Pokémon Go of No-Go

Je kon er de afgelopen tijd niet omheen: het spel Pokémon Go. Mensen gaan met hun telefoon op zoek naar virtuele poppetjes, vangen ze met een soort bal en krijgen daarvoor punten. Nog voordat het spel officieel in Nederland gelanceerd was, waren er al meer dan 1 miljoen Nederlanders die dit spel speelden. Inmiddels is het spel officieel verkrijgbaar in ons land en zie je op steeds meer plekken mensen met mobieltjes op jacht gaan naar Pokémons. Dat gebeurt ook in Dongen.

Het lijkt erop alsof dit spel alleen voor- en tegenstanders kent en dat er geen middenweg is. Of je vindt het spel geweldig en speelt het ook, bijvoorbeeld vanuit nostalgie omdat je vroeger fan was van de serie Pokémon. Of je hebt er helemaal niets mee, ziet het nut en/of de lol er niet van in en speelt het daarom ook niet.

Zoals vrijwel alle (computer)spelletjes heeft Pokémon Go zowel voor- als nadelen. Een van de grootste voordelen is dat de jeugd meer buiten komt. Om Pokémons te zoeken, moet je met je mobiel naar buiten en gaan rondkijken. Daardoor kom je op plekken waar je soms nog niet eerder bent geweest. Of je dat allemaal bewust meekrijgt, is nog maar de vraag aangezien spelers gefocust zijn om een bepaalde Pokémon te vinden én te vangen. Dankzij het spel kun je ook gemakkelijk met anderen in contact komen. Als je iemand met een mobieltje zoekend ziet rondlopen, is de kans groot dat hij of zij ook Pokémon Go speelt. Een gesprek is dan zo begonnen. Wie weet wat voor bijzondere contacten het dan nog oplevert.

Het zoeken naar de virtuele figuurtjes kan ook een hoop vervelende (verkeers)situaties opleveren. Wat als je bijvoorbeeld in Dongen midden op straat ineens stil gaat staan omdat er een Pokémon te vangen is? Niet elke automobilist of fietser rekent erop dat er op allerlei onlogische plekken groepen mensen stilstaan. De verkeersveiligheid wordt er niet beter van. En ook al ben je dankzij dit spel meer buiten, je bent nog wel continu met je mobieltje bezig. Dat zorgt er dan ergens wel voor dat je vooral in je eigen (Pokémon)wereldje leeft. Niet elke gekozen locatie waar Pokémons te vinden zijn, is even goed gekozen. Nu lijkt dat in Dongen nog geen probleem te zijn; hier vind je ze bijvoorbeeld bij de bank van Stichting Dongense Jeugdraad en het gemeentehuis. Maar op zoek gaan naar virtuele poppetjes bij het monument van 9/11 in New York, in het ziekenhuis of op een begraafplaats gaat wel echt een stap te ver.

Voorlopig ziet het er naar uit dat dit spel de nieuwste rage in de hele wereld is. Ik laat dit verder aan me voorbij gaan. Hopelijk blijven de spelers wel goed opletten tijdens het vangen van een Pokémon, want de veiligheid van iedereen blijft tenslotte voorop staan!


Dit artikel verscheen in Weekblad Dongen, 21 juli 2016

Triangel - Persmomenten

Aangezien ik nog niet zo lang werk als correspondente bij een krant, zijn een heleboel zaken nieuw voor mij. Ik kom op plekken waar ik nog nooit geweest ben, ik maak dingen mee die ik nog nooit gedaan heb en ik ontmoet allerlei nieuwe mensen die ik anders waarschijnlijk nooit ontmoet zou hebben.

Laatst mocht ik als pers naar de opening van de vernieuwde fabriek van een bekend frisdrankmerk. U allen wel bekend waarschijnlijk. Vooraf moest je je aanmelden en kreeg je een uitgebreid programma toegestuurd. Tot dan toe was ik gewend om bij evenementen en openingen foto’s te maken wanneer ik maar wilde en om te gaan staan waar ik maar wilde. Bij deze opening ging dat allemaal net wat anders. Misschien had het ermee te maken dat de minister-president erbij aanwezig was. Of misschien gaat het bij grotere openingen altijd zo. Dat weet ik niet…

Het begon al bij binnenkomst. Ik meldde me netjes bij de persbalie en kreeg een kaartje met mijn naam erop dat ik om mocht hangen. Op die manier was het voor iedereen meteen duidelijk dat je van de pers was. Vervolgens werd je officieel naar de persplek gebracht waar je met z’n allen moest wachten tot de fotomomenten aanbraken. Ja, er waren twee officiële fotomomenten ingepland om de minister-president tijdens de rondleiding op de foto te kunnen zetten. Blijkbaar is de meer landelijke pers dit gewend. Zij zaten tijdens het wachten druk te werken op hun laptops. Ik zat vooral met de andere leden van de lokale pers te praten.

Stipt om half drie mochten we mee naar de ruimte waar het eerste persmoment plaats zou vinden. Gauw een goed plekje zoeken – hier was veel meer pers te vinden dan ik gewend ben bij evenementen in de gemeente Dongen – en de camera gereedhouden. Zodra Mark Rutte binnenkwam, zag je overal flitsen, rennende fotografen en filmende mensen. Ik was daar stiekem best wel even van onder de indruk. Meteen nadat de heer Rutte weer weg was, moesten wij terug naar de tent.

Weer wachten tot het drie uur was en het tweede persmoment kwam. Het was iets verder lopen en het was inmiddels harder gaan regenen, maar gelukkig mochten we binnen in de fabriek wachten. Tenminste, voor een paar minuten. Daarna werden we met z’n allen weer naar buiten gestuurd. Het regende nog harder en de paraplu’s die er lagen, kregen we niet mee. Stonden we als een kudde schapen in het rookhok om toch maar even droog te staan. En vervolgens konden we weer terug de fabriek in en mochten we nu wel foto’s en/of filmopnamen maken. Het is allemaal wat om bij een officiële opening te zijn met een hooggeplaatste gast erbij.

Natuurlijk was het leuk om eens een opening van een landelijk bekende fabriek bij te wonen en om mee te maken hoe de landelijke pers te werk gaat. Maar ik vond het ook weer heerlijk om de rest van die week de kleinere evenementen in onze eigen gemeente bij te wonen. Als een foto dan een keer mislukt of iemand kijkt net even niet, dan heb je alle kans om je foto opnieuw te maken of om even te vragen of de personen richting jouw camera willen kijken.