Met de gynaecoloog had ik afgesproken dat ik een paar maanden deze medicatie zou slikken voordat ik opnieuw zou stoppen om te kijken hoe mijn lichaam dan zou reageren. In mei 2016 begon ik weer met het idee dat ik na onze vakantie naar Kroatië (in september) weer zou stoppen. De langdurige menstruatieperiode had mij toch angstiger gemaakt dan ik aanvankelijk had verwacht. Ik durfde niet te stoppen uit angst dat alles opnieuw zou beginnen en dit weer zo lang zou gaan duren. Het stond me nog zo helder voor ogen dat ik het begon uit te stellen en excuses begon te zoeken. “Ja maar... dan hebben we een dagje weg gepland, dan wil ik niet ongesteld zijn.” “Ja maar... dan heb ik een belangrijke schrijfopdracht voor de krant...” “Met de feestdagen is het helemaal niet handig om ongesteld te zijn.” Het duurde uiteindelijk tot januari 2017 voordat ik weer durfde te stoppen.
Zou het dan echt...?
Er volgde een ietwat vervelende menstruatie die na een weekje stopte. Dat was een prima begin. Nu was het de vraag wanneer de volgende zou komen. Dat bleek een week of vijf later te zijn en die hield na vijf (heftige) dagen op. Zou het dan echt...? Zou mijn cyclus gewoon op gang komen? Of ben ik over vijf dagen weer ongesteld? Beide vragen bleek ik later ontkennend te kunnen antwoorden. Ik werd niet meer ongesteld, maar mijn cyclus kwam ook niet op gang. Ergens hoopte ik dat ik meteen zwanger was geraakt, maar de vele testen bleven helaas negatief.Uiteindelijk zijn we weer naar de huisarts gegaan, die ons meteen doorverwees naar het ziekenhuis. Gelukkig naar een andere afdeling dan waar we in 2016 geweest waren, want ik wilde absoluut niet meer naar die gynaecoloog. We kregen een lange vragenlijst om in te vullen, waarbij ik apart mijn hele verhaal van 2016 bijvoegde. En begin mei konden we in het ziekenhuis terecht. De gynaecoloog was heel aardig en begripvol. Ze had al meteen een idee wat er aan de hand zou kunnen zijn. Met haar sprak ik af dat ik hulp ging zoeken bij het afvallen (door middel van een diëtiste) en vanuit het ziekenhuis gingen zij verder onderzoeken wat er aan de hand was.
En wat bleek? Ik heb PCOS (polycysteus ovarium syndroom). Oftewel, mijn lichaam maakt zoveel eiblaasjes aan dat er amper kans is dat er eentje uit kan groeien tot een groter eitje waardoor er een eisprong plaats kan vinden. Dat resulteert erin dat je of bijna continu ongesteld bent of dat je het helemaal niet bent. Ik had beide gevallen gehad. Het kan zijn dat dit weer goedkomt als je afvalt / minder overgewicht hebt. Omdat het afvallen met hulp van de diëtiste op dat moment goed ging, sprak ik met de gynaecoloog af dat ik me drie maanden vol op het afvallen zou concentreren en daarna zouden we verder kijken.
Hormonen slikken
Na die periode bleek het afvallen heel goed te gaan; helaas bleef mijn menstruatie wel uit. Dus werd het tijd voor de volgende stap: het slikken van hormonen, te beginnen met Clomid. Na het slikken van deze hormonen werd de ontwikkeling van de eicellen steeds met interne echo's gevolgd. Soms gingen we in 1,5 week tijd drie keer naar het ziekenhuis voor zo’n echo.
De eerste serie was vijf dagen lang één pilletje. Helaas volgde er geen eisprong. De tweede serie was vijf dagen lang twee pilletjes. Helaas, ook deze keer geen eisprong. De derde serie was vijf dagen lang drie pilletjes. Ook hier volgden weer de echo's en op de eerste echo leek zowaar een eitje te groeien. Zou het dan toch goed gaan komen? Op de tweede echo was nog steeds een groeiend eitje te zien... en op de derde was niets meer te zien. De kans was groot dat deze hoeveelheid hormonen voor mij werkte. Ik liet bloed prikken om te kijken of dat inderdaad het geval was en na onze vakantie naar Londen zou ik de uitslag krijgen.
Na de vakantie belde de gynaecoloog met de uitslag: er was inderdaad een eisprong geweest. Intussen was ik nog niet ongesteld geworden en had ik (uiteraard) stiekem al een zwangerschapstest gedaan: hierop zag ik twee streepjes, waarbij het ene streepje wel heel licht was. Dit heb ik gelijk maar gevraagd aan de gynaecoloog, maar volgens haar was een streepje een streepje. De eerste hormoonkuur die aansloeg was dus meteen raak: ik was (en ben nog steeds) zwanger!