Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Dag 2018!

Het is inmiddels alweer eventjes december. Nog even en dan gaat het nieuwe jaar beginnen. Vorig jaar rond deze tijd hadden mijn man en ik de eerste termijnecho gehad, waren al onze ouders nog in leven en werkte ik als redacteur voor lokale weekbladen. Wat is er in één jaar tijd veel veranderd!

Ik merk dat ik deze maand veel aan mijn vader en schoonvader moet denken. De eerste feestdag zonder hen is al geweest en de volgende feestdagen staan voor de deur. De eerste verjaardag van mijn schoonvader dat hij er niet meer was, is ook al voorbij. En die van mijn vader komt eraan. Dit jaar was ik ziek op zijn verjaardag en ben ik een dagje later geweest. Komend jaar is hij op zijn verjaardag al ruim een half jaar overleden. Soms voelt het al heel lang geleden, soms nog maar heel kort. Soms kan ik er goed over praten, soms probeer ik het weg te stoppen. Dat laatste is niet goed natuurlijk. En inmiddels weet ik uit ervaring dat het er toch uitkomt, vaak op de meest vreemde momenten... Zo was ik een tijdje terug de vriezer aan het ontdooien en stond ik ineens huilend in de keuken omdat ik aan mijn vader moest denken toen daar een keer de vriezer ontdooid moest worden en mijn man en ik hem daarbij hielpen. Ik ben maar even op de bank gaan zitten voordat ik verder ben gegaan met onze vriezer ontdooien.

(c) Kristie Raaijmakers
Fotografie

Verdriet en geluk kunnen heel dicht bij elkaar liggen. Ook dat weet ik inmiddels uit ervaring. De geboorte van ons zoontje deze zomer is het allermooiste dat ik tot nu toe heb mogen meemaken. De bevalling zelf was heftig, maar het moment dat ons zoontje bij mij werd gelegd was zo mooi. Amper te beschrijven hoe bijzonder dat was. Na negen maanden was hij daar en kon ik me al vrij snel niet meer voorstellen dat hij er eerst niet was. Ik geniet zoveel van hem: zijn wijze blik, zijn lachjes, zijn gebrabbel (en ja, ik heb hem inmiddels al een paar keer ‘mama’ horen zeggen), hoe hij de wereld aan het ontdekken is, hoe lief hij ligt te slapen en hoe hij lekker tegen me aan kan kruipen. Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn man als vader is. Ik kan intens genieten als mijn man en mijn zoontje samen aan het spelen zijn, als ze samen een boekje lezen of als hij ons kindje een schone luier geeft en ondertussen volop met hem aan het kletsen is. Het leven met z’n drietjes is nóg leuker dan met z’n tweetjes! Wat gun ik dit geluk aan iedereen die dat graag zou willen.

Vorig jaar rond deze tijd hoopte ik dat ik een goede zwangerschap zou hebben en dat ik in 2018 een gezond kindje op de wereld zou zetten... niet wetende wat er nog meer in het nieuwe jaar zou gaan gebeuren. En nu? 2019 zal verder in het teken staan van rouwen (eerste keren zonder...), van vreugde (eerste keren met...), van bedenken waar ik naartoe wil (met name op werkgebied) en van genieten. Ik kijk niet te ver vooruit en ga het nieuwe jaar stapje voor stapje aan. Bedankt voor jullie luisterende oor, op welke manier dan ook. Het helpt mij om het van me af te schrijven en te delen met jullie. Ik wens jullie fijne feestdagen en een mooi 2019!