Doe eens iets voor jezelf!

Tijd voor jezelf nemen. Dat klinkt als iets gemakkelijks toch? Je sluit je bijvoorbeeld even af van alles om je heen en je doet lekker iets voor jezelf waar je blij van wordt. Voor de een is dat bijvoorbeeld een fijne wandeling maken, terwijl dat voor de ander een lekkere taart bakken is. In principe maakt het natuurlijk niet uit wat je doet als je maar gewoon even iets voor jezelf doet.

Ons eerste kind
Sinds ik voor de eerste keer moeder ben geworden, heb ik gemerkt dat het wat lastiger is om tijd voor jezelf te nemen. Tenminste, ik vind dat sindsdien soms best lastig. Toen ons zoontje nog een baby was en overdag veel sliep, ging dat nog wel. Als hij sliep, nam ik wel de tijd om lekker met een boek op de bank te kruipen of een leuke serie op Netflix te kijken. Naarmate hij ouder werd en overdag minder sliep, merkte ik dat de "me-time” minder werd. Logisch natuurlijk. Ons zoontje leerde de wereld ontdekken en ik deed dat graag met hem mee. Het blijft mooi om de wereld (opnieuw) te ontdekken via de ogen van een kind.

Wij hebben het geluk dat ons zoontje een goede slaper is. Richting het einde van de dag is hij moe en na het avondritueel valt hij in een diepe slaap (uitzonderingen daargelaten). Dat gaf in de avonden nog voldoende tijd om lekker een boek te lezen of om samen met mijn man een serietje of een filmpje te kijken.

Ons tweede kind
In december hadden wij het geluk dat ons gezinnetje uitgebreid werd met een tweede kindje. Ons lieve dochtertje werd geboren en dat maakte ons gezin compleet (hoe cliché dat misschien ook klinkt). Ons zoontje is dol op zijn zusje, ook al moet hij nu de aandacht delen. Dat is prachtig om te zien. Het is heel mooi om te merken dat je als vader of moeder heel veel liefde voor twee kindjes hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is zo bijzonder.

Tegelijkertijd is je leven met een tweede kindje een stuk drukker geworden. Je hebt een baby die volledig afhankelijk van je is en die veel wil drinken (en slapen en plassen/poepen en knuffelen). Daarnaast heb je een peuter die ook alle aandacht wil en zich blijft ontwikkelen. Dan is het zoeken naar het vinden van de balans: je aandacht verdelen tussen twee kinderen, aandacht geven aan je partner, je slaap pakken, je huishouden door laten gaan en aan jezelf denken.

Dat laatste werd wel een dingetje voor me. In de kraamweek pakte ik mijn rust waar ik kon (heerlijk met ons dochtertje erbij), las ik boekjes met ons zoontje en liet ik me heerlijk in de watten leggen door de kraamverzorgsters. Daarna begon ik langzaamaan als het ware weer meer mee te draaien in het huishouden: weer zelf een wasje draaien, weer koken, weer naar buiten etc. Dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat pak je stukje bij beetje weer op.

Vergeet jezelf niet
Ik begon alleen een beetje mezelf te vergeten. Ik wilde het huishouden perfect in orde houden (spoiler: dat lukt niet met twee kinderen en dat hoeft niet), de was bijhouden, alles rondom de kinderen zelf doen enz. enz. Mijn man doet ook veel, maar op de een of andere manier vond ik dat het ik allemaal zelf moest doen. Vraag me niet waarom… Tegen de tijd dat beide kinderen op bed lagen was ik vrij moe, waardoor ik vroeg op bed lag (en regelmatig door de laatste fles heen sliep, waardoor mijn man die heel vaak deed). Het zorgde er ook voor dat ik midden in de nacht wakker werd en ineens om van alles ging piekeren. Dat gaat ’s nachts altijd het beste he?!

Ik kan je één ding vertellen: het ’s nachts piekeren helpt niet om je vermoeidheid te verminderen. Ik besloot dat ik er iets aan moest doen om een leukere moeder, een leukere partner én een leukere Kim te zijn. Na een goed gesprek met mijn huisarts ga ik één van haar adviezen ter harte nemen: ik ga meer tijd voor mezelf nemen! Lekker wandelen (even alleen of met een vriendin), eten met een vriendin, me helemaal verliezen in een boek, een filmpje kijken met een zus, even werken aan mijn boekenblog… gewoon even tijd voor mezelf nemen. Het is belangrijk om jezelf niet te vergeten. Dat maakt je uiteindelijk een leuker persoon. Ik ga daar de komende tijd aan werken…

Het effect van één woord

Stel: je bent in het ziekenhuis en krijgt het volgende te horen van een arts: “U bent er gelukkig op tijd bij.” Vervolgens zegt deze arts tegen zijn collega: “Kom, dan overleggen we even op de gang.” Wat gaat er dan in je om?


Ik kan deze vraag inmiddels vanuit de praktijk beantwoorden. Ik raakte in paniek en barstte in huilen uit. Mijn man en ik waren namelijk ter controle naar het ziekenhuis gestuurd met ons dochtertje van vijf weken oud. Ze had een hele droge huid, allerlei rode plekken op haar gezicht en blaasjes op haar gezicht en lichaampje. Wij dachten dat ze de waterpokken kreeg, aangezien we vrienden op kraambezoek gehad hadden waarvan het dochtertje een dag later de waterpokken had gekregen. De huisarts twijfelde, mede door haar jonge leeftijd, en stuurde ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis zodat de dermatoloog ernaar kon kijken. We brachten ons zoontje naar zijn oma en gingen redelijk rustig naar het ziekenhuis… nog steeds in de veronderstelling dat we met de waterpokken te maken hadden en dat we voor de lunch weer terug zouden zijn.

We moesten even wachten in het ziekenhuis totdat de dermatoloog tijd had voor ons, maar dat was te verwachten aangezien wij tussen de afspraken door ingepland waren. Het was allang fijn dat we meteen langs mochten komen. Ons dochtertje werd uitgebreid bekeken, er werden foto’s van de plekken en blaasjes gemaakt en er werd een collega-arts bijgehaald. Vanaf dat moment begonnen de angstige momenten. Anders kan ik het niet omschrijven. Bij deze twee artsen was er twijfel of het de waterpokken waren of een ander herpesvirus dat zou kunnen leiden tot een aandoening in de hersenen. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel fijn dat ze geen risico hebben genomen en ons dochtertje extra onderzocht hebben, maar de zin “U bent er gelukkig op tijd bij” maakte me enorm angstig (vooral door het woordje ‘gelukkig’). Zeker als er daarna op de gang wordt overlegd, waarbij de deur niet volledig gesloten was en wij delen van het gesprek opvingen. Er werd gesproken over een opname en over de mogelijkheden wat het kon zijn. Het heeft waarschijnlijk nog geen vijf minuten geduurd voordat de dermatoloog terug kwam om het een en ander uit te leggen, maar voor mijn gevoel duurde het vijf uur waarin ik alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd voorbij zag komen.

Toen de arts terugkwam, heeft ze rustig aan ons uitgelegd wat de vervolgprocedure was. We werden doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, zodat de kinderarts ernaar kon kijken. Bij baby’s onder de drie maanden nemen ze geen risico, omdat ze nog maar weinig weerstand hebben. Mocht het nodig zijn, dan zou ons dochtertje opgenomen worden en dan mocht één van de ouders erbij blijven (ik zou niet eens weggaan zonder haar, maar dat terzijde… :-)). Dit gesprek gaf ons al wat meer rust en de artsen op de spoedeisende hulp hebben alles wat ze deden goed en duidelijk uitgelegd, maar het bleef nog wel even spannend totdat we de uitslag kregen dat er niets vreemds in het hersenvocht was aangetroffen (nadat ze via een ruggenprik een lumbaalpunctie hadden gedaan), dat we haar mee naar huis mochten nemen en dat we in het weekend de definitieve uitslagen van de kweek en de lumbaalpunctie kregen. Ze bleek gewoon de waterpokken te hebben… en de kans is groot dat ze ze nog een keer gaat krijgen omdat ze nu nog zo jong is.

Al met al was het een heftige en vermoeiende dag, die gelukkig goed afliep. Ik heb bij thuiskomst ons zoontje even extra geknuffeld (die een geweldige dag met zijn beide oma’s had gehad) en ons dochtertje heeft even een nachtje in haar bedje bij ons op de kamer geslapen. 

Gemis

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwamen we erachter dat mijn vader ernstig ziek was. Hij heeft toen verschillende onderzoeken gehad, waaruit uiteindelijk bleek dat hij ongeneeslijk ziek was. Lange tijd had ik hoop dat hij de geboorte van ons eerste kindje mee zou maken, maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn. In de 32e week van mijn zwangerschap ging hij snel achteruit en in de 33e week overleed hij. Hij wist wel dat hij er een kleinzoon bij kreeg en hoe hij ging heten. Wat had ik graag gewild dat hij hem mocht leren kennen…

Inmiddels ben ik zwanger van ons tweede kindje. Over een aantal weken wordt ons gezin uitgebreid met een dochtertje. Heel bijzonder! Ik ben nu 32 weken zwanger en ik merk dat ik ineens extra veel aan mijn vader moet denken. (En ook aan mijn schoonvader die een aantal maanden na mijn vader is overleden). Het komt ineens allemaal terug hoe papa’s allerlaatste week was. Wat we nog tegen elkaar gezegd hebben. Hoe vaak ik hem nog even gezien heb. Hoe ons allerlaatste gesprek samen was. Maar vooral… hoe erg ik hem mis. Het is nu drie jaar geleden dat hij overleed en het gemis dat blijft. De scherpe randjes gaan er langzaamaan af, maar het missen is een onderdeel van het leven geworden. Hoe had hij het gevonden om voor de vijfde keer opa te mogen worden? Hoe vaak zou hij met ons zoontje een worstenbroodje zijn gaan eten? Hoe had hij de afgelopen (corona)tijd beleefd? Hoeveel speelgoedauto’s had hij gekocht voor zijn beide kleinzonen? De antwoorden hierop kan ik alleen maar raden…

Wat ik wel weet, is dat hij een hele trotse opa was, dat hij genoot van de kleinkinderen die hij heeft mogen leren kennen en dat hij ook van zijn jongste kleinkinderen genoten zou hebben. Wat ik nog meer weet, is dat ik in ons zoontje dingen herken van mijn vader (én mijn schoonvader) en dat het daarmee een mooie gedachte is dat de beide opa’s op deze manier een klein beetje voortleven. Ik houd me vast aan de gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader op de een of andere manier toch meekrijgen wat er zich hier afspeelt en dat ze altijd dichtbij me zijn.

Terugblik 2020

Tja... daar zijn we dan, bijna aan het einde van 2020. Het jaar waarin alles anders werd... dat is toch wel de omschrijving die het beste bij dit jaar past.

Covid-19 gooide veel roet in het eten en heeft de hele wereld in zijn ban. Daarnaast bracht het ons als het ware terug naar de basis. Je werd aangewezen op jezelf, je eigen familie en je eigen woonplek. Dat was de ene keer gemakkelijker dan de andere keer. Voorlopig zijn we nog niet af van dit vervelende virus. Laten we hopen dat we in het nieuwe jaar weer wat meer terug kunnen naar "het oude normaal".

Voor mij persoonlijk was 2020 het jaar waarin...

-          ons zoontje zelf leerde lopen (en daar waren mijn man en ik allebei bij);
-          ik het recordaantal van 225 boeken las;
-          ik tijdens de eerste lockdown helaas wat kilo’s aankwam;
-          ik inmiddels ruim 11 kg ben afgevallen (en nog meer hoop af te vallen);
-          ik het emotie-eten iets beter de baas werd (maar het zal altijd een valkuil voor me blijven);
-          mijn man en ik regelmatig elkaar hebben ingemaakt met Carcasonne, Kolonisten van Catan en Qwirkle;
-          ik steeds vaker ging wandelen;

-          ik regelmatig 10.000 stappen per dag zette;

-          ons zoontje steeds beter begon te praten en te zingen;

-          mijn man en ik het dansje van 'Feestlied' van de Sprookjesboom leerden;

-          ik nog steeds enorm blij ben dat ik moeder ben;

-          ik het moederschap op sommige dagen nog steeds pittig kon vinden;

-          ons zoontje zijn eigen willetje aan het ontdekken is (en dat is leuk én zwaar tegelijkertijd ;-));

-          ik meer thuis heb gewerkt dan op kantoor;

-          ik regelmatig naar familieleden of vrienden een kaartje via de post verstuurde;

-          mijn man en ik meer kerstfilms dan ooit in één jaar hebben gekeken;

-          ik geregeld met een traan of een lach aan mijn vader en mijn schoonvader terugdacht.

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een mooi en gezond 2021 toe!

Het ouderschap

Wat is het toch gemakkelijk om vanaf de zijlijn over anderen te oordelen. Dat kan op allerlei vlakken zijn, maar in dit geval doel ik op het ouderschap. Als je een kind iets ziet of hoort doen, denk je al gauw: “Maar dat zou ik zus of zo doen!” Laten we eerlijk wezen: iedereen heeft dit zeker wel eens één keer gedacht of misschien zelfs hardop gezegd. En sommige adviezen zijn zeker ook handig, dat moeten we natuurlijk ook niet vergeten.

Voordat ik moeder mocht worden, had ik ook wel eens mijn mening klaar over ouders, kinderen en opvoeden. Regelmatig dacht ik: “Als ik ooit moeder mag worden, dan zou ik X nooit doen.” De beste stuurlui staan immers aan wal... nietwaar?! Sommige zaken besef je pas echt wanneer je moeder bent. Dat zijn hele mooie dingen zoals de onvoorwaardelijke liefde voor je kind(eren), maar ook mindere zaken zoals het slaaptekort als je kindje overprikkeld of ziek is.

Sinds ik moeder ben (van het allerliefste jongetje van de wereld ;-)), heb ik al vaak gemerkt dat alles niet zo vanzelfsprekend is als je had verwacht en dat je terugkomt van eerdere gedachten. Iedere ouder doet in principe op zijn of haar manier wat het beste voor hun kind(eren) is. Je hebt het beste met je kind(eren) voor, je gunt ze de hele wereld, maar je bent ook maar een mens. Dus ja... je wordt wel eens boos op je kind als je dat niet zou willen, je geeft wel eens toe aan iets dat je niet zou moeten doen en je bent gewoon wel eens moe (en slaap is echt heilig).

Vaders en moeders, steun elkaar! Geef een andere vader of moeder eens een bemoedigend knikje als je ziet dat andermans kind een kleine scène schopt, help een handje als het kan en laat blijken dat je respect hebt voor elkaar. We doen ons best om lieve, welopgevoede kinderen op deze wereld te zetten. Dat gaat met ups en downs, maar dat ervaart iedere ouder. Dat weten we allemaal en dat mogen we best wel eens laten blijken naar elkaar toe.

Waar loop jij wel eens tegenaan als ouder? En wat heb jij als ouder wel gedaan wat je gedacht had nooit te gaan doen?

Oooooo...pa

Ons kleine mannetje begint steeds meer woordjes te zeggen en steeds meer te brabbelen. Eén van zijn favoriete woordjes van dit moment is "opa". Het komt regelmatig voor dat hij 's ochtends wakker wordt en "opa" roept. Zo schattig om te horen!

Ons zoontje heeft geen opa's meer. Zijn ene opa overleed een paar weken voor zijn geboorte, zijn andere een paar weken erna. Wij hebben foto's van zijn opa's in huis staan en we vertellen hem over zijn opa's, maar als hij "opa" roept bedoelt hij nu zijn oma's. De -p schijnt gemakkelijker te zijn om te zeggen dan de -m, heb ik me laten vertellen. De meeste kinderen zeggen eerst papa en dan pas mama, en eerst opa en dan pas oma. Ons zoontje kan overigens wel "oma" zeggen, maar voor nu noemt hij zijn oma's gewoon "opa". We blijven oefenen ;-).

Laatst kreeg ik in korte tijd meerdere keren de vraag of het niet confronterend was om telkens "opa" te horen. Dat vind ik eigenlijk niet. Natuurlijk had ik mijn vader en mijn schoonvader er heel graag bij gehad toen hij voor de eerste keer "opa" zei. Ze hadden het allebei geweldig gevonden dat hun kleinzoon stug "opa" blijft zeggen; dat hij zelfs zijn oma's aanwijst en dan trots zegt dat dat opa is.

Ik houd me eraan vast dat ze het vanaf hun plekje kunnen zien - waar ze nu ook zijn - en er samen hartelijk om kunnen lachen. Ik weet niet of er iets is tussen hemel en aarde, maar ik vind het een fijne gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader ons een beetje in de gaten houden. Het is mooi om te zien dat ze allebei een klein beetje doorleven in ons zoontje. Ik herken wel eens een blik van mijn vader in hem en ik zie dat hij net zo gemakkelijk bruin wordt van de zon zoals mijn schoonvader. En dat is fijn...

Terugblik 2019

We naderen het einde van 2019. Over twee dagen is het 31 december en daarna start alweer 2020. Ik hoop dat jullie een fijn jaar achter de rug hebben met mooie herinneringen. 2019 was voor mij een minder bewogen jaar dan 2018. Ik neem jullie graag even mee naar mijn 2019.

2019, het jaar waarin...
- we voor de eerste keer verjaardagen hadden waar mijn vader en schoonvader niet meer bij waren;
- ons zoontje voor de eerste keer ‘mama’ tegen me zei;
- ik een nieuwe baan vond;
- ik met ups en downs leerde hoe het was om een werkende moeder te zijn;
- ons zoontje zijn allereerste ingreepje in het ziekenhuis had;
- het één jaar geleden werd dat mijn vader en schoonvader waren overleden;
- het me niet lukte om dat stomme emotie-eten de baas te zijn;
- ik het zo ontzettend mooi, leuk en geweldig vind dat ik moeder ben;
- ik ook ontdekte dat het op sommige momenten ook zwaar kan zijn om moeder te zijn;
- ik nog steeds een hele trotse tante ben;
- ons kleine baby een lieve, leuke en ondeugende dreumes werd;
- mijn man en ik af en toe even met z’n tweetjes op pad gaan;
- ik op de meest vreemde momenten heel hard moet huilen omdat mijn vader er niet meer is;
- we mooie, leuke en bijzondere momenten met familie en vrienden hebben beleefd;
- we voor de eerste keer als gezinnetje op vakantie gingen;
- ik 177 boeken las;
- ik genoot van de vele wandelingen die ik op mijn vrije dagen met ons zoontje maakte:
- ons zoontje steeds bewuster werd van onze bezoekjes aan de Efteling;
- ik leerde dat je gewoon eerlijk kan zijn hoe het met je gaat (en je niet altijd een sociaal wenselijk antwoord hoeft te geven op de vraag ‘hoe gaat het?’).

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een prachtig 2020 toe!

Minder druk opleggen

Ruim één maand geleden schreef ik dat ik graag mijn zwangerschapskilo’s wilde kwijtraken. Dat wilde ik doen door me weer aan het schema van de diëtiste te gaan houden. Zes a zeven keer per dag iets eten, meer (water) drinken, meer bewegen en vooral minder tussendoor snoepen. De vorige keer lukte het me ook om met behulp van dat schema af te vallen, dus waarom zou dat nu niet weer lukken?

Al na een week of twee merkte ik dat het me een stuk minder gemakkelijk afging in vergelijking met de vorige keer. Als ons zoontje eens een keer ’s nachts wakker werd, waardoor we een gebroken nacht hadden, was het overdag een stuk moeilijker om niet tussendoor even snel iets (ongezonds) te pakken. Drie of vier afwijzingen op één dag gaan je niet in de koude kleren zitten. Ook dan wilde ik wel eens even gauw een stukje chocolade of een koekje pakken. En voor je het weet, ben je weer gedeeltelijk teruggeschoten in je oude eetpatroon. Bestond er maar een knopje om dat emotie-eten uit te zetten, maar helaas…

Naar de diëtiste
Ik besloot op dat moment om de diëtiste te bellen en een afspraak met haar te maken om te kijken hoe ik nu het beste verder kon gaan. Ze had het vrij druk, waardoor ik eigenlijk pas vier weken later terecht zou kunnen. Gelukkig kon ze me tussendoor inplannen voor een vergadering. Ik moest dan wel vroeg in Breda zijn, maar dan kon ik al na 1,5 week terecht. Heel fijn!

Die afspraak vond gisterenochtend plaats. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, was in januari 2018. Mijn diëtiste zat toen in een van haar laatste werkweken voor haar zwangerschapsverlof begon en ik was op dat moment elf weken zwanger. Heel wat veranderd dus! Ik heb haar als eerste over het bewogen jaar 2018 verteld, en welke invloed dat op mijn gewicht heeft gehad. Ik heb het allemaal zelf gegeten, dat weet ik, maar ik wil daar echt graag weer verandering in brengen. Misschien zelfs wel iets té graag.

Doelen opstellen
Mijn diëtiste vond het niet vreemd dat ik teruggevallen was in het emotie-eten en ze vond het goed om te horen dat ik er iets aan wilde doen, maar ze waarschuwde me er tegelijkertijd voor dat ik niet te hard van stapel moet willen gaan. Anders is de kans groot dat ik weer terugval in mijn oude gewoonten. Ze wilde samen met mij een aantal doelen opstellen om aan te werken:
1. Meer structuur aanbrengen in mijn eetpatroon
Ons zoontje staat bij mij op nummer 1. Eerst wil ik dat hij goed gegeten heeft, verschoond is, aangekleed is etc. Hierdoor komt het bijvoorbeeld wel eens voor dat ik pas ruim 1,5 uur nadat ik wakker ben ga ontbijten. En dan merk ik bijna de hele dag dat ik wat hongerig ben. Met dit doel ben ik al begonnen door eerst ons kindje te verschonen en de fles te geven,  daarna zelf te ontbijten en dan weer verder met hem te gaan.
2. Meer (water) drinken
Als ik bezig ben met iets (solliciteren, lezen, bloggen, recenseren…) en ik heb geen drinken in de buurt staan, vergeet ik gewoon om te drinken. Dan gaat er zo één uur of meer voorbij zonder dat ik iets gedronken heb. Dat is niet goed natuurlijk.
3. Plan een vast sportmoment in
Gemiddeld drie tot vier keer per week wandel ik wel met mijn zoontje. Vaak wandel ik met hem in de kinderwagen naar het centrum om wat boodschappen te doen. In totaal loop ik dan per keer zo’n 5 km. Mijn man en ik proberen in het weekend minstens een dag met ons zoontje te gaan wandelen. Lekker blijven wandelen lukt me wel.
We hebben thuis een hometrainer staan, waar ik graag weer op wil gaan fietsen. Overdag lukt me dat niet echt, ook omdat ik niet weet hoe lang ons zoontje zal slapen. De diëtiste raadde aan om een vast moment in de week in mijn agenda in te plannen voor het sporten, bijvoorbeeld een avond als mijn man thuis is. Als het in je agenda staat, is de kans het grootst dat je het ook echt gaat doen en dan komt er vanzelf routine in.

Daarnaast adviseerde ze me om mezelf minder druk op te leggen. Ik wil heel graag terug naar mijn gewicht dat ik voor mijn zwangerschap had bereikt (en het liefste zo snel mogelijk). Als het een paar dagen niet lekker is gegaan met eten, heeft dat meteen effect op me en ben ik teleurgesteld als ik (bijna) niets ben afgevallen. De diëtiste zei dat 0,5 kg per week afvallen prima is. De vorige keer is het heel hard gegaan bij mij, maar dat moet ik even loslaten. Mijn lichaam heeft een zwangerschap gehad en is daardoor veranderd. Als ik weer goed op mijn eten ga letten, kom ik er uiteindelijk ook.

Het was een fijn en verhelderend gesprek. Ik had dit echt even nodig. Tegen het einde van de afspraak ben ik ook nog op de weegschaal gaan staan. Zo hebben we een nieuw beginpunt en ga ik weer voor een beter en gezonder gewicht. Qua eetpatroon kan ik het schema van de vorige keer aanhouden. Ik heb meteen een nieuwe afspraak gemaakt. Over vier weken ga ik nog een keer naar mijn diëtiste toe om te bespreken het dan gaat. Natuurlijk ga ik ervoor dat er dan 2 kg af is.

Ach, het is toch nooit goed

Ons zoontje gaat twee dagen per week naar de kinderopvang. Dat hadden we al geregeld voordat ik wist dat ik niet bij de uitgeverij kon blijven werken. Omdat je tot drie maanden nadat je je baan verliest recht houdt op de kinderopvangtoeslag kon ons zoontje voorlopig in ieder geval gewoon naar de opvang. Ik ben hard op zoek naar een nieuwe baan, zodat ik weer lekker aan de slag kan en ons zoontje bij de opvang kan blijven. Dat valt overigens nog niet mee… maar dat is weer een heel ander verhaal.

Meestal breng ik ons zoontje naar de opvang en haal ik hem ’s avonds ook weer op. Op die twee dagen zoek ik fanatiek naar vacatures, maak ik ons huis schoon en doe ik de boodschappen. Dat zorgt ervoor dat ik de andere dagen volop aandacht aan ons zoontje kan geven, lekker met hem kan gaan spelen en wandelen en kan wegduiken in een boek op de momenten dat hij slaapt.

Laatst ging ik ons zoontje weer ophalen bij de kinderopvang. Ik was wat later dan normaal, waardoor ons zoontje de een na laatste was die opgehaald werd. In principe mogen ouders tussen 17:00 en 18:00 uur hun kind(eren) ophalen. Sommige ouders zijn er al tegen half vijf. En als je na half zes komt, is bijna iedereen al opgehaald. Dat is in ieder geval op de dagen dat ons zoontje er is. Terwijl ik de spullen uit het bakje aan het halen was, kwam de vader van het laatste kindje dat er nog was binnen. Blijkbaar kwam hij niet vaak zijn kindje ophalen, want hij was nogal zoekende. Hij kon eerst de jas niet vinden. Die bleek gewoon in het bakje te liggen. Daarna wist hij niet precies wat hij allemaal mee naar huis moest nemen. Hij keek wat er allemaal in het bakje zat en vroeg aan de juf wat zijn vrouw meestal meenam. De juf gaf dat aan, waarna hij lachend zei: “Ach, het is toch nooit goed. Als ik dit nu allemaal meeneem, zegt ze dat ik het daar had moeten laten liggen. En als ik het niet meeneem, zegt ze juist dat ik het allemaal mee moet nemen.” De juf en ik keken elkaar lachend aan en zeiden: “Ja, zo zijn wij vrouwen wel.” Hij mocht de juf de schuld geven als het niet goed was, want zij had bij bepaalde spulletjes gezegd dat hij ze maar mee moest nemen.

Terwijl die vader verder inpakte, dacht ik eraan dat mannen het soms wel zwaar hebben met ons vrouwen. Andersom natuurlijk ook. Wij vrouwen willen alle touwtjes in handen houden, zeker als het om ons kind of onze kinderen gaat. We weten heus wel dat de vader het ook allemaal kan, maar ergens kunnen we het niet altijd zomaar loslaten. De ene vrouw zal dat minder hebben dan de andere. Hoe ouder je kind is of je kinderen zijn, hoe gemakkelijker het waarschijnlijk allemaal gaat. Als ik eens een avondje weg ben (al is het maar een uurtje naar de yogales), dan geef ik mijn man graag tips waar hij toch nog even op moet letten… terwijl ik weet dat hij het ook allemaal weet. Gelukkig kent mijn man me goed en is hij dit inmiddels van mij gewend. Hij laat me gewoon praten en zegt dan: “Het komt allemaal wel goed, schatje.”

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018