Een Sinterklaastijd met blije kinderkoppies

Ik ben opgegroeid met een Sinterklaas op een wit paard genaamd Amerigo en omringd door Zwarte Pieten. Dat was in mijn jeugd zoals het toen was. Mijn kinderen groeien op met een Sinterklaas op een wit paard genaamd Ozosnel en omringd door Roetveegpieten. Dat is zoals het nu het geval is en dat is helemaal prima in mijn ogen.

Even wennen
Laat ik eerst even eerlijk zijn. Toen er berichtgevingen kwamen dat er iets veranderd zou gaan worden aan Zwarte Piet, vond ik dat in eerste instantie best raar en moest ik er echt wel even aan wennen. Hoezo kon dat ineens niet meer? Ik heb nog een foto van ons oudste zoontje die als baby met een Zwarte Piet op de foto is gegaan. Dat was nog in een soort overgangstijd, zoals ik daar nu op terugkijk. Het Sinterklaasjournaal nam langzaamaan afscheid van de Zwarte Pieten en iedere stad en elk dorp had op dat moment een eigen voorkeur. Zo kan ik het het beste omschrijven denk ik. En ja, de Stroopwafelpiet en de Regenboogpiet heb ik altijd een beetje té gevonden. Naarmate er meer duidelijkheid en verheldering overkwam, zag ik het probleem niet dat een traditie aangepast zou gaan worden. Het doel bleef namelijk nog steeds: blije kinderkoppies!

Inmiddels weet ik eigenlijk niet beter dan dat er Roetveegpieten zijn. Deze Pieten passen prima binnen het Sinterklaasverhaal en doen nog steeds allerlei gekke dingen. Kijk maar eens een aflevering van het Sinterklaasjournaal. Dan maakt het toch niet uit hoe Sinterklaas eruit ziet, hoe de Pietjes zijn of hoe de boot van Sinterklaas heet. Het zal de meeste kinderen echt niets uitmaken. Het zijn vooral de volwassenen die overal een punt van maken. Ons zoontje voorzag geen problemen toen de stoomboot van Sinterklaas zonk. Hij zei: “Dan komen ze gewoon lopend naar Nederland, mama.”

Een mooie tijd voor kinderen
En weet je wat uiteindelijk het allerbelangrijkste is? Dat ons zoontje vol bewondering naar de Pietjes kijkt en helemaal blij is als hij wat pepernoten krijgt, met ze op de foto mag en met ze mag dansen. Iedereen mag vinden wat hij of zij ervan vindt hoor. Maar draait het niet uiteindelijk om het kindergeluk? Ik heb een foto van ons zoontje die dolblij naar een Roetveegpietje kijkt en helemaal verwonderd is dat dit Pietje naar hem toekomt om wat pepernoten te geven. Daar kan niets tegenop!

De Sinterklaastijd is een mooie en belangrijke tijd voor kinderen. Laten we het hele gebeuren eens door hun ogen bekijken en vanuit daar meegenieten. Voor je het weet, zijn ze alweer groot en is de magie van Sinterklaas en de Pieten voorbij. Ach, dat ons zoontje sinds half november heel druk is, nemen we gewoon voor lief. Voor je het weet, staan de Kerstdagen alweer voor de deur haha.

Het fenomeen rouwen

Wat zit rouwen eigenlijk toch vreemd in elkaar. Nu ik al ruim 4 jaar in een rouwproces zit, dacht ik er inmiddels een en ander van te snappen… maar volgens mij is dat hele fenomeen rouwen nooit helemaal te doorgronden.

Laat ik het voor mijn geval wat verduidelijken. Het eerste jaar na het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader (daar zit maar een paar maanden tussen) vond ik lastig. Ik had vaak het gevoel dat ik een beetje geleefd werd, terwijl ik tegelijkertijd samen met mijn man aan het ontdekken was hoe het was om ouders te zijn. Tussen de twee overlijdens werd namelijk ons zoontje geboren. Ik kan je vertellen dat het een jaar vol tegenstrijdige gevoelens was. Aan de ene kant waren we zo blij dat we een gezond mannetje hadden (want zwanger worden was niet vanzelfsprekend voor mij), maar aan de andere kant hadden we veel verdriet omdat we allebei geen vader meer hadden.

Ik kwam erachter dat ik bepaalde periodes van het jaar lastig vond, zoals de feestdagen, mijn vaders verjaardag en de periode richting mijn vaders sterfdag. Begrijp me niet verkeerd: ik mis mijn schoonvader ook en ik denk nog regelmatig aan hem terug en hoe leuk hij als opa voor onze kinderen zou zijn geweest, maar ik ben wel meer bezig met het gemis rondom mijn eigen vader. Ik denk dat dat heel normaal is… en het maakt het gemis om mijn schoonvader niet minder; dat is alleen gewoon anders.

Even schrijven
Het tweede jaar zonder mijn vader vond ik op de een of andere manier lastiger. Je omgeving is er minder mee bezig, je hebt nog weinig praktische zaken te regelen en het leven gaat gewoon door. Dat laatste is natuurlijk goed en dat hoort zo, maar ik merkte dat ik soms behoefte had om over mijn vader te praten maar niet zo goed wist hoe of met wie. Nu ben ik sowieso beter in mijn gedachten en gevoelens op te schrijven dan ze uit te spreken.
De praktijkondersteuner die ik hier wel eens gesproken heb, raadde me aan om brieven aan mijn vader te gaan schrijven. Dat deed ik in eerste instantie bijna wekelijks op papier voor mezelf. Naarmate de tijd verstreek, werd dat minder frequent en koos ik ervoor om ze op deze blog te delen. Ik vind het namelijk wel prettig om mijn gevoelens en gedachten hierover te delen; alleen vind ik het soms best lastig om dat uit te spreken naar mijn dierbaren. Is dat herkenbaar? Ook heb ik wel eens een moment dat ik het even moeilijk heb en dat ik alleen ben. Soms is het dan al voldoende om even keihard te huilen of om even iets van me af te typen… en dan is het weer even voorbij.

Het gemis en alles wat er verder bij rouwen komt kijken, komt wanneer het wil en gaat wanneer het wil. Alleen dacht ik inmiddels een beetje de momenten te weten dat ik het echt moeilijk heb. Daar zat de maand november niet per se tussen. Toch merk ik dat ik de laatste paar dagen wat meer aan mijn vader denk. Komt het wellicht omdat ons dochtertje bijna 1 jaar wordt en dat ik het soms echt lastig vind dat mijn vader nooit geweten heeft dat hij nog een vijfde kleinkind heeft? Komt het omdat ik af en toe iets van mijn vader in ons zoontje herken? Komt het omdat ik mijn vader eigenlijk gewoon nog heel even een keertje zou willen spreken om te vragen of ik het een beetje goed doe? Ik weet het niet…

Ik denk dat je altijd blijft rouwen wanneer je iemand dierbaars hebt verloren. De pijn om het verlies wordt minder (de scherpe randjes gaan eraf), maar het gemis en het verdriet blijft. En ik denk dat je zelf verandert nadat je iemand kwijt bent geraakt. Alsof er een stukje van jezelf is gestorven, nadat je een dierbare hebt verloren. Dat is in ieder geval mijn ervaring tot nu toe.

Of weet je alles al...
Ik wil graag eindigen met een fragment uit ‘Of je weet je alles al’ van Hetty ten Holt, een dichtbundel waar ik veel aan heb gehad en waar ik af en toe nog eens doorheen blader:

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’)