Terugblik 2019

We naderen het einde van 2019. Over twee dagen is het 31 december en daarna start alweer 2020. Ik hoop dat jullie een fijn jaar achter de rug hebben met mooie herinneringen. 2019 was voor mij een minder bewogen jaar dan 2018. Ik neem jullie graag even mee naar mijn 2019.

2019, het jaar waarin...
- we voor de eerste keer verjaardagen hadden waar mijn vader en schoonvader niet meer bij waren;
- ons zoontje voor de eerste keer ‘mama’ tegen me zei;
- ik een nieuwe baan vond;
- ik met ups en downs leerde hoe het was om een werkende moeder te zijn;
- ons zoontje zijn allereerste ingreepje in het ziekenhuis had;
- het één jaar geleden werd dat mijn vader en schoonvader waren overleden;
- het me niet lukte om dat stomme emotie-eten de baas te zijn;
- ik het zo ontzettend mooi, leuk en geweldig vind dat ik moeder ben;
- ik ook ontdekte dat het op sommige momenten ook zwaar kan zijn om moeder te zijn;
- ik nog steeds een hele trotse tante ben;
- ons kleine baby een lieve, leuke en ondeugende dreumes werd;
- mijn man en ik af en toe even met z’n tweetjes op pad gaan;
- ik op de meest vreemde momenten heel hard moet huilen omdat mijn vader er niet meer is;
- we mooie, leuke en bijzondere momenten met familie en vrienden hebben beleefd;
- we voor de eerste keer als gezinnetje op vakantie gingen;
- ik 177 boeken las;
- ik genoot van de vele wandelingen die ik op mijn vrije dagen met ons zoontje maakte:
- ons zoontje steeds bewuster werd van onze bezoekjes aan de Efteling;
- ik leerde dat je gewoon eerlijk kan zijn hoe het met je gaat (en je niet altijd een sociaal wenselijk antwoord hoeft te geven op de vraag ‘hoe gaat het?’).

Ik wens jullie een hele fijne jaarwisseling en een prachtig 2020 toe!

Dag 2018!

Het is inmiddels alweer eventjes december. Nog even en dan gaat het nieuwe jaar beginnen. Vorig jaar rond deze tijd hadden mijn man en ik de eerste termijnecho gehad, waren al onze ouders nog in leven en werkte ik als redacteur voor lokale weekbladen. Wat is er in één jaar tijd veel veranderd!

Ik merk dat ik deze maand veel aan mijn vader en schoonvader moet denken. De eerste feestdag zonder hen is al geweest en de volgende feestdagen staan voor de deur. De eerste verjaardag van mijn schoonvader dat hij er niet meer was, is ook al voorbij. En die van mijn vader komt eraan. Dit jaar was ik ziek op zijn verjaardag en ben ik een dagje later geweest. Komend jaar is hij op zijn verjaardag al ruim een half jaar overleden. Soms voelt het al heel lang geleden, soms nog maar heel kort. Soms kan ik er goed over praten, soms probeer ik het weg te stoppen. Dat laatste is niet goed natuurlijk. En inmiddels weet ik uit ervaring dat het er toch uitkomt, vaak op de meest vreemde momenten... Zo was ik een tijdje terug de vriezer aan het ontdooien en stond ik ineens huilend in de keuken omdat ik aan mijn vader moest denken toen daar een keer de vriezer ontdooid moest worden en mijn man en ik hem daarbij hielpen. Ik ben maar even op de bank gaan zitten voordat ik verder ben gegaan met onze vriezer ontdooien.

(c) Kristie Raaijmakers
Fotografie

Verdriet en geluk kunnen heel dicht bij elkaar liggen. Ook dat weet ik inmiddels uit ervaring. De geboorte van ons zoontje deze zomer is het allermooiste dat ik tot nu toe heb mogen meemaken. De bevalling zelf was heftig, maar het moment dat ons zoontje bij mij werd gelegd was zo mooi. Amper te beschrijven hoe bijzonder dat was. Na negen maanden was hij daar en kon ik me al vrij snel niet meer voorstellen dat hij er eerst niet was. Ik geniet zoveel van hem: zijn wijze blik, zijn lachjes, zijn gebrabbel (en ja, ik heb hem inmiddels al een paar keer ‘mama’ horen zeggen), hoe hij de wereld aan het ontdekken is, hoe lief hij ligt te slapen en hoe hij lekker tegen me aan kan kruipen. Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn man als vader is. Ik kan intens genieten als mijn man en mijn zoontje samen aan het spelen zijn, als ze samen een boekje lezen of als hij ons kindje een schone luier geeft en ondertussen volop met hem aan het kletsen is. Het leven met z’n drietjes is nóg leuker dan met z’n tweetjes! Wat gun ik dit geluk aan iedereen die dat graag zou willen.

Vorig jaar rond deze tijd hoopte ik dat ik een goede zwangerschap zou hebben en dat ik in 2018 een gezond kindje op de wereld zou zetten... niet wetende wat er nog meer in het nieuwe jaar zou gaan gebeuren. En nu? 2019 zal verder in het teken staan van rouwen (eerste keren zonder...), van vreugde (eerste keren met...), van bedenken waar ik naartoe wil (met name op werkgebied) en van genieten. Ik kijk niet te ver vooruit en ga het nieuwe jaar stapje voor stapje aan. Bedankt voor jullie luisterende oor, op welke manier dan ook. Het helpt mij om het van me af te schrijven en te delen met jullie. Ik wens jullie fijne feestdagen en een mooi 2019!