Dag 2018!

Het is inmiddels alweer eventjes december. Nog even en dan gaat het nieuwe jaar beginnen. Vorig jaar rond deze tijd hadden mijn man en ik de eerste termijnecho gehad, waren al onze ouders nog in leven en werkte ik als redacteur voor lokale weekbladen. Wat is er in één jaar tijd veel veranderd!

Ik merk dat ik deze maand veel aan mijn vader en schoonvader moet denken. De eerste feestdag zonder hen is al geweest en de volgende feestdagen staan voor de deur. De eerste verjaardag van mijn schoonvader dat hij er niet meer was, is ook al voorbij. En die van mijn vader komt eraan. Dit jaar was ik ziek op zijn verjaardag en ben ik een dagje later geweest. Komend jaar is hij op zijn verjaardag al ruim een half jaar overleden. Soms voelt het al heel lang geleden, soms nog maar heel kort. Soms kan ik er goed over praten, soms probeer ik het weg te stoppen. Dat laatste is niet goed natuurlijk. En inmiddels weet ik uit ervaring dat het er toch uitkomt, vaak op de meest vreemde momenten... Zo was ik een tijdje terug de vriezer aan het ontdooien en stond ik ineens huilend in de keuken omdat ik aan mijn vader moest denken toen daar een keer de vriezer ontdooid moest worden en mijn man en ik hem daarbij hielpen. Ik ben maar even op de bank gaan zitten voordat ik verder ben gegaan met onze vriezer ontdooien.

(c) Kristie Raaijmakers
Fotografie

Verdriet en geluk kunnen heel dicht bij elkaar liggen. Ook dat weet ik inmiddels uit ervaring. De geboorte van ons zoontje deze zomer is het allermooiste dat ik tot nu toe heb mogen meemaken. De bevalling zelf was heftig, maar het moment dat ons zoontje bij mij werd gelegd was zo mooi. Amper te beschrijven hoe bijzonder dat was. Na negen maanden was hij daar en kon ik me al vrij snel niet meer voorstellen dat hij er eerst niet was. Ik geniet zoveel van hem: zijn wijze blik, zijn lachjes, zijn gebrabbel (en ja, ik heb hem inmiddels al een paar keer ‘mama’ horen zeggen), hoe hij de wereld aan het ontdekken is, hoe lief hij ligt te slapen en hoe hij lekker tegen me aan kan kruipen. Ik vind het prachtig om te zien hoe mijn man als vader is. Ik kan intens genieten als mijn man en mijn zoontje samen aan het spelen zijn, als ze samen een boekje lezen of als hij ons kindje een schone luier geeft en ondertussen volop met hem aan het kletsen is. Het leven met z’n drietjes is nóg leuker dan met z’n tweetjes! Wat gun ik dit geluk aan iedereen die dat graag zou willen.

Vorig jaar rond deze tijd hoopte ik dat ik een goede zwangerschap zou hebben en dat ik in 2018 een gezond kindje op de wereld zou zetten... niet wetende wat er nog meer in het nieuwe jaar zou gaan gebeuren. En nu? 2019 zal verder in het teken staan van rouwen (eerste keren zonder...), van vreugde (eerste keren met...), van bedenken waar ik naartoe wil (met name op werkgebied) en van genieten. Ik kijk niet te ver vooruit en ga het nieuwe jaar stapje voor stapje aan. Bedankt voor jullie luisterende oor, op welke manier dan ook. Het helpt mij om het van me af te schrijven en te delen met jullie. Ik wens jullie fijne feestdagen en een mooi 2019!

It’s ok not to be ok…

Soms krijg je in een korte tijd zoveel te verwerken dat je niet zo goed weet hoe je dit moet doen en waar je precies mee moet beginnen. Dit hoeven niet alleen maar negatieve zaken te zijn; het kunnen ook positieve dingen zijn of een combinatie ervan.

Tijd om na te denken
Ruim één maand geleden schreef ik over de vreugde en het verdriet waarmee ik dit jaar te maken heb gehad. Naast het overlijden van mijn vader en de geboorte van ons zoontje hebben mijn man en ik sinds die blog nog iets heftigs meegemaakt: de vader van mijn man is overleden. In ongeveer vier maanden tijd zijn twee dierbaren overleden en daartussen is ons zoontje geboren. Als het zo zwart op wit staat, lijkt het allemaal nog heftiger dan het is.

Vlak na het overlijden van mijn schoonvader was ik me op. Ik had de dood van mijn vader nog niet kunnen verwerken of ik werd voor de eerste keer moeder. Vervolgens was ik nog maar net een beetje gewend aan het moederschap en toen overleed mijn schoonvader. En toen wist ik het even niet meer. Ons zoontje zorgt voor regelmaat in mijn dagen en ik kan intens van hem genieten, maar vooral op de momenten dat hij slaapt heb ik de tijd om over van alles na te denken. Dan voel ik me verdrietig, terwijl ik zo blij ben dat ik nu eindelijk moeder ben. Dan probeer ik alles te verwerken, maar ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dat moet doen. Dan huil ik ineens omdat ik aan mijn vader en/of mijn schoonvader denk of omdat ik het ons zoontje zo gegund had om met opa’s op te groeien. Dan ga ik ineens veel eten, omdat ik emoties meestal weg probeer te eten. En dan baal ik dat ik nog niet al mijn zwangerschapskilo’s kwijt ben en dat het emo-eten me daar echt niet bij gaat helpen.

Adviezen en handvaten
Met mijn man, mijn familie en mijn vrienden kan ik over mijn verdriet praten. Op advies van de huisarts ben ik in gesprek gegaan met de praktijkondersteuner. Dat heb ik deze week voor het eerst gedaan. En dat was fijn. Ik heb kunnen vertellen wat er de afgelopen maanden is gebeurd en hoe ik me daarbij voel. De praktijkondersteuner stelde precies de juiste vragen en gaf me een aantal adviezen en handvaten waarmee ik aan de slag kan om het verdriet te verwerken, om de tijd te nemen om te rouwen en om volop van ons prachtig kereltje te genieten.

Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Daarom schrijf ik sinds deze week brieven aan mijn vader. Drie keer in de week neem ik hiervoor een vast moment en schrijf ik 15 tot 30 minuten aan mijn vader. Zo krijgt het rouwen een vaste plek in mijn dagelijks leven en kan ik mijn vaders overlijden echt een plekje gaan geven. Daarnaast probeer ik meer rust te nemen. Zodra ons zoontje slaapt, ga ik meteen aan de slag in het huishouden. Ik mag best wat vaker even gaan rusten of even iets voor mezelf doen. Dat gun ik mezelf nog te weinig. Ook mag ik niet vergeten dat de bevalling pas drie maanden geleden is. Mijn lichaam heeft tijd nodig om daarvan te herstellen. Ook al viel mijn bevalling relatief gezien mee (voor zover dat kan bij een bevalling), het heeft wel effect op mijn lichaam gehad. Mede daarom moet ik me nu niet teveel focussen op het afvallen, maar moet ik daar even drie maanden rust van nemen. Dat betekent niet dat ik me vol moet (vr)eten, maar wel dat ik dat doel (mijn resterende zwangerschapskilo’s verliezen) even moet parkeren. Zoals de praktijkondersteuner tegen me zei: “Je kunt er dat nu even niet bij hebben.” Zij verwacht dat ik door het schrijven van de brieven minder de neiging ga krijgen om mijn emoties weg te eten. Ik hoop het…

Aan de slag
Het was prettig om met ‘een buitenstaander’ over alles te praten en om mijn verhaal kwijt te kunnen. De praktijkondersteuner nam de tijd voor me, gaf me de ruimte voor mijn emoties en wist me op weg te helpen. Over een paar weken heb ik weer een gesprek met haar om te kijken hoe het dan gaat. Dat is fijn. Voor nu ga ik aan de slag met haar adviezen. Ik geniet van mijn gezinnetje, ik ben heel dankbaar dat ik moeder ben van ons lieve mannetje en ik huil om de twee grote verliezen. En ja, de ene dag gaat het beter dan de andere dag… maar dat zal voorlopig nog wel blijven.

Verdriet en vreugde

De eerste keer dat je moeder of vader wordt, heeft veel impact op je leven. Ook al heb je tijdens de zwangerschap negen maanden de tijd om naar je kindje uit te kijken en je hierop voor te bereiden, pas als hij of zij geboren is weet je hoeveel er verandert in je leven. Je hebt ineens de verantwoordelijkheid over een klein mensje dat volledig afhankelijk is van jou. Tegelijkertijd voel je een onvoorwaardelijke liefde voor je kindje en kun je je amper voorstellen dat hij of zij er eerst niet was. Dat weet ik inmiddels.

Als je een dierbare verliest, heeft dat ook veel impact op je leven… zeker als het één van je ouders is. Je vader of je moeder die er altijd voor je was, waar je altijd terecht kon en die je hielp waar kon, is er ineens niet meer. Of het overlijden nu onverwachts komt of dat je het langzaamaan hebt zien aankomen, voor je gevoel is hij of zij er ineens niet meer. Dat is raar; dat doet verdriet, en dat doet pijn. Je beseft je niet altijd even goed dat deze persoon er écht niet meer is. Tegen beter weten in hoop je dat hij of zij gewoon nog even bij je komt binnenlopen of gewoon de telefoon opneemt als je belt. Ook dat weet ik inmiddels.

Een bijzonder jaar

2018 zou een heel bijzonder jaar voor me worden. Mijn allergrootste wens - moeder worden - zou werkelijkheid gaan worden. Mijn man en ik hadden er wel even geduld voor moeten hebben (lees: een aantal jaren), maar in november vorig jaar ontdekten we dat ik zwanger was… en dat hebben we in december meteen met onze families gedeeld. In de zomer van 2018 zou ons wondertje geboren gaan worden. Natuurlijk brak er een spannende tijd aan, zeker het eerste trimester. Zou alles goed gaan met de baby? Was hij/zij helemaal gezond?

Net toen het eerste trimester voorbij was en het grote genieten van de zwangerschap kon gaan beginnen, kregen we te horen dat mijn vader ernstig ziek was. Op dat moment wisten we nog niet precies wat er aan de hand was, alleen dat het niet goed zat. Slechts een paar maanden na die eerste diagnose is mijn vader overleden. Niet geheel onverwachts toen, maar wel veel te snel en veel te jong… Je wil je vader (of je moeder) natuurlijk nooit verliezen, maar wat had ik hem en ons kindje gegund dat ze elkaar nog hadden mogen leren kennen.

Een paar weken na het overlijden van mijn vader werd mijn allergrootste wens werkelijkheid. Ons zoontje werd geboren en maakte van mijn man en mij ouders. Het was een mooie, bijzondere en emotionele dag. Vooral toen mijn moeder alleen aan ons bed stond om haar jongste kleinkind te bewonderen. Wat had ze daar graag met mijn vader gestaan. Je verandert er niets meer aan en je moet door met je leven, maar dat neemt niet weg dat ik mijn vader ontzettend mis.

Hoe te combineren?

Verdriet en vreugde zijn met elkaar verbonden, hoor of lees je wel eens. Dat weet ik nu helemaal uit eigen ervaring. Het overlijden van mijn vader heb ik nog lang niet verwerkt en het moederschap is soms nog wel even wennen. Hoe je die twee grote gebeurtenissen met elkaar combineert? Ik weet het niet… Ik geniet met volle teugen van ons zoontje, ik kan me niet meer indenken dat hij er eerst nog niet was en ik smelt helemaal als hij naar me lacht. Op sommige momenten moet ik ineens aan mijn vader denken en barst ik in huilen uit. Wat had ik hem graag nog wat langer bij ons gehad. Ik ga ervanuit dat hij meekijkt en over ons waakt, waar hij nu ook is.