Gezellige Preview eindigt anders dan verwacht

Als je in Dongen woont, hoef je niet ver weg te gaan voor een avondje in het theater. Elk jaar komt Stichting Donckhuys met een leuk en gevarieerd theaterprogramma. In De Cammeleur kun je naar deze voorstellingen kijken. Als voorproefje op het nieuwste theaterseizoen vond op vrijdag 24 mei de zogenoemde Preview plaats.

In een uitverkochte zaal konden de bezoekers die avond genieten van enkele artiesten die een klein stukje van hun nieuwste show lieten horen. De avond werd aan elkaar gepraat door cabaretier Marlon Kicken. Wat deed deze Brabander dat op een leuke en grappige manier. In mei treedt hij zelf in De Cammeleur op. Het kan haast niet anders dan dat de zaal op die avond uitverkocht is. Hij had goede grappen, wist op een leuke manier op het publiek in te spelen en kreeg het voor elkaar om de manager van het theater voor hem te laten lopen. Een geweldige host om naar te kijken.

In beweging
Gedurende de avond kwam het hele theaterprogramma voorbij. Of je kreeg een filmfragmentje / afbeelding met korte beschrijving te horen of iemand was live aanwezig in het theater om een voorproefje te geven. Als bezoeker kreeg je op deze manier een mooi en volledig beeld van het thetaerseizoen 2019-2020.

Muzikant Mile Lukić van de band LUKIC liet solo horen wat voor muziek zijn band maakt. Hij vertelde dat zijn muzikale boodschap zou overkomen, ondanks dat niet iedereen zou verstaan wat hij zong. Met een van zijn snellere nummers kreeg hij het publiek lekker even in beweging. De Mannen van Naam, die onder meer hun sporen bij Pater Moeskroen hebben verdiend, kregen de zaal nog verder in beweging. Ze vertelden verhalen en speelden tussendoor leuke liedjes. De sfeer bleef er goed in.

Bizarre afsluiting
Niet alleen Marlon Kicken liet horen dat hij een grappige cabaretier was. Dat gold ook voor Andy Marcelissen en Nabil Aoulad Ayad. Het was wel te merken dat Andy zijn programma nog niet rond had. Hij had wat papieren bij zich om enkele grappen uit te testen. Maar daar moet wel bij vermeld worden dat hij last minute gevraagd was om een voorproefje te geven, omdat Kees van Amstel helaas verhinderd was. Knap hoe Andy dan wel de lachers op zijn hand kreeg. Dat kreeg Nabil vanaf zijn eerste grap ook voor elkaar. Hij staat komend seizoen met een reprise van zijn show in het theater. Het was te merken dat hij zijn verhalen goed kent. De zaal lag regelmatig in een deuk, vooral met zijn jeugdherinneringen naar speelgoed uit de jaren ’80 en ’90.

Als laatste was het de beurt aan cabaretier Jim Speelmans. Hij was wat later aan de beurt dan gepland was, maar het publiek zat klaar voor een laatste lachkwartiertje. Dat kwartier werd uiteindelijk ruim drie kwartier en dat lachen… dat hield al heel snel op. Jim kreeg het niet voor elkaar om het publiek mee te krijgen in zijn verhaal. In het begin werd er nog wel gelachen, maar al gauw werd de zaal steeds stiller en werden de grappen steeds grover. Het resulteerde er uiteindelijk in dat mensen de zaal verlieten. Marlon probeerde op voorzichtige wijze het optreden van Jim te stoppen, maar daar reageerde Jim heel gepikeerd op. Hij gooide zijn notitieboekje richting Marlon, zijn microfoon naar de grond en hij verliet boos het podium. Marlon rondde het geheel nog prima af, maar het optreden van Speelmans gaf wel een nare bijsmaak aan een gezellige en verder geslaagde avond.


Inmiddels is de voorstelling van Jim Speelmans geannuleerd. Alle bezoekers aan de Preview hebben vanuit Stichting Donckhuys een mailtje ontvangen met excuses vanuit hen en het impresariaat.

Gezien in…

Een van de vaste rubrieken in Weekblad Dongen is ‘Gezien in Dongen’. Mijn oud-collega Jacqueline heeft deze rubriek ooit bedacht. Elke week stond er een foto met een kort onderschrift in de krant. Wat er zoal op de foto te zien was? Een versierd huis vanwege een jubileum, een mini-bieb die pas geopend was, een bijzondere natuurfoto, een opmerkelijk object… en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles dat opviel in de gemeente Dongen kon in aanmerking komen voor een ‘Gezien in Dongen’.

Bijna drie jaar heb ik voor “het Dongens kraantje” mogen werken. In die tijd heb ik regelmatig door ons dorpje gewandeld of gefietst om te kijken of er nog iets leuks te vinden was voor ‘Gezien in Dongen’. De leukste foto’s heb ik kunnen maken als ik er niet bewust mee bezig was. Als ik bijvoorbeeld met mijn man ’s avonds een rondje aan het wandelen was, dan kwamen we regelmatig iets geschikts tegen. Of als ik op de fiets naar het centrum ging om boodschappen te doen. Het was een leuke rubriek om te vullen.

Wat zou het verhaal achter deze stoel zijn?

Inmiddels hoef ik deze rubriek niet meer mee in te vullen, maar dat neemt niet weg dat ik soms nog wel eens geschikte zaken zie voor een ‘Gezien in Dongen’. Ook al werk ik niet meer als correspondent, de nieuwsgierigheid die je voor dit beroep nodig hebt blijft natuurlijk gewoon. Ik neem jullie even mee naar drie fotomomenten van afgelopen week. Ik liep met mijn zoontje naar de supermarkt om een pakketje af te geven. We kwamen toen langs een flatgebouw waar één eenzame stoel stond. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Waarom stond deze stoel hier? Wie zat er wel eens op? Was het de bedoeling dat deze stoel weggedaan zou worden of moest -ie juist nog naar boven gebracht worden?

Het echte slopen is begonnen!

Een aantal woningen in de Trappistenstraat in Dongen worden gesloopt, waarna er nieuwe woningen gebouwd gaan worden. Al enige tijd wordt er in de woningen gewerkt. Bij sommige woningen wordt zelfs asbest weggehaald. Sinds deze week is het goed zichtbaar dat het sloopwerk echt begonnen is. Hoe leuk is het dan om te zien dat de woningen al gedeeltelijk gesloopt zijn, maar dat “het looppaadje” nog wel fier overeind staat. Daar zal binnenkort vast verandering in komen, maar ik vond het grappig om te zien.

Liefhebbers van Carnaval zijn al aan het aftellen naar dit gezellige feest. Waar gaan we dit jaar naartoe? Hoe gaan we verkleed? Wat hebben we allemaal nog nodig om een geweldige Carnaval te beleven? Genoeg te doen tijdens de voorbereidingen. Hoe dichter we bij dit feest komen, hoe meer huizen er versierd zijn. Tijdens de Zomerspelen kleurt heel Dongen geel, maar tijdens Carnaval zie je allerlei kleuren voorbij komen… waarbij oranje en groen natuurlijk voorop gaan.

De Carnavalsstemming zit er al goed in!

Triangel - Heel gewoon allemaal

Vorige week verscheen bij Omroep Brabant het bericht dat Dongen doodgewoon was. Dat was gebleken uit ‘een objectief onderzoek’ van de redactie van het magazine Quest. Dongen bleek de gewoonste plaats van Nederland te zijn. De redenen? Dongen is een naam zonder fratsen, de inwoners heten er nog ‘gewoon’ Cor en Anna, en er gebeurt helemaal niets in Dongen.

Als we naar de laatstgenoemde reden kijken, weten wij als inwoners van de gemeente Dongen dat er hier juist heel veel gebeurt. Dongen staat bekend om verschillende evenementen, waarvan de Zomerspelen waarschijnlijk het meest bekend is. Veel ouders houden er met hun vakantie rekening mee, zodat hun kinderen mee kunnen doen aan deze gezellige activiteit. Niet alleen de Zomerspelen is een belangrijk evenement in Dongen; dat geldt bijvoorbeeld ook voor Verrassend Dongen, de Dag van het Park, de Avondvierdaagse, de Dongense Dorpsquiz en DongenIce. Waarschijnlijk bedoelt de Quest dat er op crimineel gebied niets gebeurt in Dongen, maar dat terzijde…

Als ik naar mezelf kijk, woon ik al lang met veel plezier in Dongen. Ik ben hier geboren en getogen. Tussendoor heb ik vier jaar in een stad gewoond, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug ‘op het oude nest’. Dat schijnt wel iets typerend voor ons dorpje te zijn. De meeste Dongense kinderen gaan nog wel in Dongen naar de middelbare school, maar voor het échte studeren zijn ze op de grote steden aangewezen. Veel studenten gaan dan meteen op kamers. Weg uit het kleine dorp en gezellig wonen in de grote stad! Tegen de tijd dat ze dan afgestudeerd zijn, hun eerste baan gevonden hebben en het tijd is om te gaan settelen komen ze vaak weer terug naar Dongen. Dé ideale plek om samen te wonen, te trouwen en eventueel een gezin te stichten. Ik heb geen idee eigenlijk of dat ook bij andere dorpen het geval is, maar ik merk wel dat veel oud-klasgenootjes van de basisschool inmiddels weer in Dongen wonen.

Het leuke aan wonen in een dorp vind ik onder meer het ons-kent-ons-sfeertje. Het is gewoon leuk dat je op verschillende plekken herkend wordt. Zo kom ik bijna elke week bij dezelfde slagerij. De eerste keer dat ik daar samen met mijn man kwam, werd meteen gezegd: “Oh, dus jij bent de man van…” Ja, ik had het daar wel eens over hem gehad. Mijn man is opgegroeid in Vught, ook een dorpje. Maar daar zijn de mensen heel erg gericht op ’s-Hertogenbosch, waardoor dat dorpse karakter er heel anders is dan bij ons. Hij moest daarom in het begin wel even wennen aan dat ons-kent-ons-sfeertje. Inmiddels zijn we een aantal jaren verder en is ook hij “het helemaal gewoon”.

De Quest kan ook ons dorpje gewoon noemen, ik ben gewoon hartstikke blij dat ik een echte Dongense Pee ben!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 17 mei 2018

Triangel - In het nieuws

Het zal waarschijnlijk weinig mensen zijn ontgaan dat ‘het Brabantse Dongen’ vorige week donderdag het landelijke nieuws haalde. Ik hoorde het zelf bij het nieuws op de radio toen ik in de auto zat en ik zag later dat het nieuwsbericht onder meer te lezen was op NU.nl, RTL Nieuws, Telegraaf en GeenStijl. Over de inhoud van het nieuwsbericht wil ik het verder niet hebben; juist wel over de reacties die erop kwamen. Dat geldt niet alleen specifiek voor dit nieuwsbericht, maar ook meer algemeen als er een plaats in het nieuws komt die niet iedereen kent. Daar hebben mensen vaak meteen een bepaalde mening of een soort vooroordeel over. Was dat vroeger ook al zo of is dat echt iets van deze tijd?

Nieuwsgierig als ik ben, heb ik namelijk bij de verschillende media de reacties van mensen gelezen en op social media op ‘Dongen’ gezocht. Meestal vind je in het laatste geval vooral mensen met de achternaam Van Dongen of brandweer-/politiemeldingen uit Dongen. Deze keer werd met name het bericht van GeenStijl gedeeld. En wat daar voor reacties onder stonden... Met verbazing heb ik gelezen hoe weinig mensen over Dongen weten, alhoewel sommige bedrijven uit ons dorp toch wel ver over de dorpsgrenzen bekend zijn. Jullie weten vast wel welke bedrijven ik dan bedoel. Het is logisch dat onze woonplaats niet in heel Nederland bekend is. Het is tenslotte een klein (én gezellig) dorpje in Noord-Brabant; niet een grote stad zoals ‘s-Hertogenbosch, Tilburg of Eindhoven. Ik kan niet veel dorpen uit andere provincies opnoemen en ik ken ook zeker niet alle dorpen uit onze eigen provincie. Het viel me wel op hoeveel vooroordelen er over Noord-Brabant en over dorpen heersen. Er zijn mensen die denken dat Dongen ‘een biblebelt’ is. Ook menen sommigen dat er maar een klein aantal verschillende achternamen in Brabant zijn, waardoor iedereen uiteindelijk ergens wel familie van elkaar is. Tussen alle reacties vind je verwijderde reacties, waarvan je waarschijnlijk niet eens wil weten wat er ooit gestaan heeft.

We leven nu in een tijd waarin iedereen zijn of haar mening overal en altijd lijkt te willen roepen. Natuurlijk hebben we vrijheid van meningsuiting en is het goed dat je kunt zeggen wat je wil zonder dat dat vervelende gevolgen heeft. Maar als je Twitter of Facebook tegenwoordig opent, word je soms haast bedolven onder generaliserende opmerkingen of te snel getrokken conclusies. En dat kan allemaal anoniem. Je maakt een Twitter-account aan onder een fictieve naam, gebruikt als profielfoto ook iets fictiefs en klaar is Kees (of A. Noniem). We maken ons allemaal wel eens schuldig aan vooroordelen en dergelijke, maar denken we ook wel eens aan de gevolgen die ‘een onschuldige opmerking’ kan hebben?!

Tegen de tijd dat deze Triangel in het weekblad is te lezen, is Dongen waarschijnlijk alweer uit het landelijke nieuws verdwenen en is er wel weer een ander nieuwsbericht dat ‘hot news’ is. Want dat is ook een kenmerk van deze tijd: de vluchtigheid van nieuws. Iets dat op een ochtend nog nieuws was, kan in de middag alweer ondergesneeuwd zijn door iets anders.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 18 januari 2018

Triangel - Op zoek naar bomen

Een paar weken geleden werden zes knotplatanen vanuit De Beljaart naar het Looiersplein teruggeplaatst. Wellicht heb je zo’n prachtige boom voorbij zien rijden op de weg of ‘m opnieuw een plekje zien krijgen op het plein in het centrum van Dongen. Het was erg leuk om te zien gebeuren.

Via de gemeente ontving ik een persbericht van het moment dat zes knotplatanen teruggeplaatst zouden worden op het Looiersplein. Op tijd vertrok ik op mijn fiets naar het centrum. Daar kwam ik een collega-journalist tegen die me vertelde dat er eerst activiteit in De Beljaart was en daarna op het Looiersplein. Hij ging in de nieuwbouwwijk kijken en vroeg of ik met hem mee wilde. Daar zei ik natuurlijk meteen ‘ja’ tegen. Samen in zijn rode auto vertrokken we naar de knotplatanen. We waren alleen allebei wel even vergeten waar de bomen nu precies geplaatst waren. Het gevolg was dat we een verkeerde afslag namen en de karakteristieke bomen nergens konden vinden. Navraag bij een mevrouw die net haar hondje aan het uitlaten was, leverde ook geen locatie op. Waar konden die bomen nou gebleven zijn?

En ineens zagen we de wagen die de knotplatanen zou gaan vervoeren. Die moest toch in de buurt van de bomen zijn?! Weer terug in de auto, gas erop en op naar de bomen. Precies op tijd kwamen we bij de locatie aan, en wisten we meteen welke afslag we gemist hadden. Camera’s in de hand om mooie foto’s en filmbeelden te maken. Wat was het interessant om te zien met hoeveel precisie een knotplataan uit de grond werd gehaald, waarna enkele resten nog werden weggeknipt. Als de boom helemaal goed vastzat, kon deze naar het Looiersplein vervoerd worden. Die rit wilden we natuurlijk voor geen goud missen. Dus we sprongen in de auto en achtervolgden de knotplataan naar het centrum. We zaten eersterangs om te zien hoe het vervoer verliep. Op een rustig tempo reed de bestuurder de knotplataan naar zijn plaats van bestemming. Waar nodig werd de boom een stukje naar beneden gehaald, zodat andere bomen niet beschadigd zouden raken. Het was te zien dat de bestuurder vaker bomen had verplaatst. Misschien had hij de platanen een paar maanden geleden wel van het Looiersplein naar De Beljaart gereden.

Mooi op tijd kwamen we terug op het plein om de aankomst vast te leggen. Inmiddels waren er meer mensen aanwezig, zowel vanuit de pers als winkelend publiek. Je ziet tenslotte niet elke dag een knotplataan aan komen rijden. Ook hier kwam de nodige precisie kijken om ervoor te zorgen dat de boom weer rechtgezet werd. In totaal werden zes knotplatanen terug op hun vroegere plekje gezet. Het was een bijzonder avontuur om mee te maken. Bedankt daarvoor, Piet!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 15 december 2016

Triangel - Zomerspelen

Met veel plezier heb ik als kind meegedaan aan de Zomerspelen. Ik heb er goede en zelfs wat spannende herinneringen aan. Als kleuter was ik een keer smurf met zo’n echte smurfenmuts op. Zoals iedereen weet, is Gargamel altijd op jacht bij de smurfen. Deze slechterik mocht dus niet ontbreken in het verhaal. Alleen vonden wij kleuters het op een gegeven moment zo spannend worden met Gargamel dat we bijna niet meer durfden te gaan slapen. Degene die toen Gargamel speelde, heeft dat vol overtuiging gedaan. Hij is volgens mij zelfs nog bekogeld met dennenappels en steentjes. Uiteindelijk is het verhaal tijdens die Zomerspelen aangepast, zodat het niet meer zo spannend was. Tot opluchting van menig bezorgde ouder… 

Tegenwoordig beleef ik de Zomerspelen via mijn nichtjes. Ook zij gaan helemaal op in het verhaal, maar volgens mij hebben ze er tot nu toe nog geen slapeloze nachten van gehad. Gedurende de week vertellen ze me regelmatig spannende verhalen wat er allemaal is gebeurd. En als het allemaal weer voorbij is, zingen ze nog weken… misschien zelfs wel maandenlang de liedjes die bij elke groep horen. Ik doe gewoon vrolijk met ze mee. Zo blijven ze vrijwel het hele jaar in de Zomerspelen-stemming. 

De Zomerspelen leeft enorm in Dongen. Dat is elk jaar weer te merken aan de gele vlaggen die opgehangen worden. Mijn man komt oorspronkelijk niet uit Dongen en kende het evenement alleen via mijn verhalen. Nu hij wel een Dongenaar is, vindt hij het prachtig om te zien hoe geel Dongen in de een-na-laatste week van de zomervakantie is en hoe er door menig inwoner wordt uitgekeken naar deze activiteit. Ook wij hebben natuurlijk een gele vlag aangeschaft en opgehangen. 

De Zomerspelen blijft een speciaal en uniek evenement. Des te leuker vond ik het toen ik te horen kreeg dat ik voor het Weekblad verslag mocht doen van de Zomerspelen. In de weken voorafgaand las ik me in over de verschillende onderwerpen en schreef ik al korte stukjes. Ik woonde de persbijeenkomst bij waar de leukste en spannendste foto- en filmomenten werden gedeeld en bezocht de decorroute om alles alvast een keer gezien te hebben. Op maandag 22 augustus stond ik op tijd op het Wilhelminaplein om de opening mee te maken. Niet alleen als Dongense, maar ook als correspondente. In de week die volgde, ben ik bij alle groepen gaan kijken om volop foto’s te maken. Met als afsluiting op vrijdag het kampvuur in De Bergen, waar een groot deel van Dongen bij aanwezig was. 

Wat blijft de Zomerspelen toch een fantastisch evenement. En wat is het leuk om daar verslag van te mogen doen. Je bent een hele week op pad, waarbij je van alles hoort en ziet gebeuren. De toneelspelers spelen hun rol vol verve. De kinderen gaan helemaal op in het verhaal en de spelletjes. Alle liedjes worden uit volle borst meegezongen. Chapeau hoe dit elk jaar weer wordt neergezet. Als correspondente heb ik er ook enorm van genoten. Hopelijk mag ik volgend jaar opnieuw de verslaglegging doen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 1 september 2016

Weer aan de slag

Af en toe heb ik hier wel eens een blog geplaatst over hoe het is om zonder betaald werk te zitten. Op zich kwam ik mijn dagen prima door (de ene dag wat beter dan de andere), maar ik deed wel enorm mijn best om weer een baan te vinden. En hoe langer je thuiszit, hoe lastiger dat wordt. Ik heb het niet eens bij kunnen houden hoeveel afwijzingen ik in de afgelopen jaren heb ontvangen. De boodschap was over het algemeen wel hetzelfde: ‘U voldoet niet (voldoende) aan het gevraagde profiel.’ Een afwijzing waar je eigenlijk niet veel mee kon…

Jullie begrijpen wel hoe blij ik was toen ik op gesprek mocht komen voor een correspondentiefunctie bij het lokale krantje. Oké, het zou geen fulltime functie zijn… maar je moet ergens beginnen. Het gesprek was leuk, de functie sprak me aan… en tot mijn grote vreugde mocht ik daadwerkelijk als correspondent voor Weekblad Dongen aan de slag.

Eind maart ben ik begonnen en wat is het een leuke functie. Ik kom vrijwel overal in de gemeente Dongen en ik mag bezig zijn met één van grootste passies, namelijk schrijven. Ik vind het echt heerlijk om te doen. En wat is het gaaf om stukjes in de krant te zien, waar je eigen naam bij staat.

Geen enkele werkweek ziet er voor mij hetzelfde uit. Vorige week bracht ik bijvoorbeeld een bezoek aan een school in ’s Gravenmoer die een waardecheque uitgereikt kregen vanwege hun betrokkenheid bij verkeersveiligheid. Eerst mocht ik een kijkje nemen bij de verkeerslessen die op dat moment bezig waren en daarna vond het officiëlere gedeelte plaats. Diezelfde middag hield ik een interview bij een bedrijf in Dongen over onder meer de nieuwste trends op het gebied van raamdecoratie en vloeren. Heel gevarieerd dus.

Ik vind het hartstikke leuk om erop uit te trekken, allerlei plekken te bezoeken (die soms voor mij nog onbekend zijn), nieuwe mensen te ontmoeten en boeiende stukjes voor de krant te schrijven. Mede dankzij mijn voorstelstukje dat op de voorpagina heeft gestaan, word ik soms al herkend. En ik krijg regelmatig leuke en positieve reacties op mijn geschreven stukjes. Wat is het heerlijk om weer aan de slag te zijn!

Wat zou jij willen lezen in het lokale krantje?

Zoals jullie wellicht hebben meegekregen, ben ik vorige week als correspondent voor Weekblad Dongen begonnen. De meeste Dongenaren zouden het haast niet gemist kunnen hebben; mijn voorstelstukje stond op de voorpagina van het lokale krantje. Erg leuk natuurlijk!

Wat mij na donderdag opviel – dat was na de dag dat het weekblad bij de mensen thuis bezorgd is – is dat de mensen die daadwerkelijk Weekblad Dongen lezen over het algemeen wat ouder is. Veel mensen van rond mijn leeftijd die ik sprak, zeiden dat ze het erg leuk vinden dat ik voor het krantje ga schrijven maar dat ze het zelf eigenlijk nooit lezen. Bij de meesten verdwijnt het vrijwel meteen in de papierbak. En daar wil ik natuurlijk graag verandering in brengen.

Vandaar de vraag die ik de titel van deze blog staat: 

“Wat zou jij willen lezen in het lokale krantje?”

Ook als je niet in de gemeente Dongen woont, kun je natuurlijk antwoord geven op deze vraag. Het kan mij helpen om inzicht te krijgen in wat mensen graag willen lezen. Lees je überhaupt het lokale krantje uit je woonplaats? Waarom wel/niet? Mis je bepaalde onderwerpen waar je graag over zou willen lezen? Wat zou ervoor zorgen dat je het krantje wel gaat lezen? Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties. Alvast bedankt voor jullie hulp.

Morgen is het eindelijk zover!

De mensen die mijn weblog regelmatig lezen, weten meteen waar ik op doel bij het lezen van de bovenstaande titel. Morgen vindt namelijk de oplevering en sleuteloverdracht van ons huis plaats. Een dag waar Robert en ik al enige tijd naar uitkijken... en waar we sinds deze maand echt naar aan het aftellen zijn.

Afgelopen vrijdag hebben we de voorschouw gehad en onze aandachtspunten kunnen inleveren. Daarbij hebben we hulp gehad van onze schilder en een goede vriend. En morgenochtend is het zover: we krijgen de sleutel van ons huis.

De planning om voor de kerstdagen verhuisd te zijn, hadden we enige tijd geleden al gemaakt en is de laatste weken steeds concreter geworden. Morgen gaat het (klus)spektakel - waar we zo'n 1,5 jaar naar hebben uitgekeken - eindelijk beginnen. We hebben er zin in... :-D

Nog tien dagen...

Eind vorige maand kregen we de datum van oplevering te horen: vrijdag 27 november. Eindelijk een moment om naar af te tellen. In de tussentijd hebben we al vrij veel gedaan in ons appartement, waaronder de muren in de keuken neutraal geverfd, de muurstickers verwijderd en al een heleboel gaten gedicht. We willen zoveel mogelijk gedaan hebben voor we de sleutel in Dongen krijgen.

Afgelopen donderdag kregen we de definitieve tijden van de voorschouw en oplevering door. De data zijn veranderd. De voorschouw vindt aanstaande vrijdag plaats en de sleuteloverdracht is een dag vervroegd. Als allereerste krijgen we op 26 november de sleutel van ons eigen huis... en kan het klussen gaan beginnen. Zoals je zult begrijpen, kijken we daar enorm naar uit.

Gisterenmiddag hebben Robert en ik samen nog een kijkje genomen bij het nieuwbouwproject:

De datum van oplevering is bekend!

Als je een huis bij een nieuwbouwproject koopt, blijf je lange tijd in onzekerheid zitten. Dat begint met de vraag of het project doorgaat. Als het antwoord daarop positief is, is de volgende vraag wanneer er met de bouw gestart gaat worden. En als ze eenmaal begonnen zijn, hoop je zo snel mogelijk te weten wanneer het klaar is en je de sleutel krijgt.

Eind april vorig jaar hebben Robert en ik de papieren getekend, waarmee we als eerste aangaven dat we een huis uit het nieuwbouwproject wilden kopen. Zes maanden later kregen we te horen dat het project doorging en konden we enige tijd daarna langs bij de notaris. Vervolgens duurde het nog tot eind januari voor de bouw daadwerkelijk begon. Stukje bij beetje zag je "de grote zandbak" veranderen in zeven huizen. Dat hebben jullie met mij kunnen volgen via deze blog en het fotoalbum.

Gisterenmiddag kregen we (eindelijk) het mailtje waar alle kopers al enige tijd naar uitkeken: de data met de voorschouw én de oplevering. Wij hebben geluk met bouwnummer 1, aangezien wij bij de eerste lichting zitten. Niet dat het heel veel scheelt, maar wij krijgen nog net voor een weekend de sleutel :). Op dinsdag 17 november is de voorschouw, en 10 dagen later - dus op vrijdag 27 november - krijgen we de sleutel. Het aftellen kan beginnen...

...en natuurlijk de zaken definitief vastleggen, het inpakken en het verdere verkopen op Marktplaats. We hoeven ons de komende maand niet te vervelen ;).

Een kijkje in ons huis

Afgelopen vrijdag vond de tweede kijkersdag plaats. In de middag mochten we twee uur rondkijken en -lopen in ons toekomstige huis. Dat gaf de gelegenheid om alles binnen eens goed te bekijken en waar nodig zaken op te meten. Ook zagen we weer alle toekomstige buurtbewoners.

Er moet zeker nog het een en ander gebeuren, maar het wordt wel steeds meer een écht huis :-). Ik zal jullie per verdieping mee door ons huis nemen.

Begane grond

Keuken

Woonkamer

Eerste verdieping

Badkamer

Slaapkamer 2

Slaapkamer 1

Slaapkamer 3

Tweede verdieping

Zolder

Zolder

Alle bouwfoto's van het huis zien? Kijk dan eens in het Picasa-album.

Het wordt steeds echter...

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik voor het laatst een blog over de vorderingen van ons huis geschreven heb. In die tijd is er wel het een en ander gebeurd.

Afgelopen zaterdag hebben Robert en ik een kijkje genomen bij ons huis. Zoals jullie op de foto's kunnen zien, zijn de steigers weg. Dat betekent dat alles aan de buitenkant gevoegd is. Het begint steeds meer op een echt huis te lijken, vinden jullie ook niet?

19-09-2015

19-09-2015

De uitbouw was op dat moment bedekt met een stuk blauw zeil (om het water buiten de houden aangezien de muren binnen al "sausklaar" zijn). Het metselwerk is daar ook klaar, zoals we een week eerder al gezien hadden. De plastic regenpijp die er gedurende de bouwvak hing, is inmiddels vervangen door een echte.

19-09-2015

12-09-2015

Verder is de keuken definitief uitgekozen en besteld. We hebben een paar kleine zaken veranderd, meestal omdat wat we vorig jaar uitgekozen hadden nu niet meer leverbaar was. Het keukenbedrijf legt beneden ook de vloer, dus die is ook meteen besteld.

De bouw ligt nog steeds op schema. De verwachting is dat we eind november de sleutel zullen krijgen, dus we kunnen langzaamaan gaan aftellen én gaan inpakken. Volgende week vrijdag staat de eerstvolgende kijkdag gepland. Ik ben erg benieuwd hoe het er van binnen nu allemaal uitziet, want dat kunnen we nu nog niet goed zien.

De bouw is weer begonnen

Bijna een maand geleden schreef ik dat de dakpannen op ons huis lagen en de bouwvak begon, waardoor de bouw in totaal vier weken stil zou liggen. Dat leek toen vrij lang, maar afgelopen maandag zijn de bouwvakkers alweer begonnen.

Op dinsdag ben ik samen met mijn moeder even bij het huis gaan kijken. Aan de buitenkant is steeds minder te zien. Op wat metselwerk aan de achterkant na hoeft er daar niet veel meer te gebeuren. Binnenshuis is nog genoeg te doen. Dat is op de foto niet goed te zien, maar er is al het een en ander binnen gebeurd.

Gisteren heeft Robert de kopersbegeleider gesproken. De bouw ligt goed op schema, dus zoals het er nu naar uitziet krijgen we in november de sleutel. Of dat begin of eind november is, kon onze kopersbegeleider nog niet zeggen. Hij wist ook nog niet wanneer in september de volgende kijkdag is. Daar krijgen we bericht over zodra dat bekend is.

Ondertussen hebben Robert en ik ook niet stilgezeten. De eerste spullen die we niet mee willen verhuizen, zijn via Marktplaats verkocht. Ook hebben we al verhuisdozen, bubbeltjesplastic en inpakpapier aangeschaft. Dat staat allemaal klaar om gebruikt te gaan worden. Langzaamaan vullen we de kasten op de zolder van mijn ouders met klein spullen, zoals dvd's en boeken. 

Nog een paar maanden en dan kan het klussen en verhuizen gaan beginnen...

Dakpannen aan de voorkant

Afgelopen vrijdag was ik weer even bij ons nieuwbouwproject gaan kijken en heb ik meteen wat worstenbroodjes gebracht aan de hardwerkende mannen. Ik sprak toen even met de aannemer. Hij vertelde dat vanmiddag hun vakantie begon, die in totaal vier weken duurt. Aan de voorkant lagen nog niet alle dakpannen op de goede plaats. Het bedrijf dat die werkzaamheden verricht, zou ervoor zorgen dat dat een week later wel het geval zou zijn.

En ja hoor... toen ik maandagmiddag (tussen de regenbuien door) even ging kijken, zag het er als volgt uit:

Zoals ik in mijn vorige blog al zei, ik vind het er nu steeds gaver en "echter" uitzien. De komende vier weken gebeurt er niets en vanaf 24 augustus zullen de bouwvakkers weer verder gaan...

Alle bouwfoto's van het huis zien? Kijk dan eens in het Picasa-album.

We hebben een dak mét dakpannen

Gisterenochtend belde mijn moeder - onze razende reporter uit Dongen ;-) - dat ze net langs ons toekomstige huis gewandeld had en zag dat de bouwvakkers bezig waren met de dakpannen. Nu was ik al van plan om die dag naar Dongen te gaan, dus dat kwam mooi uit.

Eenmaal aangekomen in Dongen hadden de mannen al hard gewerkt. Aan de voorkant lagen alle dakpannen al klaar; aan de achterkant waren ze nog bezig met neerleggen. Dat ging in een rap tempo.

's Middags ging ik met mijn moeder en mijn nichtjes een rondje wandelen. We besloten om toen nog een keer bij het huis te gaan kijken. Het ziet er inmiddels als volgt uit:

Het begint er steeds meer als een "echt" huis uit te zien. Echt gaaf om je huis zo gebouwd te zien worden. Aan de achterkant van het huis liggen nu alle dakpannen op z'n plek. Ik ben benieuwd hoe ver ze met de voorkant zijn als ik vanmiddag weer ga kijken...

Alle bouwfoto's van het huis zien? Kijk dan eens in het Picasa-album.

In het lokale nieuws

Vanochtend kreeg ik een berichtje van mijn vader dat onze eerste kijkersdag - waarbij het hoogste punt officieel gevierd werd - het lokale nieuws had gehaald. In het Weekblad Dongen staat een klein artikel erover. Door een fout in het drukken staat deze pagina zelfs twee keer in het krantje.

Dit nieuwsberichtje wil ik natuurlijk nog even met jullie delen:

Weekblad Dongen
09-07-2015

Ook op het digitale web is erover geschreven:
- Dongen-nieuws: http://dongen.nieuws.nl/nieuws/20150707/feestelijk-moment-met-kopers-nieuwbouwproject-polarisstraat/
- Dongen-homespot: http://optimaal.dongenhomespot.nl/#post3795

De eerste kijkersdag

Vanmiddag was het dan zover: de eerste kijkersdag bij ons nieuwbouwproject. Eindelijk eens een kijkje nemen in ons toekomstige huis en meteen kennismaken met de andere toekomstige bewoners.

We werden welkom geheten en kregen een naambordje. Gemakkelijk om te zien wie in welk huis komt te wonen. Robert en ik maken kennis met onze buurman en zijn kinderen. Vlak daarna vindt het officiële gedeelte plaats: een welkomstwoordje door iemand van Van Wanrooij. Hij vertelde onder andere dat er in september wederom een kijkdag plaatsvindt en dat de verwachte oplevering vervroegd is naar november. Dat gaat de goede kant op ;-).

Vervolgens kregen we allemaal een confetti-kanon. Wethouder Van Beers hees de vlag omhoog om aan te geven dat het hoogste punt bereikt was. Op het moment dat de vlag bovenaan was, schoten alle bewoners met de confetti-kanonnen. Dat gaf het volgende gezicht:

Daarmee was het officiële gedeelte afgelopen en begon de informele borrel. Vrijwel alle bewoners liepen naar hun toekomstige huis om te bekijken. Het begint nu wel echt steeds meer wat te worden nu er gemetseld is, er een dak op zit en er trappen in staan. 

Erg leuk om rond te lopen en om met de andere bewoners te praten: kennismaken en ervaringen uitwisselen. De meesten herkenden Robert en mij, omdat we als eerste hebben getekend en daardoor in de nieuwsbrief hebben gestaan. De wethouder vroeg aan mij of ik degene was van Facebook. Toen ik vragend 'Facebook' zei, vertelde ze dat ze bij de gemeente de voortgang van het project bijhouden via de foto's die ik plaats. Grappig om te horen. Al met al was het een gezellige bijeenkomst.

Nog meer muren

Sinds mijn laatste blog over ons huis hebben er weer wat ontwikkelingen plaatsgevonden. De vloer van de eerste verdieping ligt; er zijn een aantal kozijnen geplaatst; en de muren van de eerste verdieping staan. Nu begint het ergens op te lijken!

De vloer van de eerste verdieping en de kozijnen

20-05-2015

20-05-2015

20-05-2015

De eerste muren van de eerste verdieping

22-05-2015

22-05-2015

Alle muren staan... en ook de buren hebben al wat muren

26-05-2015

26-05-2015

Alle bouwfoto's van het huis zien? Kijk dan eens in het Picasa-album.

Het vogelhuisje met pimpelmezen

Mijn ouders hebben in hun achtertuin zolang als ik me kan herinneren een vogelhuisje aan hun schuur hangen. Vrijwel elk jaar maken pimpelmezen daarin een nestje. Dat is ook dit jaar het geval.

Afgelopen maandag zat ik in de achtertuin van mijn ouders al lezend te genieten van het zonnetje. Ondertussen hield ik het vogelhuisje in de gaten. Het viel me namelijk op dat twee pimpelmezen regelmatig het huisje in gingen en dat ik af en toe gepiep hoorde. Jaaa... er zitten jonkies in het vogelhuisje.

Wat is het leuk om te zien hoe vaak de vader en de moeder het huisje invliegen om eten te geven aan hun kinderen. Meestal zitten ze eerst in de boom die tegenover de schuur staat en gaan ze daar vandaan het vogelhuisje in. Ik vind het echt fascinerend om te zien.

Op een gegeven moment heb ik de fotocamera van mijn vader erbij gepakt om wat leuke plaatjes te schieten. Het resultaat: heel vaak alleen het vogelhuisje ;-)... maar ook af en toe een pimpelmees erbij.

Het staartje is nog nét te zien

Daar is -ie weer!