Tien jaar tante Kim

Mensen die mij kennen en/of volgen, weten dat ik het geweldig vind om tante te zijn. Ik ben trotse tante van twee nichtjes en een neefje. En vandaag is het precies tien jaar geleden dat ik voor het eerst tante werd. Nichtje Isa wordt vandaag namelijk alweer 10 jaar!

Ik weet het nog goed dat mijn zus en zwager vertelden dat ze voor het eerst vader en moeder zouden worden. Ik was 20 jaar en zou al tante gaan worden. Supergaaf! Tijdens Wendy’s zwangerschap heb ik via Hyves daar veelvuldig over geblogd. Helaas ben ik vergeten om die blogs op mijn computer op te slaan toen ik mijn account van Hyves verwijderde, maar de herinneringen heb ik nog wel.

Zo was ik ervan overtuigd dat mijn zus zwanger was van een jongetje. Ook wist ik al hoe hij zou gaan heten, namelijk Bram. Dat dit allemaal niet klopte, weten jullie inmiddels wel. Tien jaar geleden werd er namelijk een lief, klein meisje geboren die de naam Isa zou gaan dragen. Als trotse (peet)tante liet ik dat aan iedereen weten. Zo vaak mogelijk ging ik bij mijn zus op bezoek om mijn kleine nichtje te bewonderen, bijvoorbeeld voordat ik bij de Efteling moest werken.

Ik heb het al vaker gezegd, maar wat blijft het bijzonder om zo’n klein mensje van zo dichtbij te zien opgroeien: leren zitten, kruipen en lopen, horen kletsen, naar school gaan en nog veel meer. En wat vond ik het geweldig toen ze me voor de eerste keer “tante Kim” noemde.

Vanaf vandaag heb ik een tiener als nichtje. Dat is weer een hele andere fase. Gelukkig vindt ze het nog wel leuk om met haar “oude” tante dingen te doen… en hopelijk blijft ze dat nog heel lang leuk vinden :-).

Gefeliciteerd lieve Isa!

De Efteling... door de ogen van Teun

Mijn neefje Teun vindt - zoals de meeste kinderen - De Efteling geweldig. Vorige maand zijn we met de familie De Bruijn in het pretpark geweest. Teun keek toen zijn ogen uit. Vlak daarna besloten Robert en ik om weer een Efteling-abonnement te nemen. Vorige week maandag zijn we samen met Teun geweest.

Als je met een kind door De Efteling loopt, beleef je het ineens heel anders dan wanneer je er alleen met volwassenen bent. Teun ziet dingen die jezelf niet (meer) opvallen en hij vindt vrijwel alles prachtig om te zien. De grote glimlach die regelmatig op zijn gezicht verscheen, liet zien dat hij ervan genoot.

We hadden geluk, want het was vrij rustig in het park. We hoefden daardoor nergens lang te wachten... en soms konden we zelfs blijven zitten in een attractie. Teun stelde overal volop vragen. Zo vroeg hij bij elke Efteling-medewerker waar deze persoon naartoe ging, wat hij/zij verkocht, waar hij/zij woonde en hoe hij/zij heette. Bij de Fata Morgana vroeg hij zich ook regelmatig af hoe alle poppen heette. Zijn mondje stond niet stil... ;-)

In het Sprookjesbos zagen we de show met figuren van de Sprookjesboom. Tijdens de show keek Teun aandachtig en was hij vrij stil. Het leek wel of hij verbaasd was dat de figuren die hij normaal op televisie ziet als hij een dvd van de Sprookjesboom kijkt nu ineens bijna recht voor zijn neus stonden. Na de show ging zijn vragenvuur weer verder :-). Waar is de Draak nu? En Roodkapje? Wanneer gaan ze weer een liedje zingen?

In de rest van het Sprookjesbos kon hij overal vooraan staan om alles goed te bekijken en uit te proberen. Taartjes eten bij het huis van de heks (net zoals Hans en Grietje hadden gedaan), heel hard roepen om Klein Duimpje, stiekem aan de kroon van Draak Lichtgeraakt zitten en op zoek gaan naar alle zeven geitjes. Bij Vrouw Holle keek hij geconcentreerd waar ze bleef, maar hoorde hij toch ook wat er achter heb gezegd werd, namelijk:
Mevrouw: "Kijk, dat lijkt Oma wel!"
Teun (verontwaardigd): "Dat is Oma niet. Dat is mevrouw Holle!"
Zowel wij als de vrouw achter ons moesten er ontzettend om lachen. Teun keek ondertussen vol bewondering naar de sneeuw die naar beneden kwam...

Al met al hebben Robert en ik een heerlijke dag met Teun in De Efteling gehad. En weet je wat Teun uiteindelijk het leukste vond om te doen (en waar hij drie keer in is geweest)? De traptreintjes!

Uit het leven van een werkzoekende

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik alweer enige tijd op zoek naar een baan. Dat dit niet gemakkelijk is, hoef ik jullie niet te vertellen. Daar wil ik het nu niet over hebben.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik me thuis niet verveel. Het antwoord op die vraag wisselt. Natuurlijk verveel ik me wel eens en ben ik het thuiszitten helemaal beu. Ik probeer daar alleen niet continu mee bezig te zijn. Ik zal er niet sneller een baan door vinden. Daarom maak ik er gewoon het beste van. Hoe ik dat doe? Dat zal ik eens vertellen…

Drie dagen in de week sport ik. Ik wil mijn conditie op peil houden; ik wil afvallen; en ik wil de spieren rondom mijn knieën sterk houden. Meestal ziet mijn sportschema er als volgt uit. Op maandag en woensdag zit ik thuis op de hometrainer. Op donderdag ga ik baantjes zwemmen met mijn moeder.

Een dag in de week pas ik op mijn neefje Teun. Dat is op dinsdag. Op deze manier krijg ik de kans om een speciale band met mijn neefje op te bouwen en om hem van dichtbij op te zien groeien. Ook is het erg fijn om die dag in een andere omgeving te zijn.

Als ik met mijn moeder ga zwemmen, doen we altijd van tevoren boodschappen. Dat vind ik leuk om te doen. We gaan naar meerdere supermarkten, de slager en de groenteboer. De ochtend is dan zo gevuld. En zo heb ik nog een dag in de week in een andere omgeving. Heel fijn!

Een dagdeel in de week ben ik bezig met solliciteren. Er zijn te weinig nieuwe vacatures om er vaker mee bezig te zijn. Gemiddeld verstuur ik drie sollicitaties per week. Ik lees er per week een stuk meer ;-)… en ik krijg helaas ook wekelijks afwijzingen.

Ik doe vrijwilligerswerk als webmaster voor KVG Dongen en heb ik het vooral druk als het nieuwe boekje met activiteiten uit is. Dat gebeurt twee keer per jaar. Tussendoor krijg ik foto’s van activiteiten aangeleverd. Deze plaats ik op de Terugblik-pagina. Dankzij dit vrijwilligerswerk ben ik toch enigszins bezig met mijn communicatie-achtergrond.

En verder vul ik mijn dagen met het bijhouden van het huishouden; artikelen en recensies schrijven voor mijn weblog; lezen, lezen en nog meer lezen; kaarten schrijven voor Postcrossing; naar de brievenbus wandelen om kaarten te posten (en vaak met een groter rondje teruglopen); televisie kijken; boekvouwen; fantaseren hoe ik het huis van Robert en mij wil inrichten; computerspelletjes spelen; cupcakes of iets anders lekkers bakken; lunchen met mijn moeder en mijn nichtjes als mijn moeder aan het oppassen is…

Natuurlijk zou ik mijn dagen het liefste vullen met werken. Zolang dat niet het geval is, maak ik er het beste van en zorg dat ik lekker bezig ben. En af en toe een baaldag hebben, hoort daar helaas bij…

Negen jaar tante

Ik weet het nog bijna als de dag van gisteren dat mijn oudste zus vertelde dat ze zwanger was. Dat is inmiddels alweer ruim negen jaar geleden. Wat vond ik het spannend en leuk om tante te worden. In mijn gedachten waren tantes (relatief) oud... en nu zou ik op mijn 20e al tante worden.

Ik dacht dat mijn zus en zwager een jongetje zouden krijgen en daarom noemde ik de baby 'Bram'. Niets bleek minder waar, want vandaag negen jaar geleden werd mijn nichtje (en petekindje) Isa geboren. Wat was ze klein en lief en leuk.

Ik kan niet anders zeggen dan dat het geweldig is om tante te zijn. Het is heel bijzonder om je nichtje van dichtbij te zien opgroeien. Terwijl ik bezig was met afstuderen, ging ik één dag in de week met mijn moeder mee oppassen. Dat vond ik geweldig! Je ziet een baby opgroeien naar een peuter en vervolgens een kleuter.

Nu is ze 9 jaar geworden en zit ze in groep 5. Ze kan lezen en schrijven... en heeft binnenkort haar allereerste boekbespreking. Hoe cliché het ook klinkt: wat gaat de tijd snel! Negen jaar geleden zag ik haar voor het eerst in het ziekenhuis toen ze net geboren was... en nu speel ik Monopoly met haar, leest zij me soms voor (in plaats van andersom), knutselen we samen, gaan we naar de dierentuin, zingt ze mee met Nederlandse én Engelse liedjes... en nog veel meer!

Gefeliciteerd lieve Isa met je 9e verjaardag!

Terugblik 2014

De kerstdagen zijn voorbij en oudjaarsdag staat al bijna voor de deur. Tijd voor een terugblik naar 2014.

Dit jaar was een zeer bijzonder jaar voor mij en Robert. In november 2013 vroeg Robert mij ten huwelijk, waar ik natuurlijk 'JA' op zei. Na dit prachtige moment hebben we toegeleefd naar onze trouwdag, die dit jaar op 3 oktober heeft plaatsgevonden. Het grootste deel van dit jaar stond in het teken van de voorbereidingen voor de bruiloft. Wat komt daar veel bij kijken! En wat was het leuk om daarmee bezig te zijn. Het is dat het een dure aangelegenheid is, maar anders zou ik het zo weer willen doen ;-).

Vrijdag 3 oktober was een geweldige en perfecte dag voor Robert en mij. Ik heb er regelmatig over geschreven op mijn weblog en ik vind het heerlijk om af en toe terug te lezen over hoe ik alles beleefd heb. Onze trouwdag is een dag om nooit te vergeten. Het cliché is waar: het is echt de mooiste dag van je leven!

De huwelijksreis die volgde, was ook geweldig. Al heel lang wilde ik eens naar New York toe. Het leek me geweldig om deze stad te bezoeken. Robert en ik besloten daarom om naar Amerika te gaan als pasgetrouwd stel. Naast New York zijn we ook naar Boston en Washington geweest. Drie prachtige steden... waarbij ik Boston en Washington het meest geweldig vond en New York het meest overweldigend. Absoluut een reis om nooit te vergeten!

Onverwachts stond dit jaar ook in het teken van het kopen van een huis. Robert en ik keken wel voorzichtig rond naar een huisje, maar echt serieus waren we er nog niet mee bezig geweest. Begin april wilden we de Open Huizenroute doen. We hadden een aantal huizen in Dongen en in Rosmalen op het oog... tot Robert een nieuwbouwproject in Dongen tegenkwam. We waren nog net op tijd voor de deadline om ons hiervoor in te schrijven. Een paar dagen later werden we gebeld dat we een optie op onze eerste keuze hadden: een hoekhuis. Daarna is het vrij snel gegaan. Het project zag er goed uit en we zagen het allebei zitten, dus we besloten ervoor te gaan. Inmiddels gaat het allemaal definitief door en zal volgende maand de bouw beginnen. Hopelijk zitten we volgend jaar met de feestdagen in ons eigen huis. Een mooi project om ons het komende jaar mee bezig te houden.

Afvallen, gezonder leven en meer bewegen waren drie zaken waar ik me dit jaar ook op concentreerde. Ik wilde een gezonder lichaam en minder kilo's meesjouwen. Mijn doel was om binnen één jaar 15 kilo af te vallen. Dat is me helaas net niet gelukt (mede door de huwelijksreis (a)). Ik ben wel een mooi aantal kilo's afgevallen en ik wil door blijven gaan om uiteindelijk nog meer kilo's kwijt te raken. Tijdens de huwelijksreis ben ik helaas wat aangekomen en het is me nog niet gelukt om dat weer kwijt te raken. Ik heb er deze decembermaand meer moeite mee om van al het lekkers af te blijven dan vorig jaar om deze tijd. Ook al doe ik niet aan goede voornemens, ik ga ervoor om verder af te vallen. Op naar de -15 kilo (en verder...)!

Werkloos zijn anno 2014 is lastig. De banen liggen niet voor het oprapen en werkzoekenden zijn er - helaas - meer dan genoeg. Bedrijven gaan failliet, mensen komen op straat te staan en het aantal banen lijkt vaker te dalen dan te stijgen. Ik weet er alles van en ik word er soms vrij moedeloos van. Heb je in vier jaar tijd een prachtig universitair diploma gehaald, heb je een aantal jaren werkervaring opgedaan, maar zit je nu toch alweer een hele tijd thuis. Dat is mijn situatie helaas.
Elke week ga ik op banenjacht en verstuur ik sollicitaties. En vrijwel elke week krijg ik afwijzingen binnen. Het aantal gesprekken dat ik dit jaar heb gehad, is op één hand te tellen. Dan is het niet makkelijk om altijd positief te blijven. Ik heb af en toe een dag ertussen zitten dat ik er even helemaal klaar mee ben. Dan heb ik nergens zin in en blijf ik het liefste op bed liggen. Hoe vervelend die dagen ook zijn, ik weet nu dat ik zo'n dag gewoon maar moet laten gebeuren. Dan wordt het maar een dag dat ik in mijn hangkleding op de bank zit en tv kijk of een boek lees. De dag erna gaat het weer stukken beter en heb ik meer energie en meer zin in dingen. Ik denk dat vrijwel elke werkzoekende (dat klinkt toch positiever dan werkloze :-)) zich hierin zal herkennen.
Ik blijf naar werk zoeken, ik blijf sollicitaties versturen, ik blijf afwijzingen ontvangen (en vervelend vinden)... en ooit, ooit ben ik weer aan het werk. Hopelijk is dat in 2015 al het geval!

Gelukkig hoef ik me doordeweeks niet te vervelen (ook al zou ik mijn dagen liever vullen met werken). Het huishouden heeft altijd iets te doen voor je. Drie keer in de week sporten is fijn en geeft me energie. Samen met mijn moeder de boodschappen doen is gezellig. Oppassen op mijn lieve neefje Teun is erg leuk. Hij wordt groter en wijzer, maar gelukkig komt hij ook nog lekker op schoot zitten om even te knuffelen. Met mijn lieve nichtjes Isa en Eva spelen, blijft ook leuk. Rummikub en Pesten zijn momenteel de favoriete spelletjes. Kaarten schrijven voor Postcrossing is een heerlijke bezigheid en geeft lekker wat afleiding. Bloggen over van alles en nog wat, want het blijft prettig om zaken van je af te schrijven of om zaken met anderen te delen. En natuurlijk één van mijn grootste hobby's: met een boek op de bank en de wereld om me heen vergeten. Heerlijk! En wat heb ik een aantal mooie en spannende boeken gelezen dit jaar.

2014 zal voor altijd een bijzonder jaar voor mij blijven. Je trouwdag is een dag die je nooit zult vergeten. Ik blader nog regelmatig in ons trouwalbum en waan me dan weer even terug op de mooie, zonnige dag die 3 oktober was.

Ik wens jullie in 2015 vele mooie en geweldige momenten toe.

Maak er een prachtig jaar van om nooit te vergeten!

En onthoud het volgende:

Een jaar oppastante

Ik kom er net achter dat het vandaag precies een jaar geleden is dat ik voor het eerst een hele dag alleen aan het oppassen was op Teun. Op die dag hebben Teun en ik vooral liedjes gezongen uit zijn Sesamstraatboekje. Dat boekje ligt inmiddels (gedeeltelijk kapot) ergens opgeborgen, maar we zingen nog steeds samen liedjes :-).

Het leuke is dat Teun de teksten nu voor een deel zelf kan zingen. Vandaag heeft hij al een paar keer het volgende liedje voor me gezongen:
Mickey Mouse ging vissen vangen
Bleef met zijn neus aan de hengel hangen
Mickey Mouse zie 'au, au, au'
Heel mijn neus is rood, wit, blauw

Ik vind het heel bijzonder om Teun van zo dichtbij te zien opgroeien. Toen ik vorig jaar met het oppassen begon, was hij net 1 jaar. Hij kroop rond en brabbelde af en toe wat. Boekjes lezen, liedjes zingen en 'Pieter Post' kijken deden we graag.

Vanaf het moment dat hij ging lopen (dat deed hij nog net voor de Kerstdagen), leek alles ineens sneller te gaan. Zijn wereldje werd groter... en hij wilde vooral veel lopen (en rennen). Als we naar buiten ging, gaf hij me een handje en gingen we samen de wereld verkennen. Elke speeltuin die we tegenkwamen, moest even bezocht worden. De glijbanen waren daarbij vooral favoriet... en dat zijn ze nu nog steeds!

Teun kan steeds meer zelf. Zelf een boterham smeren (met een beetje hulp), zelf zittend de trap af, zelf een kleurplaat inkleuren (oftewel: op elke kleurplaat een streep zetten en dan snel door naar de volgende), zelf liedjes zingen, enz. enz. Gelukkig komt hij nog wel regelmatig gezellig bij mij op schoot zitten/liggen om samen een boekje te lezen of om lekker even televisie te kijken (bij voorkeur 'Kleine Rode Tractor', 'Woezel en Pip', 'Thomas de trein', 'Brandweerman Sam', 'Pieter Post' of 'Barbapapa').

Ik heb tijdens het oppassen al veel leuke, mooie en grappige momenten met Teun meegemaakt. Ik hoop dat er daar nog een heleboel bij zullen komen. Het moment dat hij mij voor het eerst 'Kim' (en daarna 'tante Kim) noemde, blijft één van mijn favorieten :-).

Het zal jullie niet ontgaan zijn dat ik het geweldig vind om tante te zijn. Naast neefje Teun (2 jaar) heb ik ook twee nichtjes (Isa 8 jaar en Eva 6 jaar). Ik vind het heel leuk om iets met ze te ondernemen, variërend van een (bord)spelletje spelen en een kleurplaat inkleuren tot een dagje ergens naartoe gaan. Ik hoop dat ik dat nog heel vaak met ze kan doen... :-)

Terugblik 2013

Het jaar 2013 loopt ten einde. Wat is het jaar snel voorbij gegaan en wat is er veel gebeurd. Het hoogtepunt voor mij persoonlijk kunnen jullie waarschijnlijk wel raden: Robert die op 4 november op zijn knie ging en mij DE vraag stelde. Wat was dat een geweldig moment! Het maken van de eerste keuzes voor onze grote dag was ook erg leuk om mee bezig te zijn. De datum, het stadhuis en de (feest)locatie liggen inmiddels vast. Nu de rest nog...

2013 was ook het jaar waarin mijn gewicht een dieptepunt bereikte. Het vele thuiszitten door mijn werkloosheid heeft mijn gewicht weinig goeds gedaan. Op baaldagen - die regelmatig voorkwamen - at ik tussendoor veel te veel. Daar moest verandering in komen. Dit jaar is het me gelukt om de knop om te draaien. Nee ik heb nog geen vaste baan gevonden, maar ik heb wel besloten om af te vallen. Weg met de (vr)eetbuien, weg met de overtollige kilo's en weg met de ongezonde levensstijl! Tijd voor gezond eten, genieten van het leven en meer bewegen. Dat heeft zijn vruchten inmiddels afgeworpen. Dat ga ik doorzetten in 2014.

Met twee nichtjes en een neefje voel ik me als tante een rijk mens. Ik heb dit jaar mooie momenten met hen beleefd. Deze terugblik zou veel te lang worden als ik alles zou noemen, dus ik kies er bij elk eentje uit. Zo heb ik met Isa op een middag een heleboel (3D-)kaarten gemaakt. Een stel daarvan heeft ze opgestuurd. Ze vond het geweldig om de kaarten vol te plakken met decotape, leuke postzegels uit te zoeken en ze vervolgens in de brievenbus te stoppen.
Eva vindt het fenomeen 'kussen' erg interessant. Volgens haar mogen alleen getrouwde mensen met elkaar kussen. Als (ome) Robert en ik elkaar een kus geven, begint ze altijd heel hard te giechelen. Nu we gaan trouwen, vertelt Eva ons iedere keer dat als we getrouwd zijn elkaar heel veel mogen kussen.
En dan kleine Teun. Sinds kort loopt hij. Geweldig om te zien! Op kerstavond liep hij rond bij zijn opa en oma toen hij ontdekte dat er een stukje rug zichtbaar was bij ome Robert. Hij bedacht zich geen moment, liep naar zijn oom toe en kietelde op zijn rug! Een van mijn favoriete momenten tijdens het oppassen is als ik Teuns luier verschoond heb en vraag of hij mee naar beneden gaat, dan slaat hij zijn armpjes om me heen en geeft hij me een knuffel. Zo lief!!

Wat heeft het jaar me nog meer gebracht? Onder andere prachtige boeken, leuke theater- en culturele uitjes, veel ontvangen kaartjes via Postcrossing, heel veel verstuurde sollicitaties (en helaas maar weinig gesprekken), een nieuwe vrijwilligersfunctie bij Natuurmonumenten, wandeling door de natuur, allerlei films en vele bezoeken aan Burgers' Zoo. Al met al was het een druk en veelzijdig jaar!

Ik wens jullie allemaal een prachtig 2014 toe! Ik kijk ontzettend uit naar het nieuwe jaar. Het zal voor Robert en mij een spannend en onvergetelijk jaar worden, verwacht ik... met als hoogtepunt vrijdag 3 oktober 2014. Ik hoop dat het voor jullie ook een geweldig jaar zal worden. Maak er wat moois van!

Tante zijn

Een van de mooiste rollen in het leven is volgens mij die van tante (of voor mannen: oom). Ik heb het geluk dat alweer bijna acht jaar tante ben. Op 20 januari 2006 werd Isa geboren. Wat was het spannend en leuk tegelijkertijd om voor het eerste tante te worden. Wat was ze klein en lief en schattig en leuk bij de geboorte... en wat is de tijd snel gegaan!

Ik herinner me nog als de dag van gisteren dat ik haar voor de eerste keer in mijn armen had. Inmiddels zit Isa in groep 4, kan ze lezen en schrijven, en wordt ze volgend maand al acht jaar. Isa en ik hebben al veel met elkaar meegemaakt. Bezoekjes aan De Efteling (van het verkennen van Het Sprookjesbos tot wilde ritjes in de achtbanen), samen naar de theatervoorstelling van Kabouter Plop, wandelen door de bossen, plezier maken tijdens het oppassen met Oma Annemarie erbij... en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is prachtig om een klein babymeisje te zien opgroeien naar een schoolgaand meisje.

26 juni 2008 werd mijn tweede nichtje geboren, genaamd Eva. Ik mocht weer zo'n lief, schattig en leuk babymeisje in mijn armen houden. Het was minder spannend dan bij Isa, maar net zo leuk! Inmiddels die kleine Eva alweer 5 jaar. Ze gaat naar school en ze heeft het vooral graag over verliefd zijn, kussen en trouwen. Jullie kunnen je wel voorstellen hoe leuk zij het vindt dat ome Robert en tante Kim (eindelijk ;-)) gaan trouwen. Daar zou ik zo een hele blog over kunnen schrijven! Een van mijn mooiste momenten van dit jaar was op de 40-jarige trouwdag van mijn ouders. Eva zou een foto gaan maken als Opa Bert en Oma Annemarie elkaar een kusje zouden geven. Op het moment dat Opa en Oma dat deden, deed Eva de camera omlaag en keek vol verbazing naar haar grootouders. Daarna heeft ze alsnog de foto gemaakt.

Op 17 augustus 2012 kwam kleine Teun ter wereld. Wat ontzettend leuk om er een neefje bij te krijgen. Zou dat heel anders zijn dan een nichtje? Bij het geven van de fles in ieder geval niet! Wat was het leuk en lief om weer eens een baby vast te houden en de fles te mogen geven. Teun is een ontzettend vrolijk jongetje. Hij lacht heel veel, waardoor je zelf vrijwel automatisch mee gaat lachen. En hij is tegelijkertijd een deugniet. Het is prachtig om hem op te zien groeien en de wereld te ontdekken. Volgens mij duurt het lang meer voor hij veel gaat lopen en het kruipen voor gezien houdt. Mijn lees- en zangkunsten komen weer van pas tijdens het oppassen... alhoewel Teun wel een keer zijn vingertjes in zijn oren stopten toen ik een liedje voor hem zong. Had hij jeuk of vond hij dat ik vals zong ;-)?

Jullie hebben het waarschijnlijk al tussen de regels door gelezen: ik ben een zeer trotse tante en erg blij met mijn twee nichtjes en mijn neefje!