Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018

En het is...

Vorige week hadden mijn man en ik een belangrijke afspraak in het echocentrum. De 20-weken-echo stond namelijk op de planning. Dat vonden we spannend én leuk tegelijkertijd. Het is heerlijk om ons kindje weer te zien, maar we waren heel benieuwd of hij/zij helemaal gezond was (voor zover dat te zien is).

Over de echo zelf
Iedere vrouw krijgt de kans om een 20-weken-echo te laten doen, maar het is niet verplicht. Veel vrouwen kiezen wel voor deze echo. Ook al is de kans groot dat je bij deze echo het geslacht van je baby kunt zien, is dit niet de hoofdzaak bij de echo. Er wordt naar de gezondheid van je kindje gekeken. De echoscopist kijkt onder andere naar het hart, de hersenen, nieren, maag, buikwand, ruggetje, blaas, armen, benen, botten en schedel van je baby. Afwijkingen die kunnen worden gezien zijn bijvoorbeeld een hartafwijking, open rug, open schedel en waterhoofd. Tijdens de 20-weken-echo kunnen niet alle afwijkingen worden gevonden, maar als je een positieve echo hebt gehad, ga je wel wat meer gerustgesteld de rest van je zwangerschap in.

Onze ervaring
Zoals gezegd vonden wij het een spannende en leuke echo. De echoscopist die wij hadden, was een hele aardige vrouw die alles duidelijk uitlegde en benoemde. Sommige zaken konden we zelf zien, zoals de hersenen en het hartje, maar bij bijvoorbeeld de longen en de nieren was het wel fijn dat de echoscopist benoemde wat het was én vertelde dat het goed was.

Alles dat tijdens de 20-weken-echo bekeken kon worden, zag er goed uit. Ook qua groei en dergelijke zat de baby mooi gemiddeld. Dat was wel een opluchting, kan ik je vertellen. Doordat mijn placenta aan de voorkant zit, had ik de baby nog niet gevoeld. Dus dan is het wel extra fijn om te zien en te horen dat alles goed gaat. Het enige dat de baby niet helemaal goed liet zien, was het gezichtje. Daarom ben ik afgelopen dinsdag nog een keer terug geweest. Toen heeft de echoscopist gezien dat de boven- en onderkaak even lang waren, zoals het hoort.

Het geslacht
Voorafgaand aan de echo kregen we de vraag of we het geslacht wilden weten. Aangezien we op de Negenmaandenbeurs een extra echo hadden gedaan en de echoscopist daar niet met zekerheid kon zeggen of het een jongetje of een meisje was, wilden we het graag weten als het te zien was. Hoe cliché het ook klinkt, de gezondheid vonden we het allerbelangrijkste… maar we waren ook wel benieuwd of we een zoontje of een dochtertje zouden krijgen.

Toen de echoscopist bij de beentjes was aanbeland, vroeg ze of we zelf konden zien wat het werd. Het was heel duidelijk: met 100% zekerheid kon de echoscopist zeggen dat ik in verwachting ben van een jongetje!

Al met al ben ik heel blij dat alles goed is met onze kleine man. Op naar een voorspoedige tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden.

Een berichtje aan de baby

Dag kleintje in mijn buik,

Hoe is het daar met jou? Wat is de tijd toch snel gegaan! Morgen zitten we op de helft van de zwangerschap. Tenminste, als je precies op de uitgerekende datum geboren wordt. Ik denk dat je wat later zal komen, namelijk op 8 augustus. 08-08-2018 is wel een mooie geboortedatum, toch?! We zullen het deze zomer ontdekken. Voorlopig mag je nog lekker in mijn buik blijven groeien.

Op de vorige echo was te zien dat je volop aan het bewegen bent. Ik heb je nog niet gevoeld, maar dat komt omdat de placenta aan de voorkant ligt. Dan duurt het wat langer voordat ik je ga voelen. Ik ben wel heel benieuwd hoe dat is. Sommige vrouwen zeggen dat het voelt alsof je aangeraakt wordt door een vlindertje. Ik kan me er nu nog geen voorstelling van maken.

Deze week vindt de 20-weken-echo plaats. Dan gaan je papa en ik je weer zien. Er wordt uitgebreid naar je gekeken. En dat vind ik best wel spannend. Ben je goed gegroeid? Ben je helemaal gezond? Gaat het allemaal goed met je? Als we willen én het is te zien, krijgen we ook te horen of je een jongetje of een meisje bent. Bij de vorige echo liet je het niet echt zien, dus ik ben benieuwd wat je deze week doet. Heel veel mensen uit mijn omgeving denken dat je een meisje bent, zelfs je papa. Ik heb geen idee. Het belangrijkste is dat je gezond bent, hoe cliché dat ook klinkt.

Kleintje, ik hoop dat je het goed naar je zin hebt in mijn buik. Sinds vorige week kan ik in ieder geval niet meer verbergen dat jij in mijn buik aan het groeien bent. We hebben er lang op gewacht, maar ik laat nu vol trots zien dat jij eraan komt.

Liefs van je mama

Triangel - Stemmen maar

Nog een kleine twee weken en dan zijn de gemeenteraadsverkiezingen. Daar kun je inmiddels bijna niet meer omheen als je door onze gemeente rijdt, de social media in de gaten houdt en natuurlijk dit weekblad leest. De verschillende politieke partijen doen enorm hun best om zoveel mogelijk kiezers te trekken. Elke deelnemende partij wil natuurlijk het liefste de grootste van Dongen worden. Maar wie zal dat uiteindelijk worden? Wederom Volkspartij Dongen? Of is het deze keer toch een andere partij?

Eén ding is in ieder geval zeker: de gemeenteraad ziet er na woensdag 21 maart heel anders uit. Dat komt in de eerste plaats omdat twee partijen uit de huidige raad niet meedoen aan de verkiezingen. Dat zijn Lijst Breugelmans en het Democratisch Podium. Mieke Breugelmans vindt haar politieke carrière mooi geweest zo en Martin Montens staat inmiddels op de lijst van de PvdA nadat een deel van zijn partij besloot over te stappen naar D66. Daar hebben we meteen één van drie nieuwe partijen die aan de gemeenteraadsverkiezingen meedoen. Naast D66 zijn dat De Ouderenpartij voor Dongen en PRO Dongen. Laatstgenoemde is de nieuwe partij van oud-CDA’er Rob Huijben. Dat nieuws is je de afgelopen tijd waarschijnlijk niet ontgaan. Verder doen de bekende partijen Volkspartij Dongen, CDA, Dongense VVD en PvdA mee. Keuze genoeg dus!

Nu ik geruime tijd als politiek verslaggever in de raadszaal heb gezeten, kijk ik deze keer op een andere manier naar de gemeenteraadsverkiezingen. Ik verdiepte me altijd wel wat in de partijprogramma’s voordat ik ging stemmen, maar doordat ik nu regelmatig de raadsleden heb horen en zien spreken is de lokale politiek nog meer voor me gaan leven. Je krijgt een beter beeld bij de verschillende partijen en bij de personen die namens een partij in de gemeenteraad zitten. Nu staan niet alle personen uit de huidige raad op de verkiezingslijst en heb je door de nieuwe partijen een heleboel nieuwe namen die in de raad terecht kunnen komen. Maar dat is alleen maar een goed teken, lijkt me. Het maakt mij heel nieuwsgierig hoe de Dongenaren op 21 maart gaan stemmen, wie er allemaal in de gemeenteraad terecht komen en wat voor nieuwe coalitie we krijgen. Ik zal het wat meer van de zijlijn gaan meemaken, aangezien Weekblad Dongen sinds kort een nieuwe politieke correspondent heeft. Misschien heb je hem al aan de perstafel in de raadszaal zien zitten en/of heb je zijn voorstelstukje in het weekblad gelezen; dan weet je al over wie ik het heb. En mocht je dat ontgaan zijn, dan is onze nieuwste aanwinst zeker geen onbekende: Tjietse Broeders heeft het politieke stokje van me overgenomen. En hij is meteen heel enthousiast aan het werk gegaan. De huidige raad heeft hij nog een paar keer meegemaakt… en hij kan straks samen met de nieuwe raad én het nieuwe college fris aan de slag. Je zult hem sowieso tijdens de verkiezingsavond in het gemeentehuis aantreffen, waar hij verslag zal dan van de uitslagen in Dongen.

Mocht je er nog niet helemaal uit zijn op welke partij je wil gaan stemmen, dan kun je de verschillende partijprogramma’s lezen via www.dongenkiest.nl en/of je vult de Gemeentekieswijzer in die vanuit de regionale dagbladen is opgesteld. Deze is te vinden op www.gemeentekieswijzer.nl. De uitkomst via deze kieswijzer was voor mij (gelukkig) geen verrassing. Ik weet welke partij mijn stem krijgt op 21 maart. En ik ga stemmen… jij toch ook?!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 8 maart 2018

Zwangerschap en hormonen

Als je zwanger bent, gieren de hormonen door je lijf en dat schijnt alleen maar meer te worden. Inmiddels ben ik 19 weken zwanger en heb ik al wat ‘bijzondere’ dingen meegemaakt dankzij mijn hormonen. En mijn man ook trouwens. Daarvan wil ik een paar dingen graag met jullie delen.

KitKats

Ik wist nog niet zolang dat ik zwanger was toen er een KitKats in ons huis lagen. Op een vrijdagmiddag had ik daar zo’n zin in dat ik een KitKat opat. Dat was meteen de laatste die we op dat moment hadden. Vlak daarna kwam mijn man thuis van zijn werk en trof mij huilend op de bank aan. Hij vroeg wat er aan de hand was en luid snikkend zei ik dat ik de laatste KitKat op had, terwijl ik vond dat die voor hem bedoeld was en dat vond ik zo zielig voor hem. Mijn man zei op dat moment dat het niet erg was en hield netjes zijn lachen in… totdat ik klaar was met huilen. Ik geef hem inmiddels groot gelijk dat hij erom moest lachen!

Tijdens het slapen

Al voor mijn zwangerschap kwam ik er dankzij mijn man achter dat ik wel eens in mijn slaap praat of dat ik midden in een droom uit bed spring omdat ik ervan overtuigd ben dat er iets in bed ligt (meestal insecten of spinnen). Tijdens mijn zwangerschap lijkt het allemaal nét wat meer te zijn. Mijn man vertelt mij dit overigens achteraf en ik herinner mij er negen van de tien keer niets meer van. 

Zo heb ik hem een keer ’s nachts wakker gemaakt met de vraag of hij even het licht aan wilde doen. Ik was namelijk iets kwijt: de deksel van een Moeders voor Moeders-fles. Ik zei tegen hem dat ik al heel de tijd aan het zoeken was en ‘m nergens kon vinden. Vervolgens kwam ik er zelf achter dat die flessen al voor de laatste keer opgehaald waren en zei “Ohw Kimmetje, die zijn er helemaal niet meer…”. En poef… ik ging weer liggen en sliep meteen verder.

Ook heb ik hem midden in de nacht een keer gewekt en vroeg of hij zijn handen even wilde uitsteken. Vervolgens deed ik mijn sokken uit (ja, in de winter slaap ik met sokken aan…) en gaf die aan hem. Lichtelijk verbaasd vroeg mijn man wat hij daarmee moest, waarop ik antwoordde dat hij om mijn sokken had gevraagd. Daarna draaide ik me om en ben ik weer verder gaan slapen.

Irritaties (om niets)

De meest vervelende momenten voor je partner zijn denk ik als je geïrriteerd of boos raakt om niets. Waarom dat dan gebeurt, weet ik ook niet… maar ik merk dat ik daar nu meer last van heb dan tijdens mijn menstruaties. En dat gaat dan meestal om hele kleine, onbenullige dingen. Zo waren we een keer beneden aan het poetsen. Mijn man had een vaas even op de grond gezet, zodat hij ergens beter bij kon om het schoon te maken. Het was helemaal niet zijn bedoeling dat die vaas daar altijd zou blijven staan, maar in mijn beleving was dat wel het geval. Ik werd er helemaal boos om en heb uit frustraties de vaas op een hele onhandige plek gezet dat –ie ontzettend in de weg stond. Iets daarna leek ik weer afgekoeld te zijn, en is de vaas uiteindelijk gewoon weer op de oude, vertrouwde plek terechtgekomen. 

Jaaaa… hormonen doen wel wat met ons lichaam! Herkennen jullie dit soort dingen? Hebben jullie daar zelf ook ‘last’ van gehad? Ik ben heel benieuwd…

Moeders voor Moeders: geluk kun je delen!

Een paar dagen nadat ik ontdekt had dat ik zwanger was, besloot ik me in te schrijven voor Moeders voor Moeders. Ergens vond ik dat heel spannend omdat het allemaal nog zo pril was, maar de gedachte achter deze stichting vond ik zo mooi dat ik er iets mee wilde doen.

Kennen jullie Moeders voor Moeders? Hebben jullie er misschien zelf ook aan meegedaan? Moeders voor Moeders zamelt urine in van pril zwangere vrouwen in Nederland om stellen met vruchtbaarheidsproblemen te behandelen. Het enige dat je daarvoor hoeft te doen is je urine opvangen in een opvangkannetje, te legen in een fles en één keer week de kratten buiten te zetten zodat het opgehaald kan worden. Dat leek me een kleine moeite, zeker nadat wij hormoontabletten nodig gehad hebben zodat ik zwanger kon raken.

Aanmelden en meedoen
Vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, kun je je via de website van Moeders voor Moeders aanmelden of telefonisch via 0800-0228070. Aanmelden kan tot en met de 11e week van je zwangerschap; meedoen kan vanaf de 6e tot en met de 16e week. In die periode bevat je urine namelijk het meeste hCG-hormoon.

Nadat ik me aangemeld had, werd ik door één van de informatrices gebeld om een afspraak te maken. Twee dagen later kwam ze langs om mijn urine te testen of er voldoende hCG-hormoon aanwezig was en om de deelnamevoorwaarden door te nemen. Het is belangrijk dat je hieraan voldoet, omdat de urine gebruikt wordt voor het maken van een geneesmiddel. Gelukkig was er voldoende hCG-hormoon aanwezig en voldeed ik aan de voorwaarden. Ik mocht meedoen!

De informatrice gaf me twee kratjes met elk vier flessen en één opvangkannetje. Ze gaf tips hoe je de urine het beste kon opvangen. Daarnaast kreeg ik twee zwangerschapstijdschriften en een badcape voor ons kleintje. Samen met haar sprak ik af waar ik elke dinsdag de kratten zou zetten, zodat het niet voor de hele straat al zichtbaar was dat ik zwanger was. Het was op dat moment nog te pril om het al met de hele wereld te delen. En daarna gingen de tien weken van urine opvangen in.

Mijn ervaringen
Zoals ik al eerder zei, was het meedoen een kleine moeite. Vooral omdat ik mijn achterhoofd hield dat als andere zwangere vrouwen dit niet gedaan hadden ik nu waarschijnlijk nog niet zwanger was geweest. Dit bijzondere geluk gun je elke vrouw die moeder wil worden. En hoeveel moeite is het dan om een paar weken je urine op te vangen voor het maken van medicatie?!
Betekent dit dat ik het nooit als vervelend heb ervaren? Nee. Zeker richting de laatste twee weken begon ik met aftellen. Niet zozeer omdat ik het echt beu was, maar meer omdat het een bepaalde mijlpaal uit je zwangerschap was die ik voor mezelf kon aftekenen. En ja, je reukvermogen versterkt als je zwanger bent en ik kan je vertellen dat de geur van urine én het goedje uit de flessen niet lekker was. Maar het was voor een goed doel en dat had ik ervoor over. En achteraf gezien zijn de tien weken voorbij gevlogen.

Overigens wisten onze buurtbewoners sneller dan de bedoeling was dat ik zwanger was. De eerste keer dat de kratten opgehaald werden, had ik ze netjes achter bosjes in onze voortuin gezet. Toen ik ’s avonds thuiskwam van mijn werk, stonden de nieuwe kratten open en bloot in de voortuin te wachten tot ze binnengezet werden. Daarna heb ik ze gewoon telkens in het zicht gezet. Niemand heeft me in die tijd de vraag gesteld of ik zwanger was, maar sommige buurtgenoten hadden wel hun vermoedens door de blauwe flessen kregen we te horen toen we het prachtige nieuws konden delen.