Triangel - Afscheid (2)

Als klein meisje leek het me heel stoer om artikelen voor de krant te schrijven. Dan staat je naam in de krant bij de stukjes die jij geschreven hebt. Bij ons in de straat woonde een van de journalisten van Weekblad Dongen (toen heette het nog Weekblad voor Dongen) en dat vond ik heel bijzonder. Een echte journaliste die maar een paar huizen bij mij vandaan worden. Dat maakte veel indruk op me!

Na een communicatiestudie en het vervullen van een aantal verschillende functies kwam ik drie jaar geleden bij Weekblad Dongen terecht. Ik mocht als correspondent aan de slag én ik werd collega van mijn oud-straatgenootje. Hoe bijzonder is dat! Als correspondent voor dit weekblad kwam ik op allerlei plekken waar je als “gewone Dongenaar” niet zomaar komt en had ik gesprekken met mensen die je anders niet zomaar spreekt. Ook mocht ik bij allerlei evenementen aanwezig zijn en was ik regelmatig op het gemeentehuis te vinden voor bijvoorbeeld een persgesprek of een raadsvergadering. Ik heb dat met veel plezier gedaan.

Een van de eerste artikelen schreef ik over de opening van een tentoonstelling bij Museum de Looierij, die werd verricht door de burgemeester. Vervolgens bekeek ik de tentoonstelling, maakte nog wat extra aantekeningen en dronk nog “even” een drankje. Dat “even” duurde uiteindelijk bijna twee uur, omdat ik met iemand in gesprek raakte. Dat werd een leuk en boeiend gesprek. En dat was zeker niet de laatste keer dat ik ergens langer bleef hangen dan ik van tevoren verwachtte. Als ‘gezicht van het Dongens kraantje’ werd ik regelmatig aangesproken door mensen. Dat varieerde van gesprekken over geschreven stukken, tips om ergens eens iets over te schrijven of om gewoon een praatje te houden. Wat was het leuk om een hele week op pad te gaan voor de Zomerspelen en alle deelnemende kinderen volop te zien genieten. Wat was de rondleiding bij de Coca Cola-fabriek, waarbij onze minister-president aanwezig was, een happening; als pers zaten we apart en kregen we slechts twee momenten om Mark Rutte op de foto te krijgen. Daar voelde ik me wel “een kleine correspondent” tussen de grote bladen en televisieprogramma’s. Ik heb in ieder geval wel mijn foto kunnen maken. Wat was het soms wennen om een commerciële tekst te schrijven, waar andere eisen aan gesteld werden dan aan een regulier artikel. Al met al heb ik veel meegemaakt én veel geleerd.

Eind juni ging ik met zwangerschapsverlof. Tijd om even tot rust te komen na een drukke en emotionele tijd en me op te maken voor één van de grootste veranderingen in mijn leven: de geboorte van ons zoontje. Iedereen die zelf kinderen heeft, weet hoe bijzonder het is om voor de eerste keer vader of moeder te worden. Het is bijna niet te beschrijven wat dat met je doet. Hét moment dat ons zoontje na de bevalling voor de eerste keer bij mij werd gelegd, staat me nog zo helder voor de geest. Na negen maanden was hij daar dan eindelijk. Ik vond het ontzettend jammer dat mijn vader het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van ons kindje genieten. Het gesabbel aan mijn pink, de kleine babyhuiltjes, zijn rustgevende gezichtje als hij lag te slapen, zijn warme lijfje tegen me aan als hij bij me lag... gewoon alles! Ons zoontje gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: hij maakte me een mama.

Ook al leek het me ontzettend lastig om weer te gaan werken en ons zoontje bij de kinderopvang achter te laten; het zou goed voor ons allebei te zijn. Hij zou wennen aan meer drukte en andere kinderen, ik zou uit mijn babybubbel weer terugkomen in “de gewone wereld” en weer wat meer volwassen gesprekken hebben. Jammer genoeg kan dit niet meer bij het weekblad zijn en moet ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Met veel plezier heb ik de afgelopen drie jaar voor dit lokale krantje geschreven en zelfs nog korte tijd de redactie mogen doen. Dongenaren, bedankt voor jullie leuke, lieve en bijzondere reacties op mijn artikelen, en graag tot ziens in ons mooie dorpje!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 6 december 2018

Triangel - Afscheid

Zo is je gewaardeerde collega met pensioen gegaan en heb je haar redactietaken mogen overnemen, en zo is het moment aangebroken dat je van je zwangerschapsverlof mag gaan genieten. Als dit weekblad bij jullie in de bus is gevallen, is de eerste dag van mijn verlof begonnen. Daar was ik stiekem wel een beetje aan toe. Volgens mijn man ga ik me de komende tijd ontzettend vervelen, omdat we vrijwel alle voorbereidingen al getroffen hebben. De babykamer is klaar, de kleertjes zijn gewassen en gestreken, een deel van de enveloppen is beschreven, de kraamzorg is geregeld, verschillende zwangerschapscursussen zijn gevolgd en het meeste van de uitzetlijst hebben we al in huis. Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen. Genoeg Netflix-series die ik nog wil gaan kijken, genoeg mensen in mijn omgeving die ik kan gaan ‘vervelen’ (en gelukkig hebben zij niet allemaal op dezelfde dag vrij) en genoeg tijd om overdag wat extra dutjes te doen (nu het nog kan…).

De titel van deze Triangel slaat niet alleen op het tijdelijke afscheid dat ik van Weekblad Dongen ga nemen. Het gaat ook over een groot en verdrietig verlies, waar ik de komende tijd nog veel mee bezig zal zijn en bij stil zal staan: het overlijden van mijn vader. Mijn lieve papa is er niet meer en hij heeft niet meer de kans gekregen om onze baby te leren kennen. Dat maakt mijn zwangerschap heel dubbel. Aan de ene kant is er blijdschap omdat mijn man en ik onze kinderwens in vervulling mogen zien gaan, en aan de andere kant is er een heel groot verdriet en gemis omdat mijn vader er niet meer is. In één van de laatste gesprekken die ik met hem voerde, vroeg hij me naar de naam van ons kindje. Dat was precies op de dag dat ik aan hem had willen vragen of hij de naam wilde weten. Hoe toevallig is dat? Buiten mijn man en ik weet mijn vader voorlopig als enige hoe ons zoontje zal gaan heten. En hij vond het een hele mooie naam.

Mijn zwangerschapsverlof zal anders verlopen dan ik voorafgaand had verwacht. Dat schijnt bij het leven te horen, maar dat maakt het niet altijd even gemakkelijk. De komende tijd neem ik mijn rust en bereid ik me voor op de komst van ons zoontje (voor zover dat kan). Daarnaast houd ik me vast aan de herinneringen aan mijn vader, die ik nu nog meer koester.

Weekblad Dongen is de komende maanden in goede handen van mijn vervangster en de correspondenten. Zij zorgen ervoor dat er elke week weer een leuke en interessante krant bij jullie verschijnt, waarin onder andere de kermis, de Zomerspelen, de opening van de nieuwe Cammeleur, De Dongense DorpsQuiz en de Vaortse Oldtimerdag natuurlijk niet zullen ontbreken. Blijf vooral ook zelf mooie, boeiende en leuke artikelen insturen. Daar wordt ‘ons krantje’ alleen maar beter van. Ik wens mijn collegaatjes heel veel succes toe en tegen onze lezers zeg ik: tot ziens!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 28 juni 2018

Triangel - Heel gewoon allemaal

Vorige week verscheen bij Omroep Brabant het bericht dat Dongen doodgewoon was. Dat was gebleken uit ‘een objectief onderzoek’ van de redactie van het magazine Quest. Dongen bleek de gewoonste plaats van Nederland te zijn. De redenen? Dongen is een naam zonder fratsen, de inwoners heten er nog ‘gewoon’ Cor en Anna, en er gebeurt helemaal niets in Dongen.

Als we naar de laatstgenoemde reden kijken, weten wij als inwoners van de gemeente Dongen dat er hier juist heel veel gebeurt. Dongen staat bekend om verschillende evenementen, waarvan de Zomerspelen waarschijnlijk het meest bekend is. Veel ouders houden er met hun vakantie rekening mee, zodat hun kinderen mee kunnen doen aan deze gezellige activiteit. Niet alleen de Zomerspelen is een belangrijk evenement in Dongen; dat geldt bijvoorbeeld ook voor Verrassend Dongen, de Dag van het Park, de Avondvierdaagse, de Dongense Dorpsquiz en DongenIce. Waarschijnlijk bedoelt de Quest dat er op crimineel gebied niets gebeurt in Dongen, maar dat terzijde…

Als ik naar mezelf kijk, woon ik al lang met veel plezier in Dongen. Ik ben hier geboren en getogen. Tussendoor heb ik vier jaar in een stad gewoond, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug ‘op het oude nest’. Dat schijnt wel iets typerend voor ons dorpje te zijn. De meeste Dongense kinderen gaan nog wel in Dongen naar de middelbare school, maar voor het échte studeren zijn ze op de grote steden aangewezen. Veel studenten gaan dan meteen op kamers. Weg uit het kleine dorp en gezellig wonen in de grote stad! Tegen de tijd dat ze dan afgestudeerd zijn, hun eerste baan gevonden hebben en het tijd is om te gaan settelen komen ze vaak weer terug naar Dongen. Dé ideale plek om samen te wonen, te trouwen en eventueel een gezin te stichten. Ik heb geen idee eigenlijk of dat ook bij andere dorpen het geval is, maar ik merk wel dat veel oud-klasgenootjes van de basisschool inmiddels weer in Dongen wonen.

Het leuke aan wonen in een dorp vind ik onder meer het ons-kent-ons-sfeertje. Het is gewoon leuk dat je op verschillende plekken herkend wordt. Zo kom ik bijna elke week bij dezelfde slagerij. De eerste keer dat ik daar samen met mijn man kwam, werd meteen gezegd: “Oh, dus jij bent de man van…” Ja, ik had het daar wel eens over hem gehad. Mijn man is opgegroeid in Vught, ook een dorpje. Maar daar zijn de mensen heel erg gericht op ’s-Hertogenbosch, waardoor dat dorpse karakter er heel anders is dan bij ons. Hij moest daarom in het begin wel even wennen aan dat ons-kent-ons-sfeertje. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en is ook hij “het helemaal gewoon”.

De Quest kan ook ons dorpje gewoon noemen, ik ben gewoon hartstikke blij dat ik een echte Dongense Pee ben!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 17 mei 2018

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018

Triangel - Stemmen maar

Nog een kleine twee weken en dan zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Daar kun je inmiddels bijna niet meer omheen als je door onze gemeente rijdt, de social media in de gaten houdt en natuurlijk dit weekblad leest. De verschillende politieke partijen doen enorm hun best om zoveel mogelijk kiezers te trekken. Elke deelnemende partij wil natuurlijk het liefste de grootste van Dongen worden. Maar wie zal dat uiteindelijk worden? Wederom Volkspartij Dongen? Of is het deze keer toch een andere partij?

Eén ding is in ieder geval zeker: de gemeenteraad ziet er na woensdag 21 maart heel anders uit. Dat komt in de eerste plaats omdat twee partijen uit de huidige raad niet meedoen aan de verkiezingen. Dat zijn Lijst Breugelmans en het Democratisch Podium. Mieke Breugelmans vindt haar politieke carrière mooi geweest zo en Martin Montens staat inmiddels op de lijst van de PvdA nadat een deel van zijn partij besloot over te stappen naar D66. Daar hebben we meteen één van drie nieuwe partijen die aan de gemeenteraadsverkiezingen meedoen. Naast D66 zijn dat De Ouderenpartij voor Dongen en PRO Dongen. Laatstgenoemde is de nieuwe partij van oud-CDA’er Rob Huijben. Dat nieuws is je de afgelopen tijd waarschijnlijk niet ontgaan. Verder doen de bekende partijen Volkspartij Dongen, CDA, Dongense VVD en PvdA mee. Keuze genoeg dus!

Nu ik geruime tijd als politiek verslaggever in de raadszaal heb gezeten, kijk ik deze keer op een andere manier naar de gemeenteraadsverkiezingen. Ik verdiepte me altijd wel wat in de partijprogramma’s voordat ik ging stemmen, maar doordat ik nu regelmatig de raadsleden heb horen en zien spreken is de lokale politiek nog meer voor me gaan leven. Je krijgt een beter beeld bij de verschillende partijen en bij de personen die namens een partij in de gemeenteraad zitten. Nu staan niet alle personen uit de huidige raad op de verkiezingslijst en heb je door de nieuwe partijen een heleboel nieuwe namen die in de raad terecht kunnen komen. Maar dat is alleen maar een goed teken, lijkt me. Het maakt mij heel nieuwsgierig hoe de Dongenaren op 21 maart gaan stemmen, wie er allemaal in de gemeenteraad terecht komen en wat voor nieuwe coalitie we krijgen. Ik zal het wat meer van de zijlijn gaan meemaken, aangezien Weekblad Dongen sinds kort een nieuwe politieke correspondent heeft. Misschien heb je hem al aan de perstafel in de raadszaal zien zitten en/of heb je zijn voorstelstukje in het weekblad gelezen; dan weet je al over wie ik het heb. En mocht je dat ontgaan zijn, dan is onze nieuwste aanwinst zeker geen onbekende: Tjietse Broeders heeft het politieke stokje van me overgenomen. En hij is meteen heel enthousiast aan het werk gegaan. De huidige raad heeft hij nog een paar keer meegemaakt… en hij kan straks samen met de nieuwe raad én het nieuwe college fris aan de slag. Je zult hem sowieso tijdens de verkiezingsavond in het gemeentehuis aantreffen, waar hij verslag zal dan van de uitslagen in Dongen.

Mocht je er nog niet helemaal uit zijn op welke partij je wil gaan stemmen, dan kun je de verschillende partijprogramma’s lezen via www.dongenkiest.nl en/of je vult de Gemeentekieswijzer in die vanuit de regionale dagbladen is opgesteld. Deze is te vinden op www.gemeentekieswijzer.nl. De uitkomst via deze kieswijzer was voor mij (gelukkig) geen verrassing. Ik weet welke partij mijn stem krijgt op 21 maart. En ik ga stemmen… jij toch ook?!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 8 maart 2018

Triangel - Bijzondere boekentips

Al zolang als ik me kan herinneren, ben ik dol op lezen. Met mijn moeder mocht ik regelmatig mee naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. Dat vond ik echt een feestje om te doen. Hoe meer boeken ik mee mocht nemen, hoe leuker ik het vonden. Tegenwoordig koop ik de meeste boeken die ik graag wil lezen of krijg ik via een uitgeverij een recensie-exemplaar om te lezen en recenseren voor mijn boekenblog www.boekenbeschrijfster.nl.

Gedurende de wintermaanden lees ik vaak meer dan tijdens de zomermaanden. Ik kruip nu graag met een boek, een dekentje en een kopje thee op de bank. Hebben jullie dat ook? Mocht je nog op zoek zijn naar een bijzondere boekentip, ik deel graag een aantal goede boeken die ik pas gelezen heb. Te beginnen met ‘Wie niet weg is’ van M.J. Arlidge. Arlidge heeft met dit zesde deel uit de Helen Grace-serie wederom een spannend en goed boek geschreven. ‘Wie niet weg is’ zit vol spannende en verrassende elementen dat je alleen maar wil lezen en lezen… totdat je bij de ontknoping bent. Het verhaal zit zo goed in elkaar dat je het hele boek volop aan het genieten bent. Een van de fijne zaken uit de boeken van Arlidge zijn de korte hoofdstukken. Dat zorgt ervoor dat het verhaal vlot verloopt en dat je lekker snel kunt lezen. Voor je het weet, ben je alweer tien hoofdstukken verder waarin veel is gebeurd. De fans van Helen Grace zullen enorm genieten van dit deel en regelmatig op het puntje van hun stoel zitten. Gelukkig kunnen we in het voorjaar van het zevende deel gaan genieten. Ik kijk al uit naar ‘Klein, klein kleutertje’…

Of wat dacht je van ‘Koningslaan’ van Ellen Lina? Meteen van de proloog ben je geïntrigeerd en wil je weten wat er allemaal precies aan de hand is. Dat zorgt ervoor dat direct goed in het boek zit. Hoofdpersonage Charlie van Amerongen is een interessant personage. Ze is een bescheiden en verlegen vrouw, waarin ik mezelf soms wel een beetje herkende. Grappig detail is dat Ellen Lina deze karaktereigenschappen best lastig vond, omdat zijzelf het tegenovergestelde is van Charlie. Ze heeft dit personage heel geloofwaardig neergezet. Je leert haar telkens wat beter kennen, waardoor je haar keuzes meer begrijpt. Ook de andere personages komen goed tot hun recht. Ze worden zodanig beschreven dat je bij elk van hen een bepaald beeld vormt hoe ze eruit zouden zien. Knap als een auteur dat voor elkaar krijgt. Naarmate het boek vordert, wordt het steeds spannender. Lina zorgt voor een aantal onverwachte wendingen, die de nodige spanning met zich meebrengen. Het is andere spanning dan bij haar vorige boek ’Crash’, maar je wil op dat moment wel door blijven lezen. Je moet gewoon weten of je het bij het rechte eind hebt of niet… En tegen het einde van ‘Koningslaan’ komt alles bij elkaar en kun je concluderen dat Lina wederom een sterk verhaal met een mooi afgerond geheel heeft geschreven. Aanrader om te lezen!

En tenslotte het leuke kinderboek ‘Mag ik je Omi noemen?’ van Nathalie van den Thillart. Ze heeft een leuk, grappig en leerzaam verhaal geschreven. Van den Thillart heeft een prettige en toegankelijke schrijfstijl. Ze vertelt het verhaal vanuit de ik-vorm van Lilly en ze heeft zich goed ingeleefd in de belevingswereld van de doelgroep. Tieners zullen zich vast in een of meerdere situaties uit het boek herkennen. En dat zal ook voor ouders en grootouders gelden. Dat zorgt ervoor dat het verhaal lekker leest. Oma Noortje, Lilly en Bo beleven allerlei avonturen, in en rondom het ziekenhuis. Zonder teveel details weg te geven, hebben de drie een missie. En daarbij kunnen ze de hulp van een bekende Nederlander wel gebruiken. Dat zorgt voor leuke en grappige situaties. Wil je weten wie dat is? Lees dan ‘Mag ik je Omi noemen?’ Je zult er geen spijt van krijgen… Alvast veel leesplezier toegewenst met één van deze boeken of een ander mooi, goed, spannend of ontroerend verhaal dat je gaat lezen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 15 februari 2018

Triangel - In het nieuws

Het zal waarschijnlijk weinig mensen zijn ontgaan dat ‘het Brabantse Dongen’ vorige week donderdag het landelijke nieuws haalde. Ik hoorde het zelf bij het nieuws op de radio toen ik in de auto zat en ik zag later dat het nieuwsbericht onder meer te lezen was op NU.nl, RTL Nieuws, Telegraaf en GeenStijl. Over de inhoud van het nieuwsbericht wil ik het verder niet hebben; juist wel over de reacties die erop kwamen. Dat geldt niet alleen specifiek voor dit nieuwsbericht, maar ook meer algemeen als er een plaats in het nieuws komt die niet iedereen kent. Daar hebben mensen vaak meteen een bepaalde mening of een soort vooroordeel over. Was dat vroeger ook al zo of is dat echt iets van deze tijd?

Nieuwsgierig als ik ben, heb ik namelijk bij de verschillende media de reacties van mensen gelezen en op social media op ‘Dongen’ gezocht. Meestal vind je in het laatste geval vooral mensen met de achternaam Van Dongen of brandweer-/politiemeldingen uit Dongen. Deze keer werd met name het bericht van GeenStijl gedeeld. En wat daar voor reacties onder stonden... Met verbazing heb ik gelezen hoe weinig mensen over Dongen weten, alhoewel sommige bedrijven uit ons dorp toch wel ver over de dorpsgrenzen bekend zijn. Jullie weten vast wel welke bedrijven ik dan bedoel. Het is logisch dat onze woonplaats niet in heel Nederland bekend is. Het is tenslotte een klein (én gezellig) dorpje in Noord-Brabant; niet een grote stad zoals ‘s-Hertogenbosch, Tilburg of Eindhoven. Ik kan niet veel dorpen uit andere provincies opnoemen en ik ken ook zeker niet alle dorpen uit onze eigen provincie. Het viel me wel op hoeveel vooroordelen er over Noord-Brabant en over dorpen heersen. Er zijn mensen die denken dat Dongen ‘een biblebelt’ is. Ook menen sommigen dat er maar een klein aantal verschillende achternamen in Brabant zijn, waardoor iedereen uiteindelijk ergens wel familie van elkaar is. Tussen alle reacties vind je verwijderde reacties, waarvan je waarschijnlijk niet eens wil weten wat er ooit gestaan heeft.

We leven nu in een tijd waarin iedereen zijn of haar mening overal en altijd lijkt te willen roepen. Natuurlijk hebben we vrijheid van meningsuiting en is het goed dat je kunt zeggen wat je wil zonder dat dat vervelende gevolgen heeft. Maar als je Twitter of Facebook tegenwoordig opent, word je soms haast bedolven onder generaliserende opmerkingen of te snel getrokken conclusies. En dat kan allemaal anoniem. Je maakt een Twitter-account aan onder een fictieve naam, gebruikt als profielfoto ook iets fictiefs en klaar is Kees (of A. Noniem). We maken ons allemaal wel eens schuldig aan vooroordelen en dergelijke, maar denken we ook wel eens aan de gevolgen die ‘een onschuldige opmerking’ kan hebben?!

Tegen de tijd dat deze Triangel in het weekblad is te lezen, is Dongen waarschijnlijk alweer uit het landelijke nieuws verdwenen en is er wel weer een ander nieuwsbericht dat ‘hot news’ is. Want dat is ook een kenmerk van deze tijd: de vluchtigheid van nieuws. Iets dat op een ochtend nog nieuws was, kan in de middag alweer ondergesneeuwd zijn door iets anders.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 18 januari 2018

Triangel - Cake en collega’s

Men neme: een collega, een inkijkje in zijn dagelijkse leven, zijn rare ontbijtgewoonten én een ietwat afwijkende stoelgang. Pardon? Ja, je leest het goed. Laatst kreeg deze collega het voor elkaar om alle bovenstaande onderwerpen in één gesprek aan te halen. Als je hem kent, is het vast een leuk persoon, maar… je moet er in het begin wel even aan wennen, zullen we maar zeggen.

Op een doorsnee woensdagochtend kwam hij al wat verwilderd binnen op de redactie, want meneer repeteert altijd dinsdags. Hij zit in een band als gitarist, gaat elke dinsdagavond tot te laat door en houdt heel erg van de derde helft of zoiets. In de praktijk betekent dat op woensdagochtend dat hij tot een uur of tien stilletjes achter zijn bureau aan het werk is en af en toe een soort grommend geluid maakt als iets niet goed lukt. Hij moest nog ontbijten, want de vette worst en de chips van zes krappe uurtjes eerder lagen toen-ie opstond nog te vervelen in zijn maag. Iedere week denk ik weer dat hij op woensdagochtend dan wel een licht en gezond ontbijt neemt.

Niet dus. Doodleuk haalde hij uit het folie een marsepein-achtig staafje eruit en uit een ander folie-papiertje een plak cake. Een dikke plak cake welteverstaan. “Dat ene is een lübecker Martin,” zei ik. “Een watte?” Voor ik het goed en wel had uitgelegd, had ‘Martin’ dat zoete ding al achter z’n kiezen. De plak cake vervolgens idem. Gevolgd door vier slokken koffie. Hij kon er weer tegenaan… in ieder geval voor een uurtje.

Niet alleen op woensdagochtend heeft mijn college allerlei soorten eten bij. Nee, dat geldt voor alle dagen van de week. Als ik al ruim een half uur teksten aan het redigeren ben, komt ‘Martin’ binnen en wandelt op zijn gemak naar zijn bureau. Het eerste dat hij dan doet – nog voordat hij zijn computer opstart – is zijn plastic tasje met eten leeghalen. De eerste weken dat ik naast hem zat, heb ik vol verbazing gekeken hoeveel er uit dat tasje kan komen. Allerlei pakketjes in aluminiumfolie met de meest uiteenlopende zaken erin. De lübecker van laatst was overigens wel een van de meest bijzondere zaken die hij het afgelopen jaar in mijn bijzijn heeft gegeten. Maar wat ik nog het meest verbazingwekkend vond (én vindt). Nog voordat ik tegen kwart over twaalf aan mijn boterhammetjes met kaas uit mijn nieuwe Minion-broodtrommel begin, heeft ‘Martin’ al zijn eten op. Echt alles is meestal tegen elf uur al opgegeten. En je vraagt je af waar hij het laat, aangezien je aan de buitenkant niet aan hem ziet dat hij graag eet. Heel graag eet zelfs.

Nu vraag je je misschien nog af wat een ietwat afwijkende stoelgang met dit alles te maken heeft. Tja, je hebt van die dagen dat je collega’s meer informatie met je delen dan je zou willen. En op die dagen helpt het meestal niet eens als je zegt dat je echt niet álles van iemand hoeft te weten. Die details zal ik je verder besparen. Ach, een collega als ‘Martin’ naast je zorgt er wel voor dat je werkdagen over het algemeen vrij afwisselend verlopen. En het zorgt er ook wel eens voor dat je de neiging hebt om een tomaatje naar zijn hoofd te gooien. Maar dat is weer een heel ander verhaal… Wie weet volgt dat nog eens in het nieuwe jaar. Voor nu wens ik jullie een fijne jaarwisseling en een gezond en gezellig 2018 toe!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 28 december 2017

Triangel - Sinterklaas en Zwarte Piet

Zwarte Piet ging uit fietsen,
toen klapte zijn band.
Hij moest toen gaan lopen,
met de fiets aan zijn hand.
Toen kwam hij in ‘n dorpje,
en zei tegen de smid:
“Ik geloof dat er in mijn achterband
een pepernootje zit.”

Dit is één van mijn favoriete Sinterklaasliedjes. Als kind vond ik het al een geweldig nummer. Ik zag het helemaal voor me hoe Zwarte Piet een lekke band kreeg door een pepernoot. Tegelijkertijd vroeg ik me af hoe hij dat voor elkaar had gekregen. Zo hard zijn pepernoten niet… behalve als je ze heel lang buiten de koektrommel bewaart. Dit liedje zong ik vaak vanaf het moment dat Sinterklaas in Nederland aankwam totdat hij weer naar Spanje ging. Ook als volwassene zing ik het nog wel eens. Het blijft tenslotte een leuk liedje.
De afgelopen tijd is dit liedje volop gezongen door kinderen, hun ouders, grootouders en wie weet nog meer allemaal. Dat geldt ook voor de vele andere Sinterklaasliedjes die we hebben, zoals ‘Zie ginds komt de stoomboot’, ‘Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht’ en ‘Daar wordt aan de deur geklopt’. Kinderen met gespannen gezichtjes zetten ’s avonds hun schoentje bij de schoorsteen met een mooie tekening erin en een wortel voor het paard erbij. Wat zou er de volgende ochtend in mijn schoentje te vinden zijn? En het hoogtepunt van de Sinterklaasperiode is natuurlijk Pakjesavond. De een vierde dat het weekend voorafgaand aan 5 december en de ander op 5 december zelf. De Sinterklaasperiode is gewoon een heerlijke tijd.

Wat is het dan jammer dat de discussie rondom Zwarte Piet ieder jaar weer opkomt. Is het racisme of niet? Moet Piet in zijn oude, vertrouwde outfit blijven of heeft hij een nieuw uiterlijk nodig? Ik denk dat wij als volwassenen ons er veel drukker om maken dan kinderen ooit zullen doen. Wij zijn opgegroeid met Zwarte Piet, maar ook die Piet zag er niet meer exact hetzelfde uit als de Piet waarmee onze (groot)ouders zijn opgegroeid. En hebben wij daar ooit iets van gemerkt? Ik kan me niet herinneren dat ik tegen mijn ouders gezegd heb dat ik Piet er maar raar of anders uit vond zien. Soms vond ik het wel spannend om een Pietje zomaar ergens te zien lopen, maar dat gold ook voor Sinterklaas. Als je klein bent, maakt het veel indruk om de Goedheiligman en zijn Pietjes in het echt te zien. Daarbij maakt het volgens mij echt niet uit of welke kleur Pietje heeft. Een Zwarte Piet of een Roetveegpiet kan toch gewoon allebei? De kinderen uit mijn omgeving die bijvoorbeeld naar het Sinterklaasjournaal kijken, gaan helemaal op in het verhaal. Komt Sinterklaas wel op tijd aan in Nederland? Kunnen alle pakjes mee op de stoomboot? Hoeveel pepernoten gaan de Pietjes dit jaar uitdelen? Dat zijn veel belangrijkere zaken om je mee bezig te houden.

Ik hoop dat iedereen een gezellige Sinterklaastijd achter de rug heeft met prachtige surprises, mooie gedichten, leuke cadeautjes, lekker eten en vooral met veel gezelligheid samen. Dan kunnen we ons nu allemaal gaan klaarmaken voor de Kerstdagen. En zeg eens eerlijk… wie heeft er al een Kerstboom in huis staan?


Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 7 december 2017

Triangel - In de wachtkamer

Hoe komt het toch dat als je een afspraak hebt bij de huisarts, de tandarts of een arts in het ziekenhuis je bijna altijd na de afgesproken tijd aan de beurt bent? Natuurlijk kan het een keer uitlopen bij een patiënt en is het zeker belangrijk dat de arts in kwestie voldoende aandacht aan je besteed, maar soms kan het wel vervelend zijn als je lang moet wachten voordat je aan de beurt bent. Je kunt natuurlijk balen dat je niet op tijd wordt geholpen, maar daarmee word je (meestal) niet sneller geholpen. Ik neem tegenwoordig altijd een leesboek mee als ik een afspraak heb. Vanaf het moment dat ik in de wachtkamer zit, begin ik te lezen… en voordat ik het weet, ben ik al aan de beurt.

Laatst heb ik bijna een half uur moeten wachten voordat ik door de huisarts werd geroepen. Dat zorgde ervoor dat ik aardig wat bladzijden heb kunnen lezen. En tegelijkertijd heb ik gezien en gehoord wat mijn mede-wachtenden allemaal deden. De een bladerde door een tijdschrift, de ander was druk bezig met zijn of haar telefoon… én de meerderheid zuchtte omdat het allemaal zo lang duurde. En als er een begint te zuchten, doet de rest vanzelf mee. Op die manier komen er ook gesprekken op gang tussen mensen die elkaar verder eigenlijk niet kennen. Zo zat er een jongen in rolstoel samen met een begeleidster te wachten. Hij was de dieren aan het benoemen die af en toe voorbij kwamen op het informatiescherm totdat hij ineens over zijn familie begon. Hij vertelde aan zijn begeleidster dat zijn neef net getrouwd was en hij vroeg zich af wat de vrouw van zijn neef van hem was. Een van de andere mensen in de wachtruimte opperde de suggestie schoonnicht, waarop de meesten even moesten glimlachen. De jongen liet dat antwoord op zich inzinken en kwam daarna met het antwoord dat dat dan zijn tante was. Daarmee was ‘de discussie’ voor hem gesloten en keek hij weer verder op het televisiescherm. De rest van de aanwezigen liet het daarbij.

Op een gegeven moment kwam er weer iemand de wachtkamer binnen en zij kende een van de vrouwen die er zat. Dan zou je verwachten dat deze mensen naast elkaar gaan zitten, vooral omdat er nog een stoel naast die vrouw vrij was. Het tegendeel bleek waar. Ze ging aan de andere kant van de ruimte zitten. Daarna begonnen ze wel een gesprek met elkaar met de prachtige eerste zin: “he, zit jij ook bij deze huisartsenpraktijk?” Ook het antwoord daarop is wel even het vermelden waard: “nee joh, ik ben hier voor mijn boodschappen.” Waar ze het verder over gehad hebben, heb ik niet helemaal mee gekregen. Ik was ondertussen verdiept in het boek ‘Het klaprozenjaar’ van Corina Bomann. Dat is trouwens een aanrader om te lezen als je van boeken met familieverhalen houdt. Maar dat terzijde…

Natuurlijk wil je het liefste op tijd aan de beurt zijn als je ergens een afspraak hebt, maar mocht je een keer ergens wat langer moeten wachten dan kan dat toch ook interessante ontmoetingen opleveren. Zolang je er zelf voor openstaat, kun je een leuk gesprek met iemand voeren of van anderen opvangen. Het wachten kan daardoor ineens een stuk korten lijken.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 16 november 2017

Triangel - Knikkebollen

Soms ben je ergens aanwezig of bij iemand op bezoek en krijg je ineens inspiratie voor een Triangel. Dat had ik laatst toen we op vrijdagavond bij vrienden op bezoek waren. Rond half acht waren mijn man en ik bij onze vrienden voor een gezellig avondje koffie-/theedrinken en kletsen. Hun dochtertje van bijna 1 jaar was nog even wakker en was heel erg gefascineerd door alles wat op tafel stond: kopjes, schoteltjes, een theedoos, koekjes en theezakjes. Vooral dat laatste trok haar aandacht. Zo snel als ze kon, pakte ze een theezakje en ging ermee aan de haal. Prachtig om te zien!

Nadat zij op bed lag en wij al wat uurtjes hadden zitten kletsen, werd het aan een kant van de bank vrij stil. Terwijl onze vriendin iets over haar werk aan het vertellen was, viel onze vriend bijna in slaap. Herken je dat je zittend probeert te slapen en dat je hoofd dan alle kanten op lijkt te gaan? Je hoofd valt naar achteren of naar voren en uit een automatische reflex zet je ‘m zelf weer recht? Het is een beetje lastig om te omschrijven, maar jullie begrijpen vast wel wat ik bedoel. Dat zagen we bij onze vriend gebeuren. Maar wat wil je ook na een lange en drukke werkweek… De meeste werkende mensen zijn dan op vrijdagavond moe, waardoor de aandacht wat sneller verslapt en de ogen af en toe even dichtvallen.

Terwijl ik dat zo zag gebeuren en in gesprek bleef met mijn man en mijn vriendin, begon het als het ware te borrelen in mijn hoofd en een column leek zich langzamerhand te gaan vormen. Is dit knikkebollengebeuren een bekend fenomeen? Is het leeftijdsgebonden of niet? En waar komt het woord knikkebollen eigenlijk vandaan? Ik krijg haast associaties met knikkeren als ik aan het woord denk, terwijl dat er waarschijnlijk niets mee te maken heeft. Als je in de Van Dale kijkt, staat er als definitie: “met het hoofd (voortdurend) knikken van de slaap.” En als je het woord intikt op Google volgt onder andere het volgende: “Onze hersenen geven een signaal wanneer ze willen rusten. Dat doen ze altijd in een vaste volgorde. Het eerste signaal gaat naar de oogspiertjes die op non-actief worden gezet. De oogleden voelen zwaar en sluiten de oogbol af. Dat geeft de hersenen direct enige rust. Na de oogspieren volgen de nekspieren. Dat gebeurt ook wanneer je in bed ligt, maar dan zakt je hoofd in het kussen en merk je daar niet veel van. Wel wanneer je zit. Als dan de nekspier ontspant en je hoofd daardoor naar voren beweegt, probeer je soms om het rechtop te houden: het bekende knikkebollen.”

Dat zagen wij die bewuste vrijdagavond bij onze vriend gebeuren. Niet lang na het knikkebollen zijn wij weer naar huis gegaan, zodat hij zijn bed op kon zoeken en kon gaan uitrusten. Overigens heb ik hem wel laten weten dat zijn knikkebollen misschien nog eens terugkomt in de krant. Nu woont hij niet in onze gemeente, maar ik heb het vermoeden dat hij dit stukje toch wel onder ogen zal krijgen. Wat een bezoekje aan vrienden al niet teweeg kan brengen…

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 26 oktober 2017

Triangel - Herfst

De dagen worden korter, het wordt sneller donker, de bladeren aan de bomen krijgen kleurtjes,... oftewel: de herfst is begonnen. Dat is toch een van mijn favoriete seizoenen. Ik vind het heerlijk om in de herfst een wandeling door de bossen te maken op zoek naar paddenstoelen, te genieten van de gekleurde natuur en van alles te verzamelen om ook thuis een herfstgevoel te krijgen. Denk hierbij aan dennenappels, eikeltjes, beukennootjes en mos. Natuurlijk mag je hier niet teveel van meenemen; het is tenslotte ook belangrijk voor de bewoners van de bossen.

Zodra de herfst zijn intrede doet, zorg ik voor de bewoners van onze tuin. We hebben een speciaal voederhuisje aan onze schutting hangen (dankzij mijn vader), waar we stukjes brood in kunnen leggen en waaraan netjes met noten kunnen hangen. In het eerste jaar dat wij in ons huis woonden, aten de vogeltjes alles wat we weglegden en ophingen. Maar tegenwoordig zijn ze een stuk kieskeuriger. Volkorenbrood wordt wel gegeten; carnavalsbrood daarentegen niet. Ik weet niet of vogels kleur kunnen zien en dat roze, groene en gele maar raar vinden of dat het heel anders smaakt... Ik weet wel dat ik die korstjes maar niet meer in het voederhuisje leg. Netjes met noten werden in eerste instantie allemaal gegeten, maar deze week zag ik dat de nootjes vanuit de Vogelbescherming lekkerder gevonden worden dan anderen. Dat netje is inmiddels namelijk een stuk leger dan de andere die we hebben hangen. Weer wat geleerd!

Het meest favoriet in onze tuin is overigens het pindakaaspotje. Dan bedoel ik natuurlijk niet de pindakaas die wij op ons brood kunnen smeren, maar degene die speciaal voor vogels is. Volgens mij hebben wij vorige herfst en winter uiteindelijk wel twaalf pindakaaspotjes opgehangen (een voor een dat wel...). Het is ook wel heel gezellig als je zo'n potje hebt hangen waar lieve kleine vogeltjes, zoals pimpelmeesjes, roodborstjes en koolmeesjes, van komen eten. Je ziet ze op het hek of in een boom zitten totdat er ruimte is om een hapje te nemen. Heel leuk! Kauwen daarentegen zijn brutaal. Soms zitten er acht kauwen op onze schuur die met veel herrie elkaar wegjagen bij de pindakaaspot om een grote hap te nemen. Als deze vogels dit voedsel ontdekt hebben, is de pot zo voor de helft leeg. Toch ook mooi om te zien! Het is gewoon gezellig om leven in je tuin te hebben.

Naast een prachtig seizoen is herfst een van de woorden in onze taal die geen rijmwoord kent. Twaalf is daar ook een voorbeeld van. Dat heb ik ooit geleerd tijdens een gastcollege van auteur Ted van Lieshout en dat is me altijd bijgebleven. Maar dat terzijde... ik zal dit seizoen regelmatig op de bank onder de deken met een kopje thee erbij een boek gaan lezen, een spannende serie kijken of gewoon genieten van de gezelligheid in mijn tuin. Hallo herfst!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 5 oktober 2017

Triangel - Weer aan de slag

De zomervakantie is weer voorbij. Hier in het zuiden zijn de scholieren zelfs alweer met hun tweede schoolweek bezig. Vakantieverhalen zijn uitgewisseld, vakantiefoto’s zijn bekeken en de boeken over taal, rekenen, geschiedenis, biologie en nog veel meer worden weer volop gebruikt. Wat is de wortel van 144? Wanneer begon de Eerste Wereldoorlog precies? Is het voltooid deelwoord van whatsappen gewhatsappt?

Ook de lokale politiek gaat langzaamaan weer beginnen. Terwijl de landelijke partijen zich bezighouden met het nieuwe kabinet en het formatienieuws aan het uitlekken is, gaan de lokale partijen als het ware de strijd aan vanwege de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar maart. In de gemeente Dongen zijn er zes partijen die graag de meeste zetels willen behalen: Volkspartij Dongen, Democratisch Podium, PvdA, Dongense VVD, CDA en D66. Op welke onderwerpen zullen zij de nadruk leggen tijdens de verkiezingscampagne?

Ik kan wel een aantal zaken bedenken die op dit moment een rol spelen in onze samenleving. Te beginnen met de eventuele verplaatsing van Sportpark De Biezen. De bewoners van De Beljaart maken zich zorgen om de voorkeurslocatie van VV Dongen (en Tennispark De Biezen). Zij gunnen de voetbalclub een nieuw sportpark, maar hebben dat liever niet “in hun eigen achtertuin”. Vlak voor het zomerreces heeft dit onderwerp een aantal keer op de agenda gestaan en het laatste woord is hier nog niet over gesproken. Zou er voor de verkiezingen al een definitief besluit genomen zijn of wordt dit één van de speerpunten bij de partijen?
Een ander belangrijk onderwerp zijn de scholen in onze gemeente, en dan in het bijzonder de Heilig Hart. Deze school wordt steeds populairder, mede dankzij het groeiend aantal gezinnen in De Beljaart. Zolang daar geen school is, gaan de kinderen uit die buurt naar de Heilig Hart. Maar dat kan natuurlijk niet zo door blijven gaan. Er zijn wel plannen voor een school in De Beljaart, maar wanneer die er precies zal komen…?
En hoe zit het met de snelheidsduivels? Laatst zag ik een politiecontrole op de Noorderlaan. In de korte tijd dat ik daar reed, zag ik dat er al drie auto’s naar het parkeerterrein van de dichtstbijzijnde supermarkt werden geleid vanwege een te hoge snelheid. Dat zullen niet de enige automobilisten zijn geweest die die avond een bekeuring hebben gekregen. Maar of het helpt om de snelheid op die weg eruit te krijgen… Ook op andere plekken in onze gemeente wordt wel eens te hard gereden, bijvoorbeeld ook op de doorgaande weg in ’s Gravenmoer.

Natuurlijk mogen onze kleine kernen, ’s Gravenmoer en Klein-Dongen-Vaart, niet vergeten worden. Er gebeurt veel in Dongen zelf, maar dat geldt ook voor de andere plaatsen uit onze gemeente. Hoe zit het bijvoorbeeld met de rattenplaag daar? Dat kwam begin dit jaar nog aan bod tijdens een raadsvergadering. Het college heeft geld vrijgemaakt voor de bestrijding ervan, dus hopelijk heeft dat goed geholpen. En hoe vordert het de Integraal Kindcentrums (IKC’s)? IKC Klein-Dongen-Vaart zou in het schooljaar 2017-2018 open moeten gaan. De basisscholen De Springplank en De Wegwijzer hebben de ambitie om samen met kinderopvangcentrum De Toverdroom één IKC te vormen. Zijn die plannen al in een verder gevorderd stadium?

We zullen het de komende maanden gaan ontdekken als de zes partijen hun verkiezingscampagne gaan voeren, zowel in onze gemeente als in de raadszaal. Ik ben er in ieder geval nog niet uit op welke partij ik wil gaan stemmen, maar het duurt gelukkig nog ruim zes maanden voordat we weer naar de stembus mogen. Dus we hebben nog de tijd om ons in alle partijprogramma’s te verdiepen en een goede keuze te gaan maken…

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 7 september 2017

Triangel - Fietsen in eigen land

Laatst waren mijn man en ik een paar dagen naar Friesland. Lekker even samen op pad in eigen land. We hadden onze fietsen mee om wat kilometers te maken. Tenslotte zie je op de fiets (of wandelend) meer dan wanneer je in de auto zit.

Wij verbleven een aantal dagen in een bed & breakfast vlakbij Sneek. Prima accommodatie met een uitstekend ontbijt en twee gezellige en behulpzame eigenaren. Het was alleen even wennen aan de witte gordijnen die veel licht doorlieten, waardoor je om zes uur ’s ochtends het gevoel had dat het al negen uur was. De persoonlijke sfeer en gezelligheid bij B&B's zorgen ervoor dat wij daar graag verblijven. En sinds het gelijknamige programma van Omroep Max lijken er steeds meer B&B's te zijn. Ze schieten als het ware als paddenstoelen uit de grond. Kijken jullie dat televisieprogramma wel eens? Ik vind het prachtig om te zien hoeveel verschillende soorten B&B’s er bestaan en hoe de eigenaren naar de accommodaties van hun concullega’s kijken. De een is heel kritisch, terwijl de ander op een veel realistischere manier beoordeelt. Heerlijke televisie is dat. Ik verheug me alweer op een nieuw seizoen.

Op onze tweede dag in Friesland besloten we een rondje langs het Sneekermeer te fietsen met twee extra lussen erbij. Fietsen vind ik leuk, heel leuk zelfs tegenwoordig, maar meestal fietste ik niet meer dan 20 kilometer per keer. Dat is nu wel anders. Tijdens deze fietsrit reden we bijna 52 kilometer! En wat kom je dan veel tegen zeg. De natuur in Nederland zit vol leven: zwaluwen, ooievaars, reigers, mussen, mezen, raven, kraaien en nog veel meer dieren zagen we. Ook prachtige planten en bloemen waren te zien. Dat is echt genieten. Je kijkt om je heen en er is overal wel iets te zien.
Daarnaast kom je veel andere mensen tegen: wielrenners, wandelaars (met of zonder hond), hardlopers en fietsers. Leuk is het dat de meeste voorbijgangers je ook begroeten als je iets tegen hen zegt. Het is een kleine moeite om 'Goedendag' of 'Hallo' te zeggen als je iemand tegenkomt. Laatst las ik een boek over Random Act of Kindness, oftewel: doe zomaar iets voor een ander. Daar staan verschillende RAK's in om iets voor iemand anders te doen zonder dat je daar iets voor terug krijgt. De auteur hoopt dat we daarmee de wereld een klein beetje mooier kunnen maken. Een van de RAK's was 'Begroet eens zomaar vijf (wildvreemde) mensen die je tegenkomt'. Tijdens een fiets- of een wandeltocht doe ik dat regelmatig. Iets waar mijn man in het begin aan moest wennen, maar inmiddels doet hij vrolijk mee.

Weer even terug naar onze mini-vakantie in eigen land. Ik heb al wel wat in de wereld (met name Europa) gezien, maar ons eigen kikkerlandje biedt ook heel veel moois. Je hoeft niet altijd ver weg te gaan om een vakantiegevoel te hebben! Alhoewel ik ook best nog wat plekken buiten Nederland wil zien...

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 17 augustus 2017

Triangel - Lakken maar

Tijdens de Serious Request-actie van vorig jaar kwam een zesjarige jongen met zijn vader bij de microfoon om over hun actie te vertellen. Vader Gerrit vertelde dat ze in mei gehoord hadden dat Tijn ongeneeslijk ziek was en nog maar één jaar te leven had, maar dat Tijn wel iets voor andere zieke kinderen wilde doen. Hij mocht namelijk wel zes jaar worden en die andere kinderen soms niet eens. Daarom wilde hij nagels lakken in ruil voor geld, zodat hij dat kon doneren. Voor één euro lakte hij nagels en als je het niet wilde, moest je tien euro doneren. Dat verhaal kwam binnen. Niet alleen bij de dj’s Domien en Frank die hem meteen uitnodigden in het Glazen Huis, maar ook bij de kijkers en de luisteraars. Zo’n kleine jongen die ongeneeslijk ziek is en bezig is om een ander te helpen…

Tijn groeide uit tot een held! Met zijn actie hoopte hij 100 euro op te halen; het werd ruim 2,5 miljoen euro. Zoveel geld was er tijdens Serious Request nog nooit door één iemand opgehaald. Half Nederland lakte zijn of haar nagels, waaronder vele BN’ers. Tijdens de afsluiting stond hij op het podium bij Frank en Domien… en het publiek juichte en zong “Tijn bedankt!” Kippenvel!

Na deze nagellakactie ging het verhaal nog verder… Tijn ontving onderscheidingen en tegelijkertijd ging zijn gezondheid achteruit. Maar dat hield hem niet tegen om nogmaals in actie te komen. Youp van ’t Hek, Wendy van Dijk en Stichting Semmy kwamen in actie. Met de online aankoop van een flesje van Tijns nagellak kon iedereen bijdragen aan een levensverlengende behandelmethode voor kinderen met hersenstamkanker. Het doel was om binnen een aantal weken 1 miljoen euro op te halen dat nodig is voor deze methode. En dat werd gehaald op donderdag 6 juli.

Vrijdagochtend 7 juli was ik aan het ontbijten toen ik een berichtje voorbij zag komen dat Tijn die ochtend was overleden… een week voor zijn zevende verjaardag. Kleine held Tijn was er niet meer. En dat raakte me. Met tranen in mijn ogen luisterde ik naar het liedje dat Miss Montreal speciaal voor hem geschreven had. Ik kende Tijn niet persoonlijk, maar voor mij was én is hij held. Hij kreeg iets voor elkaar waar wij allemaal wat van kunnen leren. In een wereld die steeds harder en onpersoonlijker lijkt te worden, bracht hij ons nader tot elkaar. Gewoon door het lakken van nagels. Het maakte Tijn niet uit of hoe oud je was, welk geslacht je had of uit welk land je kwam… hij wilde gewoon graag nagels lakken. En dat deed hij. Laten wij allemaal een voorbeeld nemen aan Tijn!

Om met de woorden uit het liedje van Miss Montreal af te sluiten:
“Je bent een voorbeeld voor ons allemaal.
Je bent een held en een jongen.
Je bent een eeuwig mooi verhaal. 
En jij bent Tijn met jouw verhaal.”

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 20 juli 2017

Triangel - Pandaberen

Terwijl de vogels vorige week spreekwoordelijk van het dak vielen, zag ik op de tijdlijn van Facebook verschillende berichten over pandaberen voorbij komen. Ondanks de warmte brachten veel mensen (uit mijn omgeving) een bezoek aan dé dierentuin van Nederland waar sinds kort twee pandaberen verblijven. Tegelijkertijd ontdekte ik dat een van mijn collega’s allerlei feitjes over deze dieren wist. Wisten jullie bijvoorbeeld dat een pandabeer zo’n 40 kilo bamboe per dag eet? Of dat een panda 100 drollen per dag kan produceren? Zo leer je nog eens wat en altijd handig ook. Dit zijn van die feitjes die het bijvoorbeeld op een verjaardagsfeestje erg goed doen.

De eerste, en voorlopig enige, keer dat ik een pandabeer in het echt zag, was toen mijn man en ik in Washington waren. Nadat we Boston en New York bezocht hadden, kwamen we met de trein in Washington aan. De plek waar het Witte Huis te zien is. Maar wat wij stiekem nog gaver vonden, was dat er in deze plaats een dierenpark was waar je tussen zonsopgang en zonsondergang zo lang kon rondlopen als je maar wilde. De dierenverblijven waren er groot, zaten vol groene elementen en zagen er heel natuurlijk uit. Voor ons was het een heerlijk wandelgebied.

Terwijl we de verschillende verblijven bekeken en op zoek gingen naar de dieren, kwamen we op een gegeven moment bij een wat drukkere plek uit. En wat bleek: daar zaten de pandaberen. De mannetjespanda zat alleen, maar bij de vrouwtjespanda zat een kleine pandabeer. Nou ja, klein… inmiddels was de panda één jaar oud en was hij al best groot. Bao Bao heette deze beer. En wat was hij leuk om te zien. Meestal zijn pandaberen vrij rustig, lieten wij ons door een van de verzorgers vertellen. De dag dat wij er waren, was het beertje heel actief. Dat had de verzorger nog niet vaak gezien. Bao Bao klom in de boom, liet zich er weer uit vallen en maakte een soort koprol. Zo gaaf om te zien! We genoten volop van de pandabeer. Ik geloof dat mijn man binnen een half uur 140 foto’s had gemaakt. Het was een bijzonder moment tijdens een al heel bijzondere reis.

Nu ik verschillende foto’s van de pandaberen in Nederland voorbij zie komen, word ik wel steeds nieuwsgieriger om hier naar de dierentuin te gaan. Het enige dat me nu nog wel tegenhoudt, is dat je van tevoren al je kaartjes moet kopen om teveel drukte te voorkomen. Logisch natuurlijk, zeker als je vanuit het park denkt, maar een spontaan bezoek richting Rhenen zit er voorlopig nog niet in. Gelukkig blijven de pandaberen wel een aantal jaren in ons kikkerlandje. Als de nieuwigheid er wat vanaf is, ga ik er ook eens een kijkje nemen… met de fotocamera erbij natuurlijk. Eens kijken of we dan het recordaantal foto’s van Washington gaan overtreffen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 juni 2017

Triangel - Hallo 2017

Het jaar 2016 zit er op en het nieuwe jaar is inmiddels al een paar dagen van start gegaan. Graag wil ik jullie allereerst een mooi en gezellig 2017 toewensen. Hopelijk hebben jullie een mooie jaarwisseling gehad met lekkere oliebollen en appelbeignets.

Zo aan het begin van het nieuwe jaar wil ik graag nog eventjes terugkijken op het vorige jaar. Dat was voor mij namelijk best een bijzonder jaar. Ik mocht namelijk aan de slag als correspondente voor deze lokale krant. Schrijven deed ik al met veel plezier, maar het schrijven voor een krant is wel wat anders dan voor een eigen weblog. Maar wat heb ik het afgelopen jaar mooie en leuke artikelen kunnen schrijven. Ik bezocht verschillende evenementen, woonde diverse raadsvergaderingen bij en heb een aantal interessante mensen mogen interviewen. Ik neem jullie graag mee naar een aantal hoogtepunten van vorig jaar.

Het eventueel huisvesten van statushouders kwam veelvuldig in het nieuws voorbij, zowel op landelijk als op lokaal gebied. Mede daardoor besloot ik een gezin uit Syrië te interviewen over hoe het voor hen allemaal was. Dat werd een boeiend en leerzaam gesprek voor beide partijen. Zo kwamen verschillen tussen Syrische en Nederlandse gebruiken aan bod en ontdekte ik dat Syrische thee heel anders smaakt dan die van ons. Sport was vorig jaar vaak een onderwerp van gesprek. Nederland zou heel veel medailles winnen op de Olympische Zomerspelen in Brazilië. Waar dat op gebaseerd was, weet ik nog steeds niet. Ik weet alleen dat ik een heleboel mooie sportmomenten op televisie heb gezien. De Dongense Nadine Broersen deed ook mee. Haar oudste zus Nathalie mocht ik interviewen. Wat vertelde zij vol trots over haar sportieve zus. Dat was prachtig om te zien en het maakte het uitwerken van het artikel extra leuk.

In de gemeente Dongen waren in 2016 een aantal gouden bruidsparen. Het is toch geweldig als mensen 50 jaar met elkaar getrouwd zijn. Dat is altijd een stukje in de krant waard! De verhalen over vroeger zijn mooi om te horen. En ik weet inmiddels het geheim van een goed huwelijk: geven én nemen. Een ander evenement dat herinneringen voor velen oproept, zijn de Zomerspelen. Vrijwel iedereen die in Dongen is opgegroeid, heeft meegedaan aan dit geweldige evenement. Zelf ben ik onder meer een smurf, een trol en een jonkvrouw geweest. Bij de 56e editie mocht ik een week als verslaggever op pad en schreef artikelen over deze mooie, zonnige en bijzondere week.

En zo zou ik natuurlijk nog wel even door kunnen gaan. Het interviewen van collega Ton Zinger hoort er ook bij. Net zoals de gezellige previewavond die voor de laatste keer in de Cammeleur plaatsvond. Dat gebouw is inmiddels afgebroken. Of de toespraak van onze minister-president Mark Rutte bij de Coca Cola-fabriek. Jullie lezen het al: 2016 was echt een bijzonder jaar voor mij. Op naar leuke, mooie en interessante artikelen in 2017!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 5 januari 2017

Triangel - Op zoek naar bomen

Een paar weken geleden werden zes knotplatanen vanuit De Beljaart naar het Looiersplein teruggeplaatst. Wellicht heb je zo’n prachtige boom voorbij zien rijden op de weg of ‘m opnieuw een plekje zien krijgen op het plein in het centrum van Dongen. Het was erg leuk om te zien gebeuren.

Via de gemeente ontving ik een persbericht van het moment dat zes knotplatanen teruggeplaatst zouden worden op het Looiersplein. Op tijd vertrok ik op mijn fiets naar het centrum. Daar kwam ik een collega-journalist tegen die me vertelde dat er eerst activiteit in De Beljaart was en daarna op het Looiersplein. Hij ging in de nieuwbouwwijk kijken en vroeg of ik met hem mee wilde. Daar zei ik natuurlijk meteen ‘ja’ tegen. Samen in zijn rode auto vertrokken we naar de knotplatanen. We waren alleen allebei wel even vergeten waar de bomen nu precies geplaatst waren. Het gevolg was dat we een verkeerde afslag namen en de karakteristieke bomen nergens konden vinden. Navraag bij een mevrouw die net haar hondje aan het uitlaten was, leverde ook geen locatie op. Waar konden die bomen nou gebleven zijn?

En ineens zagen we de wagen die de knotplatanen zou gaan vervoeren. Die moest toch in de buurt van de bomen zijn?! Weer terug in de auto, gas erop en op naar de bomen. Precies op tijd kwamen we bij de locatie aan, en wisten we meteen welke afslag we gemist hadden. Camera’s in de hand om mooie foto’s en filmbeelden te maken. Wat was het interessant om te zien met hoeveel precisie een knotplataan uit de grond werd gehaald, waarna enkele resten nog werden weggeknipt. Als de boom helemaal goed vastzat, kon deze naar het Looiersplein vervoerd worden. Die rit wilden we natuurlijk voor geen goud missen. Dus we sprongen in de auto en achtervolgden de knotplataan naar het centrum. We zaten eersterangs om te zien hoe het vervoer verliep. Op een rustig tempo reed de bestuurder de knotplataan naar zijn plaats van bestemming. Waar nodig werd de boom een stukje naar beneden gehaald, zodat andere bomen niet beschadigd zouden raken. Het was te zien dat de bestuurder vaker bomen had verplaatst. Misschien had hij de platanen een paar maanden geleden wel van het Looiersplein naar De Beljaart gereden.

Mooi op tijd kwamen we terug op het plein om de aankomst vast te leggen. Inmiddels waren er meer mensen aanwezig, zowel vanuit de pers als winkelend publiek. Je ziet tenslotte niet elke dag een knotplataan aan komen rijden. Ook hier kwam de nodige precisie kijken om ervoor te zorgen dat de boom weer rechtgezet werd. In totaal werden zes knotplatanen terug op hun vroegere plekje gezet. Het was een bijzonder avontuur om mee te maken. Bedankt daarvoor, Piet!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 15 december 2016

Triangel - Op de vlucht

Nu de dagen donkerder en regenachtiger worden, vind ik het heerlijk om met een dekentje op de bank te kruipen en een leuke serie op televisie of op Netflix te kijken. Een paar weken geleden heb ik een boeiend televisieprogramma ontdekt, genaamd Hunted. Kennen jullie dat? Voor degenen die het nog niet gezien hebben, zal ik even in het kort uitleggen waar het over gaat. Twaalf Nederlanders zijn zogenaamd voortvluchtig en moeten drie weken uit handen van een speciaal politieteam en hun hunters blijven. Vier van hen zijn als individu en de rest als duo. Ze mogen maximaal 48 uur op dezelfde plek blijven en per dag maximaal 100 euro pinnen. Hoe zorg je ervoor dat je niet gepakt wordt?

Meteen vanaf de eerste aflevering was het spannend en zat je soms met verbazing te kijken. Wat kan de politie veel van je te weten komen als je in hun vizier bent. Je laat veel (digitale) sporen achter zonder dat je het door hebt. Niet alleen via social media, maar ook bijvoorbeeld als je ergens pint of als het kenteken van je auto ontdekt is. Bij sommige zaken sta je helemaal niet stil. Zo was er een duo dat een paar dagen voordat ze op de vlucht sloegen op hun Facebook-pagina een foto plaatste waarop hun opvallende tent te zien was. Hierdoor had het politieteam meer informatie dan waarschijnlijk de bedoeling was. Alles wordt uitgeplozen als je voortvluchtig bent. Niet alleen in je eigen huis, maar soms ook bij je directe familieleden en vrienden. Het is dan leuk om te zien dat de ene persoon veel meer belangrijke informatie deelt dan de ander.

Hunted zet je wel aan het denken. Natuurlijk heeft een rechercheteam veel meer toegangsmogelijkheden tot bepaalde informatie, maar hoe veilig is het wat je allemaal deelt op social media? Hoe snel kan het eigenlijk in verkeerde handen vallen? Het delen van een leuke of grappige foto is in een paar seconden gedaan, maar wie ziet die foto dan uiteindelijk allemaal? Een digitale rechercheur ontdekte op een computer van een voortvluchtige haar inloggegevens tot verschillende accounts. Het gevolg daarvan was best heftig. De rechercheur plaatste namelijk berichten op haar social media-accounts, terwijl zij er geen gebruik van maakte om geen sporen achter te laten. Je weet dat je inloggegevens en wachtwoorden nergens moet vastleggen, en toch doen heel veel mensen dat. Tegenwoordig heb je heel veel accounts op allerlei websites. Dat zorgt ervoor dat mensen of regelmatig hetzelfde wachtwoord gebruiken of hun wachtwoorden ergens opschrijven.

Weer even terug naar het televisieprogramma. Het is geweldig om te zien hoe de ene voortvluchtige ontzettend goed voorbereid op pad gaat en de ander dat een heel stuk minder is. Sommigen blijken het moeilijk te vinden om geen contact met hun dierbaren te hebben, terwijl anderen daar helemaal geen moeite mee lijken te hebben. Je gaat toch nadenken hoe je dat zelf zou doen als je drie weken van de radar moet verdwijnen. Zoek je het bekende op, waardoor je minder veilig bent? Of ga je een vreemdere kant op, zodat er minder sporen naar je te vinden zijn? De bedenkers en makers van Hunted hebben in ieder geval een zeer gaaf programma op de Nederlandse televisie gebracht.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 24 november 2016

Triangel - Wees duidelijk

Communiceren kun je leren. Wie kent deze uitspraak niet? Het is een veelgehoord zinnetje, waar iedereen in theorie wel iets mee wil doen maar wat in de praktijk niet altijd gebeurt. Een simpel voorbeeld: je ergert je groen en geel omdat je partner zijn of haar sokken nooit in de wasmand gooit, maar deze er altijd naast legt. Je zou iedere keer de sokken in de wasmand kunnen gooien, waardoor je irritatie waarschijnlijk steeds groter wordt. Of je vraagt aan je partner of hij of zij voortaan de sokken er zelf in wil gooien. Misschien vervelend om te moeten zeggen, maar je irritatie over dit gebeuren zal verdwijnen. Behalve natuurlijk als je continu moet vragen of de sokken ook in de wasmand gegooid kunnen worden.

Iedereen communiceert natuurlijk op zijn of haar eigen manier. Er zijn meer dan genoeg (praktijk)voorbeelden van het verschil in communiceren tussen mannen en vrouwen. Zijn jullie naar de voorstelling ‘Mannen komen van Mars, Vrouwen van Venus’ van Huub Stapel geweest? Het is alweer enige tijd geleden dat deze in de theaters te zien was, maar daarin liet de acteur zien hoe mannen en vrouwen van elkaar verschillen. Zo kunnen mannen altijd de weg vinden, maar hebben ze moeite om meerdere dingen tegelijkertijd te doen. Vrouwen doen het liefste tien dingen tegelijk, maar weten niet meer welke kant ze op moeten als ze een winkel uitkomen. Een hilarische voorstelling, waarin soms wel erg herkenbare zaken genoemd werden.

Naast de verschillen tussen de beide seksen had Huub Stapel het ook over communiceren. Vrouwen kunnen één ding zeggen en eigenlijk iets heel anders bedoelen, terwijl mannen vaak op een directere manier praten. Zo zou je als vrouw niet moeten zeggen “Schat, de vuilniszak is vol.” Maar juist: “Schat, wil je de vuilniszak even buiten zetten?” Natuurlijk geldt dit niet voor iedere man en vrouw en gebruikte Huub een heleboel stereotypen in zijn voorstelling. Maar soms zat er wel een kern van waarheid in.

Niet alleen thuis verloopt de communicatie niet altijd zoals gewenst, dat gebeurt ook op de werkvloer. Je maakt afspraken met een klant, die een paar dagen later ineens anders blijken te zijn dan je had gedacht of geïnterpreteerd. Of je hebt een overleg met collega’s gehad, waarna je met actiepunten aan de slag gaat en dan blijkt dat zowel jij als je collega eenzelfde taak hebben uitgevoerd. Miscommunicatie of misvattingen komen vrijwel dagelijks in verschillende situaties voor.

De grote vraag is wat je hieraan zou kunnen doen. Een wereld met een vlekkeloze communicatie lijkt me een Utopia. Maar je kunt natuurlijk wel je best doen om miscommunicatie zoveel mogelijk te voorkomen. Hoe? Dat is eigenlijk heel simpel: wees duidelijk naar elkaar! Vertel precies wat je wilt om misverstanden te voorkomen. Vraag extra door om zeker te weten dat je het goed begrepen hebt. Liever een keer extra informeren dan tijd en energie in iets steken waar niets mee gedaan wordt. En mocht iets onverhoopt anders gegaan zijn dan je had verwacht, vertel dat dan gewoon aan de ander. Diegene kan er in de toekomst weer wat van leren.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 3 november 2016