Een berichtje aan mijn vader

 Lieve papa,

Vier jaar geleden schreef jij iets heel bijzonders aan ons ongeboren zoontje. Dat was meteen het meest dierbare dat ik tijdens de kraamperiode hebt ontvangen. Die brief heb ik inmiddels meerdere keren gelezen, telkens weer met tranen in mijn ogen en vaak met de gedachte dat het zo oneerlijk is dat jij er niet meer bent.

Ik probeer niet alleen aan de verdrietige zaken te denken als ik aan je denk, papa, ook al is dat in deze periode lastig. Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat jij er niet meer bent. Komt dat door de geboorte van ons dochtertje, waarvan jij niet weet dat ze er is? Komt het omdat ik in ons zoontje af en toe iets herken van jou? Komt het omdat ons zoontje het af en toe ineens over zijn opa's heeft en er dan telkens bij zegt dat zijn opa's dood zijn en niet meer komen he? Ik weet het niet...

Ik merk wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben deze periode... en dat degene die het dichtste bij me staan dat helaas het beste merken. Ik ben er niet altijd helemaal bij met mijn gedachten, ik moet op de meest vreemde momenten ineens huilen, ik schiet onverwachts uit mijn slof... Het hoort bij het rouwproces en voor mij vooral bij deze periode. Gelukkig nemen jouw schoonzoon en jouw kleinzoon het me niet kwalijk dat ik nu niet helemaal mezelf ben en is jouw kleindochter nog te klein om er echt iets van te merken. Jouw lieve kleinzoon geeft me extra kusjes en jouw lieve kleindochter wil wat meer bij me liggen. Heel lief!

Ik denk niet alleen terug aan jouw laatste week bij ons, maar ik denk ook terug aan momenten van vroeger. Even met jou mee naar je school, waar ik altijd een snoepje uit de automaat mocht kiezen. Samen naar de Makro, waar ik mijn ogen uitkeek bij met name het eten en drinken. Lekker op de bank een aflevering van Baantjer of Wie is de Mol? kijken. Of gewoon samen zitten lezen... jij in de krant en ik in een leesboek.

Je leert op de een of andere manier leven met het verdriet, maar dat maakt het gemis dat jij er niet meer bent niet altijd minder. De scherpe randjes van het gemis gaan eraf, maar jij zal altijd in mijn hart en in mijn gedachten zitten. Zoals ik ooit in een gedicht las: "Toen jij stierf, stierf een stukje van me met je mee!"

Ik houd me eraan vast, papa, dat je samen met mijn schoonvader ergens een kopje koffie drinkt en ons in de gaten houdt. Heb je gezien hoe dol je kleinzoon op worstenbroodjes is? En hoe hij graag met jouw hamer gaat timmeren? Heb je er toch iets van meegekregen dat je een vijfde kleinkind hebt gekregen? En hoe rap je kleindochter in haar doen en laten is? Hoezo gaat mijn baby van zes maanden al proberen te tijgeren? Daarin lijkt ze niet op haar moeder he?!

Papa... ik hou van je en ik mis je. Ik doe mijn best met alles, maar deze week gaat het even niet zo lekker. Dag papa!