Minder druk opleggen

Ruim één maand geleden schreef ik dat ik graag mijn zwangerschapskilo’s wilde kwijtraken. Dat wilde ik doen door me weer aan het schema van de diëtiste te gaan houden. Zes a zeven keer per dag iets eten, meer (water) drinken, meer bewegen en vooral minder tussendoor snoepen. De vorige keer lukte het me ook om met behulp van dat schema af te vallen, dus waarom zou dat nu niet weer lukken?

Al na een week of twee merkte ik dat het me een stuk minder gemakkelijk afging in vergelijking met de vorige keer. Als ons zoontje eens een keer ’s nachts wakker werd, waardoor we een gebroken nacht hadden, was het overdag een stuk moeilijker om niet tussendoor even snel iets (ongezonds) te pakken. Drie of vier afwijzingen op één dag gaan je niet in de koude kleren zitten. Ook dan wilde ik wel eens even gauw een stukje chocolade of een koekje pakken. En voor je het weet, ben je weer gedeeltelijk teruggeschoten in je oude eetpatroon. Bestond er maar een knopje om dat emotie-eten uit te zetten, maar helaas…

Naar de diëtiste
Ik besloot op dat moment om de diëtiste te bellen en een afspraak met haar te maken om te kijken hoe ik nu het beste verder kon gaan. Ze had het vrij druk, waardoor ik eigenlijk pas vier weken later terecht zou kunnen. Gelukkig kon ze me tussendoor inplannen voor een vergadering. Ik moest dan wel vroeg in Breda zijn, maar dan kon ik al na 1,5 week terecht. Heel fijn!

Die afspraak vond gisterenochtend plaats. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, was in januari 2018. Mijn diëtiste zat toen in een van haar laatste werkweken voor haar zwangerschapsverlof begon en ik was op dat moment elf weken zwanger. Heel wat veranderd dus! Ik heb haar als eerste over het bewogen jaar 2018 verteld, en welke invloed dat op mijn gewicht heeft gehad. Ik heb het allemaal zelf gegeten, dat weet ik, maar ik wil daar echt graag weer verandering in brengen. Misschien zelfs wel iets té graag.

Doelen opstellen
Mijn diëtiste vond het niet vreemd dat ik teruggevallen was in het emotie-eten en ze vond het goed om te horen dat ik er iets aan wilde doen, maar ze waarschuwde me er tegelijkertijd voor dat ik niet te hard van stapel moet willen gaan. Anders is de kans groot dat ik weer terugval in mijn oude gewoonten. Ze wilde samen met mij een aantal doelen opstellen om aan te werken:
1. Meer structuur aanbrengen in mijn eetpatroon
Ons zoontje staat bij mij op nummer 1. Eerst wil ik dat hij goed gegeten heeft, verschoond is, aangekleed is etc. Hierdoor komt het bijvoorbeeld wel eens voor dat ik pas ruim 1,5 uur nadat ik wakker ben ga ontbijten. En dan merk ik bijna de hele dag dat ik wat hongerig ben. Met dit doel ben ik al begonnen door eerst ons kindje te verschonen en de fles te geven,  daarna zelf te ontbijten en dan weer verder met hem te gaan.
2. Meer (water) drinken
Als ik bezig ben met iets (solliciteren, lezen, bloggen, recenseren…) en ik heb geen drinken in de buurt staan, vergeet ik gewoon om te drinken. Dan gaat er zo één uur of meer voorbij zonder dat ik iets gedronken heb. Dat is niet goed natuurlijk.
3. Plan een vast sportmoment in
Gemiddeld drie tot vier keer per week wandel ik wel met mijn zoontje. Vaak wandel ik met hem in de kinderwagen naar het centrum om wat boodschappen te doen. In totaal loop ik dan per keer zo’n 5 km. Mijn man en ik proberen in het weekend minstens een dag met ons zoontje te gaan wandelen. Lekker blijven wandelen lukt me wel.
We hebben thuis een hometrainer staan, waar ik graag weer op wil gaan fietsen. Overdag lukt me dat niet echt, ook omdat ik niet weet hoe lang ons zoontje zal slapen. De diëtiste raadde aan om een vast moment in de week in mijn agenda in te plannen voor het sporten, bijvoorbeeld een avond als mijn man thuis is. Als het in je agenda staat, is de kans het grootst dat je het ook echt gaat doen en dan komt er vanzelf routine in.

Daarnaast adviseerde ze me om mezelf minder druk op te leggen. Ik wil heel graag terug naar mijn gewicht dat ik voor mijn zwangerschap had bereikt (en het liefste zo snel mogelijk). Als het een paar dagen niet lekker is gegaan met eten, heeft dat meteen effect op me en ben ik teleurgesteld als ik (bijna) niets ben afgevallen. De diëtiste zei dat 0,5 kg per week afvallen prima is. De vorige keer is het heel hard gegaan bij mij, maar dat moet ik even loslaten. Mijn lichaam heeft een zwangerschap gehad en is daardoor veranderd. Als ik weer goed op mijn eten ga letten, kom ik er uiteindelijk ook.

Het was een fijn en verhelderend gesprek. Ik had dit echt even nodig. Tegen het einde van de afspraak ben ik ook nog op de weegschaal gaan staan. Zo hebben we een nieuw beginpunt en ga ik weer voor een beter en gezonder gewicht. Qua eetpatroon kan ik het schema van de vorige keer aanhouden. Ik heb meteen een nieuwe afspraak gemaakt. Over vier weken ga ik nog een keer naar mijn diëtiste toe om te bespreken het dan gaat. Natuurlijk ga ik ervoor dat er dan 2 kg af is.

Ach, het is toch nooit goed

Ons zoontje gaat twee dagen per week naar de kinderopvang. Dat hadden we al geregeld voordat ik wist dat ik niet bij de uitgeverij kon blijven werken. Omdat je tot drie maanden nadat je je baan verliest recht houdt op de kinderopvangtoeslag kon ons zoontje voorlopig in ieder geval gewoon naar de opvang. Ik ben hard op zoek naar een nieuwe baan, zodat ik weer lekker aan de slag kan en ons zoontje bij de opvang kan blijven. Dat valt overigens nog niet mee… maar dat is weer een heel ander verhaal.

Meestal breng ik ons zoontje naar de opvang en haal ik hem ’s avonds ook weer op. Op die twee dagen zoek ik fanatiek naar vacatures, maak ik ons huis schoon en doe ik de boodschappen. Dat zorgt ervoor dat ik de andere dagen volop aandacht aan ons zoontje kan geven, lekker met hem kan gaan spelen en wandelen en kan wegduiken in een boek op de momenten dat hij slaapt.

Laatst ging ik ons zoontje weer ophalen bij de kinderopvang. Ik was wat later dan normaal, waardoor ons zoontje de een na laatste was die opgehaald werd. In principe mogen ouders tussen 17:00 en 18:00 uur hun kind(eren) ophalen. Sommige ouders zijn er al tegen half vijf. En als je na half zes komt, is bijna iedereen al opgehaald. Dat is in ieder geval op de dagen dat ons zoontje er is. Terwijl ik de spullen uit het bakje aan het halen was, kwam de vader van het laatste kindje dat er nog was binnen. Blijkbaar kwam hij niet vaak zijn kindje ophalen, want hij was nogal zoekende. Hij kon eerst de jas niet vinden. Die bleek gewoon in het bakje te liggen. Daarna wist hij niet precies wat hij allemaal mee naar huis moest nemen. Hij keek wat er allemaal in het bakje zat en vroeg aan de juf wat zijn vrouw meestal meenam. De juf gaf dat aan, waarna hij lachend zei: “Ach, het is toch nooit goed. Als ik dit nu allemaal meeneem, zegt ze dat ik het daar had moeten laten liggen. En als ik het niet meeneem, zegt ze juist dat ik het allemaal mee moet nemen.” De juf en ik keken elkaar lachend aan en zeiden: “Ja, zo zijn wij vrouwen wel.” Hij mocht de juf de schuld geven als het niet goed was, want zij had bij bepaalde spulletjes gezegd dat hij ze maar mee moest nemen.

Terwijl die vader verder inpakte, dacht ik eraan dat mannen het soms wel zwaar hebben met ons vrouwen. Andersom natuurlijk ook. Wij vrouwen willen alle touwtjes in handen houden, zeker als het om ons kind of onze kinderen gaat. We weten heus wel dat de vader het ook allemaal kan, maar ergens kunnen we het niet altijd zomaar loslaten. De ene vrouw zal dat minder hebben dan de andere. Hoe ouder je kind is of je kinderen zijn, hoe gemakkelijker het waarschijnlijk allemaal gaat. Als ik eens een avondje weg ben (al is het maar een uurtje naar de yogales), dan geef ik mijn man graag tips waar hij toch nog even op moet letten… terwijl ik weet dat hij het ook allemaal weet. Gelukkig kent mijn man me goed en is hij dit inmiddels van mij gewend. Hij laat me gewoon praten en zegt dan: “Het komt allemaal wel goed, schatje.”

Borst- of flesvoeding

Iedere zwangere vrouw krijgt te maken met de vraag: ga je borst- of flesvoeding geven? Voor de een is deze vraag gemakkelijker te beantwoorden dan voor de ander. Ook kan het natuurlijk voorkomen dat je graag borstvoeding zou willen geven, maar dat het om de een of andere reden niet kan of niet lukt. Beide vormen van voeding geven zijn goed.

Je leest en hoort overal wel dat borstvoeding tijdens de eerste zes maanden dé beste voeding is. Het bevat voedingsstoffen, het beschermt je kindje tegen ziekten, het zorgt voor een goede band tussen moeder en kind… en zo zijn er nog veel meer voordelen op te noemen.

Natuurlijk is het geweldig als het je lukt om borstvoeding te geven. Moeder Natuur heeft dat toch maar mooi bedacht. Maar is het nu nodig om moeders die dit niet kunnen of willen het gevoel te geven dat ze hun kindje niet het allerbeste gunnen?? En nee, ik wil daar niet mee zeggen dat alle moeders zo zijn. Maar ik heb toch al een aantal boze blikken of vervelende reacties gekregen als ik mijn zoontje in het openbaar een flesje gaf. Het ergste vind ik dan nog als mensen achter je rug om er negatief over praten, maar dan wel nét hard genoeg praten dat je het kunt horen. Bijna hele betogen waarom borstvoeding zoveel beter is dan flesvoeding en waarom elke vrouw borstvoeding zou moeten geven. Beseffen die mensen wel dat sommige vrouwen graag borstvoeding zouden willen geven maar dat het soms simpelweg niet lukt of dat er een bepaalde reden kan zijn waarom er voor flesvoeding is gekozen. Het zou zo fijn zijn als mensen bepaalde vooroordelen gewoon voor zichzelf hielden. Dat geldt overigens niet alleen in dit geval…

Borstvoeding of flesvoeding… welke vorm je ook kiest, je hebt gewoon het beste voor met je kindje. En dat is het allerbelangrijkste!

Een berichtje aan de baby (3)

Lieve baby,

Ruim zestien weken geleden begon het te rommelen in mijn buik. Vals alarm, dacht ik. Twee weken daarvoor dacht ik ook dat het begonnen was, maar dat bleek vals alarm te zijn. Dus ik dacht dat het nu ook nog niet echt was begonnen. Je vader is gaan werken en ik heb wat gelezen, tv gekeken, zelfs nog geblogd en al mijn appjes beantwoord. Niemand had een vermoeden dat jij snel geboren zou gaan worden, zelfs ik nog niet op dat moment.

In de middag belde ik met de verloskundige, maar er zat teveel tijd tussen de weeën. Het konden nog steeds oefenweeën zijn. Tegen de tijd dat je vader thuis was, hebben we eerst nog gegeten (burrito’s). Daarna zijn we maar eens gaan timen om de hoeveel tijd de weeën kwamen. Ze volgden elkaar sneller op. Opnieuw belde ik met de verloskundige. Nu kwam er wel iemand even kijken. En ja, de bevalling bleek begonnen te zijn. Ik zat op 3 cm ontsluiting. Je zou geboren gaan worden! Wat vond ik dat ineens spannend. En wat werd ik nieuwsgierig naar je. Je vader en ik hoefden een stuk korter te wachten dan we van tevoren hadden verwacht. Zo’n 6,5 uur na de eerste echte weeën kwam jij ter wereld! Het moment dat jij op mijn buik werd gelegd vergeet ik nooit meer. Daar was je dan eindelijk! De mooiste, leukste, liefste en knapste baby die ik ooit gezien had.

We genoten van de kraamweek, mede dankzij de lieve kraamphulp Claudia. Ik vond het ontzettend jammer dat je opa het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van jou genieten. Je gesabbel aan mijn pink, je kleine babyhuiltjes, je rustgevende gezichtje als je lag te slapen, je warme lijfje tegen me aan als je bij me lag... gewoon alles! Jij gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: jij maakte me een mama.

In het begin was het allemaal nieuw en soms nog wat onwennig. We moesten aan elkaar wennen en samen met papa ontdekten we elkaar en welk ritme bij ons pasten. Voorzichtigjes maakten we een uitstapje. We maakten een wandeling door het dorp, we gingen lunchen in ons dorp, we reden naar een winkel buiten ons dorp en we gingen eens een ochtendje of een middagje weg. 

Het leven is zoveel leuker, mooier en bijzonderder met jou erbij. Alle clichés zijn waar! Dank je wel, lieve baby, dat jij er bent. Wat voor vervelende dingen we ook hebben meegemaakt en nog mee zullen maken: jij bent het allerbelangrijkste in mijn leven! Samen met papa vormen wij een liefdevol gezinnetje en kunnen we de hele wereld aan.

Veel liefs van je mama