Oooooo...pa

Ons kleine mannetje begint steeds meer woordjes te zeggen en steeds meer te brabbelen. Eén van zijn favoriete woordjes van dit moment is "opa". Het komt regelmatig voor dat hij 's ochtends wakker wordt en "opa" roept. Zo schattig om te horen!

Ons zoontje heeft geen opa's meer. Zijn ene opa overleed een paar weken voor zijn geboorte, zijn andere een paar weken erna. Wij hebben foto's van zijn opa's in huis staan en we vertellen hem over zijn opa's, maar als hij "opa" roept bedoelt hij nu zijn oma's. De -p schijnt gemakkelijker te zijn om te zeggen dan de -m, heb ik me laten vertellen. De meeste kinderen zeggen eerst papa en dan pas mama, en eerst opa en dan pas oma. Ons zoontje kan overigens wel "oma" zeggen, maar voor nu noemt hij zijn oma's gewoon "opa". We blijven oefenen ;-).

Laatst kreeg ik in korte tijd meerdere keren de vraag of het niet confronterend was om telkens "opa" te horen. Dat vind ik eigenlijk niet. Natuurlijk had ik mijn vader en mijn schoonvader er heel graag bij gehad toen hij voor de eerste keer "opa" zei. Ze hadden het allebei geweldig gevonden dat hun kleinzoon stug "opa" blijft zeggen; dat hij zelfs zijn oma's aanwijst en dan trots zegt dat dat opa is.

Ik houd me eraan vast dat ze het vanaf hun plekje kunnen zien - waar ze nu ook zijn - en er samen hartelijk om kunnen lachen. Ik weet niet of er iets is tussen hemel en aarde, maar ik vind het een fijne gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader ons een beetje in de gaten houden. Het is mooi om te zien dat ze allebei een klein beetje doorleven in ons zoontje. Ik herken wel eens een blik van mijn vader in hem en ik zie dat hij net zo gemakkelijk bruin wordt van de zon zoals mijn schoonvader. En dat is fijn...

Opgroeien zonder opa’s

Toen ik geboren werd, was één van mijn opa’s al overleden (de vader van mijn vader). Mijn andere opa heb ik wel leren kennen; hij overleed toen ik acht jaar was. Ik herinner me dat hij me altijd ‘Klim’ noemde. Ik schreef dan op een briefje “Opa, ik heet Kim geen Klim” en dat stopte hij dan in zijn colbertje. Mijn oma kwam vele jaren na zijn overlijden nog steeds briefjes tegen waarop dat zinnetje stond. Ook herinner ik me dat hij altijd in zijn grote stoel zat als we bij opa en oma op bezoek waren én dat hij hele grote handen had. Ik had een grote, stoere en sterke opa, die ik gelukkig nog een aantal jaren heb mee kunnen maken. Van mijn andere opa heb ik verschillende foto’s gezien en allerlei verhalen gehoord. Dat leek me ook een grote, stoere en sterke opa.

Toen ons zoontje werd geboren, was ook één van zijn opa’s al overleden… namelijk mijn vader. Ik vertel ons zoontje nu al wel eens wat over zijn opa en dat zal later waarschijnlijk alleen maar meer worden. In zijn slaapkamer hangt bijvoorbeeld een schilderij dat zijn opa heeft gemaakt. Dat heb ik gekregen als 8-jarig meisje en ik vertel hem regelmatig wat daarop te zien is en wie het heeft gemaakt. Als hij later groter is, kan ik hem nog meer over zijn opa vertellen. Dan zal hij van zijn grote nichten te horen krijgen wat voor leuke en trotse opa hij was.

Inmiddels is ons zoontje bijna drie maanden oud en is zijn andere opa ook overleden. De vader van mijn man heeft ons kindje gelukkig nog wel een paar keer gezien en vastgehouden. Ons zoontje zal geen eigen herinneringen aan zijn opa hebben. Hij zal hem leren kennen door onze verhalen (waar we ook nu al mee zullen beginnen) en zijn grote neef zal hem vertellen wat voor trotse opa hij was.

Wat had ik het ons zoontje gegund om met twee lieve en trotse opa’s op te groeien die hem zouden leren timmeren, hem over de natuur zouden vertellen, misschien zelfs met hem zouden gaan voetballen en nog veel meer. Gelukkig zijn er genoeg andere lieve, leuke en geweldige mensen om hem heen die onvoorwaardelijk van hem houden en hem ook van alles gaan leren. Het was alleen zo mooi geweest als zijn opa’s er ook nog bij waren geweest.