Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Borst- of flesvoeding

Iedere zwangere vrouw krijgt te maken met de vraag: ga je borst- of flesvoeding geven? Voor de een is deze vraag gemakkelijker te beantwoorden dan voor de ander. Ook kan het natuurlijk voorkomen dat je graag borstvoeding zou willen geven, maar dat het om de een of andere reden niet kan of niet lukt. Beide vormen van voeding geven zijn goed.

Je leest en hoort overal wel dat borstvoeding tijdens de eerste zes maanden dé beste voeding is. Het bevat voedingsstoffen, het beschermt je kindje tegen ziekten, het zorgt voor een goede band tussen moeder en kind… en zo zijn er nog veel meer voordelen op te noemen.

Natuurlijk is het geweldig als het je lukt om borstvoeding te geven. Moeder Natuur heeft dat toch maar mooi bedacht. Maar is het nu nodig om moeders die dit niet kunnen of willen het gevoel te geven dat ze hun kindje niet het allerbeste gunnen?? En nee, ik wil daar niet mee zeggen dat alle moeders zo zijn. Maar ik heb toch al een aantal boze blikken of vervelende reacties gekregen als ik mijn zoontje in het openbaar een flesje gaf. Het ergste vind ik dan nog als mensen achter je rug om er negatief over praten, maar dan wel nét hard genoeg praten dat je het kunt horen. Bijna hele betogen waarom borstvoeding zoveel beter is dan flesvoeding en waarom elke vrouw borstvoeding zou moeten geven. Beseffen die mensen wel dat sommige vrouwen graag borstvoeding zouden willen geven maar dat het soms simpelweg niet lukt of dat er een bepaalde reden kan zijn waarom er voor flesvoeding is gekozen. Het zou zo fijn zijn als mensen bepaalde vooroordelen gewoon voor zichzelf hielden. Dat geldt overigens niet alleen in dit geval…

Borstvoeding of flesvoeding… welke vorm je ook kiest, je hebt gewoon het beste voor met je kindje. En dat is het allerbelangrijkste!

Dag 2018!

Het is inmiddels alweer eventjes december. Nog even en dan gaat het nieuwe jaar beginnen. Vorig jaar rond deze tijd hadden mijn man en ik de eerste termijnecho gehad, waren al onze ouders nog in leven en werkte ik als redacteur voor lokale weekbladen. Wat is er in één jaar tijd veel veranderd!

Ik merk dat ik deze maand veel aan mijn vader en schoonvader moet denken. De eerste feestdag zonder hen is al geweest en de volgende feestdagen staan voor de deur. De eerste verjaardag van mijn schoonvader dat hij er niet meer was, is ook al voorbij. En die van mijn vader komt eraan. Dit jaar was ik ziek op zijn verjaardag en ben ik een dagje later geweest. Komend jaar is hij op zijn verjaardag al ruim een half jaar overleden. Soms voelt het al heel lang geleden, soms nog maar heel kort. Soms kan ik er goed over praten, soms probeer ik het weg te stoppen. Dat laatste is niet goed natuurlijk. En inmiddels weet ik uit ervaring dat het er toch uitkomt, vaak op de meest vreemde momenten... Zo was ik een tijdje terug de vriezer aan het ontdooien en stond ik ineens huilend in de keuken omdat ik aan mijn vader moest denken toen daar een keer de vriezer ontdooid moest worden en mijn man en ik hem daarbij hielpen. Ik ben maar even op de bank gaan zitten voordat ik verder ben gegaan met onze vriezer ontdooien.

(c) Kristie Raaijmakers
Fotografie

Verdriet en geluk kunnen heel dicht bij elkaar liggen. Ook dat weet ik inmiddels uit ervaring. De geboorte van ons zoontje deze zomer is het allermooiste dat ik tot nu toe heb mogen meemaken. De bevalling zelf was heftig, maar het moment dat ons zoontje bij mij werd gelegd was zo mooi. Amper te beschrijven hoe bijzonder dat was. Na negen maanden was hij daar en kon ik me al vrij snel niet meer voorstellen dat hij er eerst niet was. Ik geniet zoveel van hem: zijn wijze blik, zijn lachjes, zijn gebrabbel (en ja, ik heb hem inmiddels al een paar keer ‘mama’ horen zeggen), hoe hij de wereld aan het ontdekken is, hoe lief hij ligt te slapen en hoe hij lekker tegen me aan kan kruipen. Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn man als vader is. Ik kan intens genieten als mijn man en mijn zoontje samen aan het spelen zijn, als ze samen een boekje lezen of als hij ons kindje een schone luier geeft en ondertussen volop met hem aan het kletsen is. Het leven met z’n drietjes is nóg leuker dan met z’n tweetjes! Wat gun ik dit geluk aan iedereen die dat graag zou willen.

Vorig jaar rond deze tijd hoopte ik dat ik een goede zwangerschap zou hebben en dat ik in 2018 een gezond kindje op de wereld zou zetten... niet wetende wat er nog meer in het nieuwe jaar zou gaan gebeuren. En nu? 2019 zal verder in het teken staan van rouwen (eerste keren zonder...), van vreugde (eerste keren met...), van bedenken waar ik naartoe wil (met name op werkgebied) en van genieten. Ik kijk niet te ver vooruit en ga het nieuwe jaar stapje voor stapje aan. Bedankt voor jullie luisterende oor, op welke manier dan ook. Het helpt mij om het van me af te schrijven en te delen met jullie. Ik wens jullie fijne feestdagen en een mooi 2019!

Verdriet en vreugde

De eerste keer dat je moeder of vader wordt, heeft veel impact op je leven. Ook al heb je tijdens de zwangerschap negen maanden de tijd om naar je kindje uit te kijken en je hierop voor te bereiden, pas als hij of zij geboren is weet je hoeveel er verandert in je leven. Je hebt ineens de verantwoordelijkheid over een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou. Tegelijkertijd voel je een onvoorwaardelijke liefde voor je kindje en kun je je amper voorstellen dat hij of zij er eerst niet was. Dat weet ik inmiddels.

Als je een dierbare verliest, heeft dat ook veel impact op je leven… zeker als het één van je ouders is. Je vader of je moeder die er altijd voor je was, waar je altijd terecht kon en die je hielp waar kon, is er ineens niet meer. Of het overlijden nu onverwachts komt of dat je het langzaamaan hebt zien aankomen, voor je gevoel is hij of zij er ineens niet meer. Dat is raar; dat doet verdriet, en dat doet pijn. Je beseft je niet altijd even goed dat deze persoon er écht niet meer is. Tegen beter weten in hoop je dat hij of zij gewoon nog even bij je komt binnenlopen of gewoon de telefoon opneemt als je belt. Ook dat weet ik inmiddels.

Een bijzonder jaar

2018 zou een heel bijzonder jaar voor me worden. Mijn allergrootste wens - moeder worden - zou werkelijkheid gaan worden. Mijn man en ik hadden er wel even geduld voor moeten hebben (lees: een aantal jaren), maar in november vorig jaar ontdekten we dat ik zwanger was… en dat hebben we in december meteen met onze families gedeeld. In de zomer van 2018 zou ons wondertje geboren gaan worden. Natuurlijk brak er een spannende tijd aan, zeker het eerste trimester. Zou alles goed gaan met de baby? Was hij/zij helemaal gezond?

Net toen het eerste trimester voorbij was en het grote genieten van de zwangerschap kon gaan beginnen, kregen we te horen dat mijn vader ernstig ziek was. Op dat moment wisten we nog niet precies wat er aan de hand was, alleen dat het niet goed zat. Slechts een paar maanden na die eerste diagnose is mijn vader overleden. Niet geheel onverwachts toen, maar wel veel te snel en veel te jong… Je wil je vader (of je moeder) natuurlijk nooit verliezen, maar wat had ik hem en ons kindje gegund dat ze elkaar nog hadden mogen leren kennen.

Een paar weken na het overlijden van mijn vader werd mijn allergrootste wens werkelijkheid. Ons zoontje werd geboren en maakte van mijn man en mij ouders. Het was een mooie, bijzondere en emotionele dag. Vooral toen mijn moeder alleen aan ons bed stond om haar jongste kleinkind te bewonderen. Wat had ze daar graag met mijn vader gestaan. Je verandert er niets meer aan en je moet door met je leven, maar dat neemt niet weg dat ik mijn vader ontzettend mis.

Hoe te combineren?

Verdriet en vreugde zijn met elkaar verbonden, hoor of lees je wel eens. Dat weet ik nu helemaal uit eigen ervaring. Het overlijden van mijn vader heb ik nog lang niet verwerkt en het moederschap is soms nog wel even wennen. Hoe je die twee grote gebeurtenissen met elkaar combineert? Ik weet het niet… Ik geniet met volle teugen van ons zoontje, ik kan me niet meer indenken dat hij er eerst nog niet was en ik smelt helemaal als hij naar me lacht. Op sommige momenten moet ik ineens aan mijn vader denken en barst ik in huilen uit. Wat had ik hem graag nog wat langer bij ons gehad. Ik ga ervanuit dat hij meekijkt en over ons waakt, waar hij nu ook is.

Een berichtje aan de baby (2)

Lieve baby,

Halverwege november ontdekte ik dat jij in mijn buik aan het groeien was. Ik heb zeker vier zwangerschapstesten gedaan om te kijken of het wel echt was. Nog niet eerder had ik een positieve test in handen gehad... Vol verbazing en vol blijdschap hebben je papa en ik naar alle testen gekeken. Er groeide een klein wondertje in mij.

Op de eerste echo was je nog heel klein, maar bij de termijnecho begon je al op een mensje te lijken. Een mensje dat van ons een papa en mama ging maken. Langzaamaan begon mijn buik te groeien, gingen mijn hormonen steeds meer hun eigen gang en lustte ik bepaald eten en drinken niet meer. Sommige etenswaren mocht ik niet (ik kijk stiekem wel een beetje uit naar een broodje gerookte zalm of een broodje carpaccio) en van ander eten werd ik misselijk. Ik heb al een aantal maanden geen vleeswaren op mijn brood gedaan, geen bananen gegeten, geen Tony Chocolonely op (en ik ben echt dol op de puur/kers/meringue), geen cola gedronken en amper zwarte theesoorten op. Wel had ik af en toe voorkeur voor bepaald eten/drinken, waaronder letterbiscuits (die ik inmiddels in geen enkele supermarkt meer kan vinden), tarwekoekjes, breekcrackertjes met kaas en cassis.

Tijdens de 20-weken-echo bleek alles nog steeds in orde met je te zijn; in ieder geval wat ze op dat moment allemaal kunnen zien. Je was flink gegroeid en werd nog meer een mini-mensje. Bij die echo kregen we te horen dat je een jongetje was. Veel mensen uit onze omgeving waren ervan overtuigd dat je een meisje was, maar er was geen twijfel mogelijk over je geslacht. Nu konden we je definitieve naam kiezen. Je papa en ik hadden een lijstje met vijf namen. Omdat ik de uiteindelijke meisjesnaam had gekozen, koos papa jouw naam. Hopelijk vind jij ‘m net zo mooi als dat wij ‘m vinden.

Mijn zwangerschap vorderde prima. Jij groeide goed en vanaf 21 weken voelde ik je bewegen in mijn buik. Dat blijf ik één van de meest bijzondere zaken van een zwangerschap vinden. Ik geniet nog steeds van je getrappel in mijn buik, ook al ben je er nu vooral dol op om tegen mijn ribben te trappelen. Lichamelijk had ik weinig te klagen. Ik ben het eerste trimester heel moe geweest en de laatste loodjes nu zijn wat zwaarder, mede door het hele warme weer, mijn voeten die vocht vasthouden en mijn buik die wat meer in de weg zit. Verder is het op dat gebied een prima zwangerschap.

Emotioneel gezien is dat een ander verhaal. Toen ik 14 weken zwanger was, kregen we te horen dat je opa ernstig ziek was. Dat hakte er enorm in. Wij zijn zoveel mogelijk bij hem geweest en hij heeft jou via de echofoto’s en mijn buik zien groeien. Helaas ging je opa zo snel achteruit dat hij je niet meer heeft kunnen ontmoeten. Hij weet wel hoe je gaat heten en jouw geboortekaartje is met hem meegegaan. Je opa zou enorm trots op je zijn geweest, zoals hij dat ook op zijn andere kleinkinderen is. Via al onze verhalen zul je hem alsnog een beetje kunnen leren kennen.

Lief kleintje in mijn buik, vandaag is het 31 juli en ben ik 40 weken zwanger. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat ik 08/08/2018 een mooie geboortedatum vind. Ik kreeg toen al te horen dat ik richting de uitgerekende datum niet langer zou willen wachten... en dat klopt. Je papa en ik zijn er klaar voor om samen met jou een gezinnetje te gaan vormen. We kijken enorm uit naar je komst (en dat zijn inmiddels velen met ons) en we vinden het allemaal best spannend. Jij bepaalt uiteindelijk wanneer je wil komen... dus mocht je klaar zijn voor deze wereld, weet dan dat je in een liefdevolle omgeving terecht zal komen waarin je ouders er altijd voor je zullen zijn. En ondertussen wachten wij (on)geduldig af wanneer jij gaat komen en geniet ik nog eventjes van het kleine getrappel in mijn buik.

Liefs van je mama

Triangel - Afscheid

Zo is je gewaardeerde collega met pensioen gegaan en heb je haar redactietaken mogen overnemen, en zo is het moment aangebroken dat je van je zwangerschapsverlof mag gaan genieten. Als dit weekblad bij jullie in de bus is gevallen, is de eerste dag van mijn verlof begonnen. Daar was ik stiekem wel een beetje aan toe. Volgens mijn man ga ik me de komende tijd ontzettend vervelen, omdat we vrijwel alle voorbereidingen al getroffen hebben. De babykamer is klaar, de kleertjes zijn gewassen en gestreken, een deel van de enveloppen is beschreven, de kraamzorg is geregeld, verschillende zwangerschapscursussen zijn gevolgd en het meeste van de uitzetlijst hebben we al in huis. Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen. Genoeg Netflix-series die ik nog wil gaan kijken, genoeg mensen in mijn omgeving die ik kan gaan ‘vervelen’ (en gelukkig hebben zij niet allemaal op dezelfde dag vrij) en genoeg tijd om overdag wat extra dutjes te doen (nu het nog kan…).

De titel van deze Triangel slaat niet alleen op het tijdelijke afscheid dat ik van Weekblad Dongen ga nemen. Het gaat ook over een groot en verdrietig verlies, waar ik de komende tijd nog veel mee bezig zal zijn en bij stil zal staan: het overlijden van mijn vader. Mijn lieve papa is er niet meer en hij heeft niet meer de kans gekregen om onze baby te leren kennen. Dat maakt mijn zwangerschap heel dubbel. Aan de ene kant is er blijdschap omdat mijn man en ik onze kinderwens in vervulling mogen zien gaan, en aan de andere kant is er een heel groot verdriet en gemis omdat mijn vader er niet meer is. In één van de laatste gesprekken die ik met hem voerde, vroeg hij me naar de naam van ons kindje. Dat was precies op de dag dat ik aan hem had willen vragen of hij de naam wilde weten. Hoe toevallig is dat? Buiten mijn man en ik weet mijn vader voorlopig als enige hoe ons zoontje zal gaan heten. En hij vond het een hele mooie naam.

Mijn zwangerschapsverlof zal anders verlopen dan ik voorafgaand had verwacht. Dat schijnt bij het leven te horen, maar dat maakt het niet altijd even gemakkelijk. De komende tijd neem ik mijn rust en bereid ik me voor op de komst van ons zoontje (voor zover dat kan). Daarnaast houd ik me vast aan de herinneringen aan mijn vader, die ik nu nog meer koester.

Weekblad Dongen is de komende maanden in goede handen van mijn vervangster en de correspondenten. Zij zorgen ervoor dat er elke week weer een leuke en interessante krant bij jullie verschijnt, waarin onder andere de kermis, de Zomerspelen, de opening van de nieuwe Cammeleur, De Dongense DorpsQuiz en de Vaortse Oldtimerdag natuurlijk niet zullen ontbreken. Blijf vooral ook zelf mooie, boeiende en leuke artikelen insturen. Daar wordt ‘ons krantje’ alleen maar beter van. Ik wens mijn collegaatjes heel veel succes toe en tegen onze lezers zeg ik: tot ziens!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 28 juni 2018

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018