Amy

Op 23 juli 2011 overleed Amy Winehouse aan een alcoholvergiftiging. Ze was toen 27 jaar. Nu - ruim vier jaar later - is er een Britse biografische documentaire over haar leven verschenen. Deze film is geregisseerd door Asif Kapadia en bestaat uit beelden en fragmenten van honderden interviews met familie, vrienden en collega’s.

Afgelopen zaterdag ben ik met Robert en Elise naar 'Amy' geweest in De Verkadefabriek. We zaten in een kleine zaal, waar relaxte banken stonden (in plaats van de "standaard-bioscoopstoelen"). Voorafgaand aan de film hoorde je hier en daar nog wat gefluister, maar toen de film eenmaal begonnen was bleef het stil. Het was een zeer indrukwekkende film.

Je ziet hoe Amy Winehouse al op jonge leeftijd (16 jaar) ontdekt wordt als jazz-artieste en uiteindelijk uitgroeit tot een wereldberoemde artieste, die veel te vroeg gestorven is. De hele film door denk je "wat als...". Bijvoorbeeld: "wat als haar ouders niet waren gescheiden en haar vader wel veel in beeld was geweest, hoe zou haar leven er dan uit hebben gezien?" Of: "wat als ze Blake nooit ontmoet had, zou ze dan geen drugs zijn gaan gebruiken?" Je weet de antwoorden niet op deze vragen, maar je bent er door deze film wel mee bezig.

De documentaire 'Amy' laat je niet zomaar los als -ie afgelopen is. Het houdt je nog wel even bezig, ook als je de filmzaal alweer uitgelopen bent.

Paper towns

"Margo was altijd al gek op mysteries. En bij alles wat daarna kwam, kon ik me nooit aan de gedachte onttrekken dat ze misschien wel zo van mysteries hield dat ze er zelf één werd."

Als Quentin (Q) en Margo negen jaar oud zijn, vinden ze in het park een dode man. Margo is meteen nieuwsgierig naar de omstandigheden waarom de man dood is en ze gaat op onderzoek uit. Ze vraagt Q mee, maar hij wil liever niet in de problemen komen. Vanaf dat moment gaan hun levens verschillende kanten op.

Negen jaar later klimt Margo door het raam Q's kamer binnen en ze neemt hem mee op een onvergetelijk, nachtelijk avontuur. De volgende dag is ze verdwenen. Maar niet zonder aanwijzingen voor Q achter te laten waar ze is gebleven.

Q is stiekem altijd verliefd gebleven op Margo en hij besluit naar haar op zoek te gaan, samen met zijn beste vrienden Ben en Radar en met Lacey, de beste vriendin van Margo. Maar wil Margo wel gevonden worden?

Sinds het internationale succes van 'The Fault in our stars' is John Green niet meer weg te denken uit de boekenwereld én van het witte doek. Zowel de boek als de film waren namelijk een grandioos succes. Een nieuwe verfilming van één van zijn boeken kon natuurlijk niet uitblijven. Dat werd 'Paper towns'.

'Paper towns' is een prachtige film geworden. Green gebruikt in zijn boeken mooie, haast poëtische zinnen en omgevingen, die heel goed te vertalen zijn naar het witte doek. De hoofdrollen worden uitstekend vertolkt door Nat Wolff (Quentin) en Cara Delevingne (Margot). Dat geldt ook voor de acteurs die de vrienden van Q spelen: Ben (Austin Abrams) en Radar (Justice Smith). De film bevat humoristische en mooie scènes.

Net zoals in het boek valt de ontknoping helaas ietwat tegen. Het past prima zoals het bij het boek hoort, maar dat vond ik in het boek al een minpuntje... Al met al zou ik deze film zeker aanraden om te gaan kijken.

Binnenstebuiten

‘Binnenstebuiten’ (met als originele titel ‘Inside out’) speelt zich af in het hoofd van het meisje Riley. Aan het begin van de film wordt zij geboren en zit Plezier in haar hoofd. Vrij kort daarna volgen Verdriet, Angst, Afkeer en Woede. Hiermee zijn alle emoties compleet.

De vijf emoties worden door vijf verschillende en leuke poppetjes vertegenwoordigd. Zij sturen Riley aan en proberen ervoor te zorgen dat ze een zo gelukkig en leuk mogelijk leven heeft. Alhoewel Verdriet daar meestal anders over denkt… Alle herinneringen van Riley worden opgeslagen als gekleurde knikkers. Er zijn vijf soorten kleuren die elk corresponderen met een emotie.

Als Riley’s ouders besluiten om van Minnesota naar San Francisco te verhuizen, is Riley van slag. Dat wordt verergerd als haar spullen maar niet aankomen in het nieuwe huis en ze op de eerste schooldag in tranen uitbarst. Plezier doet er alles aan om ervoor te zorgen dat Riley weer gelukkig wordt. Maar dat wordt lastig wanneer zij en Verdriet uit het hoofdkwartier worden gezogen. Dan hebben de overige drie emoties het ineens voor het zeggen. Als dat maar goed gaat…

Samen met mijn nichtjes Isa (9 jaar) en Eva (7 jaar) ben ik afgelopen maandag naar ‘Binnenstebuiten’ geweest. We hebben er alle drie van genoten. De film bevat humor, snelheid en heel veel kleur. Het is een leuke film voor zowel kinderen als volwassenen. Mede omdat de makers ook grappen voor de volwassenen erin hebben verwerkt. Hier en daar pink je zelfs een traantje weg.

Voorafgaand aan de film is er een kort filmpje, getiteld ‘Lava’. Het gaat over een verliefde vulkaan die een mooi lied zingt en op zoek is naar zijn zielsverwant. Dit filmpje brengt je meteen in de goede stemming voor ‘Binnenstebuiten’.

Rendez-vous

De verfilming van een boek kan twee kanten opgaan: het verhaal wordt verfilmd zoals jij het (gedeeltelijk) voor ogen had of het is helemaal anders geworden dan jij in je hoofd had tijdens het lezen. Ik heb er een soort haat/liefde-verhouding mee. Aan de ene kant vind ik het gaaf als een boek waar ik enthousiast over was het witte doek haalt. Maar aan de andere kant valt het meestal tegen en blijkt dat het boek beter was. Het neemt overigens niet weg dat ik toch regelmatig naar een boekverfilming ga.

Wat vond ik het gaaf toen bekend werd dat ‘Rendez-vous’ van Esther Verhoef verfilmd zou worden. Een erg goed en spannend boek van één van mijn favoriete auteurs. Hoe zou dat er op het witte doek uit komen te zien? Daar was ik erg nieuwsgierig naar. Zeker nadat de cast bekend werd gemaakt: Loes Haverkort (als Simone), Mark van Eeuwen (als Eric) en Peter Paul Muller (als Peter). De rol van de Franse bouwvakker Michel zou door een Franse acteur vertolkt worden: Pierre Boulanger.

4 juni jongstleden ging de film in première. Afgelopen zaterdag ben ik met Robert naar deze film geweest. Ik had expres het boek niet herlezen, omdat de film dan meestal bij voorbaat al tegenvalt. Nu had ik het verhaal niet tot in de details in mijn hoofd.

De film start met een flashforward, waardoor je als kijker al een vermoeden krijgt welke kant het verhaal opgaat. Wat mij betreft, hadden ze deze scène achterwege kunnen laten. Dat had de spanning wat meer in de film gehouden. De daaropvolgende scène vond ik persoonlijk beter passen als beginscène: moeder Simone, vader Eric en hun twee kinderen zitten in de auto op weg naar hun nieuwe huis in Frankrijk en zingen gezellig mee met een Franstalig liedje.

De acteurs en actrices zetten hun rollen wel vrij overtuigend neer. Eric (Van Eeuwen) gaat helemaal op in de verbouwing en vergeet daardoor aandacht aan zijn gezin te besteden. Simone (Haverkort)is gevoelig voor aandacht en gaat gretig in op de avances van Michel (Boulanger). Iets te gemakkelijk laat ze zich door hem verleiden en lijkt ze te vergeten dat ze getrouwd is en moeder is van twee kinderen. Ze laat haar zus Lian (Jennifer Hoffman) wel erg gemakkelijk de zorg voor haar kinderen op zich nemen. Als Michel op het witte doek ziet, snap je wel waarom ze zich aangetrokken voelt tot hem ;-). Peter (Muller) is de ultieme ‘foute’ makelaar, die weet wat hij wil en daar vrijwel alles voor over heeft.

De film wijkt hier en daar af van het boek, maar dat was te verwachten. ‘Rendez-vous’ is een aardige film, die de moeite waard is om te zien. De spannende ontknoping waar naartoe gewerkt wordt vanaf de eerste flashforward, valt alleen wat tegen. Het einde komt wat afgeraffeld over. Dat is jammer, want daar hadden de regisseur en scriptschrijver volgens mij wel wat meer van kunnen maken.

American Sniper

US Navy Seal Chris Kyle  gaat naar Irak met één missie in zijn hoofd: hij wil zijn wapenbroeders beschermen. Met zijn vaste hand redt hij heel veel levens op het slagveld. Doordat hierover verhalen de ronde doen, krijgt hij de bijnaam ‘Legend’.  Ook de vijand ontdekt wie Chris is, waardoor hij het doelwit van de rebellen wordt. Er wordt zelfs een prijs op zijn hoofd gezet.

In totaal gaat Chris vier keer op missie naar Irak. Dat is keer op keer gevaarlijk… en zijn vrouw en kinderen hebben het er moeilijk mee. Chris wordt hét levende symbool van het SEAL-motto: laat nooit iemand achter! Thuis ontdekt hij echter dat hij de oorlog niet zomaar achter zich kan laten. Loopt dat allemaal wel goed af voor hem en zijn gezin?

Chris Kyle is de dodelijkste scherpschutter uit de geschiedenis van het Amerikaanse leger. Volgens eigen zeggen heeft hij 160 mensen gedood. Over zijn carrière als scherpschutter heeft hij een boek geschreven, dat een bestseller is geworden. De film ‘American Sniper’ is gebaseerd op dit boek. Helaas heeft Chris niet meer mee kunnen maken dat zijn boek verfilmd werd.

Bradley Cooper vertolkt de rol van Chris Kyle. Dat doet hij met veel overtuiging en geloofwaardigheid. Ik ken deze acteur vooral uit (romantische) komedies. Hij laat in deze film zien dat hij ook de serieuze rollen aan kan.

De film legt de nadruk op hoe de missies van Chris in Irak vergaan: hoe gaat hij om met de moeilijke keuzes die hij moet maken? Hoe gaat hij om met verlies? Af en toe is Chris terug bij zijn vrouw en kinderen. Dan is te zien dat hij het moeilijk heeft en worstelt met wat hij op zijn missies heeft meegemaakt, maar dat wordt niet heel erg uitgediept. Ik had daar graag wat meer over willen zien.

Dat neemt overigens niet weg dat ‘American Sniper’ een goede en heftige film is. Ook het einde maakt indruk. Ineens is het aflopen… net zo plotseling als het leven van Chris Kyle - in het echt - is afgelopen. Wat rest, is een aftiteling zonder muziek.  Een zeer indrukwekkende stilte!

Michiel de Ruyter

Nederland is in de Gouden Eeuw een zeer welvarend land en een grootmacht op zee. Na het overlijden van admiraal Maarten Tromp (Rutger Hauer) zoekt raadspensionaris Johan de Witt (Barry Atsma) een opvolger. Dat wordt Michiel de Ruyter (Frank Lammers) tot groot ongenoegen van Tromps zoon Cornelis (Hajo Bruins). De Ruyter behaalt grote successen als admiraal en weet met zijn vlaggenschip ‘De Zeven Provinciën’ de Engelsen te verslaan.

In de Republiek is ondertussen een interne machtsstrijd losgebroken tussen de Republikeinen, onder leiding van Johan en zijn broer Cornelis de Witt (Roeland Fernhout), en de Orangisten, onder leiding van Johan Kievit (Derek de Lint). Deze laatste groep wil het Stadhouderschap in ere herstellen en prins Willem III (Egbert-Jan Weeber) op de troon plaatsen. Hoe zal dit aflopen?

Nadat ik de indrukwekkende trailer van ‘Michiel de Ruyter’ had gezien, werd ik enorm benieuwd naar deze film. Zou de rest van de film ook indruk maken? Inmiddels kan ik deze vraag met ‘JA’ beantwoorden. ‘Michiel de Ruyter’ is een goede film met mooie en gave scènes.

De film begint met een zeeslag, waarbij admiraal Maarten Tromp overlijdt. Vlak voor hij sterft, fluistert hij Michiel de Ruyter een paar wijze woorden toe die later in het verhaal meer betekenis krijgen. Deze scène zet meteen de toon voor de film. Prachtig hoe deze zeeslag is verfilmd. Het komt echt bij je binnen en ziet er zeer indrukwekkend uit. Dat geldt ook voor de andere zeeslagen die voorbij komen.

Naast de geweldige scènes heeft de film ook een zeer goede cast. Frank Lammers in de rol van Michiel de Ruyter is erg overtuigend. Deze rol is hem absoluut op het lijf geschreven. Sanne Langelaar weet ook een indruk achter te laten in haar rol als vrouw van Michiel de Ruyter. Ze is geen treurende vrouw in afwachting of haar man weer thuis zal komen, maar ze is een sterke vrouw die er voor de kinderen is en die achter haar man en zijn daden staat.

Egbert-Jan Weeber in de rol van (homoseksuele?) prins is soms vrij grappig. Hij vindt ballet dansen vaak belangrijker dan een rol hebben in de Republiek. Weeber heeft zich goed ingeleefd in deze rol. Dat geldt ook voor de andere acteurs en actrices in de film. Het maakt de film compleet en wat mij betreft een absolute filmtip.

Pijnstillers

Carry Slee was vroeger mijn favoriete schrijfster. Ik las al haar boeken... en de meesten wel meer dan één keer. 'Spijt' en 'Pijnstillers' vond ik haar mooiste en indrukwekkendst boeken. Ik kende ze bijna uit mijn hoofd. Laatst heb ik beide boeken herlezen... en ik ken ze nog steeds bijna helemaal uit mijn hoofd :-).

Vanaf het moment dat er boeken van Carry Slee verfilmd werden, hoopte ik dat 'Spijt' en 'Pijnstillers' ook in de bioscoop zouden komen. Vorig jaar was 'Spijt' te zien. Dit boek is geweldig verfilmd, vind ik. Met tranen in mijn ogen heb ik deze film gekeken.

Vlak daarna werd bekend dat 'Pijnstillers' de volgende verfilming werd. Afgelopen donderdag heb ik deze film in de bioscoop gezien. Kennen jullie het verhaal van 'Pijnstillers'? Casper (15 jaar) woont alleen met zijn moeder. Zijn vader kent hij niet. In zijn vrije tijd speelt hij graag piano. Hij is door het dolle heen als hij in het jeugdorkest mag spelen. Maar dan wordt er kanker bij zijn moeder geconstateerd. Casper is bang dat hij alleen achterblijft. Hij besluit op zoek te gaan naar zijn vader...

De hoofdrollen in 'Pijnstillers' zijn voor Gijs Blom (in de rol van Casper), Birgit Schuurman (in de rol van Marit, de moeder van Casper) en Raymond Thiry (in de rol van Robert van Laren, de vader van Casper). Ze spelen alledrie hun rol goed en met overtuiging. Toch raakte de film me niet helemaal. Ik miste bepaalde details uit het boek in de film. Ik weet dat een film een deel van het boek is, maar ik vond het jammer dat de rol van Caspers vader anders was dan in het boek. Hoe Casper zijn vader ontmoet en uiteindelijk een band met hem krijgt, was een van mijn favoriete passages uit het boek. Misschien dat de film daardoor wat tegenviel voor me.

'Pijnstillers' is een mooie film, zeker als je het boek niet kent. Robert heeft het boek niet gelezen en vond het een goede film. Na afloop ging ik niet helemaal met een voldaan gevoel naar huis. Naar mijn mening had er meer in gezeten...

Hartenstraat

De film 'Hartenstraat' speelt zich af in de Negen Straatjes in Amsterdam. In dit dorpje in de stad lijkt iedereen op zoek naar liefde. Zoals de onverbeterlijke rokkenjager Bas (Tygo Gernandt), de senioren Bep (Kitty Courbois) en Aart (Frits Lambrechts) en het gesettelde stel Rein (Egbert Jan Weeber) en Jacob (Sieger Sloot). 

De enige die niet op zoek is naar liefde, is Daan (Marwan Kenzari). Hij woont hier met zijn dochter Saar (Nadia Koetje) in de Hartenstraat, waar hij zijn een eigen zaak als traiteur heeft. Dan verschijnt Katje (Bracha van Doesburgh) in zijn leven. De knappe modeontwerpster opent naast zijn winkel in de Hartenstraat een hippe modezaak. De twee mogen elkaar absoluut niet.

Op aanraden van zijn vriend Bas meldt Daan zich aan op een datingsite. Na wat bizarre en bijzondere dates - waaronder met Mara (Georgina Verbaan) - lijkt Daan zijn ideale vrouw gevonden te hebben. Blijft het alleen bij online praten of komt er ook een daadwerkelijke ontmoeting?

'Hartenstraat' is een heerlijke en romantische feelgood komedie. Het is de eerste de film van Sanne Vogel, die een heleboel bekende Nederlanders in deze film voorbij laat komen. Niet alleen in de grotere rollen, maar ook in de figurantenrollen zoals te zien is tijdens de officiële opening van de modezaak van Katje. Dat doet verder niets af aan de film. Het is juist erg leuk om de bekende mensen ertussenuit te zoeken.

Het verhaal van 'Hartenstraat' is redelijk voorspelbaar. Toch zitten er een aantal verrassende wendingen in de film, zoals het karakter Mara. Wat heeft Georgina Verbaan deze rol leuk neergezet. Ook zien we Jan Kooijman in een geheel andere hoedanigheid dan we tot nu toe van hem gewend zijn. Nadia Koetje in de rol van Saar is trouwens ontzettend schattig. Ze zet haar rol als dochter van Daan overtuigend neer.

'Hartenstraat' is gewoon een heerlijke vrouwenfilm met een goede cast en een zeer goede muziekkeuze. Absoluut een filmtip voor mensen die van dit soort films houden!

Delivery man

David Wozniak (Vince Vaughn) werkt samen met mijn broers in het bedrijf van hun vader; hij brengt het vlees van de slagerij rond. Hij heeft een vriendin Emma (Cobie Smulders), die net zwanger is. Zij hebben niet de meest standaardrelatie, maar nu Emma zwanger is wil David zijn leven helemaal op de rit krijgen. Hij wil aan zijn vriendin laten zien dat hij een goede vader zal zijn.

Op een dag komt David erachter dat zijn gedoneerde sperma heel vaak is gebruikt door de kliniek waar hij twintig jaar geleden is geweest. Hij blijkt de biologische vader van 533 kinderen te zijn. 142 daarvan willen hem leren kennen. Nadat hij van de eerste schok is bekomen, moet hij erachter zien te komen wat hij wil. Heeft hij eindelijk een doel in zijn leven gevonden?

'Delivery man' is een remake van de film 'Starbuck' uit 2011. Beide films zijn geregisseerd door Ken Scott. Wat ik over 'Starbuck' heb gelezen, was vrij positief. Geen idee waarom deze film in een nieuw jasje is gestoken. Ik kan je wel vertellen dat 'Delivery man' een leuke film is. Het is een heerlijke "feel good"-film, waarin de hoofdpersoon erachter komt dat hij de biologische vader is van een heleboel verschillende kinderen en dat deze jongens en meisjes het een stuk verder hebben geschopt op hun jonge leeftijd dan hij.

Het einde van de film zal voor de meeste mensen - met name mannen - te zoetsappig zijn, maar ik vond het mooi. Het zorgt ervoor dat het plaatje helemaal compleet is.

Last Vegas

Robert en ik dachten afgelopen zaterdagavond gezellig naar de bioscoop te gaan om de film 'Last Vegas' te gaan kijken. Na het eten vertrokken we naar Tilburg. Eenmaal bij de Euroscoop aangekomen, bleek het al erg druk te zijn om de parkeergarage binnen te komen. Nadat we een parkeerplekje hadden gevonden, wilden we kaartjes voor de film kopen. Wat bleek... de film was al uitverkocht. Net als bijna elke andere film die om 19:30 uur draaide. Oeps! Daar hadden we geen rekening mee gehouden.

We besloten om de dag erop te gaan. Dit keer waren we beter voorbereid. We hadden al kaartjes gekocht en we waren drie kwartier voor de film begon al bij de parkeergarage. Deze keer was er nog ruim voldoende plek. Maar ook op zondagmiddag had de Euroscoop geen klagen qua omzet. Er stond een lange rij om naar binnen te gaan en vrijwel alle films waren weer uitverkocht.

'Last Vegas' vertelt het verhaal van de vier vrienden Paddy (Robert De Niro), Billy (Michael Douglas), Sam (Kevin Kline) en Archie (Morgan Freeman). Al sinds hun kindertijd zijn ze bevriend met elkaar. Ze noemden zichzelf zelfs "The Flatbush Four". Inmiddels zijn de mannen in de zeventig en wonen ze elk in een ander deel van Amerika. Paddy treurt over het verlies van zijn vrouw; Sam is gelukkig getrouwd maar zit wel volledig onder de plak; Archie is gescheiden en woont bij zijn zoon die hem als een klein kind behandelt; en Billy wil gaan trouwen met zijn 31-jarige vriendin. De drie vrienden besluiten Billy een vrijgezellenfeest te geven in Las Vegas. Daar willen ze - allemaal om hun eigen redenen - nog een keer knallen... voor het te laat is.

Zet Robert De Niro, Michael Douglas, Kevin Kline en Morgan Freeman samen in een film en je hebt gegarandeerd succes. Deze vier acteurs hebben hun sporen al lang en breed verdiend. In 'Last Vegas' laten ze zien dat ze het acteren nog lang niet verleerd zijn. Met zijn vieren maken ze er een erg leuke film van, met hier en daar een klein spoortje drama. Voor een middagje of avondje lachen zit je goed bij deze film.

In deze film mag overigens de rol van Mary Steenburgen als Diana niet vergeten worden. Diana is een zangeres in een van de hotels van Last Vegas. De heren vallen als een blok voor haar uiterlijk en haar stem. De eerste ontmoeting met haar is prachtig om te zien!

Concluderend is 'Last Vegas' een grappige film met een geweldige cast. Mocht je nog op zoek zijn naar een leuke film in de bioscoop, dan zou ik je deze aanraden.

Saving Mr. Banks

De dochters van Walt Disney (Tom Hanks) waren dol op de Mary Poppins-boeken van P.L. Travers (Emma Thompson). Ze smeekten hem om deze boeken te verfilmen. Walt beloofde zijn dochters dat, zonder te weten wat voor lange strijd het zou worden om dat voor elkaar te krijgen.

Al twintig jaar is Walt bezig om de filmrechten van Mary Poppins in handen te krijgen. Pamela Travers is echter niet zomaar van plan om haar geliefde karakter weg te geven en kwijt te raken aan een of andere Hollywoodmachine. Als ze echter in geldnood komt, wordt ze enigszins verplicht om naar Los Angelos af te reizen en naar de plannen van Walt en co. te gaan luisteren. Walt zet samen met de gebroeders Sherman alles op alles om Mrs. Travers over te halen. Maar ze blijft kribbig en koppig...

In de film 'Saving Mr. Banks' wordt al vrij snel duidelijk dat Walt Disney en Pamela Travers dag en nacht van elkaar verschillen. Walt wordt graag met zijn voornaam aangesproken; Mrs. Travers absoluut niet. Walt houdt van de zon en de vrolijkheid van zijn park; Mrs. Travers juist van het regenachtige klimaat in Engeland en de rust. Het wordt daardoor een enorme opgave voor Walt om Mrs. Travers te overtuigen om de filmrechten af te staan.

Tom Hanks en Emma Thompson zetten hun rollen voortreffelijk neer. Je leeft met het karakter van Hanks mee als blijkt dat het karakter van Thompson een zure, nare vrouw is. Andersom leef je ook met haar mee als je haar beter leert kennen door de verschillende flashbacks. Hierdoor leer je langzaam de oorsprong van Mary Poppins en welk jeugdtrauma Mrs. Travers heeft opgelopen, mede door haar vader (Colin Farrell). Je vraagt je wel af hoe een vrolijk en fantasierijk meisje later zo'n nare vrouw is geworden. Op die vraag krijg je geen antwoord in de film.

Uiteindelijk gaat Mrs. Travers uiteraard akkoord met de verfilming van haar geliefde karakter. Dat is geen verrassing, aangezien het volgend jaar alweer 50 jaar geleden is dat het boek op het witte doek verscheen. De film laat wel achterwege dat de auteur uiteindelijk niet tevreden was met de verfilming, waardoor haar andere boeken nooit zijn verfilmd. Maar ja, of dat nu heel storend is... voor mij niet in ieder geval.

'Saving Mr. Banks' is een film met een lach en een traan geworden, die je extra herkenning zal geven als je de film 'Mary Poppins' al gezien hebt. Maar ook zonder die voorkennis is het een film geworden om van te genieten. Een tip voor als je 'm gaat kijken: blijf nog even zitten tijdens de aftiteling voor een leuk extraatje.

The Hunger Games: Catching fire

De Amerikaanse auteur Suzanne Collins bracht in 2009 'De Hongerspelen: Vlammen' (origineel: 'The Hunger Games: Catching fire') uit. Het was het tweede deel uit de succesvolle Hongerspelentrilogie. In het voorjaar van 2012 verscheen de verfilming van het eerste boek. Afgelopen woensdag ging de film van het tweede boek in première.

Katniss Everdeen (Jennifer Lawrence) en Peeta Mellark (Josh Hutcherson) hebben samen de 74e editie van De Hongerspelen overleefd. Nu zijn de rest van hun leven veilig, toch? Ze maken een overwinningstocht langs alle districten in Panem. Dan blijkt dat de mensen Katniss als symbool van hoop zien. Men komt in opstand tegen president Snow. Daar is hij allesbehalve blij mee.

De 75e editie van De Hongerspelen belooft een zeer speciale te worden. Elk 25 jaar vindt er namelijk een Kwartskwelling plaats. President Snow besluit om de mannelijke en vrouwelijke tributen uit de winnaars te kiezen. Katniss weet meteen wat dit betekent: zij moet terug de arena in omdat zij de enige winnares uit district 12 is. Wie gaat er met haar mee: Peeta of Haymitch (Woody Harrelson)? En wie zal de ultieme winnaar van De Hongerspelen zijn? Het wordt een strijd als nooit tevoren...

Net zoals bij het eerste deel zit je bij 'Catching Fire' meteen helemaal in de film. Het verhaal gaat verder waar de eerste film (en het eerste boek zijn geëindigd): net na de overwinning van Katniss en Peeta. Beide rollen worden wederom vol overtuiging neergezet door Jennifer Lawrence en Josh Hutcherson.

In het boek heeft de auteur meer tijd (en dus meer bladzijden) nodig om zaken uit te leggen. Omgevingen dienen omschreven te worden, andere oud-winnaars hebben een beschrijving nodig en alle actiemomenten worden tot in detail verteld. Het voordeel van de film is dat je dit allemaal kan laten zien, waardoor er daarvoor minder tekst nodig is en er meer actie kan worden getoond. Je zult het niet vaak van mij horen, maar in dit geval vind ik de films beter en spannender dan de boeken.

Het eerste deel van de film draait om de overwinningstocht en de verstrekkende gevolgen daarvan. Hoe gaan Katniss en Peeta om met de nieuwe aangekondigde Hongerspelen? En wat betekent dit voor hun families en dierbaren? Je leeft ontzettend met ze mee en verafschuwt president Snow.

In het deel na de pauze begint de actie pas echt als De Hongerspelen gaan beginnen. Je merkt meteen dat deze editie een stuk heftiger is dan die uit de eerste film. Waar het in die film vooral om het evenement draaide, gaat het in deze film juist ook om het verzet tegen Het Capitool en president Snow in het bijzonder.

Ondanks dat de film 2,5 uur duurt, heb je daar totaal geen besef van als je de film aan het kijken bent. 'Catching fire' bevat spanning, emotie en actie. Je zit haast op het puntje van je stoel als de film zijn einde nadert. En dat einde is zo open dat je het liefste meteen door wilt naar de derde film! Helaas wordt het derde boek in twee delen verfilmd, waarvan de eerste film in november 2014 in de bioscoop verschijnt en de tweede pas een jaar later. Gelukkig heb ik het boek al gelezen en weet ik hoe het zal eindigen, maar toch kijk ik nu al ontzettend uit naar de volgende film!

Spijt

Vrijwel iedereen herinnert zich nog wel wat zijn of haar favoriete jeugdboek was. Ik las in mijn jeugd alle boeken van Carry Slee. Ik vond haar een hele goede auteur (en dat vind ik nu trouwens nog steeds). Een van mijn favoriete jeugdboeken is door haar geschreven. Dat is namelijk 'Spijt'.

Voor degenen die dit boek niet kennen:
Jochem voelt zich niet erg gelukkig in de tweede klas. Hij is het mikpunt van getreiter. David doet er niet aan mee, maar hij durft er niets van te zeggen. Hun klassenleraar, die gymnastiek geeft, grijpt ook niet in. Hij heeft een hekel aan dikke Jochem. Jochem lijkt zich niets aan te trekken van de pesterijen, die elke dag erger worden. Als de klas weer eens dubbel ligt, lacht hij zelf mee.

Maar op een ochtend krijgen ze van de rector te horen dat Jochem na de klassenavond niet is thuisgekomen. David voelt zich schuldig. Waarom heeft hij zijn mond ook nooit opengedaan? Samen met een vriendin gaat hij Jochem zoeken om te zeggen dat het hem spijt. Dan vinden ze Jochems tas in het meer. Misschien is het al te laat…

Carry Slee staat erom bekend om heftige onderwerpen, zoals drugsgebruik, mishandelingen en pesterijen, in haar boeken centraal te laten staan. In 'Spijt' draait het om pesten en de gevolgen daarvan. Ik heb dit boek heel vaak gelezen in mijn jeugd, omdat ik er erg van onder de indruk was. Ook later heb ik regelmatig het verhaal nog eens gelezen. 'Spijt' is - samen met 'Pijnstillers' - mijn meestgelezen boek uit mijn jeugd.

In 2006 verscheen de eerste film in de bioscoop die gebaseerd was op een boek van Carry Slee. 'Afblijven' beet het spits af, en het werd meteen een succes. Vrijwel elk jaar daarna verscheen er een nieuwe boekverfilming van Carry Slee in de bioscoop: 'Timboektoe' (2007), 'Radeloos' (2008), 'Lover of Loser' (2009) en 'Razend' (2011). Ik hoopte dat mijn twee favorieten ook ooit het filmdoek zouden gaan halen. En dit jaar was het dan zover voor 'Spijt'. 

Een paar weken geleden ben ik naar deze film geweest. En ook al kende ik het boek uit mijn hoofd, het was erg heftig om te zien. Je vormt een beeld in je hoofd als je het leest, maar als je het dan op het witte doek ziet...
Na de pauze zat ik met tranen in mijn ogen naar de film te kijken. Wat hebben ze dit verhaal goed verfilmd. Voor mij is dit de beste boekverfilming van een Carry Slee-boek tot nu toe.

Het verhaal van Carry Slee in 1996 verscheen, is nu nog steeds actueel... en zal het waarschijnlijk altijd blijven. Vond ik eerst dat het boek 'Spijt' verplicht lesmateriaal op de basisschool zou moeten zijn, wat mij betreft geldt dat nu ook voor de film. Ik weet niet of het helpt, maar het is het proberen waard toch?