Ons eerste kind
Sinds ik voor de eerste keer moeder ben geworden, heb ik gemerkt dat het wat lastiger is om tijd voor jezelf te nemen. Tenminste, ik vind dat sindsdien soms best lastig. Toen ons zoontje nog een baby was en overdag veel sliep, ging dat nog wel. Als hij sliep, nam ik wel de tijd om lekker met een boek op de bank te kruipen of een leuke serie op Netflix te kijken. Naarmate hij ouder werd en overdag minder sliep, merkte ik dat de "me-time” minder werd. Logisch natuurlijk. Ons zoontje leerde de wereld ontdekken en ik deed dat graag met hem mee. Het blijft mooi om de wereld (opnieuw) te ontdekken via de ogen van een kind.
Wij hebben het geluk dat ons zoontje een goede slaper is. Richting het einde van de dag is hij moe en na het avondritueel valt hij in een diepe slaap (uitzonderingen daargelaten). Dat gaf in de avonden nog voldoende tijd om lekker een boek te lezen of om samen met mijn man een serietje of een filmpje te kijken.
Ons tweede kind
In december hadden wij het geluk dat ons gezinnetje uitgebreid werd met een tweede kindje. Ons lieve dochtertje werd geboren en dat maakte ons gezin compleet (hoe cliché dat misschien ook klinkt). Ons zoontje is dol op zijn zusje, ook al moet hij nu de aandacht delen. Dat is prachtig om te zien. Het is heel mooi om te merken dat je als vader of moeder heel veel liefde voor twee kindjes hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is zo bijzonder.
Tegelijkertijd is je leven met een tweede kindje een stuk drukker geworden. Je hebt een baby die volledig afhankelijk van je is en die veel wil drinken (en slapen en plassen/poepen en knuffelen). Daarnaast heb je een peuter die ook alle aandacht wil en zich blijft ontwikkelen. Dan is het zoeken naar het vinden van de balans: je aandacht verdelen tussen twee kinderen, aandacht geven aan je partner, je slaap pakken, je huishouden door laten gaan en aan jezelf denken.
Dat laatste werd wel een dingetje voor me. In de kraamweek pakte ik mijn rust waar ik kon (heerlijk met ons dochtertje erbij), las ik boekjes met ons zoontje en liet ik me heerlijk in de watten leggen door de kraamverzorgsters. Daarna begon ik langzaamaan als het ware weer meer mee te draaien in het huishouden: weer zelf een wasje draaien, weer koken, weer naar buiten etc. Dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat pak je stukje bij beetje weer op.
Vergeet jezelf niet
Ik begon alleen een beetje mezelf te vergeten. Ik wilde het huishouden perfect in orde houden (spoiler: dat lukt niet met twee kinderen en dat hoeft niet), de was bijhouden, alles rondom de kinderen zelf doen enz. enz. Mijn man doet ook veel, maar op de een of andere manier vond ik dat het ik allemaal zelf moest doen. Vraag me niet waarom… Tegen de tijd dat beide kinderen op bed lagen was ik vrij moe, waardoor ik vroeg op bed lag (en regelmatig door de laatste fles heen sliep, waardoor mijn man die heel vaak deed). Het zorgde er ook voor dat ik midden in de nacht wakker werd en ineens om van alles ging piekeren. Dat gaat ’s nachts altijd het beste he?!
Ik kan je één ding vertellen: het ’s nachts piekeren helpt niet om je vermoeidheid te verminderen. Ik besloot dat ik er iets aan moest doen om een leukere moeder, een leukere partner én een leukere Kim te zijn. Na een goed gesprek met mijn huisarts ga ik één van haar adviezen ter harte nemen: ik ga meer tijd voor mezelf nemen! Lekker wandelen (even alleen of met een vriendin), eten met een vriendin, me helemaal verliezen in een boek, een filmpje kijken met een zus, even werken aan mijn boekenblog… gewoon even tijd voor mezelf nemen. Het is belangrijk om jezelf niet te vergeten. Dat maakt je uiteindelijk een leuker persoon. Ik ga daar de komende tijd aan werken…