Legerarts John Watson is naarstig op zoek naar een nieuwe woning in Londen. Een bekende van hem kent iemand die een huisgenoot zoekt. Hij stelt Watson aan diegene - Sherlock Holmes - voor. De heren besluiten samen hun intrek te nemen aan Baker Street 221 B, nadat Holmes een aantal regeltjes heeft uitgelegd.
Langzaamaan leert Watson Holmes beter kennen en vindt hij het indrukwekkend hoe Holmes informatie over mensen weet zonder ook maar met hen gesproken te hebben. Holmes blijkt zelfs de politie te kunnen helpen, samen met Watson. De politie weet zich bijna geen raad met een moordzaak waarbij de letters RACHE op de muur geschreven stonden. De beide heren proberen uit te vinden wat er voorafgaand aan de moord is gebeurd.
'Sherlock: Een studie in rood' begint met een voorwoord van Sherlock-regisseur Steven Moffat. Vervolgens start het verhaal waarin je leest hoe John Watson en Sherlock Holmes elkaar leren kennen. Sir Arthur Conan Doyle schrijft het verhaal vanuit Watson.
In het begin moet je even wennen aan het boek. Je hebt wat tijd nodig om goed in het verhaal te komen. Dat komt gedeeltelijk omdat je al het een en ander over Sherlock en Holmes weet, via (strip)boeken of televisieprogramma's. Daardoor zal het boek voor de meeste lezers met herhaling beginnen. Als je daar echter doorheen bent, begint een boeiend en spannend verhaal.
Holmes is en blijft een interessant personage. Hij lijkt uniek in zijn soort te zijn en dat maakt het extra interessant om over hem te lezen. Doyle zet hem op een prachtige manier neer. Zonder Watson zou Sherlocks leven er waarschijnlijk heel anders uitgezien hebben. Maar of hij zich dat altijd beseft...?!
Auteur: Sir Arthur Conan Doyle
Titel: Sherlock: Een studie in rood
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 9789022571224
Aantal pagina's: 219
donderdag 28 augustus 2014
José Vriens – Nooit meer ***
Rachelle is gelukkig getrouwd met Frenk. Ze werkt op een basisschool en is zeven maanden zwanger. De wereld lacht haar toe... totdat ze een verontrustende mail ontvangt van "een bezorgde moeder". Deze vrouw beschuldigt Frenk van seksueel misbruik van zijn eigen kinderen. Rachelle snapt er niks van, want Frenk heeft helemaal geen kinderen. Ze besluit de mail meteen te verwijderen.
Toch blijft de mail in haar hoofd rondspoken. Ze spreekt Frenk erop aan. Hij blijkt niet helemaal de persoon te zijn die zij dacht te kennen. Frenk vertelt namelijk dat hij getrouwd is geweest en twee dochtertjes heeft. Hij heeft hen echter al acht jaar niet meer gezien. Hij ontkent dat hij zijn dochtertjes misbruikt heeft. Rachelle gelooft haar man... en wil verder gaan met hun leven. Maar of dat gaat lukken?
'Nooit meer' begint met de beschuldigende mail die Rachelle van een onbekende afzender ontvangt. Daardoor zit je als lezer vrijwel meteen in het verhaal en heb je direct een aantal vragen. Wie is de afzender? Wat is de waarheid? En wat zou je zelf doen als je in zo'n situatie zit?
Rachelle besluit in eerste instantie om er niets mee te doen totdat ze toch haar man ermee confronteert. Nadat Frenk haar zijn kant van het verhaal heeft verteld, is het daarmee klaar voor Rachelle. Ze gelooft hem en wil verder met hem gaan. Dat gaat wel vrij gemakkelijk. Ik vraag me of hoeveel vrouwen hun man na een vrij grote leugen zo gemakkelijk vergeven. Als je ineens te horen krijgt dat je man getrouwd is geweest en twee kinderen heeft... Dat deel uit het verhaal is voor mij niet overal even geloofwaardig.
Doordat José Vriens een prettige en vlotte schrijfstijl heeft, vergeef je haar dat wel. Je blijft namelijk wel doorlezen in 'Nooit meer'. Niet vanwege de spanning – je hebt al snel door wie de afzender is en wat deze persoon tot doel heeft – maar wel omdat je wil weten hoe Rachelle er allemaal mee omgaat. Bij sommige keuzes van haar zet je je vraagtekens, maar de auteur schetst wel een goed beeld hoe iemand ermee om zou kunnen gaan.
De vraag "Wat zou je doen als je zelf in deze situatie zat?" laat je niet los tijdens het lezen van het verhaal. Het zou iedereen zomaar kunnen overkomen... en wat doe je dan? Vriens laat je daar over nadenken met haar boek. Of je er echt een antwoord op kunt geven als je niet in een soortgelijke situatie hebt gezeten, dat is de vraag. De auteur heeft met haar roman in ieder geval een onderwerp aangekaart waar volgens mij nog niet zoveel over geschreven is.
Auteur: José Vriens
Titel: Nooit meer
Genre: Roman
Uitgeverij: Zomer & Keuning
ISBN: 9789401902717
Aantal pagina's: 252
Toch blijft de mail in haar hoofd rondspoken. Ze spreekt Frenk erop aan. Hij blijkt niet helemaal de persoon te zijn die zij dacht te kennen. Frenk vertelt namelijk dat hij getrouwd is geweest en twee dochtertjes heeft. Hij heeft hen echter al acht jaar niet meer gezien. Hij ontkent dat hij zijn dochtertjes misbruikt heeft. Rachelle gelooft haar man... en wil verder gaan met hun leven. Maar of dat gaat lukken?
'Nooit meer' begint met de beschuldigende mail die Rachelle van een onbekende afzender ontvangt. Daardoor zit je als lezer vrijwel meteen in het verhaal en heb je direct een aantal vragen. Wie is de afzender? Wat is de waarheid? En wat zou je zelf doen als je in zo'n situatie zit?
Rachelle besluit in eerste instantie om er niets mee te doen totdat ze toch haar man ermee confronteert. Nadat Frenk haar zijn kant van het verhaal heeft verteld, is het daarmee klaar voor Rachelle. Ze gelooft hem en wil verder met hem gaan. Dat gaat wel vrij gemakkelijk. Ik vraag me of hoeveel vrouwen hun man na een vrij grote leugen zo gemakkelijk vergeven. Als je ineens te horen krijgt dat je man getrouwd is geweest en twee kinderen heeft... Dat deel uit het verhaal is voor mij niet overal even geloofwaardig.
Doordat José Vriens een prettige en vlotte schrijfstijl heeft, vergeef je haar dat wel. Je blijft namelijk wel doorlezen in 'Nooit meer'. Niet vanwege de spanning – je hebt al snel door wie de afzender is en wat deze persoon tot doel heeft – maar wel omdat je wil weten hoe Rachelle er allemaal mee omgaat. Bij sommige keuzes van haar zet je je vraagtekens, maar de auteur schetst wel een goed beeld hoe iemand ermee om zou kunnen gaan.
De vraag "Wat zou je doen als je zelf in deze situatie zat?" laat je niet los tijdens het lezen van het verhaal. Het zou iedereen zomaar kunnen overkomen... en wat doe je dan? Vriens laat je daar over nadenken met haar boek. Of je er echt een antwoord op kunt geven als je niet in een soortgelijke situatie hebt gezeten, dat is de vraag. De auteur heeft met haar roman in ieder geval een onderwerp aangekaart waar volgens mij nog niet zoveel over geschreven is.
Auteur: José Vriens
Titel: Nooit meer
Genre: Roman
Uitgeverij: Zomer & Keuning
ISBN: 9789401902717
Aantal pagina's: 252
woensdag 27 augustus 2014
Een weegmoment (8)
Vorige maand meldde ik dat ik helaas in vergelijking met het weegmoment van daarvoor een paar ons was aangekomen. Vorige week heb ik weer op de weegschaal gestaan. Ik was alleen vergeten om er een blogje over te schrijven omdat ik diezelfde dag mijn trouwjurk ging passen. Zoals jullie hebben kunnen lezen, was dat niet verlopen zoals ik had verwacht. Daarom komt mijn blog nu pas.
Mijn gewicht is in vergelijking met vorige maand hetzelfde gebleven. Het lukt me telkens net niet om precies op die -15 kilo te komen. Maar dat komt vanzelf wel :-). Daar heb ik alle vertrouwen in.
Wat wel erg leuk is om te melden, is dat ik vorige week in de bruidswinkel te horen kreeg dat ik 7 cm bij mijn taille kwijt ben! Daar was (en ben ;-)) ik wel erg blij mee.
Ik weet zelf eigenlijk niet precies waar ik dat moet meten. In het begin heb ik dat gedaan, maar toen bij de bruidswinkel bleek dat mijn taille 10 cm minder was dan Robert bij me had opgemeten wist ik dat we niet goed zaten. Ik geloof namelijk niet dat ik in één maand tijd zoveel centimeters kwijt was geraakt ;-). Volgende keer zal ik toch eens vragen waar ik dat precies moet opmeten, zodat ik dat eens beter kan gaan bijhouden.
Mijn gewicht is in vergelijking met vorige maand hetzelfde gebleven. Het lukt me telkens net niet om precies op die -15 kilo te komen. Maar dat komt vanzelf wel :-). Daar heb ik alle vertrouwen in.
Wat wel erg leuk is om te melden, is dat ik vorige week in de bruidswinkel te horen kreeg dat ik 7 cm bij mijn taille kwijt ben! Daar was (en ben ;-)) ik wel erg blij mee.
Ik weet zelf eigenlijk niet precies waar ik dat moet meten. In het begin heb ik dat gedaan, maar toen bij de bruidswinkel bleek dat mijn taille 10 cm minder was dan Robert bij me had opgemeten wist ik dat we niet goed zaten. Ik geloof namelijk niet dat ik in één maand tijd zoveel centimeters kwijt was geraakt ;-). Volgende keer zal ik toch eens vragen waar ik dat precies moet opmeten, zodat ik dat eens beter kan gaan bijhouden.
maandag 25 augustus 2014
Lekker wandelen
Gisterenochtend besloten Robert en ik even een rondje door de polder te gaan wandelen. Bepakt met onze camera's vertrokken we. Vanuit onze straat ben je zo in het natuurgebied, waar je amper merkt dat het vlak langs de snelweg ligt. We waren niet de enigen die lekker even naar buiten gingen; we kwamen hardlopers, fietsers en andere wandelaars tegen.
De natuur was volop in bloei. We zagen allerlei bloemen staan. Dat zag er prachtig uit. De bijen waren er ook erg blij mee; bij de meeste bloemenvelden was er wel een bij van de ene naar de andere bloem aan het vliegen. Mooi om te zien!
Robert hoopte een roofvogel op de foto te kunnen zetten. Op een paar zwaluwen en duiven na hebben we geen vogels gezien.
Wel hebben we een aantal prachtige vlinders gezien. Meestal hebben we pech en is de vlinder er al vandoor voor we 'm op de foto hebben kunnen zetten. Gisteren zaten we even op een bankje wat te drinken toen er achter ons enkele vlinders mooi stil bleven zitten... alsof ze wisten dat we ze wilden fotograferen ;-).
Benieuwd naar de rest van mijn foto's van gisterenochtend? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.
De natuur was volop in bloei. We zagen allerlei bloemen staan. Dat zag er prachtig uit. De bijen waren er ook erg blij mee; bij de meeste bloemenvelden was er wel een bij van de ene naar de andere bloem aan het vliegen. Mooi om te zien!
Robert hoopte een roofvogel op de foto te kunnen zetten. Op een paar zwaluwen en duiven na hebben we geen vogels gezien.
Wel hebben we een aantal prachtige vlinders gezien. Meestal hebben we pech en is de vlinder er al vandoor voor we 'm op de foto hebben kunnen zetten. Gisteren zaten we even op een bankje wat te drinken toen er achter ons enkele vlinders mooi stil bleven zitten... alsof ze wisten dat we ze wilden fotograferen ;-).
Benieuwd naar de rest van mijn foto's van gisterenochtend? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.
zaterdag 23 augustus 2014
De nachtmerrie van elke bruid
Zeven maanden geleden zocht ik mijn trouwjurk uit! Die dag maakte ik meteen een afspraak voor de eerste pasbeurt: vrijdag 22 augustus om 11:00 uur. Dat leek eind januari heel ver weg... maar gisteren was het ineens al zover. Robert zat me al een week te plagen. Tot nu toe ging het qua voorbereidingen goed en hadden we nog geen stressmomenten gehad. Dan zal het met je jurk wel misgaan, zei hij. Ik was het daar natuurlijk niet mee eens ;-).
Met gezonde spanning stapte ik samen met mijn moeder, mijn schoonmoeder en Linda de bruidswinkel binnen. We kregen eerst een kopje koffie of thee. Daarna mocht ik mijn jurk gaan passen. Ik had er veel zin in om mijn eigen jurk te gaan passen...
Op het moment dat de medewerkster van de bruidswinkel de jurk dicht wil ritsen, werd de nachtmerrie van elke bruid waarheid voor mij: de jurk ging niet dicht. Vorige week spookte het nog door mijn hoofd dat het me verschrikkelijk leek als je je jurk ging passen en dat -ie dan niet dicht zou gaan. En nu gebeurde dat bij mij!
Was ik aangekomen? Nee, de weegschaal gaf nog steeds aan dat ik bijna 15 kilo was afgevallen. Dat scheelde drie kilo met het moment van passen in januari. Rationeel wist ik dat het niet aan mij kon liggen... Maar je luistert niet naar je verstand als je trouwjurk niet dicht gaat. Het huilen stond me op dat moment nader dan het lachen. Hoe kon dit nou??
Ook de medewerksters van de winkel stonden even voor een raadsel. Mijn maten werden nagemeten en dat klopte met de maten die op mijn papieren stonden. Aan de hand daarvan was de juiste maat voor mijn jurk besteld. Vervolgens werd de jurk nagemeten. Het bovenste stuk was bijna 10 cm te klein. Op dat moment brak er iets bij me en moest ik huilen. Daar sta je dan: zes weken voor je bruiloft en je jurk is niet goed. Dan krijg je stress, kan ik je wel vertellen.
Gelukkig werd ik heel goed en prettig geholpen bij de bruidswinkel. De medewerksters waren erg lief, boden me een knuffel aan en gingen meteen op zoek naar de oorzaak. Ze wilden het zo snel mogelijk voor me oplossen. Wat bleek? De maattabel van de leverancier was anders dan de maattabel van de winkel. De winkel had de juiste maat jurk voor mij besteld, maar er was een verkeerde jurk gemaakt. De naaister zag vrijwel meteen een oplossing om de jurk te vermaken... en op zo'n manier dat het niet zou opvallen. Dat liet ze aan mij en daarna aan mijn gezelschap zien. Dat luchtte me wel op.
Over drie weken heb ik een nieuwe afspraak voor mijn eerste pasbeurt. Ik heb beloofd dat ik er niet over ga stressen, omdat het opgelost zal worden. Ik heb er ook alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, maar toch vind ik het ook nog spannend. Van mij mag het gauw 12 september zijn....
donderdag 21 augustus 2014
John Boyne – De jongen die zijn vader zocht *****
Als Alfie Summerfield vijf jaar wordt, breekt de Eerste Wereldoorlog uit. Zijn vader Georgie belooft zijn zoon dat hij niet zal gaan mee vechten. Maar de dag na Alfies verjaardag breekt Georgie zijn belofte al. Hij meldt zich vrijwillig aan en vertelt zijn zoon dat hij voor Kerstmis weer thuis, want dan is de oorlog alweer afgelopen.
De oorlog blijkt langer te duren dan Georgie verwacht had. Alfie hoopt elke Kerst dat zijn vader thuis zal komen. Als er dan ineens geen brieven meer komen, denkt Alfie dat zijn vader is overleden. Zijn moeder Margie zegt dat Georgie op een geheime missie is en dat hij daarom geen brieven meer kan sturen. Alfie gelooft er niets van; hij is ervan overtuigd dat zijn vader tijdens een gevecht gesneuveld is.
Nu hij de enige man in het gezin is, besluit Alfie op negenjarige leeftijd om zijn moeder te helpen. Hij gaat schoenen poetsen op het station. Bij toeval ontdekt hij dat zijn vader nog leeft. Op dat moment begint Alfie zijn eigen geheime missie: hij gaat zijn vader zoeken en weer mee naar huis nemen.
John Boyne is vooral bekend van zijn prachtige roman 'De jongen in de gestreepte pyjama'. Deze bestseller is wereldwijd succesvol geworden. Dat schept hoge verwachtingen voor deze nieuwe roman, die over de Eerste Wereldoorlog gaat. Wat mij betreft, heeft de auteur de verwachtingen waargemaakt.
'De jongen die zijn vader zocht' begint met een soort mijmering van hoofdpersoon Alfie Summerfield. Hij denkt terug aan zijn vijfde verjaardag toen de oorlog net was uitgebroken en toen zijn vader nog gewoon thuis was. Op een mooie manier verwoordt de auteur dit. Je zit als lezer meteen in het boek. Je wil Alfie het liefste even in je armen sluiten en zeggen dat alles goed komt. Ook al weet je op dat moment nog niet wat er precies aan de hand is.
Boyne houdt deze schrijfstijl het gehele boek vast, waardoor je het verhaal vlot leest. Je maakt de oorlog mee vanuit de belevingswereld van een negenjarige. Dat maakt het een prachtig en aandoenlijk verhaal tegelijkertijd. Zo besluit Alfie bijvoorbeeld van de een op de andere dag dat hij zijn moeder geld wil geven, zodat ze niet meer zo vaak een nachtdienst in het ziekenhuis hoeft te werken. Met een 'gestolen' schoenenpoetsdoos gaat hij naar het station en poets hij vier dagen in de week schoenen. Hij gaat namelijk nog twee dagen in de week naar school: op maandag voor de geschiedenislessen en op donderdag voor de leeslessen. Door dit soort zaken wordt het beladen onderwerp van de Eerste Wereldoorlog een stuk luchtiger. Knap hoe de auteur dit na 'De jongen in de gestreepte pyjama' weer op een mooie manier voor elkaar heeft gekregen.
'De jongen die zijn vader zocht' is naast een prachtige roman ook een leerzaam boek over de Eerste Wereldoorlog. Het is daarom een aanrader voor bijvoorbeeld middelbare scholieren om meer over deze periode te leren.
Auteur: John Boyne
Titel: De jongen die zijn vader zocht
Genre: Roman
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022565797
Aantal pagina's: 239
De oorlog blijkt langer te duren dan Georgie verwacht had. Alfie hoopt elke Kerst dat zijn vader thuis zal komen. Als er dan ineens geen brieven meer komen, denkt Alfie dat zijn vader is overleden. Zijn moeder Margie zegt dat Georgie op een geheime missie is en dat hij daarom geen brieven meer kan sturen. Alfie gelooft er niets van; hij is ervan overtuigd dat zijn vader tijdens een gevecht gesneuveld is.
Nu hij de enige man in het gezin is, besluit Alfie op negenjarige leeftijd om zijn moeder te helpen. Hij gaat schoenen poetsen op het station. Bij toeval ontdekt hij dat zijn vader nog leeft. Op dat moment begint Alfie zijn eigen geheime missie: hij gaat zijn vader zoeken en weer mee naar huis nemen.
John Boyne is vooral bekend van zijn prachtige roman 'De jongen in de gestreepte pyjama'. Deze bestseller is wereldwijd succesvol geworden. Dat schept hoge verwachtingen voor deze nieuwe roman, die over de Eerste Wereldoorlog gaat. Wat mij betreft, heeft de auteur de verwachtingen waargemaakt.
'De jongen die zijn vader zocht' begint met een soort mijmering van hoofdpersoon Alfie Summerfield. Hij denkt terug aan zijn vijfde verjaardag toen de oorlog net was uitgebroken en toen zijn vader nog gewoon thuis was. Op een mooie manier verwoordt de auteur dit. Je zit als lezer meteen in het boek. Je wil Alfie het liefste even in je armen sluiten en zeggen dat alles goed komt. Ook al weet je op dat moment nog niet wat er precies aan de hand is.
Boyne houdt deze schrijfstijl het gehele boek vast, waardoor je het verhaal vlot leest. Je maakt de oorlog mee vanuit de belevingswereld van een negenjarige. Dat maakt het een prachtig en aandoenlijk verhaal tegelijkertijd. Zo besluit Alfie bijvoorbeeld van de een op de andere dag dat hij zijn moeder geld wil geven, zodat ze niet meer zo vaak een nachtdienst in het ziekenhuis hoeft te werken. Met een 'gestolen' schoenenpoetsdoos gaat hij naar het station en poets hij vier dagen in de week schoenen. Hij gaat namelijk nog twee dagen in de week naar school: op maandag voor de geschiedenislessen en op donderdag voor de leeslessen. Door dit soort zaken wordt het beladen onderwerp van de Eerste Wereldoorlog een stuk luchtiger. Knap hoe de auteur dit na 'De jongen in de gestreepte pyjama' weer op een mooie manier voor elkaar heeft gekregen.
'De jongen die zijn vader zocht' is naast een prachtige roman ook een leerzaam boek over de Eerste Wereldoorlog. Het is daarom een aanrader voor bijvoorbeeld middelbare scholieren om meer over deze periode te leren.
Auteur: John Boyne
Titel: De jongen die zijn vader zocht
Genre: Roman
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022565797
Aantal pagina's: 239
zondag 17 augustus 2014
Toevalstreffer
Om half tien begonnen we met onze wandeling. Al vrij snel aan het begin van de wandeltocht zagen we prachtige paarse heide. Erg mooi om te zien! Onze camera's werden meteen aan het werk gezet ;-).
Naast de vele heide kwamen we ook allerlei (wilde) dieren tegen, waaronder wilde koeien, kikkers, wilde paarden en een ree. Het resultaat: vaak stoppen en veel foto's maken. Het weer werkte gelukkig mee. Op een paar druppels na is het droog gebleven. Zelfs de zon heeft zich nog laten zien. Al met al was het een heerlijke wandeling.
Na het avondeten besloot ik mijn foto's uit te zoeken en te gaan bewerken. Nadat ik daarmee klaar was, bekeek ik was met Robert het eindresultaat. We kwamen er toen achter dat ik een toevalstreffer had gemaakt. Bij de onderstaande foto wilde ik de waterlelie fotograferen... maar wie kwam er even om de hoek kijken? (Klik eventueel even op de foto om 'm vergroot te zien.) Van een gewone foto van een waterlelie is het ineens een bijzondere foto geworden. Hebben jullie dat ook wel eens meegemaakt?
Naast deze twee foto's heb ik er nog een aantal gemaakt. Benieuwd naar geworden? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.
donderdag 14 augustus 2014
Mariëtte Middelbeek - Moederhart ***
Anna en Luca zijn door het dolle heen als blijkt dat Anna zwanger is. Ze besluiten het nieuws meteen te delen met Luca's ouders en Anna's moeder, ook al is Anna pas net negen weken zwanger. Luca's ouders reageren erg enthousiast. Anna's moeder lijkt wat afstandelijk. Zou dat komen omdat Anna's vader net is overleden?
Na een eerste bezoek aan de verloskundige zit Anna vol vragen over de zwangerschap van haar moeder en diens bevalling. Als Anna hierover met haar moeder wil praten, krijgt ze schokkend nieuws te verwerken. Anna's moeder is nooit zwanger geweest; Anna is geadopteerd.
Anna's wereld komt op z'n kop te staan. Nu ze zelf moeder wordt, wil ze weten waar ze vandaan komt. Waar liggen haar roots? Wie is haar biologische moeder? Waarom is ze ooit afgestaan? Is ze wel in staat om van haar kindje te houden als haar biologische moeder haar heeft kunnen afstaan? Ze wil antwoorden op deze vragen vinden voordat ze zelf moeder wordt.
'Moederhart' is een prachtig en emotioneel boek om te lezen. Mariette Middelbeek laat je goed kennismaken met hoofdpersoon Anna, zodat je ontzettend met haar meeleeft. Ook als je geen moeder bent en/of niet zwanger bent geweest, kun je haar gevoelens wel begrijpen. Als je ineens te horen krijgt dat je geadopteerd bent en je bent op dat moment zelf voor het eerst zwanger, dan komt dat extra hard binnen. De auteur beschrijft heel goed hoe Anna dit nieuws op zich in laat werken en wat ze er verder mee gaat doen.
Middelbeek heeft een gemakkelijke en beeldende schrijfstijl. Dat komt bijvoorbeeld goed naar voren als Anna en Luca bij Luca's ouders (échte Italianen) gaan eten. Je ziet de tafel vol Italiaanse lekkernijen staan en het water loopt je bijna in de mond. Je zou zo zelf plaats willen nemen bij deze gezellige familie. Een ander leuk detail (voor mij) was dat een klein deel van het boek in 's-Hertogenbosch plaatsvindt. Ik woon zelf in deze gezellige stad en dat biedt op sommige punten herkenning.
Anna besluit uiteindelijk op te zoek te gaan naar haar biologische moeder. De weinige informatie die ze heeft, lijkt ervoor te zorgen dat dit niet zal gaan lukken. Maar op momenten dat de zoektocht vast dreigt te lopen, komt er ineens nieuwe, bruikbare informatie naar boven. Helaas is dat af en toe wat ongeloofwaardig, maar aan de andere kant hoop je als lezer wel dat ze haar biologische moeder zal vinden. In het echte leven zal het allemaal niet zo gemakkelijk en snel gaan... Maar ondanks dat is 'Moederhart' een heerlijk boek om te lezen.
Auteur: Mariette Middelbeek
Titel: Moederhart
Genre: Roman
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer
ISBN: 9789460681431
Aantal pagina's: 263
Na een eerste bezoek aan de verloskundige zit Anna vol vragen over de zwangerschap van haar moeder en diens bevalling. Als Anna hierover met haar moeder wil praten, krijgt ze schokkend nieuws te verwerken. Anna's moeder is nooit zwanger geweest; Anna is geadopteerd.
Anna's wereld komt op z'n kop te staan. Nu ze zelf moeder wordt, wil ze weten waar ze vandaan komt. Waar liggen haar roots? Wie is haar biologische moeder? Waarom is ze ooit afgestaan? Is ze wel in staat om van haar kindje te houden als haar biologische moeder haar heeft kunnen afstaan? Ze wil antwoorden op deze vragen vinden voordat ze zelf moeder wordt.
'Moederhart' is een prachtig en emotioneel boek om te lezen. Mariette Middelbeek laat je goed kennismaken met hoofdpersoon Anna, zodat je ontzettend met haar meeleeft. Ook als je geen moeder bent en/of niet zwanger bent geweest, kun je haar gevoelens wel begrijpen. Als je ineens te horen krijgt dat je geadopteerd bent en je bent op dat moment zelf voor het eerst zwanger, dan komt dat extra hard binnen. De auteur beschrijft heel goed hoe Anna dit nieuws op zich in laat werken en wat ze er verder mee gaat doen.
Middelbeek heeft een gemakkelijke en beeldende schrijfstijl. Dat komt bijvoorbeeld goed naar voren als Anna en Luca bij Luca's ouders (échte Italianen) gaan eten. Je ziet de tafel vol Italiaanse lekkernijen staan en het water loopt je bijna in de mond. Je zou zo zelf plaats willen nemen bij deze gezellige familie. Een ander leuk detail (voor mij) was dat een klein deel van het boek in 's-Hertogenbosch plaatsvindt. Ik woon zelf in deze gezellige stad en dat biedt op sommige punten herkenning.
Anna besluit uiteindelijk op te zoek te gaan naar haar biologische moeder. De weinige informatie die ze heeft, lijkt ervoor te zorgen dat dit niet zal gaan lukken. Maar op momenten dat de zoektocht vast dreigt te lopen, komt er ineens nieuwe, bruikbare informatie naar boven. Helaas is dat af en toe wat ongeloofwaardig, maar aan de andere kant hoop je als lezer wel dat ze haar biologische moeder zal vinden. In het echte leven zal het allemaal niet zo gemakkelijk en snel gaan... Maar ondanks dat is 'Moederhart' een heerlijk boek om te lezen.
Auteur: Mariette Middelbeek
Titel: Moederhart
Genre: Roman
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer
ISBN: 9789460681431
Aantal pagina's: 263
maandag 11 augustus 2014
Teksten van liedjes
Muziek luisteren heb ik eigenlijk altijd leuk gevonden. Dat begon in mijn jeugd met liedjes op de radio en natuurlijk op cassettebandjes. Als je dan een leuk nummer op de radio hoorde - bijvoorbeeld tijdens de Top 40 - drukte je gauw op REC zodat je het daarna nog zo vaak kon terugluisteren als je wilde. Later kocht ik cd's van een favoriete artiest of een editie van Hitzone.
Omdat je toen nog niet zo gemakkelijk een songtekst van een liedje kon vinden, kwam het wel eens voor dat ik zelf bedacht wat een zanger(es) zong bij een liedje. Jaren later kwam ik er dan achter dat het niet altijd klopte; er zat een verschil in wat ik hoorde en wat er daadwerkelijk gezongen werd.
Meestal was dit bij Engelstalige liedjes, maar laatst kwam ik erachter dat ik bij een Nederlandstalig nummer ook iets anders hoorde dan er gezongen werd. Het gaat om 'Blauw' van The Scene. De songtekst gaat als volgt:
Maar ik zong vroeger altijd het volgende:
Weten jullie nog een liedje waarvan jullie vroeger de tekst heel anders zongen dan het in werkelijkheid was? Ik ben benieuwd...
Omdat je toen nog niet zo gemakkelijk een songtekst van een liedje kon vinden, kwam het wel eens voor dat ik zelf bedacht wat een zanger(es) zong bij een liedje. Jaren later kwam ik er dan achter dat het niet altijd klopte; er zat een verschil in wat ik hoorde en wat er daadwerkelijk gezongen werd.
Meestal was dit bij Engelstalige liedjes, maar laatst kwam ik erachter dat ik bij een Nederlandstalig nummer ook iets anders hoorde dan er gezongen werd. Het gaat om 'Blauw' van The Scene. De songtekst gaat als volgt:
"Blauw, blauw, blauw,
Keer ik terug naar jou
Blauw, blauw, blauw,
yeah, blauw (blauw)"
Maar ik zong vroeger altijd het volgende:
"Down, down, down,
Keer ik terug naar jou,
Down, down, down,
yeah, down (down)"
In mijn beleving kwam de titel van het nummer er helemaal niet in voor ;-).Weten jullie nog een liedje waarvan jullie vroeger de tekst heel anders zongen dan het in werkelijkheid was? Ik ben benieuwd...
vrijdag 8 augustus 2014
Boeken - juli
De maand augustus is alweer een paar dagen uit, dus het is tijd voor een overzicht van mijn gelezen boeken in juli. Ik heb afgelopen maand een aantal mooie boeken gelezen. Ook heb ik twee vakjes weggestreept van mijn bingokaart. Dus dat gaat de goede kant op...
56. Sarah Hilary –
Onder mijn huid
Inspecteur Marnie Rome is betrouwbaar, briljant en
intens. Ze krijgt respect voor de manier waarop ze zich heeft hersteld na de
moord op haar ouders, maar weinigen weten wat er echt in haar omgaat. Want
Marnie heeft geheimen die ze met niemand deelt. Net als de vrouwen in het
blijf-van-mijn-lijfhuis dat Marnie en haar collega Noah Jake bezoeken. Ze komen
om iemand te ondervragen, maar treffen een indringer aan: de neergestoken
echtgenoot van een van de bewoonsters. Als Marnie en Noah nader onderzoek doen,
neemt het geweld hand over hand toe. Sommigen hebben geheimen om te overleven,
anderen om te verbergen wie ze werkelijk zijn. Nu moet iedereen, ook Marnie,
haar angsten onder ogen zien. Want de tijd voor geheimen is voorbij. ‘Onder
mijn huid’ is een spannend thrillerdebuut van Sarah Hilary. De verschillende
tijdsspannen zijn af en toe even wennen, en zorgen ervoor dat je goed moet
opletten. Maar het neemt niet weg dat dit boek je een paar spannende
leesuurtjes geeft.
57. John Green –
The fault in our stars
A book your friend
loves
Hazel werd drie jaar geleden opgegeven, maar een nieuw
medicijn rekt haar leven voor nog onbekende tijd. Genoeg om een studie op te
pakken en vooral niet als zieke behandeld te worden. Augustus, Gus, heeft
kanker overleefd - ten koste van een been. Vanaf het moment dat Hazel en Gus
elkaar ontmoeten, lijkt er geen ontsnappen aan de zinderende wederzijdse
aantrekkingskracht. Maar Hazel wil niet iemands tijdbom zijn. Hazel laat Gus
kennismaken met haar lievelingsboek: An Imperial Affliction van Peter Van
Houten, een roman over een ziek meisje, die midden in een zin eindigt. Samen
besluiten ze op zoek te gaan naar Peter Van Houten om hem te vragen hoe het de
personages vergaat nadat het boek is opgehouden. De tocht leidt hen naar
Amsterdam, waar de schrijver als een kluizenaar leeft. Hij is in niets wat ze
zich van hem hebben voorgesteld. En hun leven neemt een wending die ze zich
niet hadden kunnen indenken. 'The fault in our stars' is een prachtig en ontroerend boek. Je wordt helemaal meegenomen in de wereld van Hazel en Gus, waardoor je op alle goede en slechte momenten met hen meeleeft en hoopt op een goede afloop voor beiden. Houd je zakdoekjes maar bij de hand als je dit boek gaat lezen.
57. Joël Dicker – De
waarheid over de zaak Harry Quebert
New York, voorjaar 2008. De jonge auteur Marcus Goldman
lijdt aan een writer’s block, en dat terwijl de deadline van zijn uitgever
nadert. Dan wordt in de tuin van zijn mentor, sterauteur Harry Quebert, het
lichaam gevonden van Nola Kellergan, die ruim dertig jaar eerder op
vijftienjarige leeftijd spoorloos is verdwenen. Op Nola’s lichaam ligt het
manuscript van de roman die Quebert zijn doorbraak naar het grote publiek heeft
bezorgd. Harry Quebert is onmiddellijk hoofdverdachte en zijn beroemde roman
komt in opspraak. Overtuigd van de onschuld van zijn grote voorbeeld vertrekt
Marcus naar Harry’s huis in New Hampshire om de werkelijke toedracht rond de
dood van Nola te achterhalen. Maar de waarheid blijkt veel gecompliceerder dan
hij dacht. Boeiend, interessant en leuk boek! Op het eerste gezicht een erg dik
boek, maar als je het eenmaal aan het lezen bent heb je daar geen erg meer in.
Aanrader!
58. Chris Tvedt –
Rechtop sterven
Meer dan 25 jaar geleden werd een jongen veroordeeld voor
de moord op twee meisjes op het kleine eiland Vestøy. De veroordeelde heeft
zijn straf al uitgezeten, maar eist heropening van de zaak. Advocaat Mikael
Brenne reist af naar het eiland en stuit daar op de levendige herinneringen en
de vijandige houding van de eilandbewoners. Rechterlijke dwalingen in deze
moordzaak zetten Brenne op het spoor van vuil spel dat op het hoogste niveau
wordt gespeeld. ‘Rechtop sterven’ is een spannend boek met een zeer interessant
hoofdpersoon.
59. Tess Gerritsen
– Incendio
Julia vindt in Rome in een antiquariaat een bijzonder
muziekstuk, L'incendio. Als violiste spaart ze oude bladmuziek, om ze op te
voeren. Het winkeltje komt naargeestig op haar over. Het is er erg koud, zonder
dat er een airco te ontdekken valt. Spookachtig, eigenlijk. Terug in Boston
gaat het leven gewoon weer verder. Echtgenoot Rob werkt als accountant en
dochter Lily is gewoon haar driejarige zelf. Na een tijdje valt het stuk weer
voor haar voeten en besluit ze het te gaan spelen. Het is een moeilijk stuk en
Julia heeft al haar concentratie nodig om het tot een redelijk einde te
brengen. Als ze klaar is, voelt ze het handje van haar kind op haar been. Een
bebloed handje. In de tuin ligt de kat, drie maal gestoken met een
onkruidsteker. Heeft Lily dat gedaan? En was het per ongeluk, in haar
kinderlijke onschuld of is er meer aan de hand? ‘Incendio’ is een boeiend en
spannend verhaal dat je in één ruk uitleest. Gerritsen laat met dit korte
verhaal zien waarom ze zo’n goede thrillerauteur is. Het is jammer dat het
verhaal zo kort is; het smaakt absoluut naar mee.
60. Simone van der
Vlugt – Vraag niet waarom
Op het parkeerterrein van een Alkmaars winkelcentrum
wordt een vrouw neergestoken. Niet lang daarna overlijdt een schoolmeisje in de
steeg achter haar huis aan haar verwondingen en kort daarop wordt er een derde
steekpartij gemeld. Er is weinig dat deze slachtoffers met elkaar bindt. Samen
met haar vaste partner Fred staat rechercheur Lois Elzinga voor een mysterie.
Ondertussen maakt Lois’ zus Tessa een moeilijke periode door en heeft ze ook
nog eens last van een gluurder. Voor beide zussen geldt dat het verleden
dichterbij komt dan hun lief is. ‘Vraag niet waarom’ is alweer het derde boek
met Lois Elzinga in de hoofdrol. Het is wederom een boeiend boek geworden. Je
speurt samen met Lois naar de dader van de steekpartijen en tegelijkertijd leer
je meer over Lois’ verleden. Het einde van het boek smaakt naar meer. Hopelijk
volgt er nog een vierde deel…
61. Anita Notaro –
Achter de schermen
A book at the
bottom of your to be read pile
Al Libby's dromen komen uit. Een succesvolle man, een
prachtig huis en een succesvolle carriere als presentatrice van een
kookprogramma. Annie Weller is minder fortuinlijk, maar ook zij krijgt haar
kans. Twee vrouwen van wie de paden zich in andere omstandigheden nooit
gekruist zouden hebben. Twee heel verschillende verhaallijnen, die zich
afspelen in de media- en televisiewereld, één unieke vriendschap: achter de
schermen. ‘Achter de schermen’ is een heerlijke chicklit vol humor en af en toe
een serieuze noot. Uitermate geschikt om op een zomerse dag te lezen.
62. Arne Dahl –
Kentucky Killer
De doodgewaande Kentucky Killer, berucht Amerikaans
seriemoordenaar, lijkt uit de doden te zijn opgestaan en een laatste maal in de
Verenigde Staten een moord te plegen vooraleer naar Zweden te vluchten. Is er
een naaper aan het werk of leeft Kentucky Killer nog? Met welk doel komt hij
naar Zweden? Op deze vragen moet het team rond inspecteur Hjelm dringend een
antwoord zien te vinden terwijl er weer iemand aan het moorden slaat. ‘Kentucky
Killer’ is een spannend verhaal, waarbij je af en toe op het puntje van je
stoel zit. De auteur heeft een boeiende schrijfstijl en zorgt ervoor dat je
door blijft lezen.
63. Polly Evans –
Tapas en trappers
De Engelse Polly Evans woonde al jaren in Hongkong toen
de reislust bij haar begon te kriebelen. Ze verruilde dus de roodglanzende
taxi's voor een vervoermiddel dat meer van haar vergde: per fiets begon ze aan
een ontdekkingstocht door Spanje. Polly beleefde meer dan ze voor mogelijk had
gehouden. Ze doorstond een ontmoeting met een zeer levendig varken in de
Pyreneeën, moest haar zedelijkheid bewijzen tegenover de lokale bevolking in
Extremadura, ontvluchtte talloze overenthousiaste aanbidders en deed zich te
goed aan de plaatselijke heerlijkheden. Tijdens het fietsen mijmerde Polly over
de meer sensationele kanten van de Spaanse geschiedenis, zoals de koningin die
met het half vergane lijk van haar man door het land reisde en de koning die
hoofden op sterkwater verzamelde. En waar Polly ook kwam, ze at en at en at, en
kwam geen grammetje aan. ‘Tapas en trappers’ is vooral een reisverslag van een
bijzondere fietsreis door Spanje. De auteur vertelt het verhaal in de ik-vorm.
Het boek sprak mij niet zo aan; het kostte me moeite om het uit te lezen.
64. Malcolm Mackay
– Hoe een huurmoordenaar zijn verdiende afscheid krijgt
Frank MacLeod was de beste in zijn vak. Berekenend. Effi
ciënt. Genadeloos. Maar is hij nog wel de beste? Hij krijgt na een tijdje uit
de roulatie geweest te zijn een nieuwe klus. Een doelwit. Maar er staat iets op
het punt volledig mis te gaan. De meeste huurmoordenaars verlaten niet
onopgemerkt het wereldje. Frank loopt er echter nog steeds rond, en er zijn er
die vinden dat hij er langer rondloopt dan nodig is. Franks leerling Calum
MacLean op zijn beurt begint na de aanslag op Lewis Winter uit zijn uit
veiligheidsoverwegingen opgelegde isolement te komen. Hij heeft tijdens die
periode niet alleen tijd gehad om zijn verwondingen te laten helen, maar ook om
na te denken. Over zijn toekomst, en over zijn rol in de organisatie van Peter
Jamieson. Maar de kans om ernaar te handelen krijgt hij niet, hij krijgt direct
een nieuwe klus. Een doelwit. Het moment is aangebroken dat de leerling de
leraar aflost. ‘Hoe een huurmoordenaar
zijn verdiende afscheid krijgt’ is het tweede deel in de Glasgow-trilogie. Het
is een spannend, boeiend en interessant boek. Absolute aanrader voor
thrillerfans.maandag 4 augustus 2014
Nieuwe naam
Tijdens de middelbare school ontdekte ik op een vakantie hoe lief en leuk de kuikentjes van eenden zijn. Zo klein en pluizig... je zou er bijna eentje als huisdier willen ;-). Mijn vriendinnen noemden me door die fascinatie steevast 'eendje'.
Vlak daarna brak het begin van de social media-periode aan: Hyves. Om daar een account op aan te maken, had je een gebruikersnaam nodig. Ik besloot voor 'eendje85' te gaan (mijn bijnaam en mijn geboortejaar). Helaas bestond deze al. Dus plakte ik er een extra -e bij. 'Eeendje85' was geboren.
Deze gebruikersnaam gebruikte ik vrijwel overal voor. Ook voor deze weblog. Een gemakkelijk herkenningspunt.
Sinds een tijdje was ik op zoek naar een nieuwe naam voor deze weblog. Ik kon echter geen passende gebruikersnaam bedenken. Tot ik gisteren een berichtje op Facebook las over de Deventer Boekenmarkt. Iemand noemde dit evenement 'Luiletterland'. Dat vond ik een geweldige vondst! Vanaf nu gaat mijn weblog door het leven als luiletterland.blogspot.com.
Vlak daarna brak het begin van de social media-periode aan: Hyves. Om daar een account op aan te maken, had je een gebruikersnaam nodig. Ik besloot voor 'eendje85' te gaan (mijn bijnaam en mijn geboortejaar). Helaas bestond deze al. Dus plakte ik er een extra -e bij. 'Eeendje85' was geboren.
Deze gebruikersnaam gebruikte ik vrijwel overal voor. Ook voor deze weblog. Een gemakkelijk herkenningspunt.
Sinds een tijdje was ik op zoek naar een nieuwe naam voor deze weblog. Ik kon echter geen passende gebruikersnaam bedenken. Tot ik gisteren een berichtje op Facebook las over de Deventer Boekenmarkt. Iemand noemde dit evenement 'Luiletterland'. Dat vond ik een geweldige vondst! Vanaf nu gaat mijn weblog door het leven als luiletterland.blogspot.com.
zondag 3 augustus 2014
Deventer Boekenmarkt
De Deventer Boekenmarkt is één van de leukste evenementen voor boekenliefhebbers. Dat heb ik mij tenminste laten vertellen; ik was er nog nooit geweest. Tot vandaag.
Elk jaar kwam ik er te laat achter wanneer deze boekenmarkt was. Vaak bleek het evenement dan net geweest te zijn. Daarom had ik een paar maanden geleden al gekeken wanneer het was en dit in mijn agenda gezet. En vandaag was het zover!
Robert en ik besloten op tijd te vertrekken, omdat het 's middags vrij druk kon worden. Om kwart voor acht zaten we in de auto. Hartstikke rustig op de weg. Ongeveer een uurtje later waren we bij het transferium. Auto geparkeerd en met een pendelbus naar het centrum.
Iets na negenen waren we bij de Boekenmarkt. Officieel begint het om 9:30u, maar vrijwel alle kramen waren al klaar voor de verkoop. Het struinen langs de kramen kon beginnen.
Ik was helemaal in mijn element! Zes kilometer kraampjes met boeken, stripalbums, kaarten, stempels, mokken, tassen, prenten... en hier en daar eten en/of drinken. Ik vermaakte me uitstekend! Mijn eerste aankoop was een setje ansichtkaarten over (de 'gevaren' van) lezen :-).
In de ochtend viel het ontzettend mee met de drukte. Je kon overal gemakkelijk kijken en neuzen. Aan het eind van de ochtend werd het drukker, maar niet vervelend ofzo. Af en toe moest je even wachten voor je goed bij een kraampje kon kijken, maar dat was niet erg. Geen geduw of getrek... gewoon een heleboel boekenliefhebbers die elkaar de ruimte geven.
Al met al is de Deventer Boekenmarkt een evenement waar ik nog wel vaker naartoe wil gaan. Ik raad andere boekenliefhebbers aan om er ook eens een kijkje te nemen, zeker als je er nog nooit geweest bent.
Zijn jullie benieuwd naar mijn aankopen? Ik heb me nog aardig ingehouden. Ik ga alvast sparen voor volgend jaar ;-).
Elk jaar kwam ik er te laat achter wanneer deze boekenmarkt was. Vaak bleek het evenement dan net geweest te zijn. Daarom had ik een paar maanden geleden al gekeken wanneer het was en dit in mijn agenda gezet. En vandaag was het zover!
Robert en ik besloten op tijd te vertrekken, omdat het 's middags vrij druk kon worden. Om kwart voor acht zaten we in de auto. Hartstikke rustig op de weg. Ongeveer een uurtje later waren we bij het transferium. Auto geparkeerd en met een pendelbus naar het centrum.
Iets na negenen waren we bij de Boekenmarkt. Officieel begint het om 9:30u, maar vrijwel alle kramen waren al klaar voor de verkoop. Het struinen langs de kramen kon beginnen.
| Boekenmarkt 's ochtends |
| Boekenmarkt 's middags |
Al met al is de Deventer Boekenmarkt een evenement waar ik nog wel vaker naartoe wil gaan. Ik raad andere boekenliefhebbers aan om er ook eens een kijkje te nemen, zeker als je er nog nooit geweest bent.
Zijn jullie benieuwd naar mijn aankopen? Ik heb me nog aardig ingehouden. Ik ga alvast sparen voor volgend jaar ;-).
Nog twee maanden te gaan...
Vorig jaar november leek het nog erg lang te duren voor het 3 oktober zou zijn; nu is het ineens nog maar twee maanden voor het zover is. Ik heb het al vaker gezegd als ik het over de bruiloft heb, maar wat gaat de tijd snel! Over twee maanden is gewoon DE grote dag voor Robert en mij! Ik kijk er ontzettend naar uit...
Qua voorbereidingen gaat het allemaal prima. De bruidstaart is nu helemaal naar onze wens. Robert heeft zijn trouwpak uitgezocht (en ik ben erg nieuwsgierig hoe hij er 3 oktober uit zal zien). De liedjes voor de ceremonie zijn uitgezocht. En we zijn bezig met diverse voorbereidingen voor de huwelijksreis (meeneemlijstje is gemaakt; de eerste spullen voor de vakantie zijn gekocht...). Het loopt tot nu toe allemaal op rolletjes. <even afkloppen ;-)>
Robert en ik hebben amper discussiemomenten gehad; we waren het vrij snel over alles eens :-). Dat scheelt enorm in de voorbereidingstijd. We hoeven de komende twee maanden daardoor niet veel meer te doen.
Wat staat er nog op de planning:
- Bruidsboeket uitzoeken -> dat gaan we in september doen, want dat hoeft pas 2 a 3 weken van tevoren
- Bruidsjurk of trouwpak passen -> mijn afspraak staat op 22 augustus gepland; Robert wordt gebeld wanneer zijn pak binnen is
- Laatste puntjes op de i zetten bij de trouwlocatie -> en onze ceremoniemeester krijgt dan alvast een rondleiding op de locatie
- Een afspraak met de trouwambtenaar
- De bedankjes voor alle gasten afmaken
- Nog wat dingetjes regelen voor de huwelijksreis
- En vooral: alvast zaken gaan betalen ;-)
Het aftellen naar 3 oktober gaat zo langzaamaan beginnen. De teller die hier rechts staat, staat inmiddels op 60 dagen. Wat vorig jaar nog zo ver weg leek, komt nu steeds dichterbij :-D.
Qua voorbereidingen gaat het allemaal prima. De bruidstaart is nu helemaal naar onze wens. Robert heeft zijn trouwpak uitgezocht (en ik ben erg nieuwsgierig hoe hij er 3 oktober uit zal zien). De liedjes voor de ceremonie zijn uitgezocht. En we zijn bezig met diverse voorbereidingen voor de huwelijksreis (meeneemlijstje is gemaakt; de eerste spullen voor de vakantie zijn gekocht...). Het loopt tot nu toe allemaal op rolletjes. <even afkloppen ;-)>
Robert en ik hebben amper discussiemomenten gehad; we waren het vrij snel over alles eens :-). Dat scheelt enorm in de voorbereidingstijd. We hoeven de komende twee maanden daardoor niet veel meer te doen.
Wat staat er nog op de planning:
- Bruidsboeket uitzoeken -> dat gaan we in september doen, want dat hoeft pas 2 a 3 weken van tevoren- Bruidsjurk of trouwpak passen -> mijn afspraak staat op 22 augustus gepland; Robert wordt gebeld wanneer zijn pak binnen is
- Laatste puntjes op de i zetten bij de trouwlocatie -> en onze ceremoniemeester krijgt dan alvast een rondleiding op de locatie
- Een afspraak met de trouwambtenaar
- De bedankjes voor alle gasten afmaken
- Nog wat dingetjes regelen voor de huwelijksreis
- En vooral: alvast zaken gaan betalen ;-)
Het aftellen naar 3 oktober gaat zo langzaamaan beginnen. De teller die hier rechts staat, staat inmiddels op 60 dagen. Wat vorig jaar nog zo ver weg leek, komt nu steeds dichterbij :-D.
vrijdag 1 augustus 2014
Appelmoes opscheppen
Robert en ik aten laatst appelmoes bij het avondeten. Ik zat naar het etiket te kijken en zag de volgende tekst:
Nu eet ik wel vaker appelmoes, maar dit was me nog niet eerder opgevallen.
Waarmee scheppen jullie appelmoes op? Wij gebruiken altijd een metalen lepel. Blijkbaar mag dat niet ;-).
Nu eet ik wel vaker appelmoes, maar dit was me nog niet eerder opgevallen.
Waarmee scheppen jullie appelmoes op? Wij gebruiken altijd een metalen lepel. Blijkbaar mag dat niet ;-).
Abonneren op:
Posts (Atom)









