Berichtje aan de baby

Dag kleine baby,

Wat is het bijzonder om voor de tweede keer zwanger te mogen zijn en wat verloopt een tweede zwangerschap anders dan een eerste. Bij je grote broer waren we druk met het uitzoeken van een babykamer, het aanschaffen van allerlei spulletjes en het huis babyproof te maken. Nu hebben we op zolder de babykamer klaarliggen om in elkaar te zetten, barsten we van het speelgoed en hebben we heel wat kleren van jouw broer bewaard. Maar… er is één verschil: jij wordt onze dochter. Dat is goed nieuws voor je moeder, want nu mag ze gaan rondsnuffelen voor meisjeskleren. Natuurlijk hebben we heel wat neutrale kleding die jij ook kunt dragen, maar er worden zeker wel wat roze items aan toegevoegd.

Tot aan de 20-weken-echo vond ik het allemaal erg spannend. Zou het allemaal goed met je gaan? Zou je goed groeien? Wanneer zou ik je voor het eerst voelen? Ze zeggen dat je het bij een tweede eerder voelt omdat je weet wat je moet voelen, maar ik twijfelde wel een paar keer of ik je nu al gevoeld had of niet. Daar kwam bij de echo wel een verklaring voor: de placenta ligt aan de voorkant. Dat betekent dat het wat langer duurt voordat je de eerste schopjes voelt. Bij de 15 weken dacht ik je voor het eerst te voelen; bij de 18 weken wist ik het zeker; en sinds de 22 weken laat je regelmatig van je horen via een schopje of een porretje.

Bij de 20-weken-echo liet je zien wat de term “meisje eigenwijsje” betekent. De eerste keer bleef je stug op één manier liggen en hield je je handje tussen je benen. De echoscopiste kon niet alles zien en kon ook niet vertellen of je een jongen of een meisje zou worden. We moesten nog een keertje terugkomen. Bij de tweede keer lag je in eerste instantie weer precies hetzelfde, maar op een gegeven moment draaide je en kon die echoscopiste zien dat alles er goed uitzag. Dat was een opluchting om te horen. Ook kregen we te horen dat er een meisje bij zou komen. Het cliché is waar: je gezondheid is het allerbelangrijkste… maar één van je nichtjes vindt het wel héél leuk dat ze er (eindelijk) een nichtje bij krijgt. Omdat ik rond de verjaardag van een van jouw opa’s uitgerekend ben die heel graag een dochter of een kleindochter wilde, heb ik vanaf het begin gedacht dat je een meisje was. Maar dat was puur een gevoel… Wat had je opa het prachtig gevonden dat er een kleindochter bij kwam. Allebei je opa’s trouwens! Ze houden straks vanaf boven wel een oogje in het zeil op jou. Dat vind ik een mooie gedachte om aan vast te houden.

Inmiddels hebben we de 25 weken bereikt en heb ik je eerste jurkje gekocht. Roze uiteraard! Ik voel je inmiddels dagelijks. De ene dag laat je meer van je voelen dan de andere, maar het blijft bijzonder om je te voelen bewegen. En nog bijzonderder: je grote broer heeft je ook al gevoeld. Hij legde zijn handje op mijn buik, jij gaf een goede trap en je broer zei: “Mama, zusje is met mij aan het spelen!” Vervolgens legde je vader zijn hand op mijn buik, maar toen was je weer even klaar met spelen. Hij moet nog eventjes geduld hebben.

Lief klein meisje, groei nog maar lekker even door in mijn buik. Dan genieten wij van mijn groeiende buik en zorgen je papa en ik ervoor dat je kamertje binnenkort helemaal klaar is. Ik ben zo benieuwd hoe je er straks uitziet, hoe je bent en hoe je grote broer op je gaat reageren. Dat gaan we over een aantal maanden ontdekken.

Liefs van je mama

Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018

En het is...

Vorige week hadden mijn man en ik een belangrijke afspraak in het echocentrum. De 20-weken-echo stond namelijk op de planning. Dat vonden we spannend én leuk tegelijkertijd. Het is heerlijk om ons kindje weer te zien, maar we waren heel benieuwd of hij/zij helemaal gezond was (voor zover dat te zien is).

Over de echo zelf
Iedere vrouw krijgt de kans om een 20-weken-echo te laten doen, maar het is niet verplicht. Veel vrouwen kiezen wel voor deze echo. Ook al is de kans groot dat je bij deze echo het geslacht van je baby kunt zien, is dit niet de hoofdzaak bij de echo. Er wordt naar de gezondheid van je kindje gekeken. De echoscopist kijkt onder andere naar het hart, de hersenen, nieren, maag, buikwand, ruggetje, blaas, armen, benen, botten en schedel van je baby. Afwijkingen die kunnen worden gezien zijn bijvoorbeeld een hartafwijking, open rug, open schedel en waterhoofd. Tijdens de 20-weken-echo kunnen niet alle afwijkingen worden gevonden, maar als je een positieve echo hebt gehad, ga je wel wat meer gerustgesteld de rest van je zwangerschap in.

Onze ervaring
Zoals gezegd vonden wij het een spannende en leuke echo. De echoscopist die wij hadden, was een hele aardige vrouw die alles duidelijk uitlegde en benoemde. Sommige zaken konden we zelf zien, zoals de hersenen en het hartje, maar bij bijvoorbeeld de longen en de nieren was het wel fijn dat de echoscopist benoemde wat het was én vertelde dat het goed was.

Alles dat tijdens de 20-weken-echo bekeken kon worden, zag er goed uit. Ook qua groei en dergelijke zat de baby mooi gemiddeld. Dat was wel een opluchting, kan ik je vertellen. Doordat mijn placenta aan de voorkant zit, had ik de baby nog niet gevoeld. Dus dan is het wel extra fijn om te zien en te horen dat alles goed gaat. Het enige dat de baby niet helemaal goed liet zien, was het gezichtje. Daarom ben ik afgelopen dinsdag nog een keer terug geweest. Toen heeft de echoscopist gezien dat de boven- en onderkaak even lang waren, zoals het hoort.

Het geslacht
Voorafgaand aan de echo kregen we de vraag of we het geslacht wilden weten. Aangezien we op de Negenmaandenbeurs een extra echo hadden gedaan en de echoscopist daar niet met zekerheid kon zeggen of het een jongetje of een meisje was, wilden we het graag weten als het te zien was. Hoe cliché het ook klinkt, de gezondheid vonden we het allerbelangrijkste… maar we waren ook wel benieuwd of we een zoontje of een dochtertje zouden krijgen.

Toen de echoscopist bij de beentjes was aanbeland, vroeg ze of we zelf konden zien wat het werd. Het was heel duidelijk: met 100% zekerheid kon de echoscopist zeggen dat ik in verwachting ben van een jongetje!

Al met al ben ik heel blij dat alles goed is met onze kleine man. Op naar een voorspoedige tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden.

Een berichtje aan de baby

Dag kleintje in mijn buik,

Hoe is het daar met jou? Wat is de tijd toch snel gegaan! Morgen zitten we op de helft van de zwangerschap. Tenminste, als je precies op de uitgerekende datum geboren wordt. Ik denk dat je wat later zal komen, namelijk op 8 augustus. 08-08-2018 is wel een mooie geboortedatum, toch?! We zullen het deze zomer ontdekken. Voorlopig mag je nog lekker in mijn buik blijven groeien.

Op de vorige echo was te zien dat je volop aan het bewegen bent. Ik heb je nog niet gevoeld, maar dat komt omdat de placenta aan de voorkant ligt. Dan duurt het wat langer voordat ik je ga voelen. Ik ben wel heel benieuwd hoe dat is. Sommige vrouwen zeggen dat het voelt alsof je aangeraakt wordt door een vlindertje. Ik kan me er nu nog geen voorstelling van maken.

Deze week vindt de 20-weken-echo plaats. Dan gaan je papa en ik je weer zien. Er wordt uitgebreid naar je gekeken. En dat vind ik best wel spannend. Ben je goed gegroeid? Ben je helemaal gezond? Gaat het allemaal goed met je? Als we willen én het is te zien, krijgen we ook te horen of je een jongetje of een meisje bent. Bij de vorige echo liet je het niet echt zien, dus ik ben benieuwd wat je deze week doet. Heel veel mensen uit mijn omgeving denken dat je een meisje bent, zelfs je papa. Ik heb geen idee. Het belangrijkste is dat je gezond bent, hoe cliché dat ook klinkt.

Kleintje, ik hoop dat je het goed naar je zin hebt in mijn buik. Sinds vorige week kan ik in ieder geval niet meer verbergen dat jij in mijn buik aan het groeien bent. We hebben er lang op gewacht, maar ik laat nu vol trots zien dat jij eraan komt.

Liefs van je mama