Lieve baby,
Halverwege november ontdekte ik dat jij in mijn buik aan het groeien was. Ik heb zeker vier zwangerschapstesten gedaan om te kijken of het wel echt was. Nog niet eerder had ik een positieve test in handen gehad... Vol verbazing en vol blijdschap hebben je papa en ik naar alle testen gekeken. Er groeide een klein wondertje in mij.
Op de eerste echo was je nog heel klein, maar bij de termijnecho begon je al op een mensje te lijken. Een mensje dat van ons een papa en mama ging maken. Langzaamaan begon mijn buik te groeien, gingen mijn hormonen steeds meer hun eigen gang en lustte ik bepaald eten en drinken niet meer. Sommige etenswaren mocht ik niet (ik kijk stiekem wel een beetje uit naar een broodje gerookte zalm of een broodje carpaccio) en van ander eten werd ik misselijk. Ik heb al een aantal maanden geen vleeswaren op mijn brood gedaan, geen bananen gegeten, geen Tony Chocolonely op (en ik ben echt dol op de puur/kers/meringue), geen cola gedronken en amper zwarte theesoorten op. Wel had ik af en toe voorkeur voor bepaald eten/drinken, waaronder letterbiscuits (die ik inmiddels in geen enkele supermarkt meer kan vinden), tarwekoekjes, breekcrackertjes met kaas en cassis.
Tijdens de 20-weken-echo bleek alles nog steeds in orde met je te zijn; in ieder geval wat ze op dat moment allemaal kunnen zien. Je was flink gegroeid en werd nog meer een mini-mensje. Bij die echo kregen we te horen dat je een jongetje was. Veel mensen uit onze omgeving waren ervan overtuigd dat je een meisje was, maar er was geen twijfel mogelijk over je geslacht. Nu konden we je definitieve naam kiezen. Je papa en ik hadden een lijstje met vijf namen. Omdat ik de uiteindelijke meisjesnaam had gekozen, koos papa jouw naam. Hopelijk vind jij ‘m net zo mooi als dat wij ‘m vinden.
Mijn zwangerschap vorderde prima. Jij groeide goed en vanaf 21 weken voelde ik je bewegen in mijn buik. Dat blijf ik één van de meest bijzondere zaken van een zwangerschap vinden. Ik geniet nog steeds van je getrappel in mijn buik, ook al ben je er nu vooral dol op om tegen mijn ribben te trappelen. Lichamelijk had ik weinig te klagen. Ik ben het eerste trimester heel moe geweest en de laatste loodjes nu zijn wat zwaarder, mede door het hele warme weer, mijn voeten die vocht vasthouden en mijn buik die wat meer in de weg zit. Verder is het op dat gebied een prima zwangerschap.
Emotioneel gezien is dat een ander verhaal. Toen ik 14 weken zwanger was, kregen we te horen dat je opa ernstig ziek was. Dat hakte er enorm in. Wij zijn zoveel mogelijk bij hem geweest en hij heeft jou via de echofoto’s en mijn buik zien groeien. Helaas ging je opa zo snel achteruit dat hij je niet meer heeft kunnen ontmoeten. Hij weet wel hoe je gaat heten en jouw geboortekaartje is met hem meegegaan. Je opa zou enorm trots op je zijn geweest, zoals hij dat ook op zijn andere kleinkinderen is. Via al onze verhalen zul je hem alsnog een beetje kunnen leren kennen.
Lief kleintje in mijn buik, vandaag is het 31 juli en ben ik 40 weken zwanger. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat ik 08/08/2018 een mooie geboortedatum vind. Ik kreeg toen al te horen dat ik richting de uitgerekende datum niet langer zou willen wachten... en dat klopt. Je papa en ik zijn er klaar voor om samen met jou een gezinnetje te gaan vormen. We kijken enorm uit naar je komst (en dat zijn inmiddels velen met ons) en we vinden het allemaal best spannend. Jij bepaalt uiteindelijk wanneer je wil komen... dus mocht je klaar zijn voor deze wereld, weet dan dat je in een liefdevolle omgeving terecht zal komen waarin je ouders er altijd voor je zullen zijn. En ondertussen wachten wij (on)geduldig af wanneer jij gaat komen en geniet ik nog eventjes van het kleine getrappel in mijn buik.
Liefs van je mama
