Opgroeien zonder opa’s

Toen ik geboren werd, was één van mijn opa’s al overleden (de vader van mijn vader). Mijn andere opa heb ik wel leren kennen; hij overleed toen ik acht jaar was. Ik herinner me dat hij me altijd ‘Klim’ noemde. Ik schreef dan op een briefje “Opa, ik heet Kim geen Klim” en dat stopte hij dan in zijn colbertje. Mijn oma kwam vele jaren na zijn overlijden nog steeds briefjes tegen waarop dat zinnetje stond. Ook herinner ik me dat hij altijd in zijn grote stoel zat als we bij opa en oma op bezoek waren én dat hij hele grote handen had. Ik had een grote, stoere en sterke opa, die ik gelukkig nog een aantal jaren heb mee kunnen maken. Van mijn andere opa heb ik verschillende foto’s gezien en allerlei verhalen gehoord. Dat leek me ook een grote, stoere en sterke opa.

Toen ons zoontje werd geboren, was ook één van zijn opa’s al overleden… namelijk mijn vader. Ik vertel ons zoontje nu al wel eens wat over zijn opa en dat zal later waarschijnlijk alleen maar meer worden. In zijn slaapkamer hangt bijvoorbeeld een schilderij dat zijn opa heeft gemaakt. Dat heb ik gekregen als 8-jarig meisje en ik vertel hem regelmatig wat daarop te zien is en wie het heeft gemaakt. Als hij later groter is, kan ik hem nog meer over zijn opa vertellen. Dan zal hij van zijn grote nichten te horen krijgen wat voor leuke en trotse opa hij was.

Inmiddels is ons zoontje bijna drie maanden oud en is zijn andere opa ook overleden. De vader van mijn man heeft ons kindje gelukkig nog wel een paar keer gezien en vastgehouden. Ons zoontje zal geen eigen herinneringen aan zijn opa hebben. Hij zal hem leren kennen door onze verhalen (waar we ook nu al mee zullen beginnen) en zijn grote neef zal hem vertellen wat voor trotse opa hij was.

Wat had ik het ons zoontje gegund om met twee lieve en trotse opa’s op te groeien die hem zouden leren timmeren, hem over de natuur zouden vertellen, misschien zelfs met hem zouden gaan voetballen en nog veel meer. Gelukkig zijn er genoeg andere lieve, leuke en geweldige mensen om hem heen die onvoorwaardelijk van hem houden en hem ook van alles gaan leren. Het was alleen zo mooi geweest als zijn opa’s er ook nog bij waren geweest.

Verdriet en vreugde

De eerste keer dat je moeder of vader wordt, heeft veel impact op je leven. Ook al heb je tijdens de zwangerschap negen maanden de tijd om naar je kindje uit te kijken en je hierop voor te bereiden, pas als hij of zij geboren is weet je hoeveel er verandert in je leven. Je hebt ineens de verantwoordelijkheid over een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou. Tegelijkertijd voel je een onvoorwaardelijke liefde voor je kindje en kun je je amper voorstellen dat hij of zij er eerst niet was. Dat weet ik inmiddels.

Als je een dierbare verliest, heeft dat ook veel impact op je leven… zeker als het één van je ouders is. Je vader of je moeder die er altijd voor je was, waar je altijd terecht kon en die je hielp waar kon, is er ineens niet meer. Of het overlijden nu onverwachts komt of dat je het langzaamaan hebt zien aankomen, voor je gevoel is hij of zij er ineens niet meer. Dat is raar; dat doet verdriet, en dat doet pijn. Je beseft je niet altijd even goed dat deze persoon er écht niet meer is. Tegen beter weten in hoop je dat hij of zij gewoon nog even bij je komt binnenlopen of gewoon de telefoon opneemt als je belt. Ook dat weet ik inmiddels.

Een bijzonder jaar

2018 zou een heel bijzonder jaar voor me worden. Mijn allergrootste wens - moeder worden - zou werkelijkheid gaan worden. Mijn man en ik hadden er wel even geduld voor moeten hebben (lees: een aantal jaren), maar in november vorig jaar ontdekten we dat ik zwanger was… en dat hebben we in december meteen met onze families gedeeld. In de zomer van 2018 zou ons wondertje geboren gaan worden. Natuurlijk brak er een spannende tijd aan, zeker het eerste trimester. Zou alles goed gaan met de baby? Was hij/zij helemaal gezond?

Net toen het eerste trimester voorbij was en het grote genieten van de zwangerschap kon gaan beginnen, kregen we te horen dat mijn vader ernstig ziek was. Op dat moment wisten we nog niet precies wat er aan de hand was, alleen dat het niet goed zat. Slechts een paar maanden na die eerste diagnose is mijn vader overleden. Niet geheel onverwachts toen, maar wel veel te snel en veel te jong… Je wil je vader (of je moeder) natuurlijk nooit verliezen, maar wat had ik hem en ons kindje gegund dat ze elkaar nog hadden mogen leren kennen.

Een paar weken na het overlijden van mijn vader werd mijn allergrootste wens werkelijkheid. Ons zoontje werd geboren en maakte van mijn man en mij ouders. Het was een mooie, bijzondere en emotionele dag. Vooral toen mijn moeder alleen aan ons bed stond om haar jongste kleinkind te bewonderen. Wat had ze daar graag met mijn vader gestaan. Je verandert er niets meer aan en je moet door met je leven, maar dat neemt niet weg dat ik mijn vader ontzettend mis.

Hoe te combineren?

Verdriet en vreugde zijn met elkaar verbonden, hoor of lees je wel eens. Dat weet ik nu helemaal uit eigen ervaring. Het overlijden van mijn vader heb ik nog lang niet verwerkt en het moederschap is soms nog wel even wennen. Hoe je die twee grote gebeurtenissen met elkaar combineert? Ik weet het niet… Ik geniet met volle teugen van ons zoontje, ik kan me niet meer indenken dat hij er eerst nog niet was en ik smelt helemaal als hij naar me lacht. Op sommige momenten moet ik ineens aan mijn vader denken en barst ik in huilen uit. Wat had ik hem graag nog wat langer bij ons gehad. Ik ga ervanuit dat hij meekijkt en over ons waakt, waar hij nu ook is.