Een nieuw tijdperk gaat beginnen

Oei, dat klinkt wel heel groots als ik naar de titel van deze blogpost kijk. Maar stiekem is het dat ook wel: ons zoontje gaat namelijk bijna naar de basisschool. Hij heeft er al helemaal zin in en kan niet wachten tot de eerste schooldag gaat beginnen. Ik vind het leuk en spannend tegelijkertijd.

Laatste keer kinderopvang
Voordat die eerste schooldag aanbreekt, is het vandaag de laatste keer dat ons zoontje naar de kinderopvang gaat. Sinds hij 4 maanden is, gaat hij twee dagen in de week naar de kinderopvang. Eerst zat hij op een groep waarin kinderen vanaf 0 jaar zaten. Nadat hij 3 jaar werd, mocht hij steeds vaker naar de zogenoemde 3+ groep waar hij al een beetje werd voorbereid op de basisschool en waar allemaal kinderen van dezelfde leeftijd zaten. Hij had het daar enorm naar zijn zin en binnen een half jaar ging hij alleen nog maar naar die groep.

En nu is het moment aangebroken dat hij voor de allerlaatste keer bij de kinderopvang gaat spelen. Nog één dagje bij zijn favoriete juffen spelen, nog één keer een feestje bij de kinderopvang en nog één keer met zijn vriendjes en vriendinnetjes spelen. Ik weet natuurlijk al een hele tijd dat deze dag eraan gaat komen, maar ik heb het er toch wel een beetje moeilijk mee. Ondanks dat ons dochtertje voorlopig nog op die kinderopvang zit en ondanks dat de bso straks op dezelfde locatie van de kinderopvang is, alleen in een ander lokaal en met andere juffen. Het is wel een fase die je nu af gaat sluiten. En het duurt ook wel weer eventjes voor we de juffen van ons zoontje weer vaak zien en spreken, aangezien ons dochtertje voorlopig nog geen 3 jaar is.

Ik heb vanochtend al wel even een traantje gelaten toen we ons zoontje voor de laatste keer naar de kinderopvang brachten. Hij gaat vandaag veel plezier maken en lekker feesten. De juffen gaan heel veel foto’s maken. Dan kunnen we daar vanavond nog even met z’n allen naar kijken. Kleine jongetjes worden groot. En dat is maar goed ook! Maar deze mama zal vanmiddag bij het ophalen ook nog wel een paar traantjes laten.

Minder druk opleggen

Ruim één maand geleden schreef ik dat ik graag mijn zwangerschapskilo’s wilde kwijtraken. Dat wilde ik doen door me weer aan het schema van de diëtiste te gaan houden. Zes a zeven keer per dag iets eten, meer (water) drinken, meer bewegen en vooral minder tussendoor snoepen. De vorige keer lukte het me ook om met behulp van dat schema af te vallen, dus waarom zou dat nu niet weer lukken?

Al na een week of twee merkte ik dat het me een stuk minder gemakkelijk afging in vergelijking met de vorige keer. Als ons zoontje eens een keer ’s nachts wakker werd, waardoor we een gebroken nacht hadden, was het overdag een stuk moeilijker om niet tussendoor even snel iets (ongezonds) te pakken. Drie of vier afwijzingen op één dag gaan je niet in de koude kleren zitten. Ook dan wilde ik wel eens even gauw een stukje chocolade of een koekje pakken. En voor je het weet, ben je weer gedeeltelijk teruggeschoten in je oude eetpatroon. Bestond er maar een knopje om dat emotie-eten uit te zetten, maar helaas…

Naar de diëtiste
Ik besloot op dat moment om de diëtiste te bellen en een afspraak met haar te maken om te kijken hoe ik nu het beste verder kon gaan. Ze had het vrij druk, waardoor ik eigenlijk pas vier weken later terecht zou kunnen. Gelukkig kon ze me tussendoor inplannen voor een vergadering. Ik moest dan wel vroeg in Breda zijn, maar dan kon ik al na 1,5 week terecht. Heel fijn!

Die afspraak vond gisterenochtend plaats. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, was in januari 2018. Mijn diëtiste zat toen in een van haar laatste werkweken voor haar zwangerschapsverlof begon en ik was op dat moment elf weken zwanger. Heel wat veranderd dus! Ik heb haar als eerste over het bewogen jaar 2018 verteld, en welke invloed dat op mijn gewicht heeft gehad. Ik heb het allemaal zelf gegeten, dat weet ik, maar ik wil daar echt graag weer verandering in brengen. Misschien zelfs wel iets té graag.

Doelen opstellen
Mijn diëtiste vond het niet vreemd dat ik teruggevallen was in het emotie-eten en ze vond het goed om te horen dat ik er iets aan wilde doen, maar ze waarschuwde me er tegelijkertijd voor dat ik niet te hard van stapel moet willen gaan. Anders is de kans groot dat ik weer terugval in mijn oude gewoonten. Ze wilde samen met mij een aantal doelen opstellen om aan te werken:
1. Meer structuur aanbrengen in mijn eetpatroon
Ons zoontje staat bij mij op nummer 1. Eerst wil ik dat hij goed gegeten heeft, verschoond is, aangekleed is etc. Hierdoor komt het bijvoorbeeld wel eens voor dat ik pas ruim 1,5 uur nadat ik wakker ben ga ontbijten. En dan merk ik bijna de hele dag dat ik wat hongerig ben. Met dit doel ben ik al begonnen door eerst ons kindje te verschonen en de fles te geven,  daarna zelf te ontbijten en dan weer verder met hem te gaan.
2. Meer (water) drinken
Als ik bezig ben met iets (solliciteren, lezen, bloggen, recenseren…) en ik heb geen drinken in de buurt staan, vergeet ik gewoon om te drinken. Dan gaat er zo één uur of meer voorbij zonder dat ik iets gedronken heb. Dat is niet goed natuurlijk.
3. Plan een vast sportmoment in
Gemiddeld drie tot vier keer per week wandel ik wel met mijn zoontje. Vaak wandel ik met hem in de kinderwagen naar het centrum om wat boodschappen te doen. In totaal loop ik dan per keer zo’n 5 km. Mijn man en ik proberen in het weekend minstens een dag met ons zoontje te gaan wandelen. Lekker blijven wandelen lukt me wel.
We hebben thuis een hometrainer staan, waar ik graag weer op wil gaan fietsen. Overdag lukt me dat niet echt, ook omdat ik niet weet hoe lang ons zoontje zal slapen. De diëtiste raadde aan om een vast moment in de week in mijn agenda in te plannen voor het sporten, bijvoorbeeld een avond als mijn man thuis is. Als het in je agenda staat, is de kans het grootst dat je het ook echt gaat doen en dan komt er vanzelf routine in.

Daarnaast adviseerde ze me om mezelf minder druk op te leggen. Ik wil heel graag terug naar mijn gewicht dat ik voor mijn zwangerschap had bereikt (en het liefste zo snel mogelijk). Als het een paar dagen niet lekker is gegaan met eten, heeft dat meteen effect op me en ben ik teleurgesteld als ik (bijna) niets ben afgevallen. De diëtiste zei dat 0,5 kg per week afvallen prima is. De vorige keer is het heel hard gegaan bij mij, maar dat moet ik even loslaten. Mijn lichaam heeft een zwangerschap gehad en is daardoor veranderd. Als ik weer goed op mijn eten ga letten, kom ik er uiteindelijk ook.

Het was een fijn en verhelderend gesprek. Ik had dit echt even nodig. Tegen het einde van de afspraak ben ik ook nog op de weegschaal gaan staan. Zo hebben we een nieuw beginpunt en ga ik weer voor een beter en gezonder gewicht. Qua eetpatroon kan ik het schema van de vorige keer aanhouden. Ik heb meteen een nieuwe afspraak gemaakt. Over vier weken ga ik nog een keer naar mijn diëtiste toe om te bespreken het dan gaat. Natuurlijk ga ik ervoor dat er dan 2 kg af is.

Verdriet en vreugde

De eerste keer dat je moeder of vader wordt, heeft veel impact op je leven. Ook al heb je tijdens de zwangerschap negen maanden de tijd om naar je kindje uit te kijken en je hierop voor te bereiden, pas als hij of zij geboren is weet je hoeveel er verandert in je leven. Je hebt ineens de verantwoordelijkheid over een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou. Tegelijkertijd voel je een onvoorwaardelijke liefde voor je kindje en kun je je amper voorstellen dat hij of zij er eerst niet was. Dat weet ik inmiddels.

Als je een dierbare verliest, heeft dat ook veel impact op je leven… zeker als het één van je ouders is. Je vader of je moeder die er altijd voor je was, waar je altijd terecht kon en die je hielp waar kon, is er ineens niet meer. Of het overlijden nu onverwachts komt of dat je het langzaamaan hebt zien aankomen, voor je gevoel is hij of zij er ineens niet meer. Dat is raar; dat doet verdriet, en dat doet pijn. Je beseft je niet altijd even goed dat deze persoon er écht niet meer is. Tegen beter weten in hoop je dat hij of zij gewoon nog even bij je komt binnenlopen of gewoon de telefoon opneemt als je belt. Ook dat weet ik inmiddels.

Een bijzonder jaar

2018 zou een heel bijzonder jaar voor me worden. Mijn allergrootste wens - moeder worden - zou werkelijkheid gaan worden. Mijn man en ik hadden er wel even geduld voor moeten hebben (lees: een aantal jaren), maar in november vorig jaar ontdekten we dat ik zwanger was… en dat hebben we in december meteen met onze families gedeeld. In de zomer van 2018 zou ons wondertje geboren gaan worden. Natuurlijk brak er een spannende tijd aan, zeker het eerste trimester. Zou alles goed gaan met de baby? Was hij/zij helemaal gezond?

Net toen het eerste trimester voorbij was en het grote genieten van de zwangerschap kon gaan beginnen, kregen we te horen dat mijn vader ernstig ziek was. Op dat moment wisten we nog niet precies wat er aan de hand was, alleen dat het niet goed zat. Slechts een paar maanden na die eerste diagnose is mijn vader overleden. Niet geheel onverwachts toen, maar wel veel te snel en veel te jong… Je wil je vader (of je moeder) natuurlijk nooit verliezen, maar wat had ik hem en ons kindje gegund dat ze elkaar nog hadden mogen leren kennen.

Een paar weken na het overlijden van mijn vader werd mijn allergrootste wens werkelijkheid. Ons zoontje werd geboren en maakte van mijn man en mij ouders. Het was een mooie, bijzondere en emotionele dag. Vooral toen mijn moeder alleen aan ons bed stond om haar jongste kleinkind te bewonderen. Wat had ze daar graag met mijn vader gestaan. Je verandert er niets meer aan en je moet door met je leven, maar dat neemt niet weg dat ik mijn vader ontzettend mis.

Hoe te combineren?

Verdriet en vreugde zijn met elkaar verbonden, hoor of lees je wel eens. Dat weet ik nu helemaal uit eigen ervaring. Het overlijden van mijn vader heb ik nog lang niet verwerkt en het moederschap is soms nog wel even wennen. Hoe je die twee grote gebeurtenissen met elkaar combineert? Ik weet het niet… Ik geniet met volle teugen van ons zoontje, ik kan me niet meer indenken dat hij er eerst nog niet was en ik smelt helemaal als hij naar me lacht. Op sommige momenten moet ik ineens aan mijn vader denken en barst ik in huilen uit. Wat had ik hem graag nog wat langer bij ons gehad. Ik ga ervanuit dat hij meekijkt en over ons waakt, waar hij nu ook is.

Eten en emoties

Vorige week maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Die afspraak zorgde voor een ommekeer. Ik zat al enige tijd niet lekker in mijn vel, maar ik durfde het niet echt uit te spreken of toe te geven. Niet aan mezelf, en al helemaal niet aan mijn omgeving. Omdat schrijven me vaak helpt, deed ik dat vorige week ook na mijn bezoek aan de huisarts. Een klein stukje daarvan wil ik even met jullie delen:

De schijn ophouden kost energie. Net zoals het wegstoppen van gevoelens en emoties. Het resultaat? Vanochtend (= 14 maart) barstte ik in huilen uit bij de huisarts en durfde ik voor het eerst pas echt te zeggen wat me allemaal dwarszit. Dat was moeilijk om te doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is een kleine eerste stap in de goede richting. Het zal een lastig en emotioneel traject worden, maar ik ga aan mezelf werken. Ik wil mezelf weer kunnen waarderen, zodat ik het leven weer volledig ga waarderen. Want het leven kan zo mooi zijn…

Mijn huisarts luisterde goed naar me en gaf me een aantal handreikingen. Een van haar adviezen was om mensen uit mijn omgeving deelgenoot te maken van mijn gevoelens. Dat is best lastig, maar ik merkte dat het ook enorm opluchtte.

Ook vroeg ze of ik er eens met iemand over wilde praten. Vanochtend heb ik een gesprek gehad met de praktijkondersteuner van mijn huisartsenpraktijk. Dat was een fijn en prettig gesprek. De vrouw met wie ik sprak, nam de tijd voor me en kwam met goede adviezen. Ik voelde me al steeds beter nadat ik met wat mensen uit mijn omgeving er persoonlijk over gesproken had, maar het gesprek van vanochtend was ook erg zinvol.

De conclusie na het gesprek was dat eten en emoties bij mij met elkaar verbonden zijn. Iets wat ik diep van binnen al wel wist, maar soms moet het eens door iemand hardop gezegd worden. Ik ben een emotie-eter!

De praktijkondersteuner raadde me een aantal zaken aan.

·         Schrijf eens op hoe je je voelt als je behoefte hebt om teveel tussendoor te gaan eten. Maak gebruik van je schrijftalent en deel het op een blog. Je bent zeker niet de enige die dit ervaart. Wie weet vind je dankzij jouw blog lotgenoten en kunnen jullie elkaar steunen en/of helpen.

·         Maak een stappenplan voor wanneer je behoefte voelt om uit verveling te gaan eten. Ga een huishoudelijk klusje doen. Ga wandelen of fietsen. Bel een vriendin. En kijk na al die stappen of je dan nog steeds zin in iets hebt.

·         Haal zo min mogelijk lekkere dingen in huis en zoveel mogelijk gezonde dingen. Zorg dat het je moeilijk gemaakt wordt om iets lekkers te pakken.

·         Lees over eetstoornissen en maak eventueel een afspraak bij een diëtist die hierin gespecialiseerd. Kijk maar eens op de website van Voedings Interventie Eetstoornissen.

Schrijven helpt mij. Dat heb ik al vaker ontdekt. Ik deel vrij veel via mijn weblog, maar ik heb ook schrijfsels die ik voor mezelf houd. De tip van de praktijkondersteuner om dit proces waarin ik nu zit via mijn blog te delen neem ik van harte. Het zal mij helpen… en misschien helpt het iemand anders ook. Je bent niet alleen met je eetstoornis.