Een nieuw boek kiezen

Ik ben dol op lezen. Al van kinds af aan las ik alles wat los en vast zat. En dat doe ik eigenlijk nog steeds. Boeken, tijdschriften, verpakkingen, reclameblaadjes… Het moppenboekje dat bij het toilet ligt, ken ik onderhand uit mijn hoofd en toch blijf ik er in lezen ;-).

Lezen gaat me ook nooit vervelen. Ik vind het heerlijk om helemaal in een boek te kruipen en de wereld om me heen te vergeten. Manlief weet inmiddels dat als ik aan het lezen ben hij dan moeilijk contact met me krijgt. Daar heeft hij in het begin wel eventjes aan moeten wennen, haha.

Als ik een boek uit heb, kom ik vaak voor een dilemma te staan: wat wordt het volgende boek dat ik ga lezen? Ik heb een redelijk grote “nog te lezen-stapel (en -lijstje)”, waardoor ik altijd wel iets te lezen heb. En deze stapel groeit en groeit… alhoewel ik wel meer tijd heb om “eigen” boeken te lezen sinds ik geen recensiewerk meer voor Leesfanaten doe. Doordat ik medeboekenbloggers volg, lid ben van Dizzie.nl, de website van de bibliotheek in de gaten houd en verschillende auteurs op social media volg, zie ik bijna wekelijks boeken voorbij komen die ik ook nog wil lezen. Ik heb nu veel tijd om te lezen, maar nóg gaat het me niet lukken om alles te lezen wat ik voorbij zie komen.

Hoe kies je dan je volgende te lezen boek? Als eerste kijk ik of ik nog bibliotheekboeken heb liggen. Deze moeten binnen vier tot zes weken terug naar de bibliotheek, en daarom zorg ik altijd dat ik eerst die boeken lees. Als die allemaal al uit zijn, maakt het niet uit welk boek ik ga lezen. Ik probeer af te wisselen tussen boeken die er al lang liggen en die ik pas gekocht heb. Als een favoriete auteur net een nieuw boek heeft uitgebracht, krijgt dat boek meestal wel voorrang. Zo gold dat laatst bijvoorbeeld voor ‘Lieve mama’ van Esther Verhoef. Ik was zo benieuwd naar dat boek dat ik het meteen ben gelezen toen ik het gekocht had. En daar heb ik zeker geen spijt van gekregen ;-).

Verder doe ik eigenlijk maar wat als ik een boek ga uitkiezen. Ik ga voor mijn boekenkast staan en kijk waar ik zin in heb om te gaan lezen. Meestal kies ik een boek dat ik nog niet ken, maar soms heb ik zin in “een gouwe ouwe”. Momenteel heb ik maar één boekenkast staan, omdat we nu nog in een appartement wonen. Al mijn andere boeken zitten in dozen bij mijn ouders op zolder. Als straks ons huis af is en ik daar al mijn boeken in kasten heb gezet, heb ik nog meer keuze uit boeken. Zou het dan moeilijker worden? Ik verheug me er in ieder geval al op om alle dozen met boeken uit te pakken en te ontdekken wat ik nu precies allemaal heb. Maar dat zal ik tegen die tijd nog wel een blog aan wijden :-).

Ik ben benieuwd hoe jullie een nieuw boek kiezen. Heb je bijvoorbeeld je “nog te lezen-stapel” in een bepaalde volgorde liggen, zodat je meteen weet wel boek je gaat lezen? Wissel je af in genres / auteurs / etc.? Of kies je iedere keer gewoon maar?

"Verplicht" lezen

Ruim 3,5 jaar ben ik recensent voor Leesfanaten.nl geweest. Ik heb dat met veel plezier gedaan. Ik heb hierdoor nieuwe genres én nieuwe auteurs ontdekt.

Toch zat er op een gegeven moment ook een kleine keerzijde aan het recenseren. Het lezen voelde soms als een verplichting. Een recensieboek moest gelezen worden (binnen twee weken), ook al vond je er niks aan. Een recensie moest geschreven worden, zo snel mogelijk nadat het boek uit was. Bij een leuk, boeiend of spannend boek was dat geen probleem. Dan had ik een recensie zo geschreven. Maar helaas gold dat niet voor elk recensieboek. En dat maakte het schrijven van een recensie dan best lastig. Dat neemt overigens niet weg dat ik mijn periode als recensent als leuk en leerzaam heb beschouwd. Het schrijven van een recensie over een minder boeiend boek was soms zelfs leerzamer dan van een leuk boek.

Ik merk nu ik geen recensiewerk meer doe dat ik weer met meer plezier lees. Ik heb eindelijk tijd om mijn 'nog-te-lezen-stapel' te verkleinen. Als ik zin heb om een recensie voor mijn weblog te schrijven, dan doe ik dat. Ik blijf het namelijk leuk vinden om mijn mening over boeken met anderen te lezen. Maar het verschil is dat het nu niet hoeft. Als ik een boek niks vind, hoef ik me er niet doorheen te worstelen om 'm uit te lezen maar kan ik ermee stoppen. Dat vind ik heerlijk! Herkennen jullie (oud-)recensenten dat?

Het lijkt me hartstikke leuk om in de toekomst weer 'officieel' recensiewerk te doen. Maar voor nu houd ik het even bij mijn eigen weblog... met af en toe een boek voor de leesclub 'Not Just Any Book'.

Snuffelen in mijn boekenkast

Mijn vriend en ik wonen momenteel in een appartement waar we niet veel ruimte hebben om al mijn boeken weg te kunnen zetten. In het appartement hebben we een boekenkast staan, waar een klein gedeelte van mijn boeken staat. Het overgrote deel van mijn verzameling aan boeken staat bij mijn ouders. In totaal bewaren zij dertig dozen vol boeken voor me. Dit zijn dozen waarin voorheen A4-papier zat (zie ook de foto's). Ooit wonen mijn vriend en ik in een "echt huis" en dan wil ik een kamer helemaal vol boekenkasten zetten zodat ik mijn verzameling uitgestald heb staan en een soort eigen bibliotheek heb. Nu droom ik daar nog van... ;-)

Vanaf de middelbare school ben ik begonnen met het aanleggen van mijn boekenverzameling. Ik las vrijwel alles wat los en vast zat, en was in die tijd helemaal fan van de Kippenvel-serie. Wat vond ik dat spannende boeken. Iedere keer als er een nieuw deel uitkwam, wilde ik dat meteen hebben. Ook was ik regelmatig in de bibliotheek te vinden. Samen met mijn moeder ging ik er zeker twee keer in de maand naartoe om nieuwe boeken uit te zoeken. Ik vond het heerlijk om rond te lopen in de bibliotheek op zoek naar nieuw leesvoer. Dat vind ik nu nog steeds eigenlijk.

De boekenkast staat in de sport-/studeerkamer naast de dvd-kasten. De kast heeft zes planken. Op de onderste plank staan tijdschriftbakken met stripalbums van Jan, Jans en de Kinderen. Dat is mijn favoriete strip en die herlees ik nog regelmatig met veel plezier. Verder heb ik een boekenplank met alle boeken van Loes den Hollander, en al deze boeken zijn inmiddels gesigneerd. Ze kwam vorig jaar signeren bij een boekhandel in Den Bosch. Via Twitter heb ik bij haar geïnformeerd of er een maximum aantal boeken was dat gesigneerd mocht worden. Dat was niet het geval. Het gevolg: ik ben met een boodschappentas waarin twintig boeken zaten naar de boekhandel gegaan... en Loes den Hollander heeft ze toen allemaal gesigneerd. Erg leuk!

Op de derde plank houd ik altijd wat ruimte over, zodat ik daar boeken kan wegleggen die ik voor Leesfanaten zal lezen of om er bibliotheekboeken weg te leggen. Voor Leesfanaten lees ik zowel digitale als fysieke boeken. Regelmatig krijg ik van Kristie een stapel boeken om te lezen.
Op de bovenste plank staan ook een paar boeken van mijn vriend. Zijn favoriete auteur is Ronald Giphart. Hij heeft al zijn boeken, en die hebben uiteraard een plekje in de boekenkast gekregen.

De dozen vol boeken staan bij mijn ouders op zolder. In een kleine kast staan alle dozen op elkaar gestapeld. Op elke doos zit een lijstje welke boeken erin zitten. Als ik dan eens op zoek ben naar een bepaald boek omdat ik dat weer eens wil lezen, hoef ik alleen maar aan de buitenkant van elke doos te kijken. Dat scheelt toch weer wat zoektijd.

Qua genres lees ik voor (literaire) thrillers en chicklits. Voor de afwisseling lees ik wel eens een waargebeurd verhaal of een fantasyboek, maar je maakt me het meest blij met een spannende thriller of een leuke chicklit.

Ik vind meerdere schrijvers/schrijfsters goed. Loes den Hollander is een van mijn favorieten op thrillergebied. Een paar jaar geleden heb ik een lezing van haar bijgewoond in de bibliotheek in Oosterhout. Ik was toen net begonnen in haar eerste thriller, getiteld 'Vrijdag'. Loes den Hollander gaf een ontzettend leuke lezing; ze vertelde boeiend en betrok het publiek er erg leuk bij. De volgende dag heb ik 'Vrijdag' meteen uitgelezen, zo spannend was het boek. En dat typeert vrijwel al haar boeken. Den Hollander heeft een zeer prettige schrijfstijl en zorgt ervoor dat je meteen in het verhaal zit. Als er een nieuw boek van haar uit is, wil ik het meteen hebben en direct gaan lezen. Soms probeer ik wat langer over een boek van haar te doen (lees: 2 a 3 dagen), maar meestal zorg ik ervoor dat ik het meteen kan uitlezen op de dag dat ik het boek in huis heb. Ik hoop dat ze nog vele boeken blijft schrijven.

Andere favoriete thrillerauteurs zijn Esther Verhoef, Linda Jansma, Saskia Noort, René Appel, Simone v/d Vlugt, Camilla Läckberg en James Thompson. Sommige van deze auteurs heb ik dankzij mijn recensiewerk voor Leesfanaten "ontdekt". Dat geldt bijvoorbeeld voor Linda Jansma en James Thompson.

Op chicklitgebied is Chantal van Gastel een auteur van wie ik de boeken graag lees. Ik heb ontzettend genoten van haar 'Zwaar'-trilogie. Ik blijf stiekem hopen – net als velen anderen met mij - dat er ooit nog een boek met Ruben en Isa in de hoofdrol zal verschijnen. Ook de boeken van Jill Mansell vind ik fijn om te lezen. Na een spannende thriller lees ik graag even een chicklit van deze auteur tussendoor, omdat ze zo heerlijk voorspelbaar zijn. Je weet bijna altijd van tevoren al wie met wie uiteindelijk een relatie krijgt, maar zorgt het bij mij voor de nodige ontspanning.

Ik lees gemiddeld honderd boeken per jaar. Daar zitten altijd wel een paar "pareltjes" tussen. Dat zorgt er tegelijkertijd voor dat ik een heleboel favoriete boeken heb. Ik zal er enkele opnoemen:
- Escober – 'Overkill'
- Linda Jansma – 'Schuilplaats'
- Loes den Hollander – 'Dekmantel'
- Tania Bongers – 'De dag dat ik doodging'
- Deborah Meyler – 'De boekwinkel'
- Isa Hoes – 'Toen ik je zag'
- Chantal van Gastel – 'Zoek het maar uit'
- Camilla Läckberg – 'Oorlogskind'
- James Thompson – 'Engelen van sneeuw'
- Paulien Cornelisse – 'Taal is zeg maar echt mijn ding'
Ik zou deze lijst oneindig lang kunnen maken, maar dat schiet natuurlijk niet op. Elk jaar komen er weer nieuwe favoriete boeken bij door al het moois dat ik lees.

Het is alweer enige tijd geleden dat ik een boek gekocht heb. Ik lees veel boeken voor Leesfanaten, en daar zitten regelmatig boeken die ik anders zelf had willen kopen. Ook leen ik regelmatig boeken bij de bibliotheek. 'Dekmantel' van Loes den Hollander is een van de laatste boeken die ik gekocht heb. Een absolute aanrader om te lezen, als je het mij vraagt.

Momenteel lees ik een recensieboek voor Leesfanaten: 'Vermoord naakt' van J.D. Robb. Inspecteur Eve Dallas onderzoekt de moord op de kleindochter van een senator. Ze blijkt een geheim leven als callgirl te hebben. Uiterste discretie wordt vereist van Dallas. Daar gaat het boek in het kort over. Tot nu toe vind ik het een boeiend boek. De auteur heeft een gemakkelijke schrijfstijl en laat veel in het verhaal gebeuren. De vaart zit er goed in. Als ik dit boek uitheb, ligt er nog een van dezelfde auteur op me te wachten: 'Vermoorde reputaties'.

Ik houd op de derde plank altijd wat ruimte over voor boeken van Leesfanaten of bibliotheekboeken. Daardoor zit mijn boekenkast nooit helemaal vol. Nieuwe boeken die ik gelezen heb en waar geen plek voor in de boekenkast is, gaan naar mijn ouders. Als ik ooit al mijn boeken mee ga nemen, zullen er wel meer dan 30 dozen staan ;-). Een voordeel: sinds 2,5 jaar heb ik een e-reader. Daar staan ook een heleboel boeken op en die vult zich ook steeds meer. Ik lees graag boeken op mijn e-reader en neem het apparaat vrijwel overal mee naartoe. Het past gemakkelijk in mijn handtas en weegt niet veel. Alleen van sommige auteurs heb ik alle boeken fysiek en dat wil ik zo blijven houden. Daarnaast vind ik het ook fijn om af en toe een fysiek boek te lezen. Leuk voor de afwisseling!

Boekverfilmingen: ja of nee?

Wanneer is een boekverfilming eigenlijk goed of juist slecht te noemen? Dat is een vraag die ik mezelf laatst stelde toen ik naar de film van 'Het diner' was geweest en voor Leesfanaten een verslagje erover ging schrijven. In dat verslag maakte ik een korte vergelijking tussen de boek en het film, en kwam tot de conclusie dat de film vrij goed was... op het matige einde na. Ik baseerde mijn oordeel voornamelijk op het feit dat het boek en de film grotendeels gelijk waren gebleven. Het was enige jaren geleden dat ik het boek gelezen had, maar de film verliep voor het grootste deel zoals het boek ook ging. Dat maakt een boekverfilming voor mij goed.

Maar er zijn ook een heleboel films die zich niet letterlijk aan het boek houden. Vaak omdat de film anders wel erg lang zou worden. Als je naar de bioscoop gaat, hoeft voor de meeste mensen een film geen drie tot vier uur te duren. Een film van anderhalf tot twee uur is meestal lang genoeg. Dat geldt ook voor de film 'Spijt', naar het gelijknamig boek van Carry Slee over pesten. Als kind heb ik dit boek heel vaak gelezen, waardoor ik het ook nu nog tot op de details ken. De hoofdlijn in de film is hetzelfde als in het boek, maar er zijn hier en daar wel enkele details veranderd. Zo is een belangrijk persoon in het leven van hoofdpersoon Jochem uit de film geschrapt en vervangen door een klasgenoot van hem. Is dat storend? Nee, voor mij niet. De boodschap van de film komt ook met deze aanpassing luid en duidelijk binnen bij de bezoekers.

Wanneer zijn verschillen tussen een boek en een film wel storend? Ik kan natuurlijk niet voor anderen spreken, maar als ik net een boek uit heb en ik ga daarna meteen naar de verfilming ervan, valt deze meestal tegen (uitzonderingen daargelaten). Een voorbeeld daarvan is de derde film van de Harry Potter-reeks, 'Harry Potter and the Prisoner of Azkaban'. Dat boek was geweldig; ik had er enorm van genoten. Een week nadat ik het boek had uitgelezen, ging ik naar de film. De eerste twee films waren erg goed; dan zou de derde dat ook wel zijn. Wat waren er veel details weggelaten, die ik nog helemaal in mijn hoofd had zitten. Het was nog wel een aardige film, maar ik was er niet zo enthousiast over als bij de eerdere films uit deze reeks.

Vanaf dat moment besloot ik om ervoor te zorgen dat er meer tijd zat tussen het moment dat ik het boek las en het moment dat ik naar de film ging om teleurstellingen te voorkomen. Je ontkomt er niet helemaal aan, want sommige boeken worden niet goed verfilmd. Of misschien moeten bepaalde verhalen gewoon helemaal niet verfilmd worden. Terwijl dat voor anderen juist wel geldt, maar niet gebeurt. Al met al kun je bij het lezen van een boek je eigen verfilming voor ogen zien. En dat is ook heel wat waard!

Hoe denken jullie meestal over boekverfilmingen?

Ontdek de veelzijdigheid aan auteurs

In de loop van de tijd heb ik al heel veel boeken gelezen. Vraag me niet hoeveel het er precies zijn, want dat antwoord moet ik je schuldig blijven. Ik denk dat ik gemiddeld honderd boeken per jaar lees. Niet verwonderlijk dat ik heel wat favoriete auteurs heb gekregen. Vraag aan iemand in mijn directe omgeving wie dat is, en de meerderheid zal Loes den Hollander noemen. Ik heb al haar boeken gelezen – sommigen zelfs herlezen – en in mijn boekenkast staan. Ik hoop dat er nog veel boeken van haar hand mogen volgen.

Maar het zorgde er ook voor dat ik bleef hangen bij de voor mij bekende auteurs. Met de nadruk op zorgde. Dankzij mijn recensie- en redactiewerk voor Leesfanaten is daar namelijk verandering in gekomen. Als recensent heb ik aan de hoofdredacteur door kunnen geven van welk soort boeken ik houd en welke auteurs ik graag lees. Maar er komen zoveel (digitale) boeken bij haar binnen dat je ook andere genres en nieuwe auteurs te lezen krijgt. En dat kan ik alleen maar toejuichen. Het is namelijk heerlijk om nieuwe namen aan mijn favorietenlijstje toe te voegen.

Als recensent heb ik onder meer 'Tranen van Lucifer' van James Thompson gelezen. Ik kende deze auteur niet. Zowel zijn naam als zijn boeken niet. Na zijn naam gegoogeld te hebben, kwam ik erachter dat 'Tranen van Lucifer' zijn tweede boek in de Inspecteur Vaara-serie was. Dit boek was spannend en boeiend tegelijkertijd. En... het smaakte naar meer... veel meer. Het eerste boek uit deze serie – 'Engelen van sneeuw' – heb ik meteen besteld en in een paar dagen gelezen. Nu is het wachten tot ik het derde deel kan gaan lezen.

Niet alleen via mijn eigen recensies ontdek ik prachtboeken, maar ook voor de recensies van de andere recensenten. Als eindredacteur lees ik alle recensies voor ze op de website verschijnen. En de recensenten hebben mij al meerdere malen dankzij hun enthousiaste recensies aan nieuwe boeken geholpen. Ik schrijf meteen de titel en auteur op als er weer iets voorbij komt wat ik ook wil lezen. Zodra ik tijd heb – tussen de recensieboeken door – lees ik een van die boeken. Enkele voorbeelden daarvan zijn: 'De vrouwenslagerij' van Ilja Gort, 'Houvast' van Linda Jansma en 'Het drama van Alphen' van Ivo van Woerden.

Wat ik maar wil zeggen is: neem eens een kijkje in de wondere wereld van boeken, stap uit je comfort zone en ga voor een (voor jou) onbekende auteur. Het zal niet altijd een succes zijn, maar wie weet wat voor geweldige auteur(s) je ontdekt.

Hoe laat je een e-book signeren?

Het digitale lezen is steeds meer in opkomst. Je kunt via de iPad of de e-reader heel gemakkelijk e-books lezen. Dat doe ik inmiddels al bijna twee jaar. Maar toch zijn er bepaalde boeken die ik in papieren vorm blijf kopen.

In de tijd dat er alleen nog maar papieren boeken bestonden, was ik al een fanatiek lezer en kocht ik graag boeken in plaats van ze bijvoorbeeld bij een bibliotheek te lenen. Ik zorgde dat ik van mijn favoriete auteurs al hun boeken in huis had, en – als het lukte – liet ik ze signeren. Dat gold bijvoorbeeld voor Esther Verhoef, Patrick van Rhijn en Loes den Hollander.

Ongeveer twee jaar geleden kreeg ik een e-reader cadeau. Wat een geweldige uitvinding is dat! Eerst had ik altijd teveel gewicht in mijn koffer als ik op vakantie ging, doordat ik minstens vijf leesboeken meenam. Of ik koos een dun boekje om in mijn tas mee te nemen als leesvoer voor onderweg, want een hele dag een dik boek sjouwen merk je 's avonds wel aan je schouders. Deze problemen waren dankzij het digitale lezen verleden tijd. Ik hoef niet meer te kiezen welke boeken ik mee op vakantie of onderweg wil nemen; er staan namelijk honderden boeken op mijn e-reader die overal mee naartoe gaat.

Er zijn echter wel bepaalde auteurs die bij mij op de e-reader ontbreken. Ik heb bijvoorbeeld van Loes den Hollander alle boeken in papieren vorm, die ze tot nu toe heeft uitgebracht, inclusief het literaire juweeltje. Laatst heeft ze ze zelfs allemaal voor me gesigneerd. Dat gaat (nog) niet bij een digitaal boek. Ik blijf haar boeken dan ook fysiek kopen, omdat ik het ten eerste leuk vind om haar hele collectie compleet in mijn boekenkast (en later in mijn boekenkamer) te hebben staan. Ten tweede blijft het fijn om af en toe een echt boek in je handen te hebben tijdens het lezen. En ten derde is het leuk om de boeken van je favoriete auteur van een handtekening te laten voorzien.

Desalniettemin ben ik een groot voorstander van de e-reader. Het leest gemakkelijk en het neemt niet zoveel ruimte en gewicht in. Wat van mij nog wel aangepast zou mogen worden, is de prijs. Het kopen van een e-book is in de meeste gevallen niet veel voordeliger dan het aanschaffen van een fysiek boek. En het zou leuk zijn als je digitale boeken ook door een auteur zou kunnen laten signeren. Een gesigneerd exemplaar geeft je boek toch net wat extra's.

De invloed van een hype

Sommige boeken zijn zo populair dat ze wekenlang bovenaan de meest verkochte boekenlijsten staan. Iedereen heeft ze gelezen of wil ze gelezen hebben. Oftewel: er is een hype ontstaan. Momenteel is dat het geval rondom de trilogie 'Vijftig Tinten' van E.L. James.

Ik kijk regelmatig naar de top 10 van De Bestseller 60 om te zien welke boeken daarin staan en welke ik daarvan niet mag missen. Zo nu en dan duikt er in deze boekenlijst een hype op. Een boek dat wekenlang in de hoogste regionen staat, waar dan veel over gepraat wordt en waar iedereen een mening over heeft. Zo gingen onder andere de Harry Potter-boeken, 'De Da Vince Code' van Dan Brown en de Millennium-trilogie van Stieg Larsson de erotische thriller voor. Stuk voor stuk boeken die ik met veel plezier heb gelezen.

Toen was daar ineens het boek 'Vijftig Tinten Grijs'. Een boek vol erotiek, waar alle vrouwen in Groot-Brittannië enthousiast over waren. De rage sloeg over naar Nederland. Mijn nieuwsgierigheid werd gewekt. Ik kreeg de kans om het boek voor Leesfanaten te lezen en te recenseren. Zou het ook deze keer positief voor me uitpakken?

Met hooggespannen verwachtingen ben ik het boek gaan lezen. Waarschijnlijk zijn mijn verwachtingen te hooggespannen geweest. Het boek viel namelijk ontzettend tegen. Amper een verhaallijn, veel seksscènes en onwaarschijnlijke hoofdpersonages... het is eigenlijk gewoon een erotisch verhaal. Geef mij dan maar liever een literaire thriller of een luchtige chicklit.

De ene hype is de andere niet, maar ze hebben een ding gemeen. Je wordt nieuwsgierig gemaakt naar iets nieuws. Je wilt erover mee kunnen praten en er een mening over hebben. En dat zorgt ervoor dat je dat populaire boek gaat lezen. De ene keer sluit je het met een goed gevoel, de andere keer niet. Maar geldt dat eigenlijk niet voor elk boek waar je aan begint?

Wat mij betreft, domineert de 'Vijftig Tinten'-trilogie lang genoeg de lijstjes. Het is tijd voor een nieuwe hype. Welke auteur krijgt het dit keer elkaar?

De e-reader versus het gewone boek

Als fanatieke “boekenwurm” keek ik in eerste instantie met argusogen naar de opkomst van de e-reader. In mijn ogen kon zo’n digitaal apparaat niet op tegen een ouderwets boek, wat je lekker kunt vasthouden, waar je in kunt bladeren en die zo heerlijk kunnen ruiken (vooral als ze net nieuw zijn of juist al heel oud).

Sinds een paar weken heb ik een e-reader (een Sony Reader Pocket Edition (PRS300)). En vanaf het begin was ik meteen al verkocht. De e-reader heeft heel wat voordelen in vergelijking met een gewoon boek. Allereerst kun je ongeveer 400 boeken op een e-reader zetten, wat voor een leesfanaat zoals ik ideaal is. Normaliter moest ik op vakantie mijn boeken wegen om te kijken welke ik mee kon nemen om niet teveel gewicht in mijn koffer te hebben; dat probleem is bij dezen helemaal opgelost. Ook als je een lange treinreis moet maken, is een e-reader gemakkelijk mee te nemen. Digitale boeken zijn goedkoper dan papieren boeken. Aangezien ik nogal veel boeken koop, is dat ook een groot voordeel.

Ik had verwacht dat het lezen met een e-reader erg wennen zou zijn. Lezen vanaf een beeldscherm van de computer vind ik namelijk niet prettig, dus ik was wel benieuwd hoe dat met een e-reader zou zijn. Maar vanaf de eerste bladzijde die ik gelezen heb, vond ik het al prettig. Je kunt zelf bepalen hoe groot je de letters zet. Het bladeren door het boek kun je met knopjes doen of door op het scherm te tikken. Doordat er een beschermhoesje omheen zit, heb je toch nog het idee dat je een boek vasthoudt. De e-reader heeft daarnaast een handig formaat om in bed nog te kunnen lezen.

Zitten er dan helemaal geen nadelen aan een e-reader? Om in bed te lezen, moet je wel voor voldoende licht zorgen. Anders leest het niet prettig en kun je de letters op het scherm niet goed zien. Maar met een boek heb je ook licht nodig. Je kunt e-books niet uitwisselen en/of uitlenen met elkaar, wat je met een boek wel kunt. En je kunt mensen niet gemakkelijk een e-book cadeau doen, omdat je een account nodig hebt die op je e-reader zit voor je het e-book erop kunt zetten.

Al met al vind ik de e-reader een ontzettend goede uitvinding en ben ik erg blij met degene die ik nu gekregen heb. Ik ga er zeker nog veel plezier aan beleven. En ik zal ook zeker zo nu en dan nog gewone boeken blijven kopen, want zo’n enorme boekenkamer (zoals je in films wel eens ziet) blijft toch een droom van me die ik ooit wil laten uitkomen.