Terugblik 2019

We naderen het einde van 2019. Over twee dagen is het 31 december en daarna start alweer 2020. Ik hoop dat jullie een fijn jaar achter de rug hebben met mooie herinneringen. 2019 was voor mij een minder bewogen jaar dan 2018. Ik neem jullie graag even mee naar mijn 2019.

2019, het jaar waarin...
- we voor de eerste keer verjaardagen hadden waar mijn vader en schoonvader niet meer bij waren;
- ons zoontje voor de eerste keer ‘mama’ tegen me zei;
- ik een nieuwe baan vond;
- ik met ups en downs leerde hoe het was om een werkende moeder te zijn;
- ons zoontje zijn allereerste ingreepje in het ziekenhuis had;
- het één jaar geleden werd dat mijn vader en schoonvader waren overleden;
- het me niet lukte om dat stomme emotie-eten de baas te zijn;
- ik het zo ontzettend mooi, leuk en geweldig vind dat ik moeder ben;
- ik ook ontdekte dat het op sommige momenten ook zwaar kan zijn om moeder te zijn;
- ik nog steeds een hele trotse tante ben;
- ons kleine baby een lieve, leuke en ondeugende dreumes werd;
- mijn man en ik af en toe even met z’n tweetjes op pad gaan;
- ik op de meest vreemde momenten heel hard moet huilen omdat mijn vader er niet meer is;
- we mooie, leuke en bijzondere momenten met familie en vrienden hebben beleefd;
- we voor de eerste keer als gezinnetje op vakantie gingen;
- ik 177 boeken las;
- ik genoot van de vele wandelingen die ik op mijn vrije dagen met ons zoontje maakte:
- ons zoontje steeds bewuster werd van onze bezoekjes aan de Efteling;
- ik leerde dat je gewoon eerlijk kan zijn hoe het met je gaat (en je niet altijd een sociaal wenselijk antwoord hoeft te geven op de vraag ‘hoe gaat het?’).

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een prachtig 2020 toe!

Mijn verdriet

Het is inmiddels ruim één jaar geleden dat mijn vader overleed. Ik mis hem nog elke dag. Zeker nu ik soms bij mijn zoontje een bepaalde gezichtsuitdrukking zie die mijn vader ook wel eens had. Wat heb ik er veel voor over dat mijn vader ons zoontje één keer kon zien en vasthouden. Wat zou hij een trotse opa zijn geweest, zoals hij bij al zijn kleinkinderen was.

Het verdriet om mijn vader overvalt me soms ineens. Op de raarste momenten komt het ineens opzetten. Het doet soms fysiek pijn dat hij er niet meer is en dat ik nooit meer met hem kan praten. Zou die pijn ooit minder worden? Ik merk wel dat die fysieke pijn minder vaak komt nu het eerste jaar voorbij is. Tot nu toe vind ik dat tweede jaar trouwens lastiger. Mensen vragen geregeld aan me hoe het met mijn moeder gaat, maar veel minder vaak hoe het met mij gaat. Willen mensen niets meer over mijn verdriet horen? Daar durf ik eigenlijk niet naar te vragen, terwijl ik toch nog wel over mijn verdriet zou willen praten. In korte tijd verloor ik mijn vader, mijn schoonvader en mijn baan, én ik werd voor de eerste keer moeder. Verdriet en geluk kunnen zo dicht bij elkaar liggen. Ook al is dit jaar relatief rustig voor me; ik heb 2018 nog lang niet verwerkt. Zoveel heftige gebeurtenissen in één jaar… en het leven gaat ondertussen gewoon door. Dat is goed natuurlijk, maar soms ook confronterend. Heel dubbel dus!

Hoe je moet rouwen of hoe je een verlies moet verwerken, dat kan eigenlijk niemand je vertellen. Het is iets persoonlijks, waar je uiteindelijk zelf doorheen moet… maar waarbij steun van anderen wel heel erg kan helpen.

Deel je verdriet

Eind vorige maand was op televisie een indrukwekkende DWDD Summerschool te zien. Femke van der Laan vertelde over haar ervaringen in het rouwproces en hield een pleidooi voor verdriet. "Deel je verdriet en praat erover met anderen." De dagen na de uitzending las ik op social media veel reacties over deze uitzending. De algemene tendens was dat mensen het met Femke eens waren en dat verdriet gedeeld moest worden.

Ik vind dat een mooie gedachtegang en ik ben er zeker voorstander van. Iemand dierbaars verliezen is zo heftig... Daar kun je heel wat steun bij gebruiken. Tegelijkertijd vraag ik me af of er in onze maatschappij ruimte is om je verdriet te delen. Mensen hebben het druk met werken, familie, vrienden... en wie weet wat nog meer. Het leven gaat gewoon door voor de rest van de wereld, terwijl voor jou de tijd even stil blijft staan als je een dierbare bent verloren. Je moet wel door, maar soms wil je dat alles even stil blijft staan (of dat je zelfs even terug in de tijd kan). Je bent niet meer dezelfde als eerst. Er mist iets in je leven en dat komt nooit meer terug. Maar hoe leg je dat aan iemand uit? Hoe lang kun je met anderen over je verdriet praten? Waar vind je de woorden om uit te leggen hoe lastig sommige dagen zijn, hoe je dan even niets wil maar dan wel door moet gaan?

Praten over je verdriet is belangrijk; dat weet ik inmiddels uit ervaring. Toch merk ik dat het soms lastig is om over mijn verdriet te beginnen. Ik weet niet of mensen erop zitten te wachten en ik vind het af en toe moeilijk om te verwoorden hoe ik me voel.
Het afgelopen jaar heb ik wel van alles geleerd. Een dag die je van tevoren als moeilijke zag, kan meevallen... en andersom. Op de meest vreemde momenten kun je overvallen worden door je verdriet (het schoonmaken van de vriezer of het onverwachts halen van een ijsje, om eens twee voorbeelden te noemen). Steun vind je in de meest kleine dingen en kan uit onverwachte hoek komen. Soms heb je gewoon een dag voor jezelf nodig en sluit je je als het ware af voor de rest van de wereld. Ik denk regelmatig aan de wijze woorden van mijn tante: "Je zult je vader altijd blijven missen en het verdriet zal altijd blijven, maar de pijn die je er nu bij voelt wordt minder."

Gezellige Preview eindigt anders dan verwacht

Als je in Dongen woont, hoef je niet ver weg te gaan voor een avondje in het theater. Elk jaar komt Stichting Donckhuys met een leuk en gevarieerd theaterprogramma. In De Cammeleur kun je naar deze voorstellingen kijken. Als voorproefje op het nieuwste theaterseizoen vond op vrijdag 24 mei de zogenoemde Preview plaats.

In een uitverkochte zaal konden de bezoekers die avond genieten van enkele artiesten die een klein stukje van hun nieuwste show lieten horen. De avond werd aan elkaar gepraat door cabaretier Marlon Kicken. Wat deed deze Brabander dat op een leuke en grappige manier. In mei treedt hij zelf in De Cammeleur op. Het kan haast niet anders dan dat de zaal op die avond uitverkocht is. Hij had goede grappen, wist op een leuke manier op het publiek in te spelen en kreeg het voor elkaar om de manager van het theater voor hem te laten lopen. Een geweldige host om naar te kijken.

In beweging
Gedurende de avond kwam het hele theaterprogramma voorbij. Of je kreeg een filmfragmentje / afbeelding met korte beschrijving te horen of iemand was live aanwezig in het theater om een voorproefje te geven. Als bezoeker kreeg je op deze manier een mooi en volledig beeld van het thetaerseizoen 2019-2020.

Muzikant Mile Lukić van de band LUKIC liet solo horen wat voor muziek zijn band maakt. Hij vertelde dat zijn muzikale boodschap zou overkomen, ondanks dat niet iedereen zou verstaan wat hij zong. Met een van zijn snellere nummers kreeg hij het publiek lekker even in beweging. De Mannen van Naam, die onder meer hun sporen bij Pater Moeskroen hebben verdiend, kregen de zaal nog verder in beweging. Ze vertelden verhalen en speelden tussendoor leuke liedjes. De sfeer bleef er goed in.

Bizarre afsluiting
Niet alleen Marlon Kicken liet horen dat hij een grappige cabaretier was. Dat gold ook voor Andy Marcelissen en Nabil Aoulad Ayad. Het was wel te merken dat Andy zijn programma nog niet rond had. Hij had wat papieren bij zich om enkele grappen uit te testen. Maar daar moet wel bij vermeld worden dat hij last minute gevraagd was om een voorproefje te geven, omdat Kees van Amstel helaas verhinderd was. Knap hoe Andy dan wel de lachers op zijn hand kreeg. Dat kreeg Nabil vanaf zijn eerste grap ook voor elkaar. Hij staat komend seizoen met een reprise van zijn show in het theater. Het was te merken dat hij zijn verhalen goed kent. De zaal lag regelmatig in een deuk, vooral met zijn jeugdherinneringen naar speelgoed uit de jaren ’80 en ’90.

Als laatste was het de beurt aan cabaretier Jim Speelmans. Hij was wat later aan de beurt dan gepland was, maar het publiek zat klaar voor een laatste lachkwartiertje. Dat kwartier werd uiteindelijk ruim drie kwartier en dat lachen… dat hield al heel snel op. Jim kreeg het niet voor elkaar om het publiek mee te krijgen in zijn verhaal. In het begin werd er nog wel gelachen, maar al gauw werd de zaal steeds stiller en werden de grappen steeds grover. Het resulteerde er uiteindelijk in dat mensen de zaal verlieten. Marlon probeerde op voorzichtige wijze het optreden van Jim te stoppen, maar daar reageerde Jim heel gepikeerd op. Hij gooide zijn notitieboekje richting Marlon, zijn microfoon naar de grond en hij verliet boos het podium. Marlon rondde het geheel nog prima af, maar het optreden van Speelmans gaf wel een nare bijsmaak aan een gezellige en verder geslaagde avond.


Inmiddels is de voorstelling van Jim Speelmans geannuleerd. Alle bezoekers aan de Preview hebben vanuit Stichting Donckhuys een mailtje ontvangen met excuses vanuit hen en het impresariaat.

Mijn vader

Mijn vader was de allereerste belangrijke man in mijn leven. Hij was er altijd voor me, samen met mijn moeder. Niet alleen toen ik klein was en toen ik nog thuiswoonde, maar ook toen ik volwassen was en toen ik met mijn man ging samenwonen. Hij gaf adviezen en wijze raad, hij bood een luisterend oor, hij vertelde regelmatig over vroeger, hij ging graag op onderzoek uit voor de heemkundekring, hij maakte vaak foto’s en hij deed nog veel meer.

En nu zijn we ongeveer op het punt beland dat mijn vader er al bijna één jaar niet meer is. Ik weet dat hij niet meer leeft, maar toch voelt het soms zo onwerkelijk. Zo onwerkelijk dat hij niet meer achter zijn computer zit, dat hij niet meer een sigaretje aan het roken is, dat hij ons zoontje niet heeft mogen ontmoeten, dat hij zijn andere kleinkinderen niet verder ziet opgroeien, dat hij samen met mijn moeder nog mooie momenten heeft mogen beleven... Dat blijft soms echt vreemd.

Soms moet ik ineens heel hard huilen omdat hij er niet meer is. Dat gebeurt dan op de meest vreemde momenten, als je het helemaal niet verwacht. Maar het hoort wel bij rouwen. Wat ik de afgelopen tijd heb geleerd, is dat het er toch wel uitkomt. Dat kun je proberen tegen te houden, maar het komt er uiteindelijk toch wel uit... op wat voor manier dan ook.

Het gemis om mijn vader doet pijn. Het voelt alsof er een stukje van mij weg is sinds mijn vader is overleden. Hetty ten Holt omschreef dat heel treffend in haar gedichtenbundel ’Of weet je alles al’:
Toen ik jou zag sterven
Stierf ik een stukje met jou mee
En met jou ging ook een deel
Van mij voorgoed verloren

Ook de laatste passage uit het gedicht ‘Ik voel me verloren’ zorgde voor herkenning:
Dat niet goed ook niet
Betekent dat het slecht is
Alleen zo volslagen anders
Dan voorheen

Het is niet dat ik ongelukkig ben of dat ik niet blij ben met alles dat ik nu in mijn leven heb. Integendeel. Ik had het allemaal alleen zo graag met mijn vader willen delen...

Een plekje geven

Lukt het je om het overlijden van je vader je plekje te geven? 

Hoe goedbedoeld deze vraag ook is, ik vind het een zeer vervelende uitdrukking. Ik geloof niet dat ik het ooit “een plekje zal geven”. Ik geloof er wel in dat ik er op de een of andere manier mee leer leven. Ik weet nu niet hoe dat precies moet, maar ik denk dat dat uiteindelijk wel zal gaan komen.

Ik geloof dat ik mijn vader altijd zal blijven missen, maar misschien wordt de pijn van het gemis wel minder. Misschien wordt het gevoel dat de wereld heel oneerlijk is wel minder. Misschien ga ik bij ons zoontje wel dingen herkennen die me sterk aan mijn vader doen denken. Maar een plekje geven… nee… dat geef ik aan boeken in mijn (enorme) boekenkast, aan glazen en borden in de servieskast, aan meubels in de woonkamer… maar niet aan het overlijden van mijn vader.

Onwerkelijk gevoel

Toen mijn vader net was overleden, voelde het als iets heel onwerkelijks. Hoe kon het toch dat hij er het ene moment nog was en het volgende moment niet meer. Als ik naar mijn ouderlijk huis ging, verwachtte ik dat mijn vader er nog was. Wat deed het dan pijn als ik besefte dat hij niet beneden in zijn stoel zat of niet op zijn kamer aan het computeren was. Hij was er gewoon echt niet meer…

Dat pijnlijke gevoel van missen komt op de meest vreemde momenten ineens naar boven. Zoals gisterenavond tijdens het theateroptreden van The Kik. De zanger vertelde over de hertaling van ‘In your arms’ van Chef’Special. Dat nummer had de zanger geschreven om het verlies van zijn vader te verwerken. Ik kende beide nummers (zowel het origineel als de hertaling) goed, maar gisterenavond kwam de volgende tekst ineens heel erg binnen:
ik mis je zo, ik mis je zo
tot het einde van de tijd
ik mis je zo, ik mis je zo
ook al weet ik dat het slijt

want in m'n hart weet ik dondersgoed
waarom ik elke keer weer janken moet
ik weet niet wat de toekomst biedt
en ik een god geloof ik ook al niet
maar waar ik ooit ook heen mag gaan
waarom, wanneer, met wie
'k hoop dat ik jou weer zie
'k hoop dat ik jou daar weer zie

Met tranen in mijn ogen zong ik de tekst zachtjes mee en dacht ik ineens heel sterk aan mijn vader. Hij zit altijd wel ergens in mijn gedachten, maar soms ineens meer dan anders. Tijdens dat nummer dacht ik heel de tijd aan hem en hoe erg ik hem mis en hoe graag ik hem nog een keertje zou willen zien en spreken. Na de laatste noten van ‘Schuilen bij jou’ was ik als het ware weer terug in het theater. Het is mooi dat muziek herinneringen naar boven brengt en dat muziek je kan ontroeren.

Soms voelt het nog steeds als iets onwerkelijks dat mijn vader er niet meer is. Op dat soort momenten kan ik het nog niet helemaal bevatten dat hij er niet meer is. Dat ik niet meer naar hem toe kan, niet meer met hem kan praten, geen advies meer kan vragen, hem niets kan vertellen over al het nieuws dat er in mijn leven is gebeurd…

De wereld is doorgegaan en lijkt - op het eerste gezicht - hetzelfde gebleven. Ik ga ook door want dat hoort bij het leven. Er is alleen een verschil; ik ben niet meer precies dezelfde persoon gebleven. Het gaat inmiddels wel een stuk beter met me. Ik geniet volop van mijn gezinnetje, ik spreek af met familie en vrienden om leuke dingen te ondernemen en ik probeer het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader te verwerken. Soms zit daar een mindere dag tussen, soms zit er een huildag tussen… maar dat hoort er allemaal bij. Ik zal mijn vader altijd blijven missen en ik hoop dat hij mee kan kijken, waar hij nu ook is.

Gezien in…

Een van de vaste rubrieken in Weekblad Dongen is ‘Gezien in Dongen’. Mijn oud-collega Jacqueline heeft deze rubriek ooit bedacht. Elke week stond er een foto met een kort onderschrift in de krant. Wat er zoal op de foto te zien was? Een versierd huis vanwege een jubileum, een mini-bieb die pas geopend was, een bijzondere natuurfoto, een opmerkelijk object… en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles dat opviel in de gemeente Dongen kon in aanmerking komen voor een ‘Gezien in Dongen’.

Bijna drie jaar heb ik voor “het Dongens kraantje” mogen werken. In die tijd heb ik regelmatig door ons dorpje gewandeld of gefietst om te kijken of er nog iets leuks te vinden was voor ‘Gezien in Dongen’. De leukste foto’s heb ik kunnen maken als ik er niet bewust mee bezig was. Als ik bijvoorbeeld met mijn man ’s avonds een rondje aan het wandelen was, dan kwamen we regelmatig iets geschikts tegen. Of als ik op de fiets naar het centrum ging om boodschappen te doen. Het was een leuke rubriek om te vullen.

Wat zou het verhaal achter deze stoel zijn?

Inmiddels hoef ik deze rubriek niet meer mee in te vullen, maar dat neemt niet weg dat ik soms nog wel eens geschikte zaken zie voor een ‘Gezien in Dongen’. Ook al werk ik niet meer als correspondent, de nieuwsgierigheid die je voor dit beroep nodig hebt blijft natuurlijk gewoon. Ik neem jullie even mee naar drie fotomomenten van afgelopen week. Ik liep met mijn zoontje naar de supermarkt om een pakketje af te geven. We kwamen toen langs een flatgebouw waar één eenzame stoel stond. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Waarom stond deze stoel hier? Wie zat er wel eens op? Was het de bedoeling dat deze stoel weggedaan zou worden of moest -ie juist nog naar boven gebracht worden?

Het echte slopen is begonnen!

Een aantal woningen in de Trappistenstraat in Dongen worden gesloopt, waarna er nieuwe woningen gebouwd gaan worden. Al enige tijd wordt er in de woningen gewerkt. Bij sommige woningen wordt zelfs asbest weggehaald. Sinds deze week is het goed zichtbaar dat het sloopwerk echt begonnen is. Hoe leuk is het dan om te zien dat de woningen al gedeeltelijk gesloopt zijn, maar dat “het looppaadje” nog wel fier overeind staat. Daar zal binnenkort vast verandering in komen, maar ik vond het grappig om te zien.

Liefhebbers van Carnaval zijn al aan het aftellen naar dit gezellige feest. Waar gaan we dit jaar naartoe? Hoe gaan we verkleed? Wat hebben we allemaal nog nodig om een geweldige Carnaval te beleven? Genoeg te doen tijdens de voorbereidingen. Hoe dichter we bij dit feest komen, hoe meer huizen er versierd zijn. Tijdens de Zomerspelen kleurt heel Dongen geel, maar tijdens Carnaval zie je allerlei kleuren voorbij komen… waarbij oranje en groen natuurlijk voorop gaan.

De Carnavalsstemming zit er al goed in!

Minder druk opleggen

Ruim één maand geleden schreef ik dat ik graag mijn zwangerschapskilo’s wilde kwijtraken. Dat wilde ik doen door me weer aan het schema van de diëtiste te gaan houden. Zes a zeven keer per dag iets eten, meer (water) drinken, meer bewegen en vooral minder tussendoor snoepen. De vorige keer lukte het me ook om met behulp van dat schema af te vallen, dus waarom zou dat nu niet weer lukken?

Al na een week of twee merkte ik dat het me een stuk minder gemakkelijk afging in vergelijking met de vorige keer. Als ons zoontje eens een keer ’s nachts wakker werd, waardoor we een gebroken nacht hadden, was het overdag een stuk moeilijker om niet tussendoor even snel iets (ongezonds) te pakken. Drie of vier afwijzingen op één dag gaan je niet in de koude kleren zitten. Ook dan wilde ik wel eens even gauw een stukje chocolade of een koekje pakken. En voor je het weet, ben je weer gedeeltelijk teruggeschoten in je oude eetpatroon. Bestond er maar een knopje om dat emotie-eten uit te zetten, maar helaas…

Naar de diëtiste
Ik besloot op dat moment om de diëtiste te bellen en een afspraak met haar te maken om te kijken hoe ik nu het beste verder kon gaan. Ze had het vrij druk, waardoor ik eigenlijk pas vier weken later terecht zou kunnen. Gelukkig kon ze me tussendoor inplannen voor een vergadering. Ik moest dan wel vroeg in Breda zijn, maar dan kon ik al na 1,5 week terecht. Heel fijn!

Die afspraak vond gisterenochtend plaats. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, was in januari 2018. Mijn diëtiste zat toen in een van haar laatste werkweken voor haar zwangerschapsverlof begon en ik was op dat moment elf weken zwanger. Heel wat veranderd dus! Ik heb haar als eerste over het bewogen jaar 2018 verteld, en welke invloed dat op mijn gewicht heeft gehad. Ik heb het allemaal zelf gegeten, dat weet ik, maar ik wil daar echt graag weer verandering in brengen. Misschien zelfs wel iets té graag.

Doelen opstellen
Mijn diëtiste vond het niet vreemd dat ik teruggevallen was in het emotie-eten en ze vond het goed om te horen dat ik er iets aan wilde doen, maar ze waarschuwde me er tegelijkertijd voor dat ik niet te hard van stapel moet willen gaan. Anders is de kans groot dat ik weer terugval in mijn oude gewoonten. Ze wilde samen met mij een aantal doelen opstellen om aan te werken:
1. Meer structuur aanbrengen in mijn eetpatroon
Ons zoontje staat bij mij op nummer 1. Eerst wil ik dat hij goed gegeten heeft, verschoond is, aangekleed is etc. Hierdoor komt het bijvoorbeeld wel eens voor dat ik pas ruim 1,5 uur nadat ik wakker ben ga ontbijten. En dan merk ik bijna de hele dag dat ik wat hongerig ben. Met dit doel ben ik al begonnen door eerst ons kindje te verschonen en de fles te geven,  daarna zelf te ontbijten en dan weer verder met hem te gaan.
2. Meer (water) drinken
Als ik bezig ben met iets (solliciteren, lezen, bloggen, recenseren…) en ik heb geen drinken in de buurt staan, vergeet ik gewoon om te drinken. Dan gaat er zo één uur of meer voorbij zonder dat ik iets gedronken heb. Dat is niet goed natuurlijk.
3. Plan een vast sportmoment in
Gemiddeld drie tot vier keer per week wandel ik wel met mijn zoontje. Vaak wandel ik met hem in de kinderwagen naar het centrum om wat boodschappen te doen. In totaal loop ik dan per keer zo’n 5 km. Mijn man en ik proberen in het weekend minstens een dag met ons zoontje te gaan wandelen. Lekker blijven wandelen lukt me wel.
We hebben thuis een hometrainer staan, waar ik graag weer op wil gaan fietsen. Overdag lukt me dat niet echt, ook omdat ik niet weet hoe lang ons zoontje zal slapen. De diëtiste raadde aan om een vast moment in de week in mijn agenda in te plannen voor het sporten, bijvoorbeeld een avond als mijn man thuis is. Als het in je agenda staat, is de kans het grootst dat je het ook echt gaat doen en dan komt er vanzelf routine in.

Daarnaast adviseerde ze me om mezelf minder druk op te leggen. Ik wil heel graag terug naar mijn gewicht dat ik voor mijn zwangerschap had bereikt (en het liefste zo snel mogelijk). Als het een paar dagen niet lekker is gegaan met eten, heeft dat meteen effect op me en ben ik teleurgesteld als ik (bijna) niets ben afgevallen. De diëtiste zei dat 0,5 kg per week afvallen prima is. De vorige keer is het heel hard gegaan bij mij, maar dat moet ik even loslaten. Mijn lichaam heeft een zwangerschap gehad en is daardoor veranderd. Als ik weer goed op mijn eten ga letten, kom ik er uiteindelijk ook.

Het was een fijn en verhelderend gesprek. Ik had dit echt even nodig. Tegen het einde van de afspraak ben ik ook nog op de weegschaal gaan staan. Zo hebben we een nieuw beginpunt en ga ik weer voor een beter en gezonder gewicht. Qua eetpatroon kan ik het schema van de vorige keer aanhouden. Ik heb meteen een nieuwe afspraak gemaakt. Over vier weken ga ik nog een keer naar mijn diëtiste toe om te bespreken het dan gaat. Natuurlijk ga ik ervoor dat er dan 2 kg af is.

Herinneringen ophalen

Op de meest vreemde momenten denk ik ineens aan mijn vader. Hij is altijd wel ergens in mijn gedachten, maar soms ben ik iets aan het doen en dan komt een bepaalde herinnering ineens naar boven. Zo had ik laatst ons zoontje op bed gelegd en terwijl ik naar beneden liep, hoorde ik mijn vader lachend zeggen: “Mooie kinderkamer hebben jullie uitgezocht. Wat heb je van onze bijdrage kunnen kopen? Alleen een plankje voor boven de commode of toch iets meer?” We lieten vorig jaar aan mijn ouders in een boekje zien welke kinderkamer we uitgekozen hadden. Daarna maakte papa die opmerking, zoals alleen hij dat kon. Hij heeft de kamer jammer genoeg niet meer in het echt kunnen zien. Hij was op dat moment te zwak om nog naar ons toe te komen. Een van zijn schilderijen heeft wel een bijzondere plek op die kamer gekregen.

Een ander moment was vorige week toen een vriend bij ons was komen eten. Op een gegeven moment hadden we het over mijn (enorme) boekenverzameling. Toen mijn man en ik naar ons huidige huis gingen verhuizen, had die vriend op de verhuisdag geholpen. Ik had op dat moment nog heel veel boeken bij mijn ouders staan. We besloten die ook meteen naar ons huis te brengen. Dat hadden we alleen niet van tevoren tegen die vriend gezegd. Vanaf de zolder bij mijn ouders gingen de boekendozen eerst helemaal naar beneden, waarna ze in ons huis weer helemaal naar zolder moesten. Mijn vader keek lachend naar ons, terwijl we aan het sjouwen waren. Hij zei tegen onze vriend: “Ja, ze heeft een hoop verzameld in de afgelopen jaren.” Hierna zei onze vriend: “Ze had alleen niet verteld dat we dit ook gingen verhuizen vandaag,” waarna mijn vader zei: “Dat had ik ook niet gedaan.” Ik hoor het mijn vader zo zeggen.

Het is fijn om aan mooie en leuke momenten van mijn vader terug te denken. Je hoeft van overleden mensen geen heilige of iets dergelijks te maken, maar je hoeft ze ook niet de grond in te stampen. Dat hebben mijn ouders regelmatig tegen elkaar gezegd. En dat is ook zo. Mijn vader was niet perfect, maar hij was voor mij wel de perfecte vader. Streng doch rechtvaardig, altijd voor ons klaarstaan, nooit te beroerd om iets voor ons te doen en altijd bereid om zijn kennis met ons te delen. Ik denk nu regelmatig aan de periode dat hij ziek was, maar nog vaker aan de periode daarvoor. Mijn vader was namelijk meer dan alleen zijn ziekte. Wat blijft het soms nog onwerkelijk dat hij er echt niet meer is. Dat gevoel zal vast gaan slijten. Heel af en toe droom ik dat hij er nog is. Uit zo’n droom word ik altijd erg verdrietig wakker. Die dromen zullen ooit wel minder vaak voorkomen. In die dromen laat ik mijn vader in ieder geval vol trots zijn jongste kleinzoon zien.

Ach, het is toch nooit goed

Ons zoontje gaat twee dagen per week naar de kinderopvang. Dat hadden we al geregeld voordat ik wist dat ik niet bij de uitgeverij kon blijven werken. Omdat je tot drie maanden nadat je je baan verliest recht houdt op de kinderopvangtoeslag kon ons zoontje voorlopig in ieder geval gewoon naar de opvang. Ik ben hard op zoek naar een nieuwe baan, zodat ik weer lekker aan de slag kan en ons zoontje bij de opvang kan blijven. Dat valt overigens nog niet mee… maar dat is weer een heel ander verhaal.

Meestal breng ik ons zoontje naar de opvang en haal ik hem ’s avonds ook weer op. Op die twee dagen zoek ik fanatiek naar vacatures, maak ik ons huis schoon en doe ik de boodschappen. Dat zorgt ervoor dat ik de andere dagen volop aandacht aan ons zoontje kan geven, lekker met hem kan gaan spelen en wandelen en kan wegduiken in een boek op de momenten dat hij slaapt.

Laatst ging ik ons zoontje weer ophalen bij de kinderopvang. Ik was wat later dan normaal, waardoor ons zoontje de een na laatste was die opgehaald werd. In principe mogen ouders tussen 17:00 en 18:00 uur hun kind(eren) ophalen. Sommige ouders zijn er al tegen half vijf. En als je na half zes komt, is bijna iedereen al opgehaald. Dat is in ieder geval op de dagen dat ons zoontje er is. Terwijl ik de spullen uit het bakje aan het halen was, kwam de vader van het laatste kindje dat er nog was binnen. Blijkbaar kwam hij niet vaak zijn kindje ophalen, want hij was nogal zoekende. Hij kon eerst de jas niet vinden. Die bleek gewoon in het bakje te liggen. Daarna wist hij niet precies wat hij allemaal mee naar huis moest nemen. Hij keek wat er allemaal in het bakje zat en vroeg aan de juf wat zijn vrouw meestal meenam. De juf gaf dat aan, waarna hij lachend zei: “Ach, het is toch nooit goed. Als ik dit nu allemaal meeneem, zegt ze dat ik het daar had moeten laten liggen. En als ik het niet meeneem, zegt ze juist dat ik het allemaal mee moet nemen.” De juf en ik keken elkaar lachend aan en zeiden: “Ja, zo zijn wij vrouwen wel.” Hij mocht de juf de schuld geven als het niet goed was, want zij had bij bepaalde spulletjes gezegd dat hij ze maar mee moest nemen.

Terwijl die vader verder inpakte, dacht ik eraan dat mannen het soms wel zwaar hebben met ons vrouwen. Andersom natuurlijk ook. Wij vrouwen willen alle touwtjes in handen houden, zeker als het om ons kind of onze kinderen gaat. We weten heus wel dat de vader het ook allemaal kan, maar ergens kunnen we het niet altijd zomaar loslaten. De ene vrouw zal dat minder hebben dan de andere. Hoe ouder je kind is of je kinderen zijn, hoe gemakkelijker het waarschijnlijk allemaal gaat. Als ik eens een avondje weg ben (al is het maar een uurtje naar de yogales), dan geef ik mijn man graag tips waar hij toch nog even op moet letten… terwijl ik weet dat hij het ook allemaal weet. Gelukkig kent mijn man me goed en is hij dit inmiddels van mij gewend. Hij laat me gewoon praten en zegt dan: “Het komt allemaal wel goed, schatje.”

Borst- of flesvoeding

Iedere zwangere vrouw krijgt te maken met de vraag: ga je borst- of flesvoeding geven? Voor de een is deze vraag gemakkelijker te beantwoorden dan voor de ander. Ook kan het natuurlijk voorkomen dat je graag borstvoeding zou willen geven, maar dat het om de een of andere reden niet kan of niet lukt. Beide vormen van voeding geven zijn goed.

Je leest en hoort overal wel dat borstvoeding tijdens de eerste zes maanden dé beste voeding is. Het bevat voedingsstoffen, het beschermt je kindje tegen ziekten, het zorgt voor een goede band tussen moeder en kind… en zo zijn er nog veel meer voordelen op te noemen.

Natuurlijk is het geweldig als het je lukt om borstvoeding te geven. Moeder Natuur heeft dat toch maar mooi bedacht. Maar is het nu nodig om moeders die dit niet kunnen of willen het gevoel te geven dat ze hun kindje niet het allerbeste gunnen?? En nee, ik wil daar niet mee zeggen dat alle moeders zo zijn. Maar ik heb toch al een aantal boze blikken of vervelende reacties gekregen als ik mijn zoontje in het openbaar een flesje gaf. Het ergste vind ik dan nog als mensen achter je rug om er negatief over praten, maar dan wel nét hard genoeg praten dat je het kunt horen. Bijna hele betogen waarom borstvoeding zoveel beter is dan flesvoeding en waarom elke vrouw borstvoeding zou moeten geven. Beseffen die mensen wel dat sommige vrouwen graag borstvoeding zouden willen geven maar dat het soms simpelweg niet lukt of dat er een bepaalde reden kan zijn waarom er voor flesvoeding is gekozen. Het zou zo fijn zijn als mensen bepaalde vooroordelen gewoon voor zichzelf hielden. Dat geldt overigens niet alleen in dit geval…

Borstvoeding of flesvoeding… welke vorm je ook kiest, je hebt gewoon het beste voor met je kindje. En dat is het allerbelangrijkste!

Eén jaar later…

6 februari 2018. Mijn vader ligt al een paar dagen in het ziekenhuis. Hij heeft enkele onderzoeken gehad en krijgt vandaag de uitslag. Mijn moeder en mijn oudste zus zijn daarbij. Mijn andere zus is hoogzwanger thuis en ik ben aan het werk. We zijn allemaal bezig met die ene vraag: “Wat is er met papa aan de hand?” Het exacte antwoord op die vraag krijgen we die dag nog niet. We krijgen alleen te horen dat er iets niet goed zit…

6 februari 2019. Mijn moeder is aan het oppassen. Mijn zussen zijn allebei aan het werk. Mijn zoontje is een extra dagje naar de opvang, terwijl ik naarstig op zoek ben naar een baan (en vooral afwijzingen in mijn mailbox ontvang). En mijn vader? Het is inmiddels bijna acht maanden geleden dat hij is overleden. Wat is er veel veranderd in één jaar tijd.

Het leven is na het overlijden van mijn vader doorgegaan. Dat hoort zo. En ergens heb ik wel eens het gevoel dat ik stil ben blijven staan. Dat is niet zo, maar het voelt soms wel zo. Ik ben niet meer dezelfde persoon als eerst. Mijn vader is er niet meer… en dat voelt af en toe nog heel onwerkelijk. Ook al zeg ik tegenwoordig dat ik even naar mijn moeder ga. Ook al verwacht ik niet iedere keer meer dat mijn vader de trap afkomt als ik op bezoek ben. Ook al weet ik dat hij er niet meer is. Het neemt niet weg dat ik het soms nog niet helemaal bevat. Hoe kan hij er nu niet meer zijn? Hoe kan het nu dat ik nooit meer met hem kan praten? Hoe kan het nu dat ik nooit meer advies aan hem kan vragen? Hoe kan het nu dat hij ons zoontje nooit heeft mogen ontmoeten? Het voelt soms zo oneerlijk…

Ik mis je, papa.

Boekenwurm zoekt baan!

Al sinds jonge leeftijd ben ik bezig met lezen, schrijven en taal. Ik vond het leuk om korte verhaaltjes te schrijven en ik las graag én veel. Het was een heus uitje voor me als ik met mijn moeder mee mocht naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. De reeksen van Floortje Bellefleur, Balletclub de Zwaantjes en Cindy waren favorieten toen ik op de basisschool zat. Het vele lezen is gebleven, maar de soort boeken veranderden wel. Tegenwoordig lees ik vooral met thrillers feelgood romans en chicklits. Daarnaast lees ik voor uit prenten- en andere kinderboeken.

Boekenbeschrijfster
Als ik op de basisschool een vriendenboekje mocht invullen, schreef ik altijd dat ik later “boekenbeschrijfster” wilde worden. Ik dacht dat je zo genoemd werd als je boeken schreef. Mijn ouders hebben me uiteindelijk uitgelegd dat je dan “(boeken)schrijfster” bent. Dus dat vulde ik daarna bij mijn toekomstige beroep in.

Omdat er geen opleiding tot schrijfster bestaat, besloot ik communicatie te gaan studeren. Dan was ik toch lekker met taal bezig en kon ik een leuke en interessante studie volgen. In vier jaar tijd rondde ik de opleiding ‘Tekst & Communicatie’ af. Dat was net op het moment dat de banenmarkt instortte en de communicatieafdelingen als eerste leken te sneuvelen. Toch heb ik in de afgelopen jaren werkervaring in de communicatie op kunnen doen, onder meer als webredacteur, projectmedewerker cultuur & educatie, tekstschrijfster en redacteur/correspondente. Het is me zelfs gelukt om ook “boekenbeschrijfster” te worden dankzij mijn eigen website www.boekenbeschrijfster.nl. Daar publiceer ik mijn recensies van gelezen boeken op. Gemiddeld lees ik tien boeken per maand en ik laat graag weten wat ik van een boek vond en waarom.

Werk gezocht
Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging in de communicatie, bijvoorbeeld als (web)redacteur, tekstschrijfster of communicatiemedewerker. Ik wil graag parttime werken (tussen de 16 en 32 uur) en ik ben per direct beschikbaar. Weet jij een leuke en passende functie voor me? Dan hoor ik dat graag!

De knop weer omzetten

Het zal jullie niet verbazen dat ik dol ben op eten. Ik lust bijna alles en dat is regelmatig een valkuil voor me. Voordat ik zwanger was, was het me gelukt om bijna 24 kg af te vallen. Een prestatie waar ik nog steeds trots op ben. Op dat moment wilde ik graag nog 3 kg afvallen om bij mijn streefgewicht te zijn. Ik zal nooit een slanke den worden, maar die ambitie heb ik ook niet. Het gewicht waar ik voor mijn zwangerschap (bijna) was, was er wel eentje waarbij ik me goed voelde. En daar wil ik graag terug naartoe.

Op naar een gezonder gewicht
Tijdens mijn zwangerschap mocht ik natuurlijk niet meer afvallen en kwam ik juist weer aan. Heel logisch. In het begin viel ik nog iets af, maar met behulp van de diëtiste heb ik toen een goed eetpatroon voor een zwangere gevonden. Dat ging prima... totdat het op persoonlijk vlak allemaal heftiger werd. Ik ben een emotie-eter en dat in combinatie met hormonen en alles dat erbij kwam kijken, zorgde ervoor dat ik soms wat meer at dan goed voor me was. Daarmee wil ik niets goed praten.  Ik ben tenslotte degene die het heeft opgegeten en niemand anders. Het heeft er helaas wel voor gezorgd dat ik meer ben aangekomen dan ik had gehoopt en dat ik na de bevalling in eerste instantie meer ben blijven eten dan ik had gewild. Daar verander ik nu niets meer aan. Het heeft ook geen zin om terug te kijken en te bedenken wat ik anders had willen doen. Ik kijk liever vooruit hoe ik nu verder wil.

Om met een positief punt te beginnen: ik ben niet terug bij af. Ik weeg nu minder dan de vorige keer dat ik met afvallen / gezonder leven begon. Maar ik ben momenteel niet blij met mijn lichaam. Ik weet dat de bevalling pas een paar maanden geleden is en dat ik geen wonderen hoef te verwachten, maar ik wil voor mezelf weer langzaamaan naar de goede kant op de weegschaal. Dat hoeft echt niet in hele korte tijd. Ik wil gewoon niet meer aankomen en weer beter in mijn vel gaan zitten. In mijn geval betekent dat dat ik minder (tussendoor) moet gaan snoepen, kleinere maaltijden bij het avondeten moet nuttigen en wat meer moet gaan bewegen.

Via deze blog houd ik jullie weer op de hoogte van mijn vorderingen. Dat gaf me de vorige keer steun, dus daar maak ik nu graag weer gebruik van. Ik heb mezelf nog geen doel gesteld; ik wil de gezondere levensstijl weer gaan opbouwen en kijken waar het toe leidt.