Eén jaar later…

6 februari 2018. Mijn vader ligt al een paar dagen in het ziekenhuis. Hij heeft enkele onderzoeken gehad en krijgt vandaag de uitslag. Mijn moeder en mijn oudste zus zijn daarbij. Mijn andere zus is hoogzwanger thuis en ik ben aan het werk. We zijn allemaal bezig met die ene vraag: “Wat is er met papa aan de hand?” Het exacte antwoord op die vraag krijgen we die dag nog niet. We krijgen alleen te horen dat er iets niet goed zit…

6 februari 2019. Mijn moeder is aan het oppassen. Mijn zussen zijn allebei aan het werk. Mijn zoontje is een extra dagje naar de opvang, terwijl ik naarstig op zoek ben naar een baan (en vooral afwijzingen in mijn mailbox ontvang). En mijn vader? Het is inmiddels bijna acht maanden geleden dat hij is overleden. Wat is er veel veranderd in één jaar tijd.

Het leven is na het overlijden van mijn vader doorgegaan. Dat hoort zo. En ergens heb ik wel eens het gevoel dat ik stil ben blijven staan. Dat is niet zo, maar het voelt soms wel zo. Ik ben niet meer dezelfde persoon als eerst. Mijn vader is er niet meer… en dat voelt af en toe nog heel onwerkelijk. Ook al zeg ik tegenwoordig dat ik even naar mijn moeder ga. Ook al verwacht ik niet iedere keer meer dat mijn vader de trap afkomt als ik op bezoek ben. Ook al weet ik dat hij er niet meer is. Het neemt niet weg dat ik het soms nog niet helemaal bevat. Hoe kan hij er nu niet meer zijn? Hoe kan het nu dat ik nooit meer met hem kan praten? Hoe kan het nu dat ik nooit meer advies aan hem kan vragen? Hoe kan het nu dat hij ons zoontje nooit heeft mogen ontmoeten? Het voelt soms zo oneerlijk…

Ik mis je, papa.

Triangel - Afscheid (2)

Als klein meisje leek het me heel stoer om artikelen voor de krant te schrijven. Dan staat je naam in de krant bij de stukjes die jij geschreven hebt. Bij ons in de straat woonde een van de journalisten van Weekblad Dongen (toen heette het nog Weekblad voor Dongen) en dat vond ik heel bijzonder. Een echte journaliste die maar een paar huizen bij mij vandaan worden. Dat maakte veel indruk op me!

Na een communicatiestudie en het vervullen van een aantal verschillende functies kwam ik drie jaar geleden bij Weekblad Dongen terecht. Ik mocht als correspondent aan de slag én ik werd collega van mijn oud-straatgenootje. Hoe bijzonder is dat! Als correspondent voor dit weekblad kwam ik op allerlei plekken waar je als “gewone Dongenaar” niet zomaar komt en had ik gesprekken met mensen die je anders niet zomaar spreekt. Ook mocht ik bij allerlei evenementen aanwezig zijn en was ik regelmatig op het gemeentehuis te vinden voor bijvoorbeeld een persgesprek of een raadsvergadering. Ik heb dat met veel plezier gedaan.

Een van de eerste artikelen schreef ik over de opening van een tentoonstelling bij Museum de Looierij, die werd verricht door de burgemeester. Vervolgens bekeek ik de tentoonstelling, maakte nog wat extra aantekeningen en dronk nog “even” een drankje. Dat “even” duurde uiteindelijk bijna twee uur, omdat ik met iemand in gesprek raakte. Dat werd een leuk en boeiend gesprek. En dat was zeker niet de laatste keer dat ik ergens langer bleef hangen dan ik van tevoren verwachtte. Als ‘gezicht van het Dongens kraantje’ werd ik regelmatig aangesproken door mensen. Dat varieerde van gesprekken over geschreven stukken, tips om ergens eens iets over te schrijven of om gewoon een praatje te houden. Wat was het leuk om een hele week op pad te gaan voor de Zomerspelen en alle deelnemende kinderen volop te zien genieten. Wat was de rondleiding bij de Coca Cola-fabriek, waarbij onze minister-president aanwezig was, een happening; als pers zaten we apart en kregen we slechts twee momenten om Mark Rutte op de foto te krijgen. Daar voelde ik me wel “een kleine correspondent” tussen de grote bladen en televisieprogramma’s. Ik heb in ieder geval wel mijn foto kunnen maken. Wat was het soms wennen om een commerciële tekst te schrijven, waar andere eisen aan gesteld werden dan aan een regulier artikel. Al met al heb ik veel meegemaakt én veel geleerd.

Eind juni ging ik met zwangerschapsverlof. Tijd om even tot rust te komen na een drukke en emotionele tijd en me op te maken voor één van de grootste veranderingen in mijn leven: de geboorte van ons zoontje. Iedereen die zelf kinderen heeft, weet hoe bijzonder het is om voor de eerste keer vader of moeder te worden. Het is bijna niet te beschrijven wat dat met je doet. Hét moment dat ons zoontje na de bevalling voor de eerste keer bij mij werd gelegd, staat me nog zo helder voor de geest. Na negen maanden was hij daar dan eindelijk. Ik vond het ontzettend jammer dat mijn vader het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van ons kindje genieten. Het gesabbel aan mijn pink, de kleine babyhuiltjes, zijn rustgevende gezichtje als hij lag te slapen, zijn warme lijfje tegen me aan als hij bij me lag... gewoon alles! Ons zoontje gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: hij maakte me een mama.

Ook al leek het me ontzettend lastig om weer te gaan werken en ons zoontje bij de kinderopvang achter te laten; het zou goed voor ons allebei te zijn. Hij zou wennen aan meer drukte en andere kinderen, ik zou uit mijn babybubbel weer terugkomen in “de gewone wereld” en weer wat meer volwassen gesprekken hebben. Jammer genoeg kan dit niet meer bij het weekblad zijn en moet ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Met veel plezier heb ik de afgelopen drie jaar voor dit lokale krantje geschreven en zelfs nog korte tijd de redactie mogen doen. Dongenaren, bedankt voor jullie leuke, lieve en bijzondere reacties op mijn artikelen, en graag tot ziens in ons mooie dorpje!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 6 december 2018

Triangel - Afscheid

Zo is je gewaardeerde collega met pensioen gegaan en heb je haar redactietaken mogen overnemen, en zo is het moment aangebroken dat je van je zwangerschapsverlof mag gaan genieten. Als dit weekblad bij jullie in de bus is gevallen, is de eerste dag van mijn verlof begonnen. Daar was ik stiekem wel een beetje aan toe. Volgens mijn man ga ik me de komende tijd ontzettend vervelen, omdat we vrijwel alle voorbereidingen al getroffen hebben. De babykamer is klaar, de kleertjes zijn gewassen en gestreken, een deel van de enveloppen is beschreven, de kraamzorg is geregeld, verschillende zwangerschapscursussen zijn gevolgd en het meeste van de uitzetlijst hebben we al in huis. Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen. Genoeg Netflix-series die ik nog wil gaan kijken, genoeg mensen in mijn omgeving die ik kan gaan ‘vervelen’ (en gelukkig hebben zij niet allemaal op dezelfde dag vrij) en genoeg tijd om overdag wat extra dutjes te doen (nu het nog kan…).

De titel van deze Triangel slaat niet alleen op het tijdelijke afscheid dat ik van Weekblad Dongen ga nemen. Het gaat ook over een groot en verdrietig verlies, waar ik de komende tijd nog veel mee bezig zal zijn en bij stil zal staan: het overlijden van mijn vader. Mijn lieve papa is er niet meer en hij heeft niet meer de kans gekregen om onze baby te leren kennen. Dat maakt mijn zwangerschap heel dubbel. Aan de ene kant is er blijdschap omdat mijn man en ik onze kinderwens in vervulling mogen zien gaan, en aan de andere kant is er een heel groot verdriet en gemis omdat mijn vader er niet meer is. In één van de laatste gesprekken die ik met hem voerde, vroeg hij me naar de naam van ons kindje. Dat was precies op de dag dat ik aan hem had willen vragen of hij de naam wilde weten. Hoe toevallig is dat? Buiten mijn man en ik weet mijn vader voorlopig als enige hoe ons zoontje zal gaan heten. En hij vond het een hele mooie naam.

Mijn zwangerschapsverlof zal anders verlopen dan ik voorafgaand had verwacht. Dat schijnt bij het leven te horen, maar dat maakt het niet altijd even gemakkelijk. De komende tijd neem ik mijn rust en bereid ik me voor op de komst van ons zoontje (voor zover dat kan). Daarnaast houd ik me vast aan de herinneringen aan mijn vader, die ik nu nog meer koester.

Weekblad Dongen is de komende maanden in goede handen van mijn vervangster en de correspondenten. Zij zorgen ervoor dat er elke week weer een leuke en interessante krant bij jullie verschijnt, waarin onder andere de kermis, de Zomerspelen, de opening van de nieuwe Cammeleur, De Dongense DorpsQuiz en de Vaortse Oldtimerdag natuurlijk niet zullen ontbreken. Blijf vooral ook zelf mooie, boeiende en leuke artikelen insturen. Daar wordt ‘ons krantje’ alleen maar beter van. Ik wens mijn collegaatjes heel veel succes toe en tegen onze lezers zeg ik: tot ziens!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 28 juni 2018