Linda Jansma – Kwetsbaar ****

Janine is gelukkig getrouwd met Albert. Samen hebben ze een dochter, de vijftienjarige Nicole. Janine is eigenaresse van Club Mercury, waar ze samen met haar man een goedlopend bedrijf van heeft gemaakt. Het is er altijd druk en er heerst een gezellige sfeer bij zowel de bezoekers als het personeel. Het leven lacht Janine en Albert toe.

Maar dan wordt Albert voor de deur van hun club vermoord. De wereld van Janine en Nicole stort in. Wie heeft hem vermoord? En waarom? Zijn Janine en Nicole ook in gevaar? En wat heeft het Janines verleden met de moord te maken?

In ‘Kwetsbaar’ lees je afwisselend hoofdstukken uit het verleden (te beginnen in 1992) en het heden (2009). Je weet in het begin niet precies wie de personages uit het verleden zijn. Langzaamaan krijg je vermoedens wie het kunnen zijn, maar Linda Jansma houdt je nog enige tijd in onzekerheid of het klopt. Die hoofdstukken maken het boek extra spannend én extra boeiend.

Het heden wordt verteld vanuit het ik-personage van Janine. Je leest haar gedachten en gevoelens, maar ontdekt al snel dat ze een binnenvetter is en dat ze iets vreselijks in haar verleden heeft meegemaakt. Maar wat dat precies is? Dat wordt in kleine stukjes aan je verteld. Jansma weet hoe ze de spanning in een verhaal hoog kan houden. Je bent als lezer ontzettend nieuwsgierig wat er precies in het verleden is gebeurd, en daardoor blijf je doorlezen. Dat komt ook door de vlotte schrijfwijze en de relatief korte hoofdstukken. Voor je het weet, ben je zo weer een paar hoofdstukken verder.

Net als je denkt te weten hoe het verhaal in elkaar steekt, komt de auteur met een verrassende wending waardoor alles ineens anders in elkaar lijkt te steken. Of toch niet helemaal? Jansma heeft met dit boek een ware pageturner geschreven.

‘Kwetsbaar’ verscheen eerder onder de titel ‘Caleidoscoop’ (2010), en heeft in 2011 ‘De Schaduwprijs’ gewonnen.

Auteur: Linda Jansma
Titel: Kwetsbaar (voorheen: Caleidoscoop)
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461091291
Aantal pagina's: 348

Hiep hoi... 30 jaar!

'Time flies... when you're having fun!' Dat is een bekende uitspraak die je regelmatig hoort. En die best vaak waar is ook! Vroeger - toen ik nog als klein meisje op de basisschool zat - vond ik 30 jaar echt héél oud. Als je die leeftijd had bereikt, dan was je toch wel oud hoor (én getrouwd, én moeder, én een carrièrevrouw, én... ;-))

En nu - vele jaren na de basisschool - heb ik die leeftijd vandaag bereikt. Ik zal je wat vertellen: ik voel me eigenlijk helemaal niet oud. Af en toe baal ik dat mijn knieën niet altijd meewerken en ouder lijken dan ik daadwerkelijk ben, maar verder voel ik me fris, fruitig en jong ;-).

Bron: someecards.com

In aanloop naar mijn verjaardag kreeg ik wel eens de vraag of ik er tegenop zag om 30 jaar te worden. Die vraag kon ik gemakkelijk met 'Nee' beantwoorden. Ik vind het helemaal niet erg om nu tot de groep van dertigers te horen. Dat neemt niet weg dat ik de leeftijd van 30 jaar wel een soort mijlpaal vind. Maar ik kom toch pas net kijken... en ik heb nog een heel leven voor me ;-).

Gisteren heb ik met mijn familie en vrienden mijn 30e verjaardag gevierd! En vandaag ga ik met manlief iets leuks doen. Je wordt tenslotte maar één keer 30 lentes jong... en dat mag dan wel uitgebreid gevierd worden. (Dat doe ik overigens elk jaar graag, maar dat terzijde... ;-))

Bron: someecards.com

Tupla M. – Vrouwelijk naakt ****

Het is bijna Kerstmis. Philo Bolt verheugt zich op een gezellige kersttijd met haar man Benjamin en hun zoon Melle. Ook al hebben zij en Benjamin wat problemen. Ze wil er het beste voor maken voor Melle. Dan wordt ze gebeld. Een psychisch gestoorde man is in het museum waar zij als conservator werkt, binnengedrongen en heeft het schilderij ‘De Gratiën’ beschadigt… met een kruiskopschroevendraaier.

Samen met restaurator Riitta Kekkonen maakt Philo een experimenteel herstelplan. Na de jaarwisseling zal hiermee gestart worden. Riitta gaat namelijk eerst nog op vakantie naar haar geboorteland Finland. Na haar kerstvakantie keert Riitta echter niet terug. Ze wordt dood aangetroffen in de Finse sneeuw. Wat is daar gebeurd? En hoe moet het nu verder met de restauratie van ‘De Gratiën’?

Tupla M. is een pseudoniem van het schrijversduo Wendela de Vos en Atie Vogelenzang. Ik had al veel positiefs gehoord over dit duo, maar nog steeds niets van gelezen. Tijdens de Margriet Winterfair heb ik op aanraden van één van de medewerkers van De Crime Compagnie ‘Vrouwelijk naakt’ gekocht. En daar heb ik geen spijt van gekregen.

Het verhaal leest in het begin vooral als een roman en wordt verteld vanuit het ik-perspectief van Philo. Ze baalt van de vernieling van het schilderij, maar samen met Riitta komt ze met een goed herstelplan. Terwijl Riitta in Finland is, probeert Philo het beste te maken van de kerstdagen. Je merkt dat het niet goed gaat met haar huwelijk. Stukje bij beetje geven de auteurs hier informatie over. Dit gebeurt zeer zorgvuldig, waardoor je niet wilt stoppen met lezen. Je bent nieuwsgierig hoe alles in elkaar zit.

De spanning komt echt goed op gang als Riitta dood wordt aangetroffen in de sneeuw. Was het een ongeluk? Of is er iets anders aan de hand? Doordat Philo in Nederland zit, komt ze in eerste instantie niet veel te weten. Je voelt als lezer bijna de wanhoop die ze heeft. Ze kent geen Fins en ze heeft geen idee of en hoe ze onderzoek moet doen. Prachtig hoe de auteurs de gevoelens en gedachten van Philo uitgebreid en nauwkeurig op papier hebben gezet. Je leeft echt helemaal met haar mee.

‘Vrouwelijk naakt’ is geen standaardthriller, waarin een moord is gepleegd en je als lezer met de politie op zoek gaat naar de dader. Deze keer is het een collega en goede vriendin van het slachtoffer die achter de waarheid wil komen. Dat geeft een heel ander perspectief.

Auteur: Tupla M.
Titel: Vrouwelijk naakt
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461090638
Aantal pagina's: 317

Els Ruiters – Verborgen verleden ***

Tijdens een verbouwing worden er menselijke resten in een achtertuin in Valenberg gevonden. Rechercheur Ava van Amstel wordt op de zaak gezet. Ze wordt daarbij bijgestaan door haar (nog herstellende) collega Rob Welsman.

De zaak roept in eerste instantie vooral vragen op. Wie ligt er begraven? Hoe lang ligt deze persoon er al? Waarom ligt deze persoon er? Van Amstel en Welsman moeten goed zoeken om deze vragen beantwoord te krijgen. Langzaam maar zeker lijkt het duo in de buurt van de ontknoping te komen, maar dan wordt op een duistere manier duidelijk dat het verleden hen probeert in te halen…

‘Verborgen verleden’ is na ‘Geraakt’ het tweede deel met het politieduo Ava van Amstel en Rob Welsman in de hoofdrollen. In principe kun je de beide delen afzonderlijk lezen. Maar in dit tweede deel wordt soms wel verwezen naar het eerste deel, waardoor je de boeken het beste “in de juiste volgorde” kunt lezen om overal van op de hoogte te zijn.

Na een spannende proloog lees je één hoofdstuk vanuit Robs perspectief. De rest van het boek wordt vanuit de ik-persoon van Ava verteld. Hierdoor lees je alle gedachten en gevoelens van haar, waardoor je haar weer wat beter leert kennen. Daar zit ook een zeer verrassende wending bij. Van mij hadden er wel meer hoofdstukken vanuit Rob verteld mogen worden. Het is nu niet echt duidelijk waarom Els Ruiters een hoofdstuk vanuit zijn perspectief heeft geschreven en de rest vanuit Ava.

Tussendoor zijn er enkele schuingedrukte hoofdstukken die vanuit een vrouw verteld worden. Het blijft lange tijd onduidelijk wie deze vrouw is en wat haar rol in het verhaal is. Ook vraag je je als lezer af wanneer deze gebeurtenissen zich hebben afgespeeld. Het geeft het verhaal een extra spanningslaag. Na de ontknoping vallen de momenten uit deze hoofdstukken op hun plaats.

Ruiters heeft met ‘Verborgen verleden’ een spannend boek geschreven, die een boeiende zaak behandelt. Je bent als lezer lange tijd op zoek wie er nu in de achtertuin is gevonden en wat er precies met deze persoon gebeurd is. Het einde van het boek vraagt om een derde deel over Ava en Rob. Als ik het goed gelezen heb, komt dat er gelukkig ook.

Auteur: Els Ruiters
Titel: Verborgen verleden
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461090805
Aantal pagina's: 348

We hebben een vloer!

Toen ik vanochtend in Dongen even bij ons nieuwbouwproject ging kijken, zag ik een grote hijskraan staan. Er was veel activiteit te zien: de aannemer en zijn medewerkers waren namelijk bezig met de vloeren. 

Kijk... nu begint het al ergens op te lijken hè ;-)?!

Els Ruiters – Geraakt ***

De vijftienjarige Merel Opdam is vermist. Rechercheur Ava van Amstel krijgt deze vermissingszaak toegewezen, nadat haar partner Danny een motorongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis in coma ligt. Omdat Ava de zaak niet alleen kan (en mag) doen, krijgt ze hulp van de piepjonge Robert Welsman.

Ze moet met hem samenwerken en hem het een en ander over recherchewerk leren. Daar zit Ava eigenlijk helemaal niet op te wachten. Toch zal ze zich daar overheen moeten zetten, want het is belangrijk dat Merel terug wordt gevonden. Waar is deze jonge vrouw toch gebleven? Kan Ava zich volledig concentreren op de vermissingszaak en alles tot een goed einde brengen?

‘Geraakt’ is mijn eerste kennismaking met Els Ruiters. De auteur is bekend geworden met het schrijven van jeugdboeken en chicklits. ‘Geraakt’ is haar eerste thriller. Als lezer val je meteen midden in het verhaal na een spannende proloog. Ava komt op haar werk aan en krijgt van iedereen vragen waar Danny is. Al snel wordt duidelijk dat hij een ongeluk heeft gehad en dat Ava zijn vermissingszaak moet overnemen. Daarbij krijgt ze – tegen wil en dank – hulp van “een broekie”. Het duurt eventjes voor je lekker in het verhaal zit en weet wie wie precies is en welke rol ze in het boek krijgen. Als je dat eenmaal doorhebt, kom je in een spannend verhaal terecht.

Ruiters heeft een prettige schrijfstijl. Ze gebruikt redelijk korte hoofdstukken en houdt de spanning er goed in. Als lezer ga je mee op zoek naar een antwoord op de vraag wat er met Merel is gebeurd. De ontknoping is uiteindelijk vrij verrassend. En daarmee vallen de gebeurtenissen uit de proloog ook helemaal op hun plek.

Het verhaal wordt verteld vanuit de ik-persoon van Ava. Je leert haar goed kennen. Ze is een gepassioneerde rechercheur die hard werkt en soms zichzelf en haar gezondheid lijkt te vergeten. Doordat je het verhaal vanuit Ava’s ogen leest, leer je haar goed kennen en krijg je een soort band met haar. Het zorgt ervoor dat je haar in je hart sluit en meer over haar te weten wil komen. Gelukkig is er nog een deel met deze rechercheur in de hoofdrol.

Auteur: Els Ruiters
Titel: Geraakt
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461090478
Aantal pagina's: 303

Lisette Jonkman – Schrijven Kreng! *****

Je wilt een boek schrijven met een romantisch, meeslepend en grappig verhaal, maar je hebt werkelijk geen idee hoe en waar je moet beginnen? Dan is daar auteur Lisette Jonkman om je op weg te helpen. In ‘Schrijven Kreng!’ deelt ze haar tips, blunders en misstappen met je, zodat jij goed voorbereid aan je schrijfproces kunt beginnen.

Het eerste dat opvalt aan ‘Schrijven Kreng!’ is de opvallende kaft met de geweldige titel. Deze titel maakt je meteen aan het lachen en het vat eigenlijk het hele boek samen: “als je wilt schrijven, ga dan gewoon schrijven (kreng)”. Sowieso is het hele boek mooi vormgegeven. De foto’s, de verschillende lettertypes, het kleurgebruik… het maakt er een heel leuk en gezellig boek van.

Op een hilarische en leuke manier vertelt Jonkman over het schrijven van een boek en hoe dat haar is vergaan. Ze maakt je regelmatig aan het lachen. Tijdens het lezen heb je het gevoel alsof ze bij je in dezelfde ruimte zit; alsof ze haar ervaringen rechtstreeks aan je vertelt. Dat zorgt ervoor dat je haar tips en trucs heel gemakkelijk leest.

Ik roep al sinds de basisschool dat ik boekenschrijfster wil worden; ik heb er alleen nog niet heel concreet iets mee gedaan. Jonkman geeft nuttige en handige tips, waar je echt iets aan hebt. Daarnaast geeft ze je een virtuele schop onder je kont om écht te gaan schrijven. Begin gewoon; wat heb je te verliezen? Met de opdrachtjes tussendoor zorgt ze dat je al wat meer met je verhaal bezig bent. Nu is het slechts een kwestie om écht te gaan beginnen…

‘Schrijven Kreng!’ is een geweldig boek en een absolute must-have voor iedereen die ooit een boek wil schrijven of er al mee begonnen is en vastzit. Het zal voor velen een soort schrijfbijbel worden.

Auteur: Lisette Jonkman
Titel: Schrijven Kreng!
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789021809823
Aantal pagina's: 222

Fundering en leidingwerk

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik iets geschreven heb over de bouw van ons huis. Gelukkig heeft de aannemer in de tussentijd niet stil gezeten en is er het één en ander gebeurd.

In mijn vorige blog over het huis was te zien dat de bekisting geplaatst werd. Inmiddels is de fundering gestort. De dagen nadat dit gebeurd was, scheen de zon volop waardoor het goed kon uitharden. De bekisting kon na dat zonnige weekend alweer verwijderd worden.

Vervolgens werd er begonnen met het leidingwerk. Dat zag er allemaal erg kleurrijk uit :-). Wat hier rechts op de foto te zien is, is het laatste dat ik zelf "live" heb gezien.

Gisterenmiddag stuurde mijn vader me weer wat foto's, waarop te zien is dat ze verder zijn gegaan met het leidingwerk. Ik kan me nog niet goed voorstellen dat Robert en ik daar straks zullen gaan wonen. Maar dat zal misschien wel komen als de eerste muren zichtbaar zijn. Het begint in ieder geval langzaamaan al wat te worden, toch?

Neem eens een kijkje in mijn Picasa-album voor alle foto's die tot nu toe gemaakt zijn.

Schrijven Kreng! – De schrijf van vijf

In haar boek ‘Schrijven Kreng!’ behandelt Lisette Jonkman ‘De schrijf van vijf’. Dit zijn de vijf soorten schrijvers die er bestaan, namelijk:
- De willer
- De ideeën fabriek
- De labrador
- De planner
- De perfectionist

De exacte kenmerken van iedere soort schrijver ga ik verder niet behandelen. Daarvoor mag je het boek van Jonkman gaan lezen (en dat is echt de moeite waard om te doen). Ik vond het erg interessant om te zien welke soort schrijver er in mij schuilt. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik zowel een willer als een perfectionist ben.

De willer is iemand die roept “ik wil ooit nog eens een boek schrijven”, maar zich vooral bezighoudt met blogs en/of korte verhalen. Ik roep al enkele jaren dat ik graag een boek wil schrijven en dat het me zo gaaf lijkt om een boekhandel binnen te lopen en daar mijn boek te zien liggen. Maar veel verder dan een idee in mijn hoofd en een aantal korte hoofdstukken ben ik nog niet gekomen. Waarom niet? Ik weet het niet. Nu ik zonder werk zit, heb ik er voldoende tijd voor… maar ik maak er op de een of andere manier geen tijd voor. Daar wil ik wel graag verandering in brengen.

Ergens schuilt ook de perfectionist in mij. Niet dat ik al zo ver ben dat ik bijna een compleet boek heb geschreven en het continu aan het aanpassen ben, maar ik ben wel iemand die stukken die ik voor een eventueel boek schrijf liever nog niet aan anderen laat lezen totdat ik er echt helemaal voor 200% tevreden over ben. En dat is een kenmerk van de perfectionist.

Dit hoofdstuk uit ‘Schrijven Kreng!’ geeft je veel inzichten en tips. De belangrijkste les voor mij is dat ik gewoon écht eens moet beginnen met het schrijven van een verhaal. Het idee is er; enkele aantekeningen zijn er al gemaakt; nu moet ik gewoon de stap zetten om daadwerkelijk te gaan beginnen. Niet geschoten is altijd mis, nietwaar?!

Diergaarde Blijdorp

Afgelopen zondag mocht je gratis reizen met het Boekenweekgeschenk van Dimitri Verhulst. Robert en ik besloten hiervan gebruik te maken. Na wat rondgestruind te hebben op internet op zoek naar een leuke bestemming kwam Diergaarde Blijdorp naar boven. Daar was sinds kort een ijsberentweeling zichtbaar voor publiek, en daar waren we erg nieuwsgierig naar. Bijkomend voordeel: met ons abonnement op Burgers' Zoo kregen we 50% korting bij Blijdorp. We zijn tenslotte Nederlanders, nietwaar?!

Iets na negenen zaten we in de trein. Het was voor Robert alweer een tijdje geleden dat hij met de trein had gereisd. Hij genoot ervan ;-), maar vond het wel jammer dat er rondom Rotterdam veel geluidsschermen langs het spoor stonden waardoor je geen leuk uitzicht had. Ik was aan het lezen in 'Schrijven Kreng!', dus ik had er niet zoveel last van, haha.

Het viel ontzettend mee met de drukte in de dierentuin. Daar zal het ietwat koude weer waarschijnlijk een rol bij hebben gespeeld. Na een kopje koffie en thee gingen we op pad. Diergaarde Blijdorp is een prachtige en leuke dierentuin. De dieren hebben mooie verblijven en ze waren goed zichtbaar. Uiteraard hadden we onze camera's meegenomen en hebben we lekker veel foto's gemaakt.

Je kunt zowel binnen als buiten het een en ander zien. Op een koude en/of regenachtige dag is dat natuurlijk extra fijn. Wij hebben alles bekeken en ervan genoten. Het enige dat echt even wennen was, was het vlinderverblijf. Buiten was het een graad of vijf; daarbinnen leek het wel 35 graden. Gauw onze winterjassen en sjaals uit... en nog was je dan veel te warm gekleed. Onze camera's konden het temperatuurverschil niet goed aan, waardoor ik daar slechts één foto heb kunnen maken. Het was wel prachtig om die gekleurde vlinders te zien, ook al zijn we daar niet heel lang binnen gebleven.

Een van onze favoriete momenten was bij de ijsberen. De eerste keer dat we er langskwamen, lagen moeder en haar kindjes heerlijk te slapen. Rond half drie zijn we teruggegaan, omdat we wisten dat dan de dierverzorger een praatje zou houden. De dieren waren toen erg actief. Op een gegeven moment sprong een van de kleintjes in het water en zwom naar moeder toe, die haar kleintje met gemak uit het water haalde. Prachtig om te zien!

Al met al hebben Robert en ik een heerlijke dag in Diergaarde Blijdorp gehad. Ben je nieuwsgierig naar al mijn foto's? Neem dan eens een kijkje op mijn Flickr-pagina.

Schrijven Kreng! – Vertelperspectieven en tijdsvormen

In ‘Schrijven Kreng!’ besteedt Lisette Jonkman aandacht aan de verschillende soorten vertelperspectieven. Een van de oefeningen is om een korte scène in je favoriete perspectief te schrijven en het daarna om te zetten naar de andere soorten. Zo zie je wat er per perspectief verandert en wie weet wat voor nieuwe inzichten je dat geeft.

Ik-perspectief
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze vraag brengt me weer terug op aarde. Ik ben nu op mijn neefje aan het passen en we zijn aan het kleuren. Nadenken over de vraag van Roderick kan vanavond ook nog wel. ‘Geef mij maar een blauwe stift,’ zeg ik lachend tegen Mees. Mees grabbelt in zijn kleurdoos en houdt een gele stift vast. ‘Deze is niet goed he?!’ vraagt hij ondeugend. Daarna pakt hij de blauwe en geeft ‘m aan mij. Ik pak ‘m aan en begin de wolken in te kleuren. Wat is kleuren toch heerlijk ontspannend!

Alwetende verteller
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze vraag bracht Tessa weer terug op aarde. Ze bedacht zich dat ze nu op haar neefje aan het passen was en dat ze aan het kleuren waren. Nadenken over de vraag van Roderick kon ze vanavond ook nog wel. ‘Geef mij maar een blauwe stift,’ zei ze lachend tegen Mees. Mees grabbelde in zijn kleurdoos en hield een gele stift vast. ‘Deze is niet goed he?!’ vroeg hij ondeugend. Hij hield zijn tante graag voor de gek. Daarna pakte hij de blauwe en gaf ‘m aan Tessa. Tessa pakte ‘m aan en begon de wolken in te kleuren. Wat vonden Tessa en Mees kleuren toch heerlijk ontspannend!

Personaal perspectief
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze vraag bracht Tessa weer terug op aarde. Ze bedacht zich dat ze nu op haar neefje aan het passen was en dat ze aan het kleuren waren. Ze kon vanavond ook nog wel nadenken over de vraag van Roderick. Ze koos een blauwe stift en keek naar Mees terwijl hij in zijn kleurdoos grabbelde. Toen hij eerst een gele stift liet zien, lachte ze. Daarna kreeg ze de goede stift en begon ze de wolken in te kleuren. Wat vond ze kleuren toch heerlijk ontspannend!

Tweede persoon
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze zin bracht je terug op aarde. Het zorgde ervoor dat je weer wist dat je op mij aan het passen was en dat we aan het kleuren waren. Je koos een blauwe stift. Ik hield je even voor de gek en liet een gele stift zien. Daarna gaf ik je de goede stift en begon je de wolken in te kleuren. Wat werkt kleuren toch ontspannend voor je!

Na de verschillende soorten perspectieven besteedt Jonkman aandacht aan de tijdsvormen. In welke vorm ga je je verhaal schrijven: tegenwoordige tijd of verleden tijd. De opdracht die hierbij hoort, is om de hierboven geschreven scène in je favoriete perspectief te kiezen en deze in de tegenovergestelde werkwoordstijd te schrijven. Ik kies voor het ik-perspectief. Dat staat nu in de tegenwoordige tijd, dus dat wordt dan verleden tijd. De vraag is welke tijdsvorm uiteindelijk je voorkeur heeft en het beste bij je verhaal past.

Ik-perspectief in de verleden tijd
‘Tante Tessa, welke kleur wil jij?’ Deze zin bracht me weer terug op aarde. Ik was nu op mijn neefje aan het passen en we waren aan het kleuren. Nadenken over de vraag van Roderick kon vanavond ook nog wel. ‘Geef mij maar een blauwe stift,’ zei ik lachend tegen Mees. Mees grabbelde in zijn kleurdoos en hield een gele stift vast. ‘Deze is niet goed he?!’ vroeg hij ondeugend. Daarna pakte hij de blauwe en gaf ‘m aan mij. Ik pakte ‘m aan en begon de wolken in te kleuren. Wat was kleuren toch heerlijk ontspannend!

Terwijl ik ‘Schrijven Kreng!’ aan het lezen ben, heb ik al een onderwerp in mijn hoofd waarover mijn boek zal gaan. Bij alle tips en trucs en bij de opdrachten die Jonkman geeft, denk ik daaraan. Met dat verhaal in mijn achterhoofd gaat mijn voorkeur uit naar de tegenwoordige tijd. Dat maakt een verhaal vaak wat levendiger en actiever. Daarbij wil ik mijn verhaal zowel in het heden als in het verleden laten afspelen. Het lijkt me het prettigste schrijven (en later ook lezen) als ik het heden in de tegenwoordige tijd schrijf en het verleden in de verleden tijd.

Eva Monté – Te koop ****

Richard Hoek is makelaar, getrouwd met Marlinde en vader van twee zonen. Terwijl er nauwelijks beweging is op de woningmarkt vanwege de crisis krijgt Richard het wél voor elkaar om huizen te verkopen. Dat lukt hem zelfs binnen korte tijd. Hij vindt het daarbij niet erg om vrij onorthodoxe methoden te gebruiken. Zijn vaak radeloze klanten zijn allang blij dat het hem lukt om hun huis te verkopen.

Marlinde komt er op een gegeven moment achter dat haar man een spoor van vernieling achterlaat om maar zo snel mogelijk huizen te verkopen. En het lijkt erop dat ze daar net te laat achter komt. Wat heeft dat voor gevolgen voor haar en haar gezin?

‘Te koop’ is het debuut van Eva Monté. Dit is de schrijversnaam van de zussen Alexandra en Victoria Nagelkerke. Ze hebben een interessant en actueel onderwerp gekozen, namelijk de slechte verkoop van huizen (die nu langzaamaan lijkt te verbeteren). Mooi hoe de auteurs daaromheen een spannende thriller hebben geschreven.

Het verhaal wordt vanuit verschillende personages verteld, waaronder Richard, Marlinde en enkele klanten van Richard. Doordat het heel beeldend verteld wordt, zie je de personages zo voor je. Bij Richards klanten voel je bijna hun wanhoop dat het maar niet lukt om hun huis te verkopen. Ze zijn tot bijna alles in staat om het maar verkocht te krijgen, zelfs als ze daarvoor met een (grote) restschuld achter blijven.

De zussen hebben een prettige en vlotte schrijfstijl, waardoor je het boek gemakkelijk leest. De ontknoping is niet helemaal verrassend, maar zorgt er wel voor dat al je vragen beantwoord worden. ‘Te koop’ is een prachtig en spannend debuut dat zeker naar meer smaakt!

Auteur: Eva Monté
Titel: Te koop
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461091970
Aantal pagina's: 335

Schrijven Kreng! - Je laatste blunder

Nadat ik al veel lovende reacties over ‘Schrijven Kreng!’ van Lisette Jonkman had gehoord, heb ik het boek nu ook eindelijk in mijn bezit. Afgelopen weekend ben ik erin begonnen met lezen… en ik vond het meteen een geweldig boek. Lisette vertelt op een leuke, luchtige en leerzame manier over het schrijverschap. Een uitgebreide recensie over het boek volgt nog zodra ik het uit heb.

In ‘Schrijven Kreng!’ komen verschillende opdrachten voorbij. Het leek mij leuk om enkele daarvan uit te werken in een blog. Ik begin uiteraard met de eerste opdracht:
Beschrijf de laatste keer dat je je afvroeg: ‘Hoe ga ik me hier nu weer uit redden?’ Oftewel: wat was je laatste blunder.

Afgelopen vrijdag was ik samen met mijn moeder wat boodschappen aan het doen. Op een gegeven moment komen we bij de bakker. Sinds mijn man en ik het duidelijke verschil tussen een brood van de supermarkt en van de bakker geproefd hebben, zijn we om en eten we voortaan liever brood van de bakker. Mijn moeder had ook nog wat brood nodig. Nadat we alles besteld hadden, moest er afgerekend worden. Mijn moeder zegt tegen mij: ‘Betaal jij even!’ Waarna ik enigszins verschrikt om me heen kijk. Ik heb mijn tas met daarin mijn portemonnee bij mijn ouders laten staan in de veronderstelling dat ik achteraf mijn boodschapjes aan mijn moeder terugbetaal. Hoe moest ik nu dan betalen? 

Er spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. In een restaurant kun je de afwas doen als je niet kunt betalen. Tenminste, dat doet Donald Duck altijd als hij weer eens uit eten is geweest en dit niet kan betalen. Wat zou je bij een bakkerij kunnen doen? Mee broden bakken? Gebakjes maken? Of de hele bakkerij schoonmaken? Gebakjes maken leek me nog wel leuk, maar de rest hoefde niet zo nodig voor me. 

Ondertussen wandelde de verkoopster naar de pinautomaat. Ik moest nu echt iets doen of zeggen, maar ik wist niet zo goed wat. Op dat moment komt mijn moeder met de verlossende woorden: ‘Mijn pinpas zit in mijn tas en die heb jij aan je schouder hangen!’ Pfoe, gelukkig! Daar kom ik goed mee weg. Enigszins grappend loop ik naar de pinautomaat en zeg tegen de verkoopster: ‘Och, ik was helemaal vergeten dat ik de tas van mijn moeder had…’ De verkoopster en mijn moeder konden er allebei erg om lachen… en ik eigenlijk ook wel ;-)

Bettine Vriesekoop – Dochters van Mulan ***

Tijdens haar China-correspondentschap voor NRC Handelsblad reist Bettine Vriesekoop geregeld naar Peking. Zij is vooral geboeid door de rol van de vrouw in de Chinese samenleving, zowel in het verleden als in het heden. Hoe is de rol van de Chinese vrouw veranderd? En wat heeft daaraan ten grondslag gelegen?

Om te ontdekken wat voor rol een Chinese vrouw heeft, ontmoet en spreekt Vriesekoop veel verschillende vrouwen. Denk hierbij aan studentes, een oud-prostituee, lesbiennes, feministen, een plastisch chirurg en genderdeskundigen. Zij geven zo goed mogelijk antwoord op de vragen die de auteur heeft en laten zien of zij werkelijk invloed hebben gehad op de rol van de vrouw in het moderne China.

‘Dochters van Mulan’ opent met een boeiende proloog. Het is erg interessant om te lezen hoe het onderwerp van dit boek tot stand is gekomen. Leuk detail voor mij is dat de universiteit waaraan ik gestudeerd heb ook genoemd wordt, omdat Vriesekoop daar als laatste bij de Leonardo-leerstoel heeft gedoceerd.

In het begin van het verhaal is het even wennen aan de Chinese namen en uitdrukkingen en aan de historische informatie. Dat laatste heb je wel nodig omdat China voor veel mensen een relatief onbekend land is en de rol van de Chinese vrouw ook. Je hebt wel even de tijd nodig om goed in het verhaal te komen, maar mede dankzij de prettige schrijfstijl van de auteur lukt dat uiteindelijk wel.

Vriesekoop neemt je helemaal mee in haar zoektocht naar de emancipatie van de vrouw in China. Daarbij laat ze af en toe een afbeelding zien van een beroemde Chinese vrouw. Dat zorgt ervoor dat het verhaal nog meer gaat leven. De auteur maakt van ‘Dochters van Mulan’ een leerzaam en nuttig boek. Je weet dat er verschillen zijn tussen de Westerse wereld en China, maar dankzij dit boek wordt dat nog concreter.

Een van de hoofdstukken die indruk op me heeft gemaakt, is ‘Lala’s over anticonceptie’. Daarin wordt duidelijk hoe slecht de Chinese jeugd seksuele voorlichting krijgt. Zeker in vergelijking met de Westerse jeugd. Dat zou toch anders moeten kunnen.

Auteur: Bettine Vriesekoop
Titel: Dochters van Mulan
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: Brandt
ISBN: 9789492037008
Aantal pagina's: 272

American Sniper

US Navy Seal Chris Kyle  gaat naar Irak met één missie in zijn hoofd: hij wil zijn wapenbroeders beschermen. Met zijn vaste hand redt hij heel veel levens op het slagveld. Doordat hierover verhalen de ronde doen, krijgt hij de bijnaam ‘Legend’.  Ook de vijand ontdekt wie Chris is, waardoor hij het doelwit van de rebellen wordt. Er wordt zelfs een prijs op zijn hoofd gezet.

In totaal gaat Chris vier keer op missie naar Irak. Dat is keer op keer gevaarlijk… en zijn vrouw en kinderen hebben het er moeilijk mee. Chris wordt hét levende symbool van het SEAL-motto: laat nooit iemand achter! Thuis ontdekt hij echter dat hij de oorlog niet zomaar achter zich kan laten. Loopt dat allemaal wel goed af voor hem en zijn gezin?

Chris Kyle is de dodelijkste scherpschutter uit de geschiedenis van het Amerikaanse leger. Volgens eigen zeggen heeft hij 160 mensen gedood. Over zijn carrière als scherpschutter heeft hij een boek geschreven, dat een bestseller is geworden. De film ‘American Sniper’ is gebaseerd op dit boek. Helaas heeft Chris niet meer mee kunnen maken dat zijn boek verfilmd werd.

Bradley Cooper vertolkt de rol van Chris Kyle. Dat doet hij met veel overtuiging en geloofwaardigheid. Ik ken deze acteur vooral uit (romantische) komedies. Hij laat in deze film zien dat hij ook de serieuze rollen aan kan.

De film legt de nadruk op hoe de missies van Chris in Irak vergaan: hoe gaat hij om met de moeilijke keuzes die hij moet maken? Hoe gaat hij om met verlies? Af en toe is Chris terug bij zijn vrouw en kinderen. Dan is te zien dat hij het moeilijk heeft en worstelt met wat hij op zijn missies heeft meegemaakt, maar dat wordt niet heel erg uitgediept. Ik had daar graag wat meer over willen zien.

Dat neemt overigens niet weg dat ‘American Sniper’ een goede en heftige film is. Ook het einde maakt indruk. Ineens is het aflopen… net zo plotseling als het leven van Chris Kyle - in het echt - is afgelopen. Wat rest, is een aftiteling zonder muziek.  Een zeer indrukwekkende stilte!

Afscheidsconcert Acda en De Munnik

In maart vorig jaar maakten Thomas Acda en Paul de Munnik bekend dat ze zouden gaan stoppen als muzikaal duo. Na twintig jaar zijn de beide mannen toe aan een nieuwe uitdaging. Maar voordat ze definitief zouden stoppen, stond er nog wel een afscheidstournee gepland. Als groot fan wilde ik daar graag bij zijn.

Afgelopen dinsdag en woensdag traden de heren op in Theater aan de Parade in ’s-Hertogenbosch. Robert en ik hadden kaartjes bemachtigd voor de dinsdag. De zaal was compleet uitverkocht. Iedereen wilde het duo graag nog één keer zien optreden. Alhoewel er ook een aantal mensen tussen zat die het afscheidsconcert inmiddels voor de tweede of derde keer zagen.

In een twee uur durende show kon het publiek genieten van een geweldige show. Je zag Thomas en Paul zichtbaar genieten tijdens het zingen en het vertellen. Dat was prachtig om te zien! Ze zongen gouwe ouwe, wat onbekender materiaal en zelfs drie nieuwe nummers die ze nooit hadden uitgebracht. Het was gewoon echt genieten!

Op een gegeven moment vertelde Thomas een verhaal over zijn begintijd in Amsterdam. Hij had toen een Museumjaarkaart, waarmee hij onder andere het Van Gogh-museum bezocht. Een van de schilderijen van Van Gogh vond hij geweldig. En drie jaar lang bezocht hij elke maand het museum om dat schilderij te bekijken. Totdat het er op een dag niet meer hangt. De suppoost vertelde hem dat het naar de kelder is verhuisd. Daar ontdekte Thomas hoeveel werk van Van Gogh er niet zichtbaar is voor publiek omdat er geen plek voor is in het museum. Wat hij hiermee wil zeggen, is dat Acda en De Munnik een heleboel liedjes hebben gemaakt en dat ze daar maar een klein deel van kunnen laten horen tijdens hun afscheidsconcerten. Mooie metafoor!

In de afgelopen jaren ben ik vaak naar een optreden van Acda en De Munnik geweest. Ik vind hun muziek mooi en leuk, en ik heb altijd genoten van hun optredens met de wat serieuzere Paul en de grappige Thomas. Bij het afscheidsconcert hebben we gelachen, gezongen en vooral genoten.

Bedankt heren voor jullie prachtige bijdrages aan de Nederlandstalige muziek. Ik zal jullie cd’s nog regelmatig draaien… en tot over 15 jaar bij jullie reünie (zoals lachend werd gezegd tijdens de uitzending van ‘De Wereld Draait Door’ op 4 maart 2014).

Boekenweekessay 2015: Pieter Steinz – Waanzin in de wereldliteratuur ****

Pieter Steinz geeft met ‘Waanzin in de wereldliteratuur’ de lezer een rondleiding door het dolhuis van de literaire fictie. Aan de hand van verschillende beroemde auteurs vertelt hij over de gradaties van gekte, de grens tussen gek en normaal, en de aantrekkingskracht van psychiatrische gevallen voor fictieschrijvers. Oftewel: je krijgt als lezer een korte inleiding in de waanzin die de wereldliteratuur kent.

‘Waanzin in de wereldliteratuur’ is een heerlijk boekje om even tussendoor te lezen. Het kent slechts 64 pagina’s, waardoor het zo uit is. Dat komt niet alleen omdat het boekje zo dun is, maar ook omdat de stof interessant is. Ik wist niet van alle genoemde auteurs dat ze “waanzinnig” waren. Het verandert voor mij verder weinig hoe ik over die auteurs denk, maar ik vond het wel uitermate boeiend om te lezen hoe bijvoorbeeld Boudewijn Büch helemaal opging in de verhalen die hij geschreven heeft. Het grens tussen fictie en werkelijkheid was soms nogal vaag voor hem.

Steinz leidt je als het ware door een soort museum rond, waarbij je in aparte kamers over verschillende soorten waanzin wat leert. Tijdens het lezen had ik echt het gevoel alsof ik rondliep en overal de werken van de desbetreffende auteur zag liggen. Het verhaal kwam echt tot leven voor me.

Na afloop van het verhaal staan er lijstjes met leestips ingedeeld in verschillende categorieën, zoals ‘Syndroom van…’, ‘Fobieën en manieën’ en ‘Tien klassieke romanpsychiaters’.

Auteur: Pieter Steinz
Titel: Waanzin in de wereldliteratuur
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek
ISBN: 9789059652767
Aantal pagina's: 64

Marthe van der Noordaa – Een schat aan liefde ****

De liefde kan je leven glans geven en ervoor zorgen dat je schittert. Daarover vertelt Marthe van der Noordaa in haar boek ‘Een schat aan liefde’. Ze laat zien dat een relatie je leven veel rijkdom kan geven, en hoe je jouw relatie nog waardevoller kan maken.

In de drukte die er heerst door onder meer kinderen, werk, social media en de mobiele telefoon lijkt het alsof (liefdes)partners elkaar wel eens vergeten of - nog erger - elkaar dreigen kwijt te raken. De auteur wil laten zien welke schatten een liefdesrelatie kent en hoe je ervoor kunt zorgen dat je je relatie (weer) helemaal tot bloei kunt brengen. Dit gebeurt via drie schatten: de eerste ontmoeting, de leerweg van de liefdesrelatie en het mysterie van de liefde.

‘Een schat aan liefde’ is allereerst prachtig opgezet. Naast de duidelijke uitleg die Van der Noordaa geeft, staat het boek vol zwart/wit-foto’s (gemaakt door fotograaf Erna Kruik), verschillende situaties uit de praktijk en mooie teksten en gedichten. Het subtiele gebruik van de kleur rood maakt dat de liefde nog sterker overkomt.

Tijdens het lezen van het boek denk je aan je eigen relatie. Ik heb een aantal voorbeelden aan mijn man voorgelegd, en dat leverde voor ons allebei herkenning op. Het boek is herkenbaar voor iedereen die in een relatie zit of een relatie heeft gehad. Of je nu net bij elkaar bent of al tientallen jaren getrouwd… je zult zaken uit dit boek herkennen uit je eigen leven.

Een passage die me erg is bijgebleven, ging over de eerste ontmoeting. De auteur vertelt dat je over deze ontmoeting veel details onthoudt. Ondanks dat dat voor mij en mijn man inmiddels bijna vier jaar geleden is, weet ik nog een heleboel zaken heel precies, zoals wat we droegen, waar we gegeten hebben, dat hij het chocolaatje van zijn toetje aan me gaf, welke film we gezien hebben en hoe ons afscheid was. Leuk om te lezen dat dat ‘klopt’.

Van der Noordaa heeft een prettige en duidelijke schrijfstijl, waardoor het verhaal heerlijk leest. Ze laat je zien hoe mooi en waardevol de liefde is. Al met al is ‘Een schat aan liefde’ een zeer inspirerend boek.

Auteur: Marthe van der Noordaa
Titel: Een schat aan liefde
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: ITIP
ISBN: 9789082124217
Aantal pagina's: 161

Boekenweekgeschenk 2015: Dimitri Verhulst – De zomer hou je ook niet tegen ***

Pierre is een man van begin zestig, die een zwaar gehandicapte jongen (Sonny) ontvoert naar Frankrijk. Dat doet hij op de vooravond van Sonny’s 16e verjaardag. De artsen dachten bij Sonny’s geboorte dat hij maximaal 15 jaar oud zou worden. Om “te vieren” dat Sonny ouder is geworden, neemt Pierre hem mee om hem een speciaal cadeau te geven: namelijk een verhaal.

Pierre en Sonny bestijgen een op het eerste gezicht willekeurige bergtop in de Provence, waar Pierre met zijn verhaal begint. Sonny praat niet en geeft geen reacties, waardoor er geen enkele dialoog tussen de beide personen plaatsvindt. Dat lijkt Pierre niet uit te maken. Hij vertelt over de hartstochtelijke liefdesrelatie tussen hem en Sonny’s moeder en over de ontstaansgeschiedenis van Sonny zelf. Of Sonny überhaupt iets meekrijgt van dit alles, is nog maar de vraag.

‘De zomer hou je ook niet tegen’ is het Boekenweekgeschenk van de 80e editie van de Boekenweek en is geschreven door Dimitri Verhulst. Deze auteur was voor mij onbekend totdat ik hoorde dat hij het geschenk van 2015 zou gaan schrijven. Op de laatste bladzijde van dit boekje staat een lijst met uitgebrachte boeken van de auteur.

Een Boekenweekgeschenk is een dun boekje, dat je zo uit hebt. Ik hoop altijd als lezer meteen in het verhaal te komen, want voor je het weet is het alweer uit. Helaas duurde het even voor ik goed en wel in het verhaal zat. Pierre lijkt een onsamenhangende monoloog tegen Sonny te houden, waarbij je in eerste instantie vooral medelijden krijgt met Sonny. Pierre gunt Sonny eens een andere omgeving dan de instelling waar hij woont, en dat is lief, maar tegelijkertijd vraag je je af of Sonny nu wel de goede verzorging krijgt die hij nodig heeft.

Verhulst gebruikt regelmatig prachtige woorden en unieke omschrijvingen om Pierre zijn verhaal te laten vertellen. Een passage die me is bijgebleven, is als Pierre Sonny wijn laat drinken. ‘Had ik op voorhand geweten dat jouw oenologische ontmaagding vandaag een feit zou zijn, Chopin, dan had ik vanochtend in de omgeving wel even van een foie gras-boer een trechter geleend.’

Auteur: Dimitri Verhulst
Titel: De zomer hou je ook niet tegen
Genre: Roman
Uitgeverij: Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek
ISBN: 9789059652743
Aantal pagina's: 94

Suzanne Vermeer – Mont Blanc **

Laura verliest onverwachts haar baan. Terwijl ze zich probeert voor te bereiden op een zware zoektocht naar een nieuwe baan, biedt haar vriend Tim aan dat ze in het bedrijf van hem en zijn vriend Sander komt werken. Sander ziet dat helemaal niet zitten. Laura snapt niet hoe dat komt; zij en Sander kunnen goed met elkaar overweg.

Tussen Sander en Tim loopt de spanning steeds hoger op. Laura weet niet hoe dit komt. Het wordt er niet beter op als ze met z’n drieën op vakantie gaan naar Chamonix, aan de voet van de Mont Blanc. De mannen gedragen zich steeds vreemder, zeker nadat ze een ‘oude’ vriendin genaamd Cindy zijn tegengekomen. Laura vertrouwt haar helemaal niet. Een reeks angstaanjagende gebeurtenissen zorgen ervoor dat Laura zich steeds onveiliger voelt. Een mooie vakantieweek dreigt uit te draaien op een drama…

‘Mont Blanc’ is wederom een typisch Suzanne Vermeer-boek. Het boek bevat enkele spanningselementen, is gemakkelijk geschreven en leest lekker weg. Helaas vond ik de gebeurtenissen in dit verhaal niet overal even geloofwaardig. Zonder teveel van het verhaal weg te geven, komt het verleden van Sander en Tim vrij onverwachts in beeld. Dit zou een spannende, onverwachte wending aan het verhaal kunnen geven, maar ik vond te onverwachts en te ongeloofwaardig.

De personages blijven vrij oppervlakkig. Je komt wel het een en ander over Sander, Tim en Laura te weten, maar dat had wat mij betreft wel verder uitgediept mogen worden. Misschien was het verleden van de mannen dan wat minder onverwachts in het verhaal gekomen.

De boeken van Vermeer zijn vooral bedoeld om lekker tussendoor te lezen. Je waant je even in een andere wereld; in dit geval in een besneeuwd gebied. De auteur heeft betere thrillers afgeleverd. ‘Mont Blanc’ heeft het allemaal nét niet…

Auteur: Suzanne Vermeer
Titel: Mont Blanc
Genre: Thriller
Uitgeverij: A.W. Bruna
ISBN: 9789400504707
Aantal pagina's: 288

Een vraag per dag - overzicht februari

De tweede maand van 'Een vraag per dag' zit er alweer op. Het boek houdt er zelfs mee dat je in de vijf jaar tijd te maken hebt met een schrikkeldag. Net zoals vorige maand laat ik met afbeeldingen vier vragen én mijn bijbehorende antwoorden zien.

Vraag: Waar ben je nu?
Mijn antwoord: Aan het oppassen bij mijn neefje Teun in Rosmalen

Vraag: Noem drie dingen die je dolgraag wilt kopen.
Mijn antwoord: (1) Het boek 'Bakken met Menno' van Menno de Koning; (2) Boekenkasten voor in het nieuwe huis; (3) Het boek 'Schrijven kreng' van Lisette Jonkman

-> het eerste punt op deze lijst heb ik inmiddels al in mijn bezit :-)

Vraag: Wie heb je vandaag gekust?
Mijn antwoord: Robert en neefje Teun :-)

-> PostNL had een leuke actie. Post die je op 13 februari in de brievenbus deed, mocht gefrankeerd worden met een kus in plaats van een postzegel. Mijn 'postzegelkus' heb ik ook in mijn boekje gedaan.

Vraag: Wat is de laatste droom die je je herinnert?
Mijn antwoord: Samen met Simon (van Nick & Simon) deed ik mee aan een échte variant van Kolonisten... ergens in Afrika!

Pindakaaskoekjes

Sinds kort heb ik het bakboek van Menno de Koning, de winnaar van het tweede seizoen van 'Heel Holland Bakt'. Het boek ziet er geweldig uit met lekkere recepten en prachtige foto's. Vorige week heb ik homemade oreokoeken gemaakt. Daar was ik niet helemaal tevreden over, dus die wil ik nog een keer maken.

In deze blog wil ik het hebben over de pindakaaskoekjes van Menno. Het recept is gemakkelijk en duidelijk beschreven. Menno legt stap voor stap goed uit hoe je deze koekjes moet maken.

Nadat je alle ingrediënten klaar hebt gezet, is de eerste stap de havermout fijnmalen. Daarbij meng je het zout en de baking soda. In een andere kom meng je vervolgens de pindakaas met de suiker. Deze twee mengsels gaan samen in een kom en als laatste voeg je de amandelmelk toe.

Dan krijg je dit mengsel als resultaat:

Vervolgens draai je kleine balletjes die je daarna met een vork platdrukt.

Na een minuut of negen in de oven heb je heerlijke pindakaaskoekjes.

Ze zijn zo gemaakt en ze smaken verrukkelijk (al zeg ik het zelf ;-)).

P.S. Variatietip: voeg nadat je alles door elkaar hebt gemengd pure chocoladestukjes toe en krijg pindakaaskoekjes met een chocoladetwist. Ook heerlijk!

Gelezen boeken in februari

De maand februari zit erop; tijd voor een overzicht van mijn gelezen boeken van de afgelopen maand. In totaal heb ik 12 boeken gelezen. Van de meeste boeken heb ik ook een recensie geschreven. Er zaten zeker een aantal aanraders bij om te lezen, als je dat nog niet hebt gedaan.

Een boek wil ik er graag even uitlichten: 'UP' van Myrthe van der Meer. Ik heb dit boek mogen lezen voordat het in de winkel lag. Zoals mijn recensie laat zien, ben ik erg enthousiast over dit boek. Absoluut een aanrader om te lezen, zeker als je 'PAAZ' ook gelezen hebt.

Overzicht februari

14. Graeme Simsion - Het Rosie Project

15. Ilse Ruijters - De onderkant van de sneeuw

16. René Appel - De kortste nacht

17. Lisette Jonkman - Glazuur

18. Harlan Coben - Levenslijn

19. Jan en Sanne Terlouw - De charmeur

20. Mariëtte Middelbeek - Turbulentie

21. Lars Kepler - Stalker

22. Marelle Boersma - Moederziel

23. Myrthe van der Meer - UP

24. John Green - 19 keer Katherine

25. Ronald Giphart - Harem