Ronald Giphart – Harem ****

Liam is de twintigjarige zoon van de wereldberoemde fotograaf McDonald Hope, roepnaam Mac. Hij is altijd al bezig geweest met schrijven en heeft nu een onderwerp voor zijn debuutroman bedacht. Daarom sluit hij zich in een Zweedse boshut op om daar te gaan schrijven. Het onderwerp? Zijn vader!

Mac heeft nooit veel losgelaten over zijn flamboyante verleden. Maar aan de hand van gesprekken, foto’s en geruchten komt Liam tot een sprankelend en boeiend verhaal. Hierin komt onder andere het volgende aan bod: Macs Amsterdamse jeugd, een Zweedse punkband, het tragische lot van beste vriend Hampus, de uitspattingen op de Melkerij en uiteraard Macs harem.

‘Harem’ is een prachtig en ietwat ingewikkeld liefdesverhaal. Ronald Giphart laat vele namen en vooral vele liefdes van Mac voorbij komen in het boek. Daardoor duurt het even voordat je precies doorhebt wie wie nu is. Je moet in het begin wel even goed opletten om te onthouden welke personages er allemaal in het verhaal voorkomen.

Giphart heeft een vlotte en prettige schrijfstijl, waardoor je lekker door blijft lezen. Het boek bevat veel mooi scènes, vooral degenen waarin de liefde wordt bedreven. Mede daardoor kun je ‘Harem’ een echte typische Giphart noemen. Tegelijkertijd geeft het boek een prachtig beeld over Zweden en het Zweedse leven. Je geniet op meerdere manieren van dit boek. Wat mij betreft is ‘Harem’ een aanrader om te lezen.

Auteur: Ronald Giphart
Titel: Harem
Genre: Roman
Uitgeverij: Podium
ISBN: 9789057597138
Aantal pagina's: 379

Werkvloer en bekisting

In verband met Carnaval is er vorige week niet veel gebeurd bij ons nieuwbouwproject, behalve dat er bouwketen zijn geplaatst. Die vallen wel op, zoals jullie op de foto kunnen zien.

Afgelopen zondag vierden mijn moeder en mijn zus hun verjaardag; ze werden samen 100 lentes jong! Een aantal ooms en tantes waren nieuwsgierig waar Robert en ik zouden komen te wonen. Vanuit mijn ouders kun je er lopend naartoe, dus dat hebben we gedaan. Er was op dat moment nog niet heel veel te zien, maar het is natuurlijk wel erg leuk om te laten zien waar ons huis komt te staan.

Mijn vader stuurde me afgelopen dinsdag een aantal foto's en heeft daar even met de werklieden gepraat. De planning is dat volgende week de fundering wordt gestort. En als alles meezit, volgt een week daarna de eerste vloer.

Gisteren ben ik zelf even een kijkje gaan nemen en heb ik kort met de uitvoerder gesproken. De werkvloer was toen net gestort. Vandaag wordt de bekisting geplaatst en dan volgt volgende week de fundering. Erg leuk om te zien dat er deze week van alles heeft plaatsgevonden.

Neem eens een kijkje in mijn Picasa-album voor alle foto's die tot nu toe gemaakt zijn.

Myrthe van der Meer - UP *****

Emma Nieuwenhuis gaat opgewekt en enthousiast naar het laatste gesprek met haar psychiater. Nog één gesprek en dan is het allemaal klaar. Maar dan gebeurt er iets waar ze niet op gerekend had: haar psychiater is er niet; de vervanger heeft niets gelezen over een eindgesprek; en ze wordt nog diezelfde dag opgenomen op de PAAZ (de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis).

Daar zit Emma dan opnieuw op de PAAZ, waar alles anders lijkt en toch ergens ook weer hetzelfde. Emma is ervan overtuigd dat haar opname een vergissing is en ze gaat op zoek naar een verklaring. Ze is niet ziek, dus dan kan ze toch ook niet beter worden. Dan krijgt ze een nieuwe diagnose te horen die voor meer duidelijkheid lijkt te zorgen. En tegelijkertijd zorgt het voor meer angst: want wat doe je als je je eigen gedachten en waarnemingen niet meer volledig kunt vertrouwen?

‘UP’ is een vervolg op het in 2012 verschenen boek ‘PAAZ’, waarin Myrthe van der Meer een inkijkje geeft in de wereld van de psychiatrische afdeling in het ziekenhuis. Dat was een zeer interessant boek. Het maakte me erg nieuwsgierig naar dit vervolg.

Ook met ‘UP’ heeft Van der Meer weer een boeiend boek geschreven. Het lijkt allemaal prima te gaan met Emma, maar schijn bedriegt. De manier waarop de auteur je meeneemt in de wereld van Emma en haar gedachten is prachtig. Je krijgt een bijzonder inkijkje in het hoofd van een psychiatrische patiënt. Je merkt dat Emma gegroeid is na alle gebeurtenissen die in ‘PAAZ’ beschreven zijn en dat ze binnen dit nieuwe verhaal ook groeit. Ze maakt uiteindelijk grote stappen, die je haar als lezer zo ontzettend gunt.

Van der Meer heeft een prettige schrijfstijl, waardoor je met gemak dit verhaal leest. De auteur maakt een voor mensen relatief onbekende wereld bekender en bespreekbaarder. Dat doet ze op een prachtige en realistische manier. Het gaat namelijk niet altijd goed met Emma en ze maakt niet altijd de juiste beslissingen, maar ze doet haar best. Je blijft doorlezen in het boek totdat je het uit hebt.

Al met al is ‘UP’ absoluut een aanrader om te lezen, zeker als je ‘PAAZ’ al gelezen hebt. Het is een boek dat je raakt, dat je niet zomaar loslaat en waar je nog even mee bezig bent nadat je het uit hebt.

Auteur: Myrthe van der Meer
Titel: UP
Genre: Psychiatrische roman
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044347203
Aantal pagina's: 352

Marelle Boersma – Moederziel ***

Myrna woont in Zeeland. Ze heeft twee dochters – Saar en Josje – die allebei al uit huis zijn. Myrna lijdt aan MS, maar ze probeert zo onafhankelijk mogelijk te functioneren. Dankzij haar rolstoel kan ze gelukkig nog zelf dingen ondernemen.

Op een dag ontmoet Myrna Dave en ze vindt hem meteen leuk. Er bloeit langzaamaan iets moois op tussen hen. Josje vertrouwt Dave niet en besluit weer bij haar moeder te gaan wonen. Ze wil voor haar zorgen. Al gauw wil Josje alles in handen nemen. Myrna heeft meestal de energie niet om daar tegenin te gaan. Maar of dat allemaal ten goede komt aan de band tussen moeder en dochter? Het wordt er niet beter op als er in Myrna’s tuin een dode vrouw gevonden wordt…

Marelle Boersma behandelt in ‘Moederziel’ een interessant onderwerp, namelijk de (wankele) relatie tussen een moeder en haar dochter. Het boek start met een proloog die ervoor zorgt dat je meteen geboeid bent. Wat wel jammer was, is dat deze proloog in hoofdstuk 29 grotendeels herhaald wordt. Het verhaal speelt zich in het heden af, maar door de schuingedrukte hoofdstukken die over het verleden gaan ontdek je langzaamaan hoe de relatie tussen Myrna en Josje tot stand is gekomen.

In het boek komen verschillende boeiende personages voor, die elk hun eigen plek in het verhaal hebben. Ik had wel meer willen lezen over dochter Josje. Door de hoofdstukken uit het verleden leer je haar wel wat beter kennen, maar ik had na het lezen van het boek nog best wat vragen over dit personage.

In het begin leest ‘Moederziel’ als een roman en verandert het uiteindelijk in een (psychologische) thriller. In het gehele boek is een spanning echter wel voelbaar, vooral tussen moeder en dochter. Josje lijkt het hele leven van haar moeder over te willen nemen. Ik heb me regelmatig aan haar geërgerd en vroeg me af waarom Myrna er niet wat vaker tegenin ging. De hulpeloosheid die Myrna af en toe heeft door haar ziekte, is bijna voelbaar voor de lezer. Op bepaalde momenten wil je haar graag helpen, als anderen dat niet (voldoende) doen. Knap hoe de auteur het voor elkaar heeft gekregen dat de personages echt tot leven kwamen.

Net als je denkt te weten hoe het verhaal in elkaar steekt, komt Boersma met een verrassende wending en daaruit volgend een verrassende ontknoping. De auteur heeft met ‘Moederziel’ wederom een verborgen leed aan de kaak gesteld.

Auteur: Marelle Boersma
Titel: Moederziel
Genre: (Psychologische) thriller
Uitgeverij: De Crime Compagnie
ISBN: 9789461090652
Aantal pagina's: 278

Lars Kepler – Stalker *****

De Zweedse politie krijgt een e-mail binnen met een link naar een filmpje op YouTube. Op dit filmpje is een vrouw achter een verlicht slaapkamerraam te zien. Ze trekt een panty aan en maakt bewegingen om ervoor te zorgen dat de panty goed blijft zitten. In eerste instantie weet de politie niet wat ze hier precies mee moeten… totdat het lichaam van deze vrouw gevonden wordt. Volledig verminkt en toegetakeld.

De politie onder leiding van Margot Silverman zoekt op alle mogelijke manieren naar aanwijzingen over de dader. Wie zit hierachter en wat is het motief? Is het slechts een willekeurige moord of heeft het meer te betekenen? Korte tijd na deze moord krijgt de politie opnieuw een filmpje waarop een vrouw te zien is, waarna zij vermoord en verminkt gevonden wordt. Heeft Zweden met een verschrikkelijke seriemoordenaar te maken?

Margot betrekt psycholoog Erik Maria Bark bij de zaken. Deze zaken doen hem denken aan een eerdere zaak waar hij aan meewerkte. De dader hiervan zit echter vast. Zou deze persoon onschuldig zijn of is er sprake van een copycat? De enige persoon die deze zaken op zou kunnen lossen, is Joona Linna. Maar hij is meer dan een jaar geleden spoorloos verdwenen…

‘Stalker’ behandelt een angstaanjagend onderwerp, waar je zelf nooit mee te maken wil hebben. De slachtoffers in het verhaal hebben vrijwel geen idee dat ze gestalkt worden… totdat het te laat is. De angst die de slachtoffers op dat moment hebben, is bijna voelbaar voor jou als lezer. Dat wordt zeer indrukwekkend en realistisch door de auteurs beschreven.

Eenmaal begonnen in het boek heb je moeite om te stoppen met lezen. Het tempo is hoog en scènes worden regelmatig over meerdere hoofdstukken verspreid. Dat verhoogt de spanning én je leestempo. Net zoals de politie wil je te weten komen wie erachter de moorden zit. Lange tijd heb je geen idee hoe het plot in elkaar steekt, maar gelukkig komt uiteindelijk alles samen in een zeer spannende ontknoping. Het einde geeft je hoop dat er nog een volgend deel in deze serie komt.

Schrijversechtpaar Alexandra en Alexander Ahndoril zitten achter het pseudoniem Lars Kepler. ‘Stalker’ is mijn eerste kennismaking met dit schrijversduo. En wat voor een kennismaking! Ik heb regelmatig op het puntje van mijn stoel gezeten tijdens het lezen van dit boek.

‘Stalker’ is het vijfde deel over inspecteur Joona Linna. Het boek is prima zelfstandig te lezen; ik merkte er niets van dat ik de voorgaande delen niet gelezen had. Ik ben nu overigens wel van plan om de andere boeken nog te gaan lezen. Wat is ‘Stalker’ een goed en spannend boek!

Auteur: Lars Kepler
Titel: Stalker
Genre: Thriller
Uitgeverij: Cargo
ISBN: 9789023488804
Aantal pagina's: 589

Mariëtte Middelbeek – Turbulentie ****

Sara Doesburg werkt als stewardess en vliegt de hele wereld rond. Ze geniet volop van haar vrije leventje en zorgt ervoor dat ze haar maatje 36 behoudt. Ze heeft de mannen voor het uitkiezen en daar maakt ze gretig gebruik van. Ze vindt het heerlijk dat ze geen baan van 9 tot 5 heeft. Haar leventje zoals het nu is, bevalt haar uitstekend.

Dan wordt er bij haar oudere zus Anouk borstkanker ontdekt. Sara lijkt de enige te zijn die voor Anouks 4-jarige zoontje Max kan zorgen. Sara weet alleen helemaal niks van kinderen en zit er niet op te wachten om haar vrijheden zomaar op te geven. Maar ze wil haar doodzieke zus niet in de steek laten. Met vallen en opstaan probeert Sara te wennen aan het leven met haar neefje.

‘Turbulentie’ begint vrij rustig. Je leert Sara kennen tijdens een van haar reisbestemmingen en je ontdekt meteen dat ze dol op feesten is én het belangrijk vindt dat haar lichaam goed in vorm is. Maar binnen datzelfde eerste hoofdstuk krijgt Sara te horen dat haar zus borstkanker heeft. En dat verandert uiteindelijk alles.

Aan de ene kant wil Sara haar zus helpen, maar aan de andere kant zit ze er niet op te wachten om op haar neefje te passen. Dit dilemma laat Mariëtte Middelbeek duidelijk naar voren komen. Sara wil haar oude leventje houden, maar ze wil ook haar zus helpen. Soms wil je als lezer Sara even door elkaar schudden en zeggen dat ze er meer voor Max en Anouk moet zijn. Knap hoe de auteur dit met haar boek voor elkaar heeft gekregen.

Middelbeek heeft een vlotte schrijfstijl, waardoor je gemakkelijk in het boek blijft lezen. Ondanks het heftige onderwerp - namelijk borstkanker - is ‘Turbulentie’ niet een heel zwaar boek geworden. Hier en daar is zelfs humor te vinden, bijvoorbeeld de eerste dag dat Sara en Max met z’n tweetjes zijn. De auteur heeft een goede balans gevonden tussen het luchtige en het zware.

Je leest het boek uiteindelijk zo uit… waarbij je af en toe even een traantje moet wegpinken. De auteur laat je nadenken over wat er nu écht belangrijk is in je leven.

Auteur: Mariëtte Middelbeek
Titel: Turbulentie
Genre: Roman
Uitgeverij: Marmer
ISBN: 9789460680502
Aantal pagina's: 235

Lisette Jonkman – Glazuur ****

Sophie heeft een aantal doelstellingen bedacht die ze wil behalen voordat ze vijfentwintig wordt: een toffe baan, een goed salaris, een sexy vriend, een boek schrijven en tien kilo afvallen. Enkele maanden voordat ze vijfentwintig wordt, komt ze erachter dat ze geen enkel doel al kan afvinken. Daar moet verandering in komen. Maar hoe?

Ze vindt haar werk bij het grote reclamebureau CopyBlinders niet leuk. Dat komt mede doordat haar vroegere beste vriendin Karlin nu haar baas is én een relatie heeft met Rein, de man waar Sophie een oogje op heeft. Ze woont in een veel te klein appartement en ze kan maar geen leuke man aan de haak slaan. Haar beste vriendin Sanne vindt dat het nu echt tijd is voor Sophie om het heft in eigen handen te nemen en iets leuks van haar leven te maken. Als dat maar goed gaat…

In mei 2011 won Lisette Jonkman met haar manuscript ‘Glazuur’ de Chicklit Schrijfwedstrijd van Luitingh-Sijthoff, Chicklit.nl en Bol.com. Een jaar later is dit manuscript uitgegeven als boek onder dezelfde titel. Het boek werd toen door de lezeressen van Chicklit.nl gekozen tot ‘Boek van het jaar 2012’. Inmiddels heeft de auteur al meerdere titels op haar naam staan. Voor mij was ‘Glazuur’ de eerste kennismaking met haar. En wat voor een!

‘Glazuur’ is een heerlijk boek om te lezen. Het bevat leuke personages, die je meteen voor je ziet zodra je kennis met ze maakt. Tijdens het lezen had ik een heel beeld voor me hoe iedereen eruit zou zien. De verschillende scènes uit het verhaal kwamen als het ware als een film aan me voorbij. Knap hoe Jonkman zo levendig heeft geschreven.

Als je eenmaal aan het lezen bent, wil je niet stoppen. Je wilt ‘Glazuur’ het liefste in één ruk uitlezen. Dat komt door de vlotte schrijfstijl van Jonkman, maar ook door de leuke en droge humor die in het boek voorkomt. De beschrijving van Sophies ontmoeting met haar nieuwe buurman Tigran is bijvoorbeeld erg leuk en levendig geschreven. Je kunt je helemaal voorstellen hoe dat is gegaan.

Jonkman heeft met ‘Glazuur’ een geweldig debuut geschreven. Ik ben erg benieuwd naar haar andere boeken. Dit debuut smaakt namelijk absoluut naar meer.

Auteur: Lisette Jonkman
Titel: Glazuur
Genre: Chicklit
Uitgeverij: Sijthoff
ISBN: 9789021806419
Aantal pagina's: 268

Uit het leven van een werkzoekende

Zoals de meesten van jullie wel weten, ben ik alweer enige tijd op zoek naar een baan. Dat dit niet gemakkelijk is, hoef ik jullie niet te vertellen. Daar wil ik het nu niet over hebben.

Regelmatig krijg ik de vraag of ik me thuis niet verveel. Het antwoord op die vraag wisselt. Natuurlijk verveel ik me wel eens en ben ik het thuiszitten helemaal beu. Ik probeer daar alleen niet continu mee bezig te zijn. Ik zal er niet sneller een baan door vinden. Daarom maak ik er gewoon het beste van. Hoe ik dat doe? Dat zal ik eens vertellen…

Drie dagen in de week sport ik. Ik wil mijn conditie op peil houden; ik wil afvallen; en ik wil de spieren rondom mijn knieën sterk houden. Meestal ziet mijn sportschema er als volgt uit. Op maandag en woensdag zit ik thuis op de hometrainer. Op donderdag ga ik baantjes zwemmen met mijn moeder.

Een dag in de week pas ik op mijn neefje Teun. Dat is op dinsdag. Op deze manier krijg ik de kans om een speciale band met mijn neefje op te bouwen en om hem van dichtbij op te zien groeien. Ook is het erg fijn om die dag in een andere omgeving te zijn.

Als ik met mijn moeder ga zwemmen, doen we altijd van tevoren boodschappen. Dat vind ik leuk om te doen. We gaan naar meerdere supermarkten, de slager en de groenteboer. De ochtend is dan zo gevuld. En zo heb ik nog een dag in de week in een andere omgeving. Heel fijn!

Een dagdeel in de week ben ik bezig met solliciteren. Er zijn te weinig nieuwe vacatures om er vaker mee bezig te zijn. Gemiddeld verstuur ik drie sollicitaties per week. Ik lees er per week een stuk meer ;-)… en ik krijg helaas ook wekelijks afwijzingen.

Ik doe vrijwilligerswerk als webmaster voor KVG Dongen en heb ik het vooral druk als het nieuwe boekje met activiteiten uit is. Dat gebeurt twee keer per jaar. Tussendoor krijg ik foto’s van activiteiten aangeleverd. Deze plaats ik op de Terugblik-pagina. Dankzij dit vrijwilligerswerk ben ik toch enigszins bezig met mijn communicatie-achtergrond.

En verder vul ik mijn dagen met het bijhouden van het huishouden; artikelen en recensies schrijven voor mijn weblog; lezen, lezen en nog meer lezen; kaarten schrijven voor Postcrossing; naar de brievenbus wandelen om kaarten te posten (en vaak met een groter rondje teruglopen); televisie kijken; boekvouwen; fantaseren hoe ik het huis van Robert en mij wil inrichten; computerspelletjes spelen; cupcakes of iets anders lekkers bakken; lunchen met mijn moeder en mijn nichtjes als mijn moeder aan het oppassen is…

Natuurlijk zou ik mijn dagen het liefste vullen met werken. Zolang dat niet het geval is, maak ik er het beste van en zorg dat ik lekker bezig ben. En af en toe een baaldag hebben, hoort daar helaas bij…

René Appel – De kortste nacht **

Rob Koolwijk is gelukkig getrouwd met Hortensia (vaak afgekort tot Tensy). Samen hebben ze drie kinderen. Rob werkt als manager in het partycentrum ‘The Bubble’, dat eigendom is van zijn schoonouders. Het bedrijf heeft last van de economische crisis en Rob doet er alles aan om de zaak draaiende te houden.

Rob draagt een groot geheim met zich mee. Bijna niemand is daarvan op de hoogte en dat wil Rob graag zo houden. Als zijn jeugdvriend Edwin onverwachts contact met hem opneemt, dreigt er gevaar voor Rob. Hij krijgt steeds meer problemen door Edwin, maar moet hem tegelijkertijd te vriend houden. Houdt hij dit vol?

In ‘De kortste nacht’ komen verschillende personages aan het woord, waardoor je het verhaal vanuit meerdere perspectieven beleeft. Boven elk hoofdstuk staat over wie het gaat. Het zorgt ervoor dat je een zo volledig mogelijk beeld krijgt, maar het geeft het verhaal verder geen extra spanning of iets dergelijks. De échte spanning, die kenmerkend is voor de boeken van René Appel, ontbreekt helaas in dit boek. Er heerst soms wel een soort psychologische spanning, maar verder gaat het niet. Dat is zonde, omdat de andere boeken die ik van deze auteur gelezen heb wel vol spanning zaten. Wat mij betreft, is dit jammer genoeg het minste boek dat Appel tot nu toe geschreven heeft.

De personages in ‘De kortste nacht’ willen maar niet tot leven komen. Normaal gesproken kan ik de personen uit een verhaal voor me zien en bewegen; bij dit verhaal lukte me dat niet. Dat zorgde ervoor dat ik maar weinig geboeid werd. Ik heb het verhaal uitgelezen, omdat ik toch benieuwd was naar de ontknoping maar ik had geen voldaan gevoel na afloop. Appel heeft wel zoals altijd wel een fijne schrijfstijl, maar je mist echt de spanning.

Auteur: René Appel
Titel: De kortste nacht
Genre: Thriller
Uitgeverij: Ambo Anthos
ISBN: 9789026329234
Aantal pagina's: 264

Zeg het met een kus!

Er wordt steeds minder échte post verstuurd. Dat lijkt vervangen te zijn door emails, sms'jes en appjes. Heel jammer in mijn ogen, maar met een steeds duurder wordende postzegel kan ik het me wel voorstellen. Het weerhoudt mij er niet van om kaarten te blijven versturen... onder meer via Postcrossing.

PostNL komt regelmatig op een vrij negatieve manier in het nieuws. Deze week kwam het bedrijf echter met een erg leuke actie in het nieuws: wie zijn of haar Valentijn met een kaartje wil verrassen, hoeft geen postzegel te plakken. Het is voldoende om een kus met lippenstift te zetten op de plek waar normaal een postzegel zit. Deze bijzondere 'postzegel' is geldig op kaarten die vandaag vóór 17:00 uur gepost zijn. Ze worden morgen op Valentijnsdag bezorgd.

De actie wordt enthousiast ontvangen en krijgt veel aandacht in het nieuws en op social media. Hoeveel kaarten zullen de postbezorgers morgen gaan bezorgen? Ik denk dat het erg leuk is om morgen post te bezorgen. Mijn Valentijn krijgt dit jaar een speciale envelop. En die van jullie?

Het begin is gemaakt...

Normaal gesproken ben ik elke week wel een dag in Dongen te vinden. Als ik daar dan ben, kijk ik altijd eventjes bij het nieuwbouwproject 'Polaris Dongen'. Tot nu toe is er nog niet heel veel gebeurd...

Afgelopen week lag ik met een griepje in bed, waardoor ik niet in Dongen ben geweest. En laat er nu net die week het eerste échte begin met de bouw gemaakt zijn!

Gelukkig heb ik fijne familie die daar in buurt woont en alles voor mij in de gaten houdt en op de foto zet. Dankzij deze foto's (en een bouwkundige in mijn vriendenkring) weet ik dat de bronnering inmiddels is gedaan en dat over niet al te lange tijd met de fundering kan worden begonnen.

Deze week ga ik zelf weer eens kijken hoe het ervoor staat... :)

Ilse Ruijters – De onderkant van sneeuw *****

Op een besneeuwde dag in januari rijdt Irene per ongeluk een peuter dood. Ze krijgt hiervoor een werkstraf van 240 uur. Irene probeert met veel pijn en moeite de draad weer op te pakken samen met haar man Marco en hun kinderen Hugo en Sanne. Ze verhuizen van de stad naar een dorp om een nieuwe start te maken.

Het verleden blijft Irene echter achtervolgen. Ze ontvangt een anonieme bedreiging, waarin ze te horen krijgt dat ze voor het einde van het jaar zal weten hoe het is om je dochter te verliezen. Irene doet er alles aan om Sanne te beschermen, maar hoe ver kun je gaan als moeder? Wie bedreigt Irene en probeert haar gek te maken? Of is ze zelf niet helemaal meer te vertrouwen na het fatale ongeluk?

‘De onderkant van sneeuw’ is het debuut van Ilse Ruijters. En wat heeft ze een geweldig debuut geschreven! Het is dat ik op een avond in dit boek begonnen ben en wel even moest gaan slapen, anders had ik het in één ruk uitgelezen. Nu heb ik dat in een avond en een ochtend gedaan. Het verhaal is spannend, boeiend en interessant tegelijkertijd. Je wilt het eigenlijk niet wegleggen, omdat je zo benieuwd bent hoe het verder gaat. Geweldig hoe de auteur zo’n debuut heeft afgeleverd.

De spanning in ‘De onderkant van sneeuw’ zit ‘m niet in het zoeken naar de dader van een moord, maar in twee andere zaken. Aan de ene kant ben je benieuwd wie de bedreiger van Irene is, en aan de andere kant wil je weten hoe Irene haar verleden een plekje geeft. Ze vindt dat ze met de werkstraf er te gemakkelijk vanaf is gekomen, en daardoor lijkt het haar maar niet te lukken om verder te gaan met haar leven. Deze innerlijke strijd die Irene bijna dagelijks voelt, is zeer overtuigend op papier gezet door Ruijters. Je kunt je voorstellen dat je deze strijd hebt als je hetzelfde hebt gemaakt. Daarnaast vraag je je als lezer af of Irene inderdaad een hogere straf had verdiend.

De hoofdstukken zijn kort, de schrijfwijze is vlot en de spanning is groot. Je blijft daardoor lezen en bedenkt zelf hoe het verhaal zal eindigen. De auteur geeft je meerdere opties wie de bedreiger kan zijn, waardoor je als lezer regelmatig wisselt wie het volgens jou is. De ontknoping is uiteindelijk zeer verrassend. Ik heb ontzettend genoten van ‘De onderkant van sneeuw’ en kijk vol verwachting uit naar een tweede boek van deze auteur.

Auteur: Ilse Ruijters

Titel: De onderkant van sneeuw

Genre: (Psychologische) thriller

Uitgeverij: The House of Books

ISBN: 9789048822072

Aantal pagina's: 303

Michiel de Ruyter

Nederland is in de Gouden Eeuw een zeer welvarend land en een grootmacht op zee. Na het overlijden van admiraal Maarten Tromp (Rutger Hauer) zoekt raadspensionaris Johan de Witt (Barry Atsma) een opvolger. Dat wordt Michiel de Ruyter (Frank Lammers) tot groot ongenoegen van Tromps zoon Cornelis (Hajo Bruins). De Ruyter behaalt grote successen als admiraal en weet met zijn vlaggenschip ‘De Zeven Provinciën’ de Engelsen te verslaan.

In de Republiek is ondertussen een interne machtsstrijd losgebroken tussen de Republikeinen, onder leiding van Johan en zijn broer Cornelis de Witt (Roeland Fernhout), en de Orangisten, onder leiding van Johan Kievit (Derek de Lint). Deze laatste groep wil het Stadhouderschap in ere herstellen en prins Willem III (Egbert-Jan Weeber) op de troon plaatsen. Hoe zal dit aflopen?

Nadat ik de indrukwekkende trailer van ‘Michiel de Ruyter’ had gezien, werd ik enorm benieuwd naar deze film. Zou de rest van de film ook indruk maken? Inmiddels kan ik deze vraag met ‘JA’ beantwoorden. ‘Michiel de Ruyter’ is een goede film met mooie en gave scènes.

De film begint met een zeeslag, waarbij admiraal Maarten Tromp overlijdt. Vlak voor hij sterft, fluistert hij Michiel de Ruyter een paar wijze woorden toe die later in het verhaal meer betekenis krijgen. Deze scène zet meteen de toon voor de film. Prachtig hoe deze zeeslag is verfilmd. Het komt echt bij je binnen en ziet er zeer indrukwekkend uit. Dat geldt ook voor de andere zeeslagen die voorbij komen.

Naast de geweldige scènes heeft de film ook een zeer goede cast. Frank Lammers in de rol van Michiel de Ruyter is erg overtuigend. Deze rol is hem absoluut op het lijf geschreven. Sanne Langelaar weet ook een indruk achter te laten in haar rol als vrouw van Michiel de Ruyter. Ze is geen treurende vrouw in afwachting of haar man weer thuis zal komen, maar ze is een sterke vrouw die er voor de kinderen is en die achter haar man en zijn daden staat.

Egbert-Jan Weeber in de rol van (homoseksuele?) prins is soms vrij grappig. Hij vindt ballet dansen vaak belangrijker dan een rol hebben in de Republiek. Weeber heeft zich goed ingeleefd in deze rol. Dat geldt ook voor de andere acteurs en actrices in de film. Het maakt de film compleet en wat mij betreft een absolute filmtip.

Graeme Simsion – Het Rosie Project *****

Professor Don Tillman is docent genetica aan de universiteit. Hij is heel intelligent, weet hoe hij een lekkere maaltijd op tafel moet zetten en benadert het leven heel rationeel. Zijn tijd is tot op de minuut nauwkeurig ingedeeld. Don heeft het syndroom van Asperger, maar hij is nog niet zo ver om dat toe te geven. Hij is gewoon anders dan de rest… en dat vindt hij niet per se iets negatiefs.

Don is wel eens op date geweest met een vrouw, maar verder dan een eerste date is hij nooit gekomen. Hij wil het ‘Echtgenote Probleem’ – zoals hij het zelf omschrijft – graag op een zo efficiënte wijze oplossen. Hij maakt een zestien pagina’s tellende vragenlijst en hoopt daarmee zijn perfecte partner te vinden.

Dan komt Rosie Jarman opeens in zijn leven. Ze is verre van perfect voor hem, maar ze is ook mooi en slim. Daarnaast zoekt ze haar biologische vader. En dat is een project waar Don haar graag mee wil helpen…

‘Het Rosie Project’ is een heerlijk en geweldig boek om te lezen. Je leest het verhaal vanuit Don Tillman en krijgt daarmee een kijkje in het hoofd van een autistische man. Het is leerzaam om te lezen op welke manier Don met bepaalde situaties omgaat, zoals het koken van maaltijden en het op date gaan. Ondanks (of misschien wel dankzij) al zijn eigenaardigheden en typische eigenschappen sluit je hem meteen vanaf het eerste hoofdstuk in je hart. Hij deed mij enigszins denken aan het personage Sheldon uit ‘The Big Bang Theory’. Het grootste verschil tussen de beide mannen is dat Don wel in staat is tot liefde en fysiek contact.

Het boek leest als trein, mede dankzij de leuke en toegankelijke schrijfstijl van Graeme Simsion, de humor die erin voorkomt en de relatief korte hoofdstukken. Er zitten een heleboel leuke scènes in het verhaal. Een stukje dat me is bijgebleven, is het volgende: “Een paar minuten later bedacht ik iets. ‘Verkopen ze hier ergens mannenshirts?’ Rosie begon te lachen. ‘Op Fifth Avenue, in New York? Misschien hebben we geluk.’ Ik bespeurde sarcasme, maar op een vriendelijke manier. We vonden een nieuw shirt in dezelfde stijl als dat van Claudia, in een gigantische winkel die Bloomingdale’s heette en die toevallig niet aan Fifth Avenue lag. We konden niet kiezen tussen twee opties, dus kochten we ze allebei. Mijn kledingkast zou uitpuilen!”

Simsion laat met ‘Het Rosie Project’ op een prachtige en humoristische wijze zien hoe twee totaal verschillende personen in eerste instantie ontzettend aan elkaar moeten wennen, maar elkaar uiteindelijk toch accepteren zoals ze zijn. Dit boek is een absolute aanrader om te lezen.

Auteur: Graeme Simsion
Titel: Het Rosie Project
Genre: Roman
Uitgeverij: Luitingh-Sijthoff
ISBN: 9789021015723
Aantal pagina's: 333

Een vraag per dag - overzicht januari

Vorige maand vertelde ik een nieuw project gevonden heb, namelijk het invullen van het boekje 'Een vraag per dag'. Uiteindelijk zal ik vijf jaar lang elke dag één vraag beantwoorden en levert dat een bijzonder dagboek op.

De eerste maand zit er alweer op. De tijd gaat soms echt sneller dan je denkt. Tot nu toe vind ik het erg leuk (én af en toe zelfs leerzaam). Het boekje heeft leuke en grappige vragen, maar er zitten ook wat serieuzere onderwerpen tussen. Aan de hand van afbeeldingen laat ik vier vragen van afgelopen maand zien... met uiteraard mijn antwoord erbij.

Vraag: Wat is je doel in het leven?

Mijn antwoord: Een doel in het leven? Lastig! Ik wil vooral gelukkig zijn en nog een heerlijk lang leven met Robert. Mijn doel voor dit jaar: 10 kilo afvallen!

Vraag: Welk liedje zit er in je hoofd?

Mijn antwoord: 'Take me to church' van Hozier

Vraag: Vandaag verloor je..................

Mijn antwoord: een potje 'Koehandel' van Robert (onze nieuwe verslaving)

Robert: 10900

Kim: 7380

Vraag: Welke chips lust je het liefst?

Mijn antwoord: Dat wisselt regelmatig; momenteel eet ik het liefste ribbelchips paprika.

Je hebt bij elke vraag vier regels om te antwoorden. Soms heb je daar net niet genoeg aan en soms is het meer dan genoeg. Ik probeer zoveel mogelijk alle regels te beschrijven, omdat ik dat er wel gezellig uit vind zien.

Bij sommige vragen weet je dat je antwoord elk jaar anders zal zijn, zoals de vraag van 8 januari. Ik verwacht niet dat ik elk jaar hetzelfde nummer in mijn hoofd zal hebben. Er zitten echter ook vragen tussen waarbij ik waarschijnlijk elk jaar hetzelfde antwoord zal geven. In januari is dat bijvoorbeeld de vraag 'Italiaans, Thais of Mexicaans... welke keuken heeft je voorkeur?' Nu heb ik Italiaans ingevuld en ik denk dat die keuken ook de komende jaren mijn voorkeur zal hebben. We zullen zien...

Gelezen boeken in januari

De bibliotheek riep aan het begin van dit jaar mensen op om meer te gaan lezen. Hun uitdaging voor iedereen: lees één boek per week. Laat je stimuleren en inspireren door anderen. Dat kan via Twitter, Facebook en Pinterest. In totaal lees je dan dit jaar 53 boeken.

Aan het begin van het jaar had ik nog niet veel zin om te lezen. Ik las wel elke dag wat, maar een stuk minder dan gebruikelijk was voor mij. Daarom leek het me een mooi doel om dit jaar 53 boeken te gaan lezen.

Inmiddels is de maand januari voorbij en heb ik het vele lezen weer teruggevonden. Ik heb afgelopen maand namelijk 13 boeken gelezen. De meeste boeken heb ik ook gerecenseerd op deze weblog. Ik laat nog wel via Twitter zien welke boeken ik gelezen heb met de hashtag #boekperweek, maar ik denk dat ik dit jaar uiteindelijk wel meer dan 53 boeken gelezen zal hebben.

Overzicht januari

01. Chantal van Gastel - Zoek het maar uit

02. J.D. Robb - Plechtig vermoord

03. Luisa Plaja - Gevaarlijk spel

04. Tineke Beishuizen - Schaduwtuin

05. Thea Stilton - De Prins van Atlantis

06. Marcha de Groof - Man o Man

07. Esther Kreukniet - En passant

08. Karin Fossum - De nacht van vier november

09. Claire Sandy - De taarten van Marie

10. Camilla Läckberg - Leeuwentemmer

11. Marcel de Jong - Coma

12. Karin Belt - De midlifeclub

13. Michael Pilarczyk - Dansen in de hemel

Michael Pilarczyk – Dansen in de hemel ***

Mishka Kamadev groeit op met een Poolse vader en een Nederlandse moeder. Hij is dol op zijn buurmeisje Lotte op wie hij verliefd wordt. Hij heeft weinig interesse in leren; het liefste draait hij plaatjes. Hij droomt ervan om DJ te worden en heel veel geld te verdienen. Mishka koopt van zijn eerste spaargeld een DJ-set en doet er daarna alles om door te breken.

Die doorbraak komt er en Mishka zit al gauw in de wereld van geld, vrouwen en feestjes. Op één van die feestjes leert hij Lisa di Angelo kennen. Het is liefde op het eerste gezicht. Met haar wil Mishka oud worden, ondanks haar leeftijd (ze is iets ouder) en haar ziekte (Cystic Fibrosis). Lisa ziet Mishka ook zitten en al vrij snel trouwen ze met elkaar.

Hoeveel oog Mishka voor muziek heeft, zo weinig heeft hij dat voor financiën. Het gevolg is dat hij een aantal keer zijn zuurverdiende centen verliest. Ook het leven met Lisa is moeilijker dan het voor de buitenwereld lijkt. Lisa’s ziekte is zwaarder en heftiger dan Mishka had verwacht. Hij weet niet altijd even goed hoe hij hiermee om moet gaan en neemt daardoor soms de verkeerde beslissingen.

‘Dansen in de hemel’ bestaat uit twee delen. In het eerste deel leren we Mishka kennen. Michael Pilarczyk heeft een aangename schrijfstijl en vertelt onder meer over de jeugd van Mishka, over zijn ontmoeting met Lotte en daarna met Lisa en over zijn doorbraak als DJ. Mishka deed me met zijn doen en laat denken aan Djon, de hoofdpersoon uit ‘Weg van Lila’.

In dit eerste deel had ik wat moeite om goed in het verhaal te komen. Het eerste hoofdstuk roept vragen op, maar nodigde niet uit om meteen door te blijven lezen in het boek. Dat gevoel hield ik eigenlijk het gehele eerste deel vast. Aan de ene kant snap je dat Mishka het lastig vindt om met Lisa’s ziekte om te gaan; aan de andere kant gun je Lisa veel meer dan ze af en toe van Mishka krijgt.

Gelukkig is het tweede deel een stuk beter. Zonder iets weg te geven van het verhaal zorgt een bepaalde gebeurtenis ervoor dat Mishka verandert, in positieve zin. Dit deel is heftiger en emotioneler dan het eerste. Tijdens het lezen van deze hoofdstukken kon ik het boek niet wegleggen en wilde ik graag weten hoe het af zou lopen. Jammer dat dit niveau niet in het gehele boek zat.

Pilarczyk heeft met ‘Dansen in de hemel’ een aardig debuut geschreven met een prachtig einde. Het boek laat zien hoe heftig liefde kan zijn en wat dat tot gevolgen heeft.

Auteur: Michael Pilarczyk
Titel: Dansen in de hemel
Genre: Roman
Uitgeverij: Invictus
ISBN: 9789079679201
Aantal pagina's: 248

Karin Belt – De Midlifeclub ***

Femke is getrouwd met Rutger. Samen hebben ze drie kinderen: Harm, Ruben en Thirsa. Femke is een zorgzame moeder en een praktische echtgenote. Hiermee worden haar dagen als vanzelf gevuld. Ze is niet meer de zelfverzekerde vrouw van vroeger en leidt niet het leven waarvan ze ooit droomde. Tegenwoordig loopt ze het liefste in joggingbroeken rond en probeert ze niet teveel op de voorgrond te treden.

Dan ontmoet Femke drie interessante en kleurrijke vrouwen: Alies, Demi en Loubna. Zij gaan elk jaar twee weken naar Frankrijk om even helemaal weg te zijn van hun dagelijkse leventje. Femke besluit mee te gaan en hoopt haar “oude ik” terug te vinden. Langzamerhand ontdekt Femke dat ze de plaats van vriendin nummer vier (Hazel) inneemt. Wie was deze vrouw? En hoe kan het dat zij spoorloos is verdwenen? Femke zoekt naar antwoorden, maar daar is niet iedereen even blij mee.

Je leest het verhaal van ‘De Midlifeclub’ vanuit de ik-persoon Femke. Daardoor leer je haar en haar frustraties goed kennen. Ze is een huisvrouw die veel meer wil in het leven, maar niet zo goed weet hoe ze dat voor elkaar moet krijgen… totdat ze haar drie buurtgenoten leert kennen. Door het ontbreken van een alwetende verteller blijven de andere personages ietwat raadselachtig; je weet net zoveel over hen als hoofdpersonage Femke. Dat geeft het boek wat extra spanning.

Karin Belt heeft een prettige schrijfstijl. Ze gebruikt korte hoofdstukken en gemakkelijk taalgebruik, waardoor de vaart in het boek blijft. De uitwerking van de ontknoping gaat helaas iets te snel en te vluchtig en komt niet helemaal geloofwaardig over. Dat is jammer, want de rest van het boek zit prima in elkaar.

Al met al heeft Belt met ‘De Midlifeclub’ een aardig debuut geschreven. Het is mooi hoe ze het genre roman wat extra’s heeft gegeven door er spanningselementen aan toe te voegen.

Auteur: Karin Belt
Titel: De Midlifeclub
Genre: Roman
Uitgeverij: Artemis & Co
ISBN: 9789047204350
Aantal pagina's: 318