Boekenwurm zoekt baan!

Al sinds jonge leeftijd ben ik bezig met lezen, schrijven en taal. Ik vond het leuk om korte verhaaltjes te schrijven en ik las graag én veel. Het was een heus uitje voor me als ik met mijn moeder mee mocht naar de bibliotheek om nieuwe boeken uit te zoeken. De reeksen van Floortje Bellefleur, Balletclub de Zwaantjes en Cindy waren favorieten toen ik op de basisschool zat. Het vele lezen is gebleven, maar de soort boeken veranderden wel. Tegenwoordig lees ik vooral met thrillers feelgood romans en chicklits. Daarnaast lees ik voor uit prenten- en andere kinderboeken.

Boekenbeschrijfster
Als ik op de basisschool een vriendenboekje mocht invullen, schreef ik altijd dat ik later “boekenbeschrijfster” wilde worden. Ik dacht dat je zo genoemd werd als je boeken schreef. Mijn ouders hebben me uiteindelijk uitgelegd dat je dan “(boeken)schrijfster” bent. Dus dat vulde ik daarna bij mijn toekomstige beroep in.

Omdat er geen opleiding tot schrijfster bestaat, besloot ik communicatie te gaan studeren. Dan was ik toch lekker met taal bezig en kon ik een leuke en interessante studie volgen. In vier jaar tijd rondde ik de opleiding ‘Tekst & Communicatie’ af. Dat was net op het moment dat de banenmarkt instortte en de communicatieafdelingen als eerste leken te sneuvelen. Toch heb ik in de afgelopen jaren werkervaring in de communicatie op kunnen doen, onder meer als webredacteur, projectmedewerker cultuur & educatie, tekstschrijfster en redacteur/correspondente. Het is me zelfs gelukt om ook “boekenbeschrijfster” te worden dankzij mijn eigen website www.boekenbeschrijfster.nl. Daar publiceer ik mijn recensies van gelezen boeken op. Gemiddeld lees ik tien boeken per maand en ik laat graag weten wat ik van een boek vond en waarom.

Werk gezocht
Ik ben op zoek naar een nieuwe uitdaging in de communicatie, bijvoorbeeld als (web)redacteur, tekstschrijfster of communicatiemedewerker. Ik wil graag parttime werken (tussen de 16 en 32 uur) en ik ben per direct beschikbaar. Weet jij een leuke en passende functie voor me? Dan hoor ik dat graag!

Triangel - Afscheid (2)

Als klein meisje leek het me heel stoer om artikelen voor de krant te schrijven. Dan staat je naam in de krant bij de stukjes die jij geschreven hebt. Bij ons in de straat woonde een van de journalisten van Weekblad Dongen (toen heette het nog Weekblad voor Dongen) en dat vond ik heel bijzonder. Een echte journaliste die maar een paar huizen bij mij vandaan worden. Dat maakte veel indruk op me!

Na een communicatiestudie en het vervullen van een aantal verschillende functies kwam ik drie jaar geleden bij Weekblad Dongen terecht. Ik mocht als correspondent aan de slag én ik werd collega van mijn oud-straatgenootje. Hoe bijzonder is dat! Als correspondent voor dit weekblad kwam ik op allerlei plekken waar je als “gewone Dongenaar” niet zomaar komt en had ik gesprekken met mensen die je anders niet zomaar spreekt. Ook mocht ik bij allerlei evenementen aanwezig zijn en was ik regelmatig op het gemeentehuis te vinden voor bijvoorbeeld een persgesprek of een raadsvergadering. Ik heb dat met veel plezier gedaan.

Een van de eerste artikelen schreef ik over de opening van een tentoonstelling bij Museum de Looierij, die werd verricht door de burgemeester. Vervolgens bekeek ik de tentoonstelling, maakte nog wat extra aantekeningen en dronk nog “even” een drankje. Dat “even” duurde uiteindelijk bijna twee uur, omdat ik met iemand in gesprek raakte. Dat werd een leuk en boeiend gesprek. En dat was zeker niet de laatste keer dat ik ergens langer bleef hangen dan ik van tevoren verwachtte. Als ‘gezicht van het Dongens kraantje’ werd ik regelmatig aangesproken door mensen. Dat varieerde van gesprekken over geschreven stukken, tips om ergens eens iets over te schrijven of om gewoon een praatje te houden. Wat was het leuk om een hele week op pad te gaan voor de Zomerspelen en alle deelnemende kinderen volop te zien genieten. Wat was de rondleiding bij de Coca Cola-fabriek, waarbij onze minister-president aanwezig was, een happening; als pers zaten we apart en kregen we slechts twee momenten om Mark Rutte op de foto te krijgen. Daar voelde ik me wel “een kleine correspondent” tussen de grote bladen en televisieprogramma’s. Ik heb in ieder geval wel mijn foto kunnen maken. Wat was het soms wennen om een commerciële tekst te schrijven, waar andere eisen aan gesteld werden dan aan een regulier artikel. Al met al heb ik veel meegemaakt én veel geleerd.

Eind juni ging ik met zwangerschapsverlof. Tijd om even tot rust te komen na een drukke en emotionele tijd en me op te maken voor één van de grootste veranderingen in mijn leven: de geboorte van ons zoontje. Iedereen die zelf kinderen heeft, weet hoe bijzonder het is om voor de eerste keer vader of moeder te worden. Het is bijna niet te beschrijven wat dat met je doet. Hét moment dat ons zoontje na de bevalling voor de eerste keer bij mij werd gelegd, staat me nog zo helder voor de geest. Na negen maanden was hij daar dan eindelijk. Ik vond het ontzettend jammer dat mijn vader het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van ons kindje genieten. Het gesabbel aan mijn pink, de kleine babyhuiltjes, zijn rustgevende gezichtje als hij lag te slapen, zijn warme lijfje tegen me aan als hij bij me lag... gewoon alles! Ons zoontje gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: hij maakte me een mama.

Ook al leek het me ontzettend lastig om weer te gaan werken en ons zoontje bij de kinderopvang achter te laten; het zou goed voor ons allebei te zijn. Hij zou wennen aan meer drukte en andere kinderen, ik zou uit mijn babybubbel weer terugkomen in “de gewone wereld” en weer wat meer volwassen gesprekken hebben. Jammer genoeg kan dit niet meer bij het weekblad zijn en moet ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Met veel plezier heb ik de afgelopen drie jaar voor dit lokale krantje geschreven en zelfs nog korte tijd de redactie mogen doen. Dongenaren, bedankt voor jullie leuke, lieve en bijzondere reacties op mijn artikelen, en graag tot ziens in ons mooie dorpje!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 6 december 2018

It’s ok not to be ok…

Soms krijg je in een korte tijd zoveel te verwerken dat je niet zo goed weet hoe je dit moet doen en waar je precies mee moet beginnen. Dit hoeven niet alleen maar negatieve zaken te zijn; het kunnen ook positieve dingen zijn of een combinatie ervan.

Tijd om na te denken
Ruim één maand geleden schreef ik over de vreugde en het verdriet waarmee ik dit jaar te maken heb gehad. Naast het overlijden van mijn vader en de geboorte van ons zoontje hebben mijn man en ik sinds die blog nog iets heftigs meegemaakt: de vader van mijn man is overleden. In ongeveer vier maanden tijd zijn twee dierbaren overleden en daartussen is ons zoontje geboren. Als het zo zwart op wit staat, lijkt het allemaal nog heftiger dan het is.

Vlak na het overlijden van mijn schoonvader was ik me op. Ik had de dood van mijn vader nog niet kunnen verwerken of ik werd voor de eerste keer moeder. Vervolgens was ik nog maar net een beetje gewend aan het moederschap en toen overleed mijn schoonvader. En toen wist ik het even niet meer. Ons zoontje zorgt voor regelmaat in mijn dagen en ik kan intens van hem genieten, maar vooral op de momenten dat hij slaapt heb ik de tijd om over van alles na te denken. Dan voel ik me verdrietig, terwijl ik zo blij ben dat ik nu eindelijk moeder ben. Dan probeer ik alles te verwerken, maar ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dat moet doen. Dan huil ik ineens omdat ik aan mijn vader en/of mijn schoonvader denk of omdat ik het ons zoontje zo gegund had om met opa’s op te groeien. Dan ga ik ineens veel eten, omdat ik emoties meestal weg probeer te eten. En dan baal ik dat ik nog niet al mijn zwangerschapskilo’s kwijt ben en dat het emo-eten me daar echt niet bij gaat helpen.

Adviezen en handvaten
Met mijn man, mijn familie en mijn vrienden kan ik over mijn verdriet praten. Op advies van de huisarts ben ik in gesprek gegaan met de praktijkondersteuner. Dat heb ik deze week voor het eerst gedaan. En dat was fijn. Ik heb kunnen vertellen wat er de afgelopen maanden is gebeurd en hoe ik me daarbij voel. De praktijkondersteuner stelde precies de juiste vragen en gaf me een aantal adviezen en handvaten waarmee ik aan de slag kan om het verdriet te verwerken, om de tijd te nemen om te rouwen en om volop van ons prachtig kereltje te genieten.

Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Daarom schrijf ik sinds deze week brieven aan mijn vader. Drie keer in de week neem ik hiervoor een vast moment en schrijf ik 15 tot 30 minuten aan mijn vader. Zo krijgt het rouwen een vaste plek in mijn dagelijks leven en kan ik mijn vaders overlijden echt een plekje gaan geven. Daarnaast probeer ik meer rust te nemen. Zodra ons zoontje slaapt, ga ik meteen aan de slag in het huishouden. Ik mag best wat vaker even gaan rusten of even iets voor mezelf doen. Dat gun ik mezelf nog te weinig. Ook mag ik niet vergeten dat de bevalling pas drie maanden geleden is. Mijn lichaam heeft tijd nodig om daarvan te herstellen. Ook al viel mijn bevalling relatief gezien mee (voor zover dat kan bij een bevalling), het heeft wel effect op mijn lichaam gehad. Mede daarom moet ik me nu niet teveel focussen op het afvallen, maar moet ik daar even drie maanden rust van nemen. Dat betekent niet dat ik me vol moet (vr)eten, maar wel dat ik dat doel (mijn resterende zwangerschapskilo’s verliezen) even moet parkeren. Zoals de praktijkondersteuner tegen me zei: “Je kunt er dat nu even niet bij hebben.” Zij verwacht dat ik door het schrijven van de brieven minder de neiging ga krijgen om mijn emoties weg te eten. Ik hoop het…

Aan de slag
Het was prettig om met ‘een buitenstaander’ over alles te praten en om mijn verhaal kwijt te kunnen. De praktijkondersteuner nam de tijd voor me, gaf me de ruimte voor mijn emoties en wist me op weg te helpen. Over een paar weken heb ik weer een gesprek met haar om te kijken hoe het dan gaat. Dat is fijn. Voor nu ga ik aan de slag met haar adviezen. Ik geniet van mijn gezinnetje, ik ben heel dankbaar dat ik moeder ben van ons lieve mannetje en ik huil om de twee grote verliezen. En ja, de ene dag gaat het beter dan de andere dag… maar dat zal voorlopig nog wel blijven.

Van blog naar website

Schrijven vind ik heerlijk om te doen. Ik schrijf over van alles dat me bezighoudt en deel dat graag via deze weblog. Dat varieert van recensies over gelezen boeken tot ontwikkelingen over ons nieuwbouwhuis en van de aanloop naar onze bruiloft tot belevenissen in de dierentuin.

Sinds Leesfanaten.nl gestopt is en ik voor die website geen recensies meer hoefde te schrijven, besloot ik om wat vaker via mijn eigen weblog recensies te publiceren. Lezen is tenslotte mijn grootste hobby en dat deel ik graag. Doordat ik nu soms ook een uitgeverij aanschreef voor een recensieboek werden de recensies een steeds belangrijker onderdeel op mijn blog.

Mede daardoor liep ik al een tijdje rond met het idee om als boekenblogger een website te starten. Zou ik wel genoeg te vertellen hebben om een website te vullen? Hoe zou ik de website dan gaan noemen? Zitten mensen wel te wachten op nóg een website over boeken en lezen? Allemaal vragen waardoor ik de knoop telkens maar niet doorhakte… tot een donderdagavond eind augustus. Ineens kreeg ik een ingeving voor een leuke naam die ik aan Robert voorlegde. Hij vond ‘m erg leuk, vooral nadat hij mijn motivatie erbij hoorde.

Die avond zijn we meteen aan de slag gegaan: de domeinnaam registeren en het twitteraccount (https://twitter.com/lezenmetkim) aanmaken. De volgende dag heb ik de eerste artikelen voor de nieuwe website geschreven en zijn we ’s avonds samen verder gegaan. Het resultaat is er inmiddels: www.boekenbeschrijfster.nl. Op deze website deel ik voortaan mijn enthousiasme over gelezen (en te verwachten) boeken. 

Wat gebeurt er dan met deze weblog? Die blijft ook bestaan. Ik schrijf namelijk ook graag over andere zaken dan boeken. Hier ga ik verder over de vorderingen van ons huis, over Postcrossing, over mijn lieve nichtjes en neefje, over de Efteling en over alle andere zaken die mij interesseren.

Schrijven Kreng! – De schrijf van vijf

In haar boek ‘Schrijven Kreng!’ behandelt Lisette Jonkman ‘De schrijf van vijf’. Dit zijn de vijf soorten schrijvers die er bestaan, namelijk:
- De willer
- De ideeën fabriek
- De labrador
- De planner
- De perfectionist

De exacte kenmerken van iedere soort schrijver ga ik verder niet behandelen. Daarvoor mag je het boek van Jonkman gaan lezen (en dat is echt de moeite waard om te doen). Ik vond het erg interessant om te zien welke soort schrijver er in mij schuilt. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik zowel een willer als een perfectionist ben.

De willer is iemand die roept “ik wil ooit nog eens een boek schrijven”, maar zich vooral bezighoudt met blogs en/of korte verhalen. Ik roep al enkele jaren dat ik graag een boek wil schrijven en dat het me zo gaaf lijkt om een boekhandel binnen te lopen en daar mijn boek te zien liggen. Maar veel verder dan een idee in mijn hoofd en een aantal korte hoofdstukken ben ik nog niet gekomen. Waarom niet? Ik weet het niet. Nu ik zonder werk zit, heb ik er voldoende tijd voor… maar ik maak er op de een of andere manier geen tijd voor. Daar wil ik wel graag verandering in brengen.

Ergens schuilt ook de perfectionist in mij. Niet dat ik al zo ver ben dat ik bijna een compleet boek heb geschreven en het continu aan het aanpassen ben, maar ik ben wel iemand die stukken die ik voor een eventueel boek schrijf liever nog niet aan anderen laat lezen totdat ik er echt helemaal voor 200% tevreden over ben. En dat is een kenmerk van de perfectionist.

Dit hoofdstuk uit ‘Schrijven Kreng!’ geeft je veel inzichten en tips. De belangrijkste les voor mij is dat ik gewoon écht eens moet beginnen met het schrijven van een verhaal. Het idee is er; enkele aantekeningen zijn er al gemaakt; nu moet ik gewoon de stap zetten om daadwerkelijk te gaan beginnen. Niet geschoten is altijd mis, nietwaar?!

Schrijven Kreng! – Vertelperspectieven en tijdsvormen

In ‘Schrijven Kreng!’ besteedt Lisette Jonkman aandacht aan de verschillende soorten vertelperspectieven. Een van de oefeningen is om een korte scène in je favoriete perspectief te schrijven en het daarna om te zetten naar de andere soorten. Zo zie je wat er per perspectief verandert en wie weet wat voor nieuwe inzichten je dat geeft.

Ik-perspectief
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze vraag brengt me weer terug op aarde. Ik ben nu op mijn neefje aan het passen en we zijn aan het kleuren. Nadenken over de vraag van Roderick kan vanavond ook nog wel. ‘Geef mij maar een blauwe stift,’ zeg ik lachend tegen Mees. Mees grabbelt in zijn kleurdoos en houdt een gele stift vast. ‘Deze is niet goed he?!’ vraagt hij ondeugend. Daarna pakt hij de blauwe en geeft ‘m aan mij. Ik pak ‘m aan en begin de wolken in te kleuren. Wat is kleuren toch heerlijk ontspannend!

Alwetende verteller
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze vraag bracht Tessa weer terug op aarde. Ze bedacht zich dat ze nu op haar neefje aan het passen was en dat ze aan het kleuren waren. Nadenken over de vraag van Roderick kon ze vanavond ook nog wel. ‘Geef mij maar een blauwe stift,’ zei ze lachend tegen Mees. Mees grabbelde in zijn kleurdoos en hield een gele stift vast. ‘Deze is niet goed he?!’ vroeg hij ondeugend. Hij hield zijn tante graag voor de gek. Daarna pakte hij de blauwe en gaf ‘m aan Tessa. Tessa pakte ‘m aan en begon de wolken in te kleuren. Wat vonden Tessa en Mees kleuren toch heerlijk ontspannend!

Personaal perspectief
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze vraag bracht Tessa weer terug op aarde. Ze bedacht zich dat ze nu op haar neefje aan het passen was en dat ze aan het kleuren waren. Ze kon vanavond ook nog wel nadenken over de vraag van Roderick. Ze koos een blauwe stift en keek naar Mees terwijl hij in zijn kleurdoos grabbelde. Toen hij eerst een gele stift liet zien, lachte ze. Daarna kreeg ze de goede stift en begon ze de wolken in te kleuren. Wat vond ze kleuren toch heerlijk ontspannend!

Tweede persoon
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze zin bracht je terug op aarde. Het zorgde ervoor dat je weer wist dat je op mij aan het passen was en dat we aan het kleuren waren. Je koos een blauwe stift. Ik hield je even voor de gek en liet een gele stift zien. Daarna gaf ik je de goede stift en begon je de wolken in te kleuren. Wat werkt kleuren toch ontspannend voor je!

Na de verschillende soorten perspectieven besteedt Jonkman aandacht aan de tijdsvormen. In welke vorm ga je je verhaal schrijven: tegenwoordige tijd of verleden tijd. De opdracht die hierbij hoort, is om de hierboven geschreven scène in je favoriete perspectief te kiezen en deze in de tegenovergestelde werkwoordstijd te schrijven. Ik kies voor het ik-perspectief. Dat staat nu in de tegenwoordige tijd, dus dat wordt dan verleden tijd. De vraag is welke tijdsvorm uiteindelijk je voorkeur heeft en het beste bij je verhaal past.

Ik-perspectief in de verleden tijd
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze zin bracht me weer terug op aarde. Ik was nu op mijn neefje aan het passen en we waren aan het kleuren. Nadenken over de vraag van Roderick kon vanavond ook nog wel. ‘Geef mij maar een blauwe stift,’ zei ik lachend tegen Mees. Mees grabbelde in zijn kleurdoos en hield een gele stift vast. ‘Deze is niet goed he?!’ vroeg hij ondeugend. Daarna pakte hij de blauwe en gaf ‘m aan mij. Ik pakte ‘m aan en begon de wolken in te kleuren. Wat was kleuren toch heerlijk ontspannend!

Terwijl ik ‘Schrijven Kreng!’ aan het lezen ben, heb ik al een onderwerp in mijn hoofd waarover mijn boek zal gaan. Bij alle tips en trucs en bij de opdrachten die Jonkman geeft, denk ik daaraan. Met dat verhaal in mijn achterhoofd gaat mijn voorkeur uit naar de tegenwoordige tijd. Dat maakt een verhaal vaak wat levendiger en actiever. Daarbij wil ik mijn verhaal zowel in het heden als in het verleden laten afspelen. Het lijkt me het prettigste schrijven (en later ook lezen) als ik het heden in de tegenwoordige tijd schrijf en het verleden in de verleden tijd.

Schrijven Kreng! - Je laatste blunder

Nadat ik al veel lovende reacties over ‘Schrijven Kreng!’ van Lisette Jonkman had gehoord, heb ik het boek nu ook eindelijk in mijn bezit. Afgelopen weekend ben ik erin begonnen met lezen… en ik vond het meteen een geweldig boek. Lisette vertelt op een leuke, luchtige en leerzame manier over het schrijverschap. Een uitgebreide recensie over het boek volgt nog zodra ik het uit heb.

In ‘Schrijven Kreng!’ komen verschillende opdrachten voorbij. Het leek mij leuk om enkele daarvan uit te werken in een blog. Ik begin uiteraard met de eerste opdracht:
Beschrijf de laatste keer dat je je afvroeg: ‘Hoe ga ik me hier nu weer uit redden?’ Oftewel: wat was je laatste blunder.

Afgelopen vrijdag was ik samen met mijn moeder wat boodschappen aan het doen. Op een gegeven moment komen we bij de bakker. Sinds mijn man en ik het duidelijke verschil tussen een brood van de supermarkt en van de bakker geproefd hebben, zijn we om en eten we voortaan liever brood van de bakker. Mijn moeder had ook nog wat brood nodig. Nadat we alles besteld hadden, moest er afgerekend worden. Mijn moeder zegt tegen mij: ‘Betaal jij even!’ Waarna ik enigszins verschrikt om me heen kijk. Ik heb mijn tas met daarin mijn portemonnee bij mijn ouders laten staan in de veronderstelling dat ik achteraf mijn boodschapjes aan mijn moeder terugbetaal. Hoe moest ik nu dan betalen? 

Er spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. In een restaurant kun je de afwas doen als je niet kunt betalen. Tenminste, dat doet Donald Duck altijd als hij weer eens uit eten is geweest en dit niet kan betalen. Wat zou je bij een bakkerij kunnen doen? Mee broden bakken? Gebakjes maken? Of de hele bakkerij schoonmaken? Gebakjes maken leek me nog wel leuk, maar de rest hoefde niet zo nodig voor me. 

Ondertussen wandelde de verkoopster naar de pinautomaat. Ik moest nu echt iets doen of zeggen, maar ik wist niet zo goed wat. Op dat moment komt mijn moeder met de verlossende woorden: ‘Mijn pinpas zit in mijn tas en die heb jij aan je schouder hangen!’ Pfoe, gelukkig! Daar kom ik goed mee weg. Enigszins grappend loop ik naar de pinautomaat en zeg tegen de verkoopster: ‘Och, ik was helemaal vergeten dat ik de tas van mijn moeder had…’ De verkoopster en mijn moeder konden er allebei erg om lachen… en ik eigenlijk ook wel ;-)

Een eigen boek

Vanmiddag was ik bezig met het opschonen van mijn bestanden. Ik kwam een document tegen uit 2009 met als titel "Verhaal-2". Daarin stond het volgende:

Ieder jaar in dezelfde periode kreeg ze een brief. Altijd dezelfde tekst, altijd uitgeprinte letters. Het was nu al zeker vijftien jaar geleden, maar de afzender bleef haar post sturen. Ze had geen idee wie haar deze brief stuurde. Niemand wist wat er in de zomer van 1994 was gebeurd. Ze had het nooit aan iemand verteld of ergens opgeschreven. Het zat ergens ver weggestopt in haar geheugen. Ze dacht er eigenlijk nooit meer aan… op een moment per jaar na dan.

Ze opende de brief en zag de tekst weer staan. Na al die jaren liet het haar niet koud; ze kreeg nog steeds kippenvel over heel haar lichaam. IK WEET WAT JE HEBT GEDAAN IN HET BOS, TRUT. JE ZULT ERVOOR BOETEN. JE WEET NIET WANNEER. DAT WEET IK ALLEEN.

Ze vouwde de brief dicht, nadat ze ‘m gelezen had, en stopte ‘m bij de anderen. Ze had ze allemaal bewaard en goed verstopt. Niemand mocht ze vinden, vooral haar man niet. Hij zou het haar nooit vergeven…

Al zolang als ik me kan herinneren, roep ik dat ik "boeken(be)schrijfster" wil worden. Op de basisschool schreef ik letterlijk boekenbeschrijfster totdat iemand me vertelde wat dat inhield. Daarna maakte ik er boekenschrijfster van :-).

Het lijkt me geweldig om een geheel eigen boek te schrijven, en dat je dan op een dag de boekhandel binnenloopt en daar jouw boek ziet liggen. Dat is een droom die ik hopelijk ooit in vervulling kan laten gaan.

In de laatste klas van de middelbare school ben ik ooit aan een verhaal begonnen met als werktitel "De 6-gang". Het verhaal speelde zich af op een middelbare school en ging over een vriendinnengroep bestaande uit zes personen. Ook dat document heb ik nog. In totaal heb ik 23 pagina's geschreven. 

Tijdens mijn universiteitsjaren heb ik er wel eens aan gedacht om het verhaal af te maken, maar ik merkte dat ik een heel andere schrijfstijl had. Daarom heb ik toen een proloog voor een spannend boek geschreven. Ik ontdekte in die tijd namelijk de spannende thrillers van onder andere Esther Verhoef en Simone van der Vlugt. Het leek (en lijkt) me geweldig om ook zo te kunnen schrijven. Helaas is het bij de proloog gebleven.

Sinds een paar maanden spookt mijn droom weer door mijn hoofd. Ik heb nu vrij veel vrije tijd, en daardoor de mogelijkheid om met schrijven bezig te zijn. Alleen heb ik er nog geen tijd voor genomen. Nu ik mijn proloog weer gelezen heb, begint het toch wel te kriebelen om er echt iets mee te gaan doen. Laat ik de daad maar eens bij het woord gaan voegen. Mijn voornemen vanaf volgende week: (minimaal) eens per week een dag aan schrijven spenderen. Eens kijken wat eruit voort zal vloeien...