws komt die niet iedereen kent. Daar hebben mensen vaak meteen een bepaalde mening of een soort vooroordeel over. Was dat vroeger ook al zo of is dat echt iets van deze tijd?

Nieuwsgierig als ik ben, heb ik namelijk bij de verschillende media de reacties van mensen gelezen en op social media op ‘Dongen’ gezocht. Meestal vind je in het laatste geval vooral mensen met de achternaam Van Dongen of brandweer-/politiemeldingen uit Dongen. Deze keer werd met name het bericht van GeenStijl gedeeld. En wat daar voor reacties onder stonden... Met verbazing heb ik gelezen hoe weinig mensen over Dongen weten, alhoewel sommige bedrijven uit ons dorp toch wel ver over de dorpsgrenzen bekend zijn. Jullie weten vast wel welke bedrijven ik dan bedoel. Het is logisch dat onze woonplaats niet in heel Nederland bekend is. Het is tenslotte een klein (én gezellig) dorpje in Noord-Brabant; niet een grote stad zoals ‘s-Hertogenbosch, Tilburg of Eindhoven. Ik kan niet veel dorpen uit andere provincies opnoemen en ik ken ook zeker niet alle dorpen uit onze eigen provincie. Het viel me wel op hoeveel vooroordelen er over Noord-Brabant en over dorpen heersen. Er zijn mensen die denken dat Dongen ‘een biblebelt’ is. Ook menen sommigen dat er maar een klein aantal verschillende achternamen in Brabant zijn, waardoor iedereen uiteindelijk ergens wel familie van elkaar is. Tussen alle reacties vind je verwijderde reacties, waarvan je waarschijnlijk niet eens wil weten wat er ooit gestaan heeft.

We leven nu in een tijd waarin iedereen zijn of haar mening overal en altijd lijkt te willen roepen. Natuurlijk hebben we vrijheid van meningsuiting en is het goed dat je kunt zeggen wat je wil zonder dat dat vervelende gevolgen heeft. Maar als je Twitter of Facebook tegenwoordig opent, word je soms haast bedolven onder generaliserende opmerkingen of te snel getrokken conclusies. En dat kan allemaal anoniem. Je maakt een Twitter-account aan onder een fictieve naam, gebruikt als profielfoto ook iets fictiefs en klaar is Kees (of A. Noniem). We maken ons allemaal wel eens schuldig aan vooroordelen en dergelijke, maar denken we ook wel eens aan de gevolgen die ‘een onschuldige opmerking’ kan hebben?!

Tegen de tijd dat deze Triangel in het weekblad is te lezen, is Dongen waarschijnlijk alweer uit het landelijke nieuws verdwenen en is er wel weer een ander nieuwsbericht dat ‘hot news’ is. Want dat is ook een kenmerk van deze tijd: de vluchtigheid van nieuws. Iets dat op een ochtend nog nieuws was, kan in de middag alweer ondergesneeuwd zijn door iets anders.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 18 januari 2018