Boekenwurm zoekt baan!

Al sinds jonge leeftijd ben ik bezig met lezen, schrijven en taal. Ik vond het leuk om korte verhaaltjes te schrijven en ik las graag én veel. Het was een heus uitje voor me als ik met mijn moeder mee mocht naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. De reeksen van Floortje Bellefleur, Balletclub de Zwaantjes en Cindy waren favorieten toen ik op de basisschool zat. Het vele lezen is gebleven, maar de soort boeken veranderden wel. Tegenwoordig lees ik vooral met thrillers feelgood romans en chicklits. Daarnaast lees ik voor uit prenten- en andere kinderboeken.

Boekenbeschrijfster
Als ik op de basisschool een vriendenboekje mocht invullen, schreef ik altijd dat ik later “boekenbeschrijfster” wilde worden. Ik dacht dat je zo genoemd werd als je boeken schreef. Mijn ouders hebben me uiteindelijk uitgelegd dat je dan “(boeken)schrijfster” bent. Dus dat vulde ik daarna bij mijn toekomstige beroep in.

Omdat er geen opleiding tot schrijfster bestaat, besloot ik communicatie te gaan studeren. Dan was ik toch lekker met taal bezig en kon ik een leuke en interessante studie volgen. In vier jaar tijd rondde ik de opleiding ‘Tekst & Communicatie’ af. Dat was net op het moment dat de banenmarkt instortte en de communicatieafdelingen als eerste leken te sneuvelen. Toch heb ik in de afgelopen jaren werkervaring in de communicatie op kunnen doen, onder meer als webredacteur, projectmedewerker cultuur & educatie, tekstschrijfster en redacteur/correspondente. Het is me zelfs gelukt om ook “boekenbeschrijfster” te worden dankzij mijn eigen website www.boekenbeschrijfster.nl. Daar publiceer ik mijn recensies van gelezen boeken op. Gemiddeld lees ik tien boeken per maand en ik laat graag weten wat ik van een boek vond en waarom.

Werk gezocht
Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging in de communicatie, bijvoorbeeld als (web)redacteur, tekstschrijfster of communicatiemedewerker. Ik wil graag parttime werken (tussen de 16 en 32 uur) en ik ben per direct beschikbaar. Weet jij een leuke en passende functie voor me? Dan hoor ik dat graag!

Triangel - Afscheid (2)

Als klein meisje leek het me heel stoer om artikelen voor de krant te schrijven. Dan staat je naam in de krant bij de stukjes die jij geschreven hebt. Bij ons in de straat woonde een van de journalisten van Weekblad Dongen (toen heette het nog Weekblad voor Dongen) en dat vond ik heel bijzonder. Een echte journaliste die maar een paar huizen bij mij vandaan worden. Dat maakte veel indruk op me!

Na een communicatiestudie en het vervullen van een aantal verschillende functies kwam ik drie jaar geleden bij Weekblad Dongen terecht. Ik mocht als correspondent aan de slag én ik werd collega van mijn oud-straatgenootje. Hoe bijzonder is dat! Als correspondent voor dit weekblad kwam ik op allerlei plekken waar je als “gewone Dongenaar” niet zomaar komt en had ik gesprekken met mensen die je anders niet zomaar spreekt. Ook mocht ik bij allerlei evenementen aanwezig zijn en was ik regelmatig op het gemeentehuis te vinden voor bijvoorbeeld een persgesprek of een raadsvergadering. Ik heb dat met veel plezier gedaan.

Een van de eerste artikelen schreef ik over de opening van een tentoonstelling bij Museum de Looierij, die werd verricht door de burgemeester. Vervolgens bekeek ik de tentoonstelling, maakte nog wat extra aantekeningen en dronk nog “even” een drankje. Dat “even” duurde uiteindelijk bijna twee uur, omdat ik met iemand in gesprek raakte. Dat werd een leuk en boeiend gesprek. En dat was zeker niet de laatste keer dat ik ergens langer bleef hangen dan ik van tevoren verwachtte. Als ‘gezicht van het Dongens kraantje’ werd ik regelmatig aangesproken door mensen. Dat varieerde van gesprekken over geschreven stukken, tips om ergens eens iets over te schrijven of om gewoon een praatje te houden. Wat was het leuk om een hele week op pad te gaan voor de Zomerspelen en alle deelnemende kinderen volop te zien genieten. Wat was de rondleiding bij de Coca Cola-fabriek, waarbij onze minister-president aanwezig was, een happening; als pers zaten we apart en kregen we slechts twee momenten om Mark Rutte op de foto te krijgen. Daar voelde ik me wel “een kleine correspondent” tussen de grote bladen en televisieprogramma’s. Ik heb in ieder geval wel mijn foto kunnen maken. Wat was het soms wennen om een commerciële tekst te schrijven, waar andere eisen aan gesteld werden dan aan een regulier artikel. Al met al heb ik veel meegemaakt én veel geleerd.

Eind juni ging ik met zwangerschapsverlof. Tijd om even tot rust te komen na een drukke en emotionele tijd en me op te maken voor één van de grootste veranderingen in mijn leven: de geboorte van ons zoontje. Iedereen die zelf kinderen heeft, weet hoe bijzonder het is om voor de eerste keer vader of moeder te worden. Het is bijna niet te beschrijven wat dat met je doet. Hét moment dat ons zoontje na de bevalling voor de eerste keer bij mij werd gelegd, staat me nog zo helder voor de geest. Na negen maanden was hij daar dan eindelijk. Ik vond het ontzettend jammer dat mijn vader het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van ons kindje genieten. Het gesabbel aan mijn pink, de kleine babyhuiltjes, zijn rustgevende gezichtje als hij lag te slapen, zijn warme lijfje tegen me aan als hij bij me lag... gewoon alles! Ons zoontje gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: hij maakte me een mama.

Ook al leek het me ontzettend lastig om weer te gaan werken en ons zoontje bij de kinderopvang achter te laten; het zou goed voor ons allebei te zijn. Hij zou wennen aan meer drukte en andere kinderen, ik zou uit mijn babybubbel weer terugkomen in “de gewone wereld” en weer wat meer volwassen gesprekken hebben. Jammer genoeg kan dit niet meer bij het weekblad zijn en moet ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Met veel plezier heb ik de afgelopen drie jaar voor dit lokale krantje geschreven en zelfs nog korte tijd de redactie mogen doen. Dongenaren, bedankt voor jullie leuke, lieve en bijzondere reacties op mijn artikelen, en graag tot ziens in ons mooie dorpje!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 6 december 2018

Uit het leven van een werkzoekende

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik alweer enige tijd op zoek naar een baan. Dat dit niet gemakkelijk is, hoef ik jullie niet te vertellen. Daar wil ik het nu niet over hebben.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik me thuis niet verveel. Het antwoord op die vraag wisselt. Natuurlijk verveel ik me wel eens en ben ik het thuiszitten helemaal beu. Ik probeer daar alleen niet continu mee bezig te zijn. Ik zal er niet sneller een baan door vinden. Daarom maak ik er gewoon het beste van. Hoe ik dat doe? Dat zal ik eens vertellen…

Drie dagen in de week sport ik. Ik wil mijn conditie op peil houden; ik wil afvallen; en ik wil de spieren rondom mijn knieën sterk houden. Meestal ziet mijn sportschema er als volgt uit. Op maandag en woensdag zit ik thuis op de hometrainer. Op donderdag ga ik baantjes zwemmen met mijn moeder.

Een dag in de week pas ik op mijn neefje Teun. Dat is op dinsdag. Op deze manier krijg ik de kans om een speciale band met mijn neefje op te bouwen en om hem van dichtbij op te zien groeien. Ook is het erg fijn om die dag in een andere omgeving te zijn.

Als ik met mijn moeder ga zwemmen, doen we altijd van tevoren boodschappen. Dat vind ik leuk om te doen. We gaan naar meerdere supermarkten, de slager en de groenteboer. De ochtend is dan zo gevuld. En zo heb ik nog een dag in de week in een andere omgeving. Heel fijn!

Een dagdeel in de week ben ik bezig met solliciteren. Er zijn te weinig nieuwe vacatures om er vaker mee bezig te zijn. Gemiddeld verstuur ik drie sollicitaties per week. Ik lees er per week een stuk meer ;-)… en ik krijg helaas ook wekelijks afwijzingen.

Ik doe vrijwilligerswerk als webmaster voor KVG Dongen en heb ik het vooral druk als het nieuwe boekje met activiteiten uit is. Dat gebeurt twee keer per jaar. Tussendoor krijg ik foto’s van activiteiten aangeleverd. Deze plaats ik op de Terugblik-pagina. Dankzij dit vrijwilligerswerk ben ik toch enigszins bezig met mijn communicatie-achtergrond.

En verder vul ik mijn dagen met het bijhouden van het huishouden; artikelen en recensies schrijven voor mijn weblog; lezen, lezen en nog meer lezen; kaarten schrijven voor Postcrossing; naar de brievenbus wandelen om kaarten te posten (en vaak met een groter rondje teruglopen); televisie kijken; boekvouwen; fantaseren hoe ik het huis van Robert en mij wil inrichten; computerspelletjes spelen; cupcakes of iets anders lekkers bakken; lunchen met mijn moeder en mijn nichtjes als mijn moeder aan het oppassen is…

Natuurlijk zou ik mijn dagen het liefste vullen met werken. Zolang dat niet het geval is, maak ik er het beste van en zorg dat ik lekker bezig ben. En af en toe een baaldag hebben, hoort daar helaas bij…

Terugblik 2014

De kerstdagen zijn voorbij en oudjaarsdag staat al bijna voor de deur. Tijd voor een terugblik naar 2014.

Dit jaar was een zeer bijzonder jaar voor mij en Robert. In november 2013 vroeg Robert mij ten huwelijk, waar ik natuurlijk 'JA' op zei. Na dit prachtige moment hebben we toegeleefd naar onze trouwdag, die dit jaar op 3 oktober heeft plaatsgevonden. Het grootste deel van dit jaar stond in het teken van de voorbereidingen voor de bruiloft. Wat komt daar veel bij kijken! En wat was het leuk om daarmee bezig te zijn. Het is dat het een dure aangelegenheid is, maar anders zou ik het zo weer willen doen ;-).

Vrijdag 3 oktober was een geweldige en perfecte dag voor Robert en mij. Ik heb er regelmatig over geschreven op mijn weblog en ik vind het heerlijk om af en toe terug te lezen over hoe ik alles beleefd heb. Onze trouwdag is een dag om nooit te vergeten. Het cliché is waar: het is echt de mooiste dag van je leven!

De huwelijksreis die volgde, was ook geweldig. Al heel lang wilde ik eens naar New York toe. Het leek me geweldig om deze stad te bezoeken. Robert en ik besloten daarom om naar Amerika te gaan als pasgetrouwd stel. Naast New York zijn we ook naar Boston en Washington geweest. Drie prachtige steden... waarbij ik Boston en Washington het meest geweldig vond en New York het meest overweldigend. Absoluut een reis om nooit te vergeten!

Onverwachts stond dit jaar ook in het teken van het kopen van een huis. Robert en ik keken wel voorzichtig rond naar een huisje, maar echt serieus waren we er nog niet mee bezig geweest. Begin april wilden we de Open Huizenroute doen. We hadden een aantal huizen in Dongen en in Rosmalen op het oog... tot Robert een nieuwbouwproject in Dongen tegenkwam. We waren nog net op tijd voor de deadline om ons hiervoor in te schrijven. Een paar dagen later werden we gebeld dat we een optie op onze eerste keuze hadden: een hoekhuis. Daarna is het vrij snel gegaan. Het project zag er goed uit en we zagen het allebei zitten, dus we besloten ervoor te gaan. Inmiddels gaat het allemaal definitief door en zal volgende maand de bouw beginnen. Hopelijk zitten we volgend jaar met de feestdagen in ons eigen huis. Een mooi project om ons het komende jaar mee bezig te houden.

Afvallen, gezonder leven en meer bewegen waren drie zaken waar ik me dit jaar ook op concentreerde. Ik wilde een gezonder lichaam en minder kilo's meesjouwen. Mijn doel was om binnen één jaar 15 kilo af te vallen. Dat is me helaas net niet gelukt (mede door de huwelijksreis (a)). Ik ben wel een mooi aantal kilo's afgevallen en ik wil door blijven gaan om uiteindelijk nog meer kilo's kwijt te raken. Tijdens de huwelijksreis ben ik helaas wat aangekomen en het is me nog niet gelukt om dat weer kwijt te raken. Ik heb er deze decembermaand meer moeite mee om van al het lekkers af te blijven dan vorig jaar om deze tijd. Ook al doe ik niet aan goede voornemens, ik ga ervoor om verder af te vallen. Op naar de -15 kilo (en verder...)!

Werkloos zijn anno 2014 is lastig. De banen liggen niet voor het oprapen en werkzoekenden zijn er - helaas - meer dan genoeg. Bedrijven gaan failliet, mensen komen op straat te staan en het aantal banen lijkt vaker te dalen dan te stijgen. Ik weet er alles van en ik word er soms vrij moedeloos van. Heb je in vier jaar tijd een prachtig universitair diploma gehaald, heb je een aantal jaren werkervaring opgedaan, maar zit je nu toch alweer een hele tijd thuis. Dat is mijn situatie helaas.
Elke week ga ik op banenjacht en verstuur ik sollicitaties. En vrijwel elke week krijg ik afwijzingen binnen. Het aantal gesprekken dat ik dit jaar heb gehad, is op één hand te tellen. Dan is het niet makkelijk om altijd positief te blijven. Ik heb af en toe een dag ertussen zitten dat ik er even helemaal klaar mee ben. Dan heb ik nergens zin in en blijf ik het liefste op bed liggen. Hoe vervelend die dagen ook zijn, ik weet nu dat ik zo'n dag gewoon maar moet laten gebeuren. Dan wordt het maar een dag dat ik in mijn hangkleding op de bank zit en tv kijk of een boek lees. De dag erna gaat het weer stukken beter en heb ik meer energie en meer zin in dingen. Ik denk dat vrijwel elke werkzoekende (dat klinkt toch positiever dan werkloze :-)) zich hierin zal herkennen.
Ik blijf naar werk zoeken, ik blijf sollicitaties versturen, ik blijf afwijzingen ontvangen (en vervelend vinden)... en ooit, ooit ben ik weer aan het werk. Hopelijk is dat in 2015 al het geval!

Gelukkig hoef ik me doordeweeks niet te vervelen (ook al zou ik mijn dagen liever vullen met werken). Het huishouden heeft altijd iets te doen voor je. Drie keer in de week sporten is fijn en geeft me energie. Samen met mijn moeder de boodschappen doen is gezellig. Oppassen op mijn lieve neefje Teun is erg leuk. Hij wordt groter en wijzer, maar gelukkig komt hij ook nog lekker op schoot zitten om even te knuffelen. Met mijn lieve nichtjes Isa en Eva spelen, blijft ook leuk. Rummikub en Pesten zijn momenteel de favoriete spelletjes. Kaarten schrijven voor Postcrossing is een heerlijke bezigheid en geeft lekker wat afleiding. Bloggen over van alles en nog wat, want het blijft prettig om zaken van je af te schrijven of om zaken met anderen te delen. En natuurlijk één van mijn grootste hobby's: met een boek op de bank en de wereld om me heen vergeten. Heerlijk! En wat heb ik een aantal mooie en spannende boeken gelezen dit jaar.

2014 zal voor altijd een bijzonder jaar voor mij blijven. Je trouwdag is een dag die je nooit zult vergeten. Ik blader nog regelmatig in ons trouwalbum en waan me dan weer even terug op de mooie, zonnige dag die 3 oktober was.

Ik wens jullie in 2015 vele mooie en geweldige momenten toe.

Maak er een prachtig jaar van om nooit te vergeten!

En onthoud het volgende:

Tussen wal en schip...

Inmiddels zit ik alweer enige tijd zonder werk. Ik heb dit jaar veel sollicitaties verstuurd. Het precieze aantal weet ik niet; ik ben de tel allang kwijt. En ik heb aantal gesprekken gehad, waarbij ik het telkens nét niet werd.

Iedere week struin ik verschillende websites af om te kijken naar het werkaanbod. Ik kijk naar functies in de communicatie, op administratief gebied en in winkels. Nu het einde van het jaar nadert, is het te merken dat er een stuk minder vacatures zijn.

De economie schijnt langzaamaan weer aan te trekken, waardoor er langzaamaan weer meer banen op de arbeidsmarkt zouden moeten verschijnen. Gevoelsmatig denk ik dat het nog wel eventjes duurt voor de banen in mijn vakgebied weer voor het oprapen liggen. De communicatiefuncties werden aan het begin van de crisis als eerste geschrapt en zullen daarom waarschijnlijk als één van de laatste weer terugkomen. Maar ooit zullen ze er weer zijn...

Momenteel lijkt het wel of ik precies tussen wal en schip val. Bij een sollicitatie naar een administratieve functie of een baan in een winkel krijg ik te horen dat ik te hoog ben opgeleid. Bij een sollicitatie in mijn eigen vakgebied krijg ik meestal als reactie dat ik te weinig werkervaring heb. Dat krijg ik overigens in verschillende bewoordingen te horen (met soms als aanhef alleen maar 'Beste' of 'Geachte heer/mevrouw'):

- 'We hebben ruim 200 brieven ontvangen op de vacature, waarvan veel van zeer ervaren marketeers.'

- 'Helaas moet ik u informeren dat wij geen gebruik maken van uw sollicitatie naar de functie van webredacteur.'

- 'We hebben niet voor je gekozen, omdat andere kandidaten beter in ons profiel passen.'

- 'Omdat wij een heel groot aantal reacties ontvingen op onze vacature, hebben wij alleen de kandidaten uitgenodigd die volledig voldoen aan de door ons gestelde eisen.'

- 'We hebben een groot aantal reacties ontvangen op deze advertentie, en hebben daarom streng geselecteerd op de gestelde eisen. Hierbij telde relevante werkervaring het zwaarst.'

Afwijzingen zijn natuurlijk nooit leuk, maar het gebrek aan een persoonlijke benadering of concrete reden voor afwijzen vind ik toch het vervelendste. Wie stuurt mij een keer een originele afwijzing? Of nog liever: wie laat mij op gesprek komen?

Werk gezocht! Niet gemakkelijk...

"We hebben meer dan 700 sollicitaties ontvangen en daar zaten kandidaten tussen die beter bij ons profiel aansloten."
"De vacature waar u op gesolliciteerd hebt, is helaas komen te vervallen."
"Wij hebben gekozen voor kandidaten met meer werkervaring."
"Helaas kan ik u geen positief nieuws brengen, en is de keuze niet op u gevallen."
"Andere kandidaten hebben meer werkervaring en passen daardoor beter bij de functie."

Zomaar enkele reacties die ik de afgelopen tijd op mijn sollicitatiebrieven heb ontvangen. In de meeste gevallen komt het op hetzelfde neer: ik heb te weinig werkervaring in de communicatie opgedaan. Maar hoe kan ik daar iets aan veranderen als ik nergens word aangenomen?!

Bij sollicitaties naar bijvoorbeeld administratieve of winkelfuncties krijg ik meestal te horen dat ik te hoog ben opgeleid. Moet ik dan maar mijn hele universitaire opleiding van mijn cv halen?!

Het is een zeer ongunstige tijd om werkzoekende te zijn. Dat ondervind ik bijna wekelijks. Er zijn amper (passende) vacatures. En als ik buiten mijn vakgebied solliciteer, levert mijn (te hoge?) opleiding problemen op. Ik wil graag weer aan de slag; heel graag zelfs. Niet dat ik me verveel thuis. Ik zorg er wel voor dat ik genoeg te doen heb zodat "de muren niet op me afkomen". Maar ik wil gewoon graag weer aan de slag; weer wat betekenen in de maatschappij. Ik wil weer wat te vertellen hebben. Je maakt een stuk minder mee als werkzoekende. Tenminste, dat gevoel heb ik. Ik heb net 29 jaar; te jong om niet te werken, toch?

Helaas is de situatie nu niet anders. Wekelijks ga ik op sollicitatiejacht en verstuur ik sollicitaties. En wekelijks krijg ik afwijzingen binnen. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten... ook al zijn het vooral standaardmails. Het zorgt ervoor dat je er soms he-le-maal klaar mee bent! Hoe je ook probeert om moed te houden en positief te blijven; af en toe zit er een dag tussen dat dat even niet meer lukt. Die dag baal ik gewoon even van alles... dat moet kunnen. En het zorgt ervoor dat ik de volgende dag weer positief kan zijn.

Ooit trekt de arbeidsmarkt weer aan en vind ik weer een baan. Daar kijk ik naar uit!
En tot die tijd... blijf ik zoeken, solliciteren en... afwijzingen trotseren.

Nieuwjaarsdictee

Vorige maand kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was voor het eerste Tilburgse Nieuwjaarsdictee door het bedrijf E-Way Out. Samen met 99 anderen maakte ik kans op een jaarcontract bij dit dictee. De winnaar of winnares van het dictee kreeg namelijk een baan (of als je al een baan had: een e-reader).

Gisterenavond was het dan zover: het Nieuwjaarsdictee vond plaats. Vanaf 18:30 uur was je welkom bij Perron 88 in Tilburg. Robert ging met me mee om me mentaal te steunen. Hij was achteraf erg blij dat hij het dictee niet had hoeven maken ;-).

Na een kopje koffie of thee met iets lekkers kon het evenement gaan beginnen. Franka van Dommelen - directrice bij E-Way Out - heette ons van harte welkom en vertelde in het kort hoe de avond zou verlopen. Daarna werd de avond officieel geopend door de Tilburgse wethouder Roel Lauwerier.

Jan Verweij - leraar van het jaar - had de eer om het eerste Tilburgse Nieuwjaarsdictee voor te lezen. Hij vertelde wat over zichzelf en over het dictee, waarna hij drie korte gedichtjes voorlas. Op die manier konden we aan zijn stem wennen, voordat het dictee officieel begon.

Het dictee - met de titel 'Een vlucht naar Utopia' - werd eerst in een keer voorgelezen. Het bestond uit 6 alinea's met in totaal 300 woorden. Tijdens het voorlezen hoorde ik allerlei woorden die ik nog nooit gehoord had en waar ik de betekenis ook niet van wist. Vol goede moed begon ik aan het dictee. Woorden als 'voorzaat', 'pieremachochel', 'gecoiffeerd', 'a contrecoeur' en 'somptueus' zijn enkele woorden waarmee ik de mist inging. Een van mijn grappigste fouten was dat ik op een gegeven moment 'een bonus' dacht te horen, maar het bleek achteraf 'in bonis' te zijn. Oeps ;-)!

Na het dictee kregen we nog vier pagina's met smeuïge taaloefeningen. Het invullen van homoniemen (bijvoorbeeld 'U' en 'soort straatsteen' = klinker), het ontdekken van contaminaties (bijvoorbeeld 'Ik sta triplex' = perplex), het zoeken naar een woord waarmee je twee woorden compleet maakt (bijvoorbeeld 'Is'...'pion' = lam) en het vervoegen van werkwoorden (bijvoorbeeld het voltooid deelwoord van bingoën = gebingood). Ook daar zaten pittige oefeningen tussen.

Terwijl de juryleden alles nakeken, konden wij genieten van een hapje, een drankje en muziek door het duo Bland-It. Ook was er een boekenruil: eigen boeken ruilen voor boeken van iemand anders. Ik ben met vier leuke "nieuwe" boeken naar huis gegaan.

Tijdens het bespreken van het dictee en de taaloefeningen merkte ik dat ik best wat fouten had gemaakt. Sommige fouten had ik kunnen voorkomen, andere niet. Helaas heb ik niet de baan bij E-Way Out gewonnen, maar ik ben wel een leuke ervaring rijker (en een balpen ;-)).

Benieuwd naar het volledige dictee? Lees het terug op de website van het Nieuwjaarsdictee.

Solliciteren via een dictee

Het bedrijf E-Way Out organiseert op dinsdag 28 januari 2014 het eerste Tilburgse Nieuwjaarsdictee. De prijs: eeuwige roem én een baan bij het bedrijf. Via een tweet van Onze Taal las ik over deze bijzondere manier van solliciteren. Als werkzoekende en als taalliefhebber sprak dit me meteen aan. Ik besloot dan ook om me hier direct in te verdiepen.

De procedure ging als volgt: via een voorronde kon je laten zien hoe goed jouw kennis van het Nederlands was en kon je je plaatsen voor het Nieuwjaarsdictee. Op de website www.nieuwjaarsdictee.nl was de online voorronde te vinden. Er werden vijf zinnen voorgelezen die je binnen 25 minuten moest uittypen. Daarna kon je ze verzenden, samen met je gegevens. Tot en met 20 december kon iedereen deelnemen. Na die datum werd de uitslag bekendgemaakt.

Afgelopen maandag kreeg ik bericht van E-Way Out: ik ben geselecteerd voor het Nieuwjaarsdictee :-)! Samen met ongeveer 100 anderen maak ik op 28 januari kans op een jaarcontract bij E-Way Out. En natuurlijk de eeuwige roem die je als winnaar van het eerste Tilburgse Nieuwjaarsdictee zal ontvangen.

Ik vind het spannend en leuk tegelijkertijd dat ik ervoor geselecteerd ben. Het is een originele manier om "op sollicitatie" te gaan bij een bedrijf. Ik ben benieuwd naar het dictee en ik heb er zin in!

In de bijlagen bij de selectiemail was weer informatie te vinden. Zo wordt het Nieuwjaarsdictee door filosoof en 'Leraar van het jaar 2012-2013' Jan Verweij voorgelezen. Tijdens het nakijken van de dictees vindt er een boekenruil plaats; je kunt dan al gelezen boeken met elkaar ruilen (maximaal 10 per persoon). En dezelfde avond krijg je te horen wie de winnaar / winnares is.

Werkloosheid

"De groei van de werkloosheid lijkt onstuitbaar, nu er al 643.000 mensen zonder baan zitten. Dat is 8,1 procent van de beroepsbevolking. Daarmee is het werkloosheidsrecord van 639.000 mensen van eind 1983 gebroken." 

(Bron: nu.nl op 18/04/2013)

Zo begon twee dagen geleden een nieuwsbericht op nu.nl met vragen aan arbeidsmarktdeskundig Ton Wilthagen. En ik ben één van die 643.000 mensen...

Ik heb een leuke communicatiestudie gevolgd aan de Universiteit van Tilburg en ik ben "netjes" in vier jaar afgestudeerd. Na drie jaar had ik mijn bachelordiploma. Een jaar later volgende mijn masterdiploma. In 2007 was ik er klaar voor om de arbeidsmarkt te bestormen; ik wilde mijn kennis nu eindelijk in de praktijk gaan brengen. Het bleek toen al niet heel gemakkelijk te zijn om als starter een baan te vinden, maar gelukkig had ik mijn bijbaantje nog (ook al was dat niet in mijn vakgebied).

Nu - zes jaar na het behalen van mijn diploma - is de arbeidsmarkt slecht, in heel veel vakgebieden maar zeker in de communicatie. Was ik in 2007 nog verbaasd als er soms 200 mensen op één vacature hadden gereageerd (hoe moeten ze daar nu een keuze uit maken?), in 2013 lijkt dat het minimum. Ik kijk er tegenwoordig in ieder geval niet meer vreemd van op als ik een mailtje krijg met de reactie: "Uit de 700 reacties bent u het niet geworden".

Liep je jaren geleden een uitzendbureau binnen om werk te zoeken, dan stonden de intercedenten om je te springen. Tegenwoordig gaan ze al niet meer voor je op zoek als je aangeeft dat je in de communicatiebranche aan de slag wilt: "U weet onze website te vinden? Houd daar onze vacatures maar in de gaten!".

En ondertussen zegt onze minister-president dat we vooral auto's en huizen moeten kopen. "Neem het risico!" wordt dan gezegd. De economie moet namelijk weer aantrekken. Ik zou best een huis willen kopen, maar daarvoor heb je toch echt eerst een (vaste) baan nodig. En die heb ik op dit moment niet.

En hoe leuk ik mijn vrijwilligerswerk voor Leesfanaten.nl, Natuurmonumenten en het Rode Kruis ook vind en hoe fijn het is om tijd te hebben boeken te lezen in een heerlijk voorjaarszonnetje... ik wil heel graag weer aan het werk!