Triangel - Op zoek naar bomen

Een paar weken geleden werden zes knotplatanen vanuit De Beljaart naar het Looiersplein teruggeplaatst. Wellicht heb je zo’n prachtige boom voorbij zien rijden op de weg of ‘m opnieuw een plekje zien krijgen op het plein in het centrum van Dongen. Het was erg leuk om te zien gebeuren.

Via de gemeente ontving ik een persbericht van het moment dat zes knotplatanen teruggeplaatst zouden worden op het Looiersplein. Op tijd vertrok ik op mijn fiets naar het centrum. Daar kwam ik een collega-journalist tegen die me vertelde dat er eerst activiteit in De Beljaart was en daarna op het Looiersplein. Hij ging in de nieuwbouwwijk kijken en vroeg of ik met hem mee wilde. Daar zei ik natuurlijk meteen ‘ja’ tegen. Samen in zijn rode auto vertrokken we naar de knotplatanen. We waren alleen allebei wel even vergeten waar de bomen nu precies geplaatst waren. Het gevolg was dat we een verkeerde afslag namen en de karakteristieke bomen nergens konden vinden. Navraag bij een mevrouw die net haar hondje aan het uitlaten was, leverde ook geen locatie op. Waar konden die bomen nou gebleven zijn?

En ineens zagen we de wagen die de knotplatanen zou gaan vervoeren. Die moest toch in de buurt van de bomen zijn?! Weer terug in de auto, gas erop en op naar de bomen. Precies op tijd kwamen we bij de locatie aan, en wisten we meteen welke afslag we gemist hadden. Camera’s in de hand om mooie foto’s en filmbeelden te maken. Wat was het interessant om te zien met hoeveel precisie een knotplataan uit de grond werd gehaald, waarna enkele resten nog werden weggeknipt. Als de boom helemaal goed vastzat, kon deze naar het Looiersplein vervoerd worden. Die rit wilden we natuurlijk voor geen goud missen. Dus we sprongen in de auto en achtervolgden de knotplataan naar het centrum. We zaten eersterangs om te zien hoe het vervoer verliep. Op een rustig tempo reed de bestuurder de knotplataan naar zijn plaats van bestemming. Waar nodig werd de boom een stukje naar beneden gehaald, zodat andere bomen niet beschadigd zouden raken. Het was te zien dat de bestuurder vaker bomen had verplaatst. Misschien had hij de platanen een paar maanden geleden wel van het Looiersplein naar De Beljaart gereden.

Mooi op tijd kwamen we terug op het plein om de aankomst vast te leggen. Inmiddels waren er meer mensen aanwezig, zowel vanuit de pers als winkelend publiek. Je ziet tenslotte niet elke dag een knotplataan aan komen rijden. Ook hier kwam de nodige precisie kijken om ervoor te zorgen dat de boom weer rechtgezet werd. In totaal werden zes knotplatanen terug op hun vroegere plekje gezet. Het was een bijzonder avontuur om mee te maken. Bedankt daarvoor, Piet!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 15 december 2016

Triangel - Op de vlucht

Nu de dagen donkerder en regenachtiger worden, vind ik het heerlijk om met een dekentje op de bank te kruipen en een leuke serie op televisie of op Netflix te kijken. Een paar weken geleden heb ik een boeiend televisieprogramma ontdekt, genaamd Hunted. Kennen jullie dat? Voor degenen die het nog niet gezien hebben, zal ik even in het kort uitleggen waar het over gaat. Twaalf Nederlanders zijn zogenaamd voortvluchtig en moeten drie weken uit handen van een speciaal politieteam en hun hunters blijven. Vier van hen zijn als individu en de rest als duo. Ze mogen maximaal 48 uur op dezelfde plek blijven en per dag maximaal 100 euro pinnen. Hoe zorg je ervoor dat je niet gepakt wordt?

Meteen vanaf de eerste aflevering was het spannend en zat je soms met verbazing te kijken. Wat kan de politie veel van je te weten komen als je in hun vizier bent. Je laat veel (digitale) sporen achter zonder dat je het door hebt. Niet alleen via social media, maar ook bijvoorbeeld als je ergens pint of als het kenteken van je auto ontdekt is. Bij sommige zaken sta je helemaal niet stil. Zo was er een duo dat een paar dagen voordat ze op de vlucht sloegen op hun Facebook-pagina een foto plaatste waarop hun opvallende tent te zien was. Hierdoor had het politieteam meer informatie dan waarschijnlijk de bedoeling was. Alles wordt uitgeplozen als je voortvluchtig bent. Niet alleen in je eigen huis, maar soms ook bij je directe familieleden en vrienden. Het is dan leuk om te zien dat de ene persoon veel meer belangrijke informatie deelt dan de ander.

Hunted zet je wel aan het denken. Natuurlijk heeft een rechercheteam veel meer toegangsmogelijkheden tot bepaalde informatie, maar hoe veilig is het wat je allemaal deelt op social media? Hoe snel kan het eigenlijk in verkeerde handen vallen? Het delen van een leuke of grappige foto is in een paar seconden gedaan, maar wie ziet die foto dan uiteindelijk allemaal? Een digitale rechercheur ontdekte op een computer van een voortvluchtige haar inloggegevens tot verschillende accounts. Het gevolg daarvan was best heftig. De rechercheur plaatste namelijk berichten op haar social media-accounts, terwijl zij er geen gebruik van maakte om geen sporen achter te laten. Je weet dat je inloggegevens en wachtwoorden nergens moet vastleggen, en toch doen heel veel mensen dat. Tegenwoordig heb je heel veel accounts op allerlei websites. Dat zorgt ervoor dat mensen of regelmatig hetzelfde wachtwoord gebruiken of hun wachtwoorden ergens opschrijven.

Weer even terug naar het televisieprogramma. Het is geweldig om te zien hoe de ene voortvluchtige ontzettend goed voorbereid op pad gaat en de ander dat een heel stuk minder is. Sommigen blijken het moeilijk te vinden om geen contact met hun dierbaren te hebben, terwijl anderen daar helemaal geen moeite mee lijken te hebben. Je gaat toch nadenken hoe je dat zelf zou doen als je drie weken van de radar moet verdwijnen. Zoek je het bekende op, waardoor je minder veilig bent? Of ga je een vreemdere kant op, zodat er minder sporen naar je te vinden zijn? De bedenkers en makers van Hunted hebben in ieder geval een zeer gaaf programma op de Nederlandse televisie gebracht.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 24 november 2016

Triangel - Wees duidelijk

Communiceren kun je leren. Wie kent deze uitspraak niet? Het is een veelgehoord zinnetje, waar iedereen in theorie wel iets mee wil doen maar wat in de praktijk niet altijd gebeurt. Een simpel voorbeeld: je ergert je groen en geel omdat je partner zijn of haar sokken nooit in de wasmand gooit, maar deze er altijd naast legt. Je zou iedere keer de sokken in de wasmand kunnen gooien, waardoor je irritatie waarschijnlijk steeds groter wordt. Of je vraagt aan je partner of hij of zij voortaan de sokken er zelf in wil gooien. Misschien vervelend om te moeten zeggen, maar je irritatie over dit gebeuren zal verdwijnen. Behalve natuurlijk als je continu moet vragen of de sokken ook in de wasmand gegooid kunnen worden.

Iedereen communiceert natuurlijk op zijn of haar eigen manier. Er zijn meer dan genoeg (praktijk)voorbeelden van het verschil in communiceren tussen mannen en vrouwen. Zijn jullie naar de voorstelling ‘Mannen komen van Mars, Vrouwen van Venus’ van Huub Stapel geweest? Het is alweer enige tijd geleden dat deze in de theaters te zien was, maar daarin liet de acteur zien hoe mannen en vrouwen van elkaar verschillen. Zo kunnen mannen altijd de weg vinden, maar hebben ze moeite om meerdere dingen tegelijkertijd te doen. Vrouwen doen het liefste tien dingen tegelijk, maar weten niet meer welke kant ze op moeten als ze een winkel uitkomen. Een hilarische voorstelling, waarin soms wel erg herkenbare zaken genoemd werden.

Naast de verschillen tussen de beide seksen had Huub Stapel het ook over communiceren. Vrouwen kunnen één ding zeggen en eigenlijk iets heel anders bedoelen, terwijl mannen vaak op een directere manier praten. Zo zou je als vrouw niet moeten zeggen “Schat, de vuilniszak is vol.” Maar juist: “Schat, wil je de vuilniszak even buiten zetten?” Natuurlijk geldt dit niet voor iedere man en vrouw en gebruikte Huub een heleboel stereotypen in zijn voorstelling. Maar soms zat er wel een kern van waarheid in.

Niet alleen thuis verloopt de communicatie niet altijd zoals gewenst, dat gebeurt ook op de werkvloer. Je maakt afspraken met een klant, die een paar dagen later ineens anders blijken te zijn dan je had gedacht of geïnterpreteerd. Of je hebt een overleg met collega’s gehad, waarna je met actiepunten aan de slag gaat en dan blijkt dat zowel jij als je collega eenzelfde taak hebben uitgevoerd. Miscommunicatie of misvattingen komen vrijwel dagelijks in verschillende situaties voor.

De grote vraag is wat je hieraan zou kunnen doen. Een wereld met een vlekkeloze communicatie lijkt me een Utopia. Maar je kunt natuurlijk wel je best doen om miscommunicatie zoveel mogelijk te voorkomen. Hoe? Dat is eigenlijk heel simpel: wees duidelijk naar elkaar! Vertel precies wat je wilt om misverstanden te voorkomen. Vraag extra door om zeker te weten dat je het goed begrepen hebt. Liever een keer extra informeren dan tijd en energie in iets steken waar niets mee gedaan wordt. En mocht iets onverhoopt anders gegaan zijn dan je had verwacht, vertel dat dan gewoon aan de ander. Diegene kan er in de toekomst weer wat van leren.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 3 november 2016

Triangel - Bakken maar

Drie jaar geleden begon er een nieuw programma bij Omroep Max, getiteld Heel Holland Bakt. Ik keek eigenlijk nooit naar programma’s van deze omroep, maar omdat ik dol ben op bakken besloot ik eens een aflevering van dit nieuwe televisieprogramma te kijken. Ik was daarna meteen verkocht. Wat een leuk programma en wat is Martine Bijl een geweldige vrouw. Haar opmerkingen bij het bakken en het proeven waren geweldig.

Meerdere mensen waren erg te spreken over Heel Holland Bakt, met als gevolg dat momenteel het vierde seizoen van dit succesvolle programma op televisie bezig is. Ook dit jaar kijk ik elke week weer. Helaas zonder Martine Bijl als presentatrice, zoals jullie vast wel via de media vernomen hebben. Haar vervanger is André van Duin. Net als half Nederland was ik erg benieuwd hoe hij het zou gaan doen. En daar kan ik kort over zijn: hij doet het leuk! Ik hoop van harte dat Martine het volgende seizoen weer kan presenteren, maar André is absoluut een waardige opvolger.

Als thuisbakster heb ik natuurlijk ook een aantal bakboeken thuis staan. Dat begon met ‘500 soorten cupcakes’, waaruit ik verschillende recepten geprobeerd heb. De winnaars van Heel Holland Bakt brengen na afloop een bakboek uit. Die zien er uiteindelijk prachtig uit. Toch duurde het bij mij tot eind oktober 2014 voor ik het eerste boek van Rutger van den Broek (de eerste winnaar) kocht. In die maand mocht ik met een vriendin mee naar een high tea in Utrecht. Auteur Chantal van Gastel lanceerde daar haar nieuwste boek ‘Ik wist het’ en Rutger verzorgde de hapjes voor de high tea. En wat waren die lekker! Mijn favoriet was de brownie: knapperig van buiten en smeuïg van binnen. Zo wilde ik ze ook wel kunnen maken. Het gevolg was dat ik zijn eerste bakboek ‘Rutger bakt’ kocht.

Daar heb ik inmiddels al veel recepten uit gemaakt. Er staat zoveel lekkers in, maar de macadamia chocolate chip cookies doen het altijd erg goed als ik die met verjaardagen of andere feestelijke gelegenheden maak. Rutger beschrijft recepten duidelijk, waardoor het eigenlijk niet mis kan gaan. Dat geldt zeker voor zijn laatste boek ‘Bakbijbel’. Hij geeft duidelijke instructies, ook algemene, en somt een rijtje met veelvoorkomende fouten op en hoe je die kunt oplossen. Heel handig!

Ik ben ook groot fan van de winnaar van het tweede seizoen, Menno de Koning. Zijn bakboek heb ik meteen gekocht toen het in de winkels lag. Bij een groot aantal van zijn recepten is hij door Amerika geïnspireerd. En weet je welke koekjes ik van hem erg lekker vindt? De pindakaaskoekjes! Het klinkt misschien niet zo lekker, maar ik ben er dol op. En mijn familie ook. Met wat chocolade erdoorheen zijn ze zelfs nog lekkerder.

Weer even terug naar Heel Holland Bakt. Hebben jullie een favoriet dit seizoen? Ik vond Hidde geweldig. Hij was niet de beste thuisbakker van dit jaar, maar hij had wel humor en kon zichzelf altijd goed van jurycommentaar voorzien. Ik denk dat Annemarie ver gaat komen. Wat zag haar spektakelstuk van spekkoek er geweldig uit! Ik zit aanstaande zondag in ieder geval weer klaar op de bank… met wellicht een eigen baksel erbij.


Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 13 oktober 2016

Een busreis door Kroatië

Mijn man en ik zijn vorige maand twee weken naar Kroatië op vakantie geweest. Het was voor ons allebei de eerste keer dat we dit land bezochten. En het is ons erg goed bevallen. Een prachtig land vol mooie natuur en boeiende cultuur.

Onze accommodatie lag ietwat afgelegen van de dichtstbijzijnde steden. We konden een auto huren of gebruik maken van het openbaar vervoer. Wij kozen voor dat laatst. Vanuit het appartementencomplex voer vanaf 9:00 uur elke 1,5 uur een bootje naar Trogir en daarvandaan kon je verder reizen met de bus of de boot.

Wij zijn een paar keer met de bus naar Split gegaan. Om precies te zijn met de openbare stopbus. En het reizen met de bus in Kroatië is toch net iets anders dan hier in Nederland. Sommige bussen hebben geen stopknop. Om iedereen de gelegenheid te geven bij zijn/haar halte uit te stappen, stopt de buschauffeur bij élke halte. De lokale bevolking gaat overigens al één of twee haltes eerder klaarstaan bij de deur om op tijd uit te kunnen stappen. Bij bussen met een stopknop wordt deze knop amper gebruikt.

Mensen stapten niet alleen maar bij de deur van chauffeur in; ze gebruikten alle deuren. Het leek erop dat sommige passagiers gauw een paar haltes mee wilden pikken zonder te betalen. Of de meerderheid van de reizigers heeft een abonnement. Dat kon ik verder niet zien…

Maar wat ik het allerleukste vond aan de busreizen in Kroatië was het kijken naar de lokale bevolking. In Nederland ben ik nogal geneigd om met mijn mobieltje bezig te zijn in bijvoorbeeld het openbaar vervoer. Als je geen internetverbinding hebt, lukt dat niet. En dat maakt een busreis erg leuk.

Robert en ik bekeken onze medepassagiers en gaven commentaar over hun doen en laten. Zo stapte er een vrouw (met een leuk uilenshirt) in die een groot deel van de rit lachend en blozend met haar mobieltje bezig was. Ze zag er erg verliefd uit. Zou ze met haar nieuwe liefde aan het appen zijn? Ook hebben we verschillende vriendinnengroepjes gezien die druk waren met hun mobieltje en hun uiterlijk. Een meisje had wel een heel bijzonder kapsel: een staart bovenop haar hoofd en de plukken vanuit de staart hingen aan de voorkant van haar gezicht. Kun je je er een voorstelling van maken? Een jongen viel in slaap in de bus, waarbij zijn hoofd de meest vreemde posities aannam. Ineens werd hij wakker en zag tot zijn verbazing dat er “ineens” iemand naast hem zat. Die persoon zat er al zeker tien minuten…

Een busreis van één uur vliegt op deze manier voorbij. En onze medepassagiers zullen vast gedacht hebben: “Hé, daar heb je weer een stel toeristen in gekke korte broeken zitten…” ;-)

Triangel - Mijn quote

Vorig jaar besloot ik om het recenseren van boeken wat serieuzer op te pakken en een .nl-domein aan te vragen. Omdat ik als klein meisje altijd riep dat ik later boekenbeschrijfster wilde worden, was de naam voor mijn website zo gekozen. Gelukkig was deze domeinnaam ook nog beschikbaar. Samen met mijn man maakte ik de website, waarbij hij vooral het technische gedeelte voor zijn rekening nam en ik me met de inhoud bezighield.

Voorzichtig schreef ik de eerste uitgeverijen aan voor recensie-exemplaren. Ik vond het toch wel even spannend of ik als beginnend klein boekenblog al interessant genoeg was om recensieboeken te ontvangen. En ja hoor, binnen korte tijd lagen de eerste twee boeken op de deurmat: ‘De geluksoma’ van Patrick van Hees en ‘Kunnen krokodillen huilen?’ van Paul Heiney. Twee totaal verschillende boeken, maar allebei erg leuk om te lezen. Mocht je ze nog niet kennen, dan raad ik je aan ze te lezen.

Langzaamaan ontving ik meer recensieboeken en schreef ik meerdere uitgeverijen aan. De ene keer had ik geluk en kreeg ik een te recenseren boek; de andere keer waren de exemplaren al op of was mijn website toch nog te klein. Met elk boek dat ik ontvang ben ik even blij, want het blijft bijzonder om op deze manier boeken te mogen lezen.

Laatst beleefde ik als boekblogger toch iets bijzonders. Aan het begin van het jaar had ik ‘Drie vrienden, een huis (en een klusjesman)’ van Astrid Harrewijn mogen lezen. Een geweldig boek dat ik binnen één dag uit had. Ik mailde de link van mijn recensie naar de uitgever en keek al uit naar het tweede deel uit deze serie dat in augustus zou verschijnen. Tot mijn verbazing zag ik dat een quote van mij in de aanbiedingsbrochure van de uitgever stond bij dit tweede boek getiteld ‘Daar heb je vrienden voor’. Inclusief een vermelding naar mijn website. Wat stoer! Ik had dat al wel vaker van anderen zien staan en vond het erg gaaf dat ik er nu ook tussen stond.

Halverwege augustus bracht de postbode een pakketje met daarin het nieuwste boek van Harrewijn. Ik begon meteen te lezen en had al ongeveer een derde erop zitten toen ik me bedacht dat de uitgever op de achterkant van een boek ook vaak citaten plaatst. Laatst was een mede-boekblogger nog geciteerd op een spannende thriller van diezelfde uitgeverij. Ik draaide het boek om en zag tot mijn verbazing dat de tweede quote van mij was. Ik stond gewoon met citaat én website op de achterkant van een boek. Als mensen dit boek kochten, zagen ze mijn website gewoon staan. Hoe gaaf is dat?! Ik kreeg een grijns op mijn gezicht die de hele dag is blijven staan. Als boekblogger is dit toch wel het hoogst haalbare.

Uiteraard heb ik dit vreugdemoment meteen met familie, vrienden en andere bekenden gedeeld. Dit maak je tenslotte niet elke dag mee. Daarna heb ik met veel plezier het boek uitgelezen. Nu is het wachten op het derde en laatste deel uit deze reeks. Heb je ‘Drie vrienden, een huis (en eenklusjesman)’ en/of ‘Daar heb je vrienden voor’ nog niet gelezen? Doe dat dan! En niet alleen omdat mijn quote op het tweede boek staat, maar vooral omdat het heerlijke boeken zijn om te lezen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 22 september 2016

Triangel - Zomerspelen

Met veel plezier heb ik als kind meegedaan aan de Zomerspelen. Ik heb er goede en zelfs wat spannende herinneringen aan. Als kleuter was ik een keer smurf met zo’n echte smurfenmuts op. Zoals iedereen weet, is Gargamel altijd op jacht bij de smurfen. Deze slechterik mocht dus niet ontbreken in het verhaal. Alleen vonden wij kleuters het op een gegeven moment zo spannend worden met Gargamel dat we bijna niet meer durfden te gaan slapen. Degene die toen Gargamel speelde, heeft dat vol overtuiging gedaan. Hij is volgens mij zelfs nog bekogeld met dennenappels en steentjes. Uiteindelijk is het verhaal tijdens die Zomerspelen aangepast, zodat het niet meer zo spannend was. Tot opluchting van menig bezorgde ouder… 

Tegenwoordig beleef ik de Zomerspelen via mijn nichtjes. Ook zij gaan helemaal op in het verhaal, maar volgens mij hebben ze er tot nu toe nog geen slapeloze nachten van gehad. Gedurende de week vertellen ze me regelmatig spannende verhalen wat er allemaal is gebeurd. En als het allemaal weer voorbij is, zingen ze nog weken… misschien zelfs wel maandenlang de liedjes die bij elke groep horen. Ik doe gewoon vrolijk met ze mee. Zo blijven ze vrijwel het hele jaar in de Zomerspelen-stemming. 

De Zomerspelen leeft enorm in Dongen. Dat is elk jaar weer te merken aan de gele vlaggen die opgehangen worden. Mijn man komt oorspronkelijk niet uit Dongen en kende het evenement alleen via mijn verhalen. Nu hij wel een Dongenaar is, vindt hij het prachtig om te zien hoe geel Dongen in de een-na-laatste week van de zomervakantie is en hoe er door menig inwoner wordt uitgekeken naar deze activiteit. Ook wij hebben natuurlijk een gele vlag aangeschaft en opgehangen. 

De Zomerspelen blijft een speciaal en uniek evenement. Des te leuker vond ik het toen ik te horen kreeg dat ik voor het Weekblad verslag mocht doen van de Zomerspelen. In de weken voorafgaand las ik me in over de verschillende onderwerpen en schreef ik al korte stukjes. Ik woonde de persbijeenkomst bij waar de leukste en spannendste foto- en filmomenten werden gedeeld en bezocht de decorroute om alles alvast een keer gezien te hebben. Op maandag 22 augustus stond ik op tijd op het Wilhelminaplein om de opening mee te maken. Niet alleen als Dongense, maar ook als correspondente. In de week die volgde, ben ik bij alle groepen gaan kijken om volop foto’s te maken. Met als afsluiting op vrijdag het kampvuur in De Bergen, waar een groot deel van Dongen bij aanwezig was. 

Wat blijft de Zomerspelen toch een fantastisch evenement. En wat is het leuk om daar verslag van te mogen doen. Je bent een hele week op pad, waarbij je van alles hoort en ziet gebeuren. De toneelspelers spelen hun rol vol verve. De kinderen gaan helemaal op in het verhaal en de spelletjes. Alle liedjes worden uit volle borst meegezongen. Chapeau hoe dit elk jaar weer wordt neergezet. Als correspondente heb ik er ook enorm van genoten. Hopelijk mag ik volgend jaar opnieuw de verslaglegging doen.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 1 september 2016

Triangel - Banenzwemmen

Een van mijn favoriete sporten is zwemmen. Ik kijk graag naar het zwemmen op de televisie en verheug me bij de Olympische Spelen al op die wedstrijden. Ik hoop dat het zeewater in Rio de Janeiro geen vervelende gevolgen heeft voor de sporters aangezien de kwaliteit ervan nogal wat te wensen overlaat. De beelden van de zee met grof vuil, bacteriën en uitwerpselen staan nog helder op mijn netvlies. Laten we hopen dat we een aantal mooie wedstrijden te zien krijgen. Niet alleen bij het zwemmen, maar natuurlijk ook bij de andere sporten. Ik wil zoveel mogelijk gaan kijken en juich natuurlijk extra hard als onze Dongense trots Nadine Broersen in beeld is.

Maar weer even terug naar het zwemmen. Naast het kijken naar deze sport ga ik al jaren baantjeszwemmen in De Vennen. Ik vind het heerlijk om te doen. Je voelt je lekker licht en haast als een vis in het water. Door de jaren heen heb ik de ongeschreven regels rondom het banenzwemmen ontdekt. Deze wil ik graag met jullie delen. Wie weet komen ze nog eens van pas. In het zwembad zijn zes banen te vinden. Je zou denken dat je kunt zwemmen waar je wilt. In principe is dat ook zo, maar eigenlijk is het afhankelijk van de snelheid waarmee je zwemt. De zogenoemde snelle zwemmers zijn in de eerste drie banen te vinden; de wat langzamere in de laatste drie. Bij de vaste banenzwemmers heerst er wel eens verwarring als een snelle zwemmer in een langzamere baan zit en omgekeerd. Overigens wordt daar negen van de tien keer gewoon iets van gezegd en meestal verplaatst de zwemmer zich dan naar een andere baan.
Op bepaalde dagen in de week zijn er mensen die niet zozeer voor het zwemmen komen, maar vooral om gezellig even bij te kletsen. Niets mis mee, alleen staan ze soms wel wat in de weg voor degenen die wel graag willen zwemmen. Mijn ervaring is dat dit meestal op woensdagochtend plaatsvindt. Een groepje mensen hangt dan wat in het water en neemt de week met elkaar door. Zo ben je als buitenstaander ook meteen van de laatste roddels op de hoogte.

De meeste mensen hebben een vaste dag waarop ze gaan zwemmen. Ik probeer dat zelf ook te doen omdat je dan de grootste kans hebt dat je netjes elke week gaat. Maar als correspondente heb je geen vaste werktijden en komt het wel eens voor dat ik op mijn vaste zwemdag naar een evenement ben. Gelukkig kun je elke dag banenzwemmen, dus een andere zwemdag is dan zo gekozen. Het is wel leuk om te zien dat je op elk zwemmoment een vaste groep mensen ziet. Als je zelf geregeld op een vaste dag gaat, leer je toch weer wat nieuwe mensen kennen inclusief hun zwemcapaciteit. Zo zie je maar dat het banenzwemmen meer is dan alleen maar zwemmen. Ik doe het al jaren met veel plezier en hoop er nog vele jaren aan vast te mogen plakken. En weet je waar ik tijdens het zwemmen altijd weer naar uitkijk? Naar de tijd in het bubbelbad na 45 minuten gezwommen te hebben. Dat is echt een heerlijk moment van ontspanning!


Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 11 augustus 2016

Pokémon Go of No-Go

Je kon er de afgelopen tijd niet omheen: het spel Pokémon Go. Mensen gaan met hun telefoon op zoek naar virtuele poppetjes, vangen ze met een soort bal en krijgen daarvoor punten. Nog voordat het spel officieel in Nederland gelanceerd was, waren er al meer dan 1 miljoen Nederlanders die dit spel speelden. Inmiddels is het spel officieel verkrijgbaar in ons land en zie je op steeds meer plekken mensen met mobieltjes op jacht gaan naar Pokémons. Dat gebeurt ook in Dongen.

Het lijkt erop alsof dit spel alleen voor- en tegenstanders kent en dat er geen middenweg is. Of je vindt het spel geweldig en speelt het ook, bijvoorbeeld vanuit nostalgie omdat je vroeger fan was van de serie Pokémon. Of je hebt er helemaal niets mee, ziet het nut en/of de lol er niet van in en speelt het daarom ook niet.

Zoals vrijwel alle (computer)spelletjes heeft Pokémon Go zowel voor- als nadelen. Een van de grootste voordelen is dat de jeugd meer buiten komt. Om Pokémons te zoeken, moet je met je mobiel naar buiten en gaan rondkijken. Daardoor kom je op plekken waar je soms nog niet eerder bent geweest. Of je dat allemaal bewust meekrijgt, is nog maar de vraag aangezien spelers gefocust zijn om een bepaalde Pokémon te vinden én te vangen. Dankzij het spel kun je ook gemakkelijk met anderen in contact komen. Als je iemand met een mobieltje zoekend ziet rondlopen, is de kans groot dat hij of zij ook Pokémon Go speelt. Een gesprek is dan zo begonnen. Wie weet wat voor bijzondere contacten het dan nog oplevert.

Het zoeken naar de virtuele figuurtjes kan ook een hoop vervelende (verkeers)situaties opleveren. Wat als je bijvoorbeeld in Dongen midden op straat ineens stil gaat staan omdat er een Pokémon te vangen is? Niet elke automobilist of fietser rekent erop dat er op allerlei onlogische plekken groepen mensen stilstaan. De verkeersveiligheid wordt er niet beter van. En ook al ben je dankzij dit spel meer buiten, je bent nog wel continu met je mobieltje bezig. Dat zorgt er dan ergens wel voor dat je vooral in je eigen (Pokémon)wereldje leeft. Niet elke gekozen locatie waar Pokémons te vinden zijn, is even goed gekozen. Nu lijkt dat in Dongen nog geen probleem te zijn; hier vind je ze bijvoorbeeld bij de bank van Stichting Dongense Jeugdraad en het gemeentehuis. Maar op zoek gaan naar virtuele poppetjes bij het monument van 9/11 in New York, in het ziekenhuis of op een begraafplaats gaat wel echt een stap te ver.

Voorlopig ziet het er naar uit dat dit spel de nieuwste rage in de hele wereld is. Ik laat dit verder aan me voorbij gaan. Hopelijk blijven de spelers wel goed opletten tijdens het vangen van een Pokémon, want de veiligheid van iedereen blijft tenslotte voorop staan!


Dit artikel verscheen in Weekblad Dongen, 21 juli 2016

Triangel - Persmomenten

Aangezien ik nog niet zo lang werk als correspondente bij een krant, zijn een heleboel zaken nieuw voor mij. Ik kom op plekken waar ik nog nooit geweest ben, ik maak dingen mee die ik nog nooit gedaan heb en ik ontmoet allerlei nieuwe mensen die ik anders waarschijnlijk nooit ontmoet zou hebben.

Laatst mocht ik als pers naar de opening van de vernieuwde fabriek van een bekend frisdrankmerk. U allen wel bekend waarschijnlijk. Vooraf moest je je aanmelden en kreeg je een uitgebreid programma toegestuurd. Tot dan toe was ik gewend om bij evenementen en openingen foto’s te maken wanneer ik maar wilde en om te gaan staan waar ik maar wilde. Bij deze opening ging dat allemaal net wat anders. Misschien had het ermee te maken dat de minister-president erbij aanwezig was. Of misschien gaat het bij grotere openingen altijd zo. Dat weet ik niet…

Het begon al bij binnenkomst. Ik meldde me netjes bij de persbalie en kreeg een kaartje met mijn naam erop dat ik om mocht hangen. Op die manier was het voor iedereen meteen duidelijk dat je van de pers was. Vervolgens werd je officieel naar de persplek gebracht waar je met z’n allen moest wachten tot de fotomomenten aanbraken. Ja, er waren twee officiële fotomomenten ingepland om de minister-president tijdens de rondleiding op de foto te kunnen zetten. Blijkbaar is de meer landelijke pers dit gewend. Zij zaten tijdens het wachten druk te werken op hun laptops. Ik zat vooral met de andere leden van de lokale pers te praten.

Stipt om half drie mochten we mee naar de ruimte waar het eerste persmoment plaats zou vinden. Gauw een goed plekje zoeken – hier was veel meer pers te vinden dan ik gewend ben bij evenementen in de gemeente Dongen – en de camera gereedhouden. Zodra Mark Rutte binnenkwam, zag je overal flitsen, rennende fotografen en filmende mensen. Ik was daar stiekem best wel even van onder de indruk. Meteen nadat de heer Rutte weer weg was, moesten wij terug naar de tent.

Weer wachten tot het drie uur was en het tweede persmoment kwam. Het was iets verder lopen en het was inmiddels harder gaan regenen, maar gelukkig mochten we binnen in de fabriek wachten. Tenminste, voor een paar minuten. Daarna werden we met z’n allen weer naar buiten gestuurd. Het regende nog harder en de paraplu’s die er lagen, kregen we niet mee. Stonden we als een kudde schapen in het rookhok om toch maar even droog te staan. En vervolgens konden we weer terug de fabriek in en mochten we nu wel foto’s en/of filmopnamen maken. Het is allemaal wat om bij een officiële opening te zijn met een hooggeplaatste gast erbij.

Natuurlijk was het leuk om eens een opening van een landelijk bekende fabriek bij te wonen en om mee te maken hoe de landelijke pers te werk gaat. Maar ik vond het ook weer heerlijk om de rest van die week de kleinere evenementen in onze eigen gemeente bij te wonen. Als een foto dan een keer mislukt of iemand kijkt net even niet, dan heb je alle kans om je foto opnieuw te maken of om even te vragen of de personen richting jouw camera willen kijken.

Triangel - Een eigen tuin

Na ruim vier jaar alleen een balkon gehad te hebben om buiten te kunnen zitten, is het heerlijk om nu een echte tuin te hebben. Zeker als het zonnetje volop schijnt en je lekker buiten kunt zitten genieten. Maar wat komt er veel bij kijken als je tuin wilt laten aanleggen.

De eerste maanden was er bij onze tuin meer sprake van een zandbak dan van een echte tuin: er was een paadje naar de voordeur en eentje naar de schuur. Daaromheen vooral zand, zand en nog meer zand. En dat bleef helaas niet allemaal netjes in de tuin liggen. Nee, dat namen we regelmatig mee naar binnen. Poetsen is niet mijn grootste hobby, maar ik heb in die tijd veel gestofzuigd en gedweild.

Richting het einde van de winter zijn mijn man en ik met een tuinarchitect om tafel gaan zitten om te kijken wat we precies met de tuin wilden. Een ding stond al snel vast: we wilden een vogel-, vlinder- en bijenvriendelijke tuin. En dat kon geregeld worden. Het ontwerp werd gemaakt en wat bijgesteld, het bestratingsbedrijf werd uitgezocht en alle afspraken werden vastgelegd. Net na de start van het voorjaar en met de zomer in aantocht was alles klaar. En wat was het een verademing om een terras en looppaden in de tuin te hebben. Dat scheelde een hoop rotzooi binnen. Je blijft natuurlijk wel poetsen in huis, maar het was meteen wel een stuk minder vaak nodig dan daarvoor.

Op de allereerste zonnige dag die volgde, ben ik buiten gaan zitten en gewoon eens gaan kijken wat er allemaal in onze tuin te zien was. Mede dankzij een voederhuisje vol vogelzaadjes en stukjes brood wisten vogels hun weg al snel te vinden. Dat scheelt natuurlijk als je in een bestaande wijk komt te wonen. Ik zag vooral merels, pimpelmeesjes, kauwen (soms wel tien tegelijkertijd) en musjes. Wat is het leuk om hun aanvliegroutes te zien. Een pimpelmeesje vliegt bijvoorbeeld via diverse uitkijkpunten naar het voederhuisje. Kauwen daarentegen gaan met z’n allen op het dak van de schuur zitten en vliegen rechtstreeks op hun doel af. Soms met drieën tegelijkertijd! Ik vind dat allemaal erg leuk om te zien. Vooral omdat we in ons appartement nooit zo dichtbij vogeltjes hadden.

Sinds onze planten in bloei staan, zijn de hommels en bijen ook met regelmaat te zien. Soms zelfs met tientallen tegelijk. Je ziet ze dan van de ene naar de andere bloem vliegen. Het is nu alleen nog even wachten tot de vlinders komen. Heel soms komt er eentje al even kijken, maar ik denk dat er veel meer zullen komen als de vlinderstruiken helemaal in bloei staan. Dan ben ik erg benieuwd welke soorten we te zien zullen krijgen.

Aan al dit moois zit ook een nadeel: een tuin moet bijgehouden worden. Met alle regen van de laatste tijd steekt het onkruid snel en in groten getale de kop op. Gelukkig is dat goed geregeld en ondergebracht in het takenpakket van mijn man. Zo kan ik tenminste gewoon genieten.

Weer aan de slag

Af en toe heb ik hier wel eens een blog geplaatst over hoe het is om zonder betaald werk te zitten. Op zich kwam ik mijn dagen prima door (de ene dag wat beter dan de andere), maar ik deed wel enorm mijn best om weer een baan te vinden. En hoe langer je thuiszit, hoe lastiger dat wordt. Ik heb het niet eens bij kunnen houden hoeveel afwijzingen ik in de afgelopen jaren heb ontvangen. De boodschap was over het algemeen wel hetzelfde: ‘U voldoet niet (voldoende) aan het gevraagde profiel.’ Een afwijzing waar je eigenlijk niet veel mee kon…

Jullie begrijpen wel hoe blij ik was toen ik op gesprek mocht komen voor een correspondentiefunctie bij het lokale krantje. Oké, het zou geen fulltime functie zijn… maar je moet ergens beginnen. Het gesprek was leuk, de functie sprak me aan… en tot mijn grote vreugde mocht ik daadwerkelijk als correspondent voor Weekblad Dongen aan de slag.

Eind maart ben ik begonnen en wat is het een leuke functie. Ik kom vrijwel overal in de gemeente Dongen en ik mag bezig zijn met één van grootste passies, namelijk schrijven. Ik vind het echt heerlijk om te doen. En wat is het gaaf om stukjes in de krant te zien, waar je eigen naam bij staat.

Geen enkele werkweek ziet er voor mij hetzelfde uit. Vorige week bracht ik bijvoorbeeld een bezoek aan een school in ’s Gravenmoer die een waardecheque uitgereikt kregen vanwege hun betrokkenheid bij verkeersveiligheid. Eerst mocht ik een kijkje nemen bij de verkeerslessen die op dat moment bezig waren en daarna vond het officiëlere gedeelte plaats. Diezelfde middag hield ik een interview bij een bedrijf in Dongen over onder meer de nieuwste trends op het gebied van raamdecoratie en vloeren. Heel gevarieerd dus.

Ik vind het hartstikke leuk om erop uit te trekken, allerlei plekken te bezoeken (die soms voor mij nog onbekend zijn), nieuwe mensen te ontmoeten en boeiende stukjes voor de krant te schrijven. Mede dankzij mijn voorstelstukje dat op de voorpagina heeft gestaan, word ik soms al herkend. En ik krijg regelmatig leuke en positieve reacties op mijn geschreven stukjes. Wat is het heerlijk om weer aan de slag te zijn!

Wat zou jij willen lezen in het lokale krantje?

Zoals jullie wellicht hebben meegekregen, ben ik vorige week als correspondent voor Weekblad Dongen begonnen. De meeste Dongenaren zouden het haast niet gemist kunnen hebben; mijn voorstelstukje stond op de voorpagina van het lokale krantje. Erg leuk natuurlijk!

Wat mij na donderdag opviel – dat was na de dag dat het weekblad bij de mensen thuis bezorgd is – is dat de mensen die daadwerkelijk Weekblad Dongen lezen over het algemeen wat ouder is. Veel mensen van rond mijn leeftijd die ik sprak, zeiden dat ze het erg leuk vinden dat ik voor het krantje ga schrijven maar dat ze het zelf eigenlijk nooit lezen. Bij de meesten verdwijnt het vrijwel meteen in de papierbak. En daar wil ik natuurlijk graag verandering in brengen.

Vandaar de vraag die ik de titel van deze blog staat: 

“Wat zou jij willen lezen in het lokale krantje?”

Ook als je niet in de gemeente Dongen woont, kun je natuurlijk antwoord geven op deze vraag. Het kan mij helpen om inzicht te krijgen in wat mensen graag willen lezen. Lees je überhaupt het lokale krantje uit je woonplaats? Waarom wel/niet? Mis je bepaalde onderwerpen waar je graag over zou willen lezen? Wat zou ervoor zorgen dat je het krantje wel gaat lezen? Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties. Alvast bedankt voor jullie hulp.

Mijn hart gelucht… en daarna?

Bloggen vind ik een heerlijke bezigheid. Lekker schrijven over zaken die je interessant vindt. Als je blogs gelezen worden, is dat natuurlijk erg leuk. En als je er reacties op krijgt misschien nog wel leuker. Ik vind het vooral ook erg prettig om zaken van me af te schrijven.

Vorige week plaatste ik een blog die over eten en emoties ging. Meestal lukt het me om stukjes voor mijn weblog vrij snel te typen. Bij dat stukje had ik er wat meer moeite mee. Die blog zou nogal persoonlijk worden. Op zich heb ik er geen moeite mee om persoonlijke zaken te delen, maar om zomaar zwart op wit neer te zetten dat ik een emotie-eter ben. Dat vond ik best wel spannend… en daar druk ik me nog voorzichtig mee uit.

Wat haalde me dan uiteindelijk over de streep om het toch te doen? Waren het de woorden van de vrouw waar ik vorige week in de huisartsenpraktijk mee sprak? Had ik het nodig om echt voor me te zien op een weblog? Hoopte ik steun en kracht te halen uit reacties van lezers en bekenden? Ik denk dat het een combinatie van alle drie is geweest.

En wat vond ik het deze keer extra spannend om de reacties te lezen. Ik heb wel vaker geschreven over het afvallen en over de haat/liefde-verhouding die ik met eten heb, maar om hardop te zeggen dat ik echt een emotie-eter ben… dat heb ik nog nooit gedurfd. Voor mij voelde het echter als een eerste stap in de goede richting naar een gezonder leven. En ook al weet ik dat ik echt niet de enige emo-eter ben, ik wilde andere lotgenoten laten weten dat ze er niet alleen voor staan.

Uit verschillende hoeken kreeg ik bemoedigende en fijne reacties. En wat waren ze fijn om te lezen. De reacties op Facebook, de verschillende appjes, de vind-ik-leuks op Twitter en de persoonlijke reacties… het gaf (en geeft) steun. Dank jullie wel daarvoor!

Eten en emoties

Vorige week maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Die afspraak zorgde voor een ommekeer. Ik zat al enige tijd niet lekker in mijn vel, maar ik durfde het niet echt uit te spreken of toe te geven. Niet aan mezelf, en al helemaal niet aan mijn omgeving. Omdat schrijven me vaak helpt, deed ik dat vorige week ook na mijn bezoek aan de huisarts. Een klein stukje daarvan wil ik even met jullie delen:

De schijn ophouden kost energie. Net zoals het wegstoppen van gevoelens en emoties. Het resultaat? Vanochtend (= 14 maart) barstte ik in huilen uit bij de huisarts en durfde ik voor het eerst pas echt te zeggen wat me allemaal dwarszit. Dat was moeilijk om te doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is een kleine eerste stap in de goede richting. Het zal een lastig en emotioneel traject worden, maar ik ga aan mezelf werken. Ik wil mezelf weer kunnen waarderen, zodat ik het leven weer volledig ga waarderen. Want het leven kan zo mooi zijn…

Mijn huisarts luisterde goed naar me en gaf me een aantal handreikingen. Een van haar adviezen was om mensen uit mijn omgeving deelgenoot te maken van mijn gevoelens. Dat is best lastig, maar ik merkte dat het ook enorm opluchtte.

Ook vroeg ze of ik er eens met iemand over wilde praten. Vanochtend heb ik een gesprek gehad met de praktijkondersteuner van mijn huisartsenpraktijk. Dat was een fijn en prettig gesprek. De vrouw met wie ik sprak, nam de tijd voor me en kwam met goede adviezen. Ik voelde me al steeds beter nadat ik met wat mensen uit mijn omgeving er persoonlijk over gesproken had, maar het gesprek van vanochtend was ook erg zinvol.

De conclusie na het gesprek was dat eten en emoties bij mij met elkaar verbonden zijn. Iets wat ik diep van binnen al wel wist, maar soms moet het eens door iemand hardop gezegd worden. Ik ben een emotie-eter!

De praktijkondersteuner raadde me een aantal zaken aan.

·         Schrijf eens op hoe je je voelt als je behoefte hebt om teveel tussendoor te gaan eten. Maak gebruik van je schrijftalent en deel het op een blog. Je bent zeker niet de enige die dit ervaart. Wie weet vind je dankzij jouw blog lotgenoten en kunnen jullie elkaar steunen en/of helpen.

·         Maak een stappenplan voor wanneer je behoefte voelt om uit verveling te gaan eten. Ga een huishoudelijk klusje doen. Ga wandelen of fietsen. Bel een vriendin. En kijk na al die stappen of je dan nog steeds zin in iets hebt.

·         Haal zo min mogelijk lekkere dingen in huis en zoveel mogelijk gezonde dingen. Zorg dat het je moeilijk gemaakt wordt om iets lekkers te pakken.

·         Lees over eetstoornissen en maak eventueel een afspraak bij een diëtist die hierin gespecialiseerd. Kijk maar eens op de website van Voedings Interventie Eetstoornissen.

Schrijven helpt mij. Dat heb ik al vaker ontdekt. Ik deel vrij veel via mijn weblog, maar ik heb ook schrijfsels die ik voor mezelf houd. De tip van de praktijkondersteuner om dit proces waarin ik nu zit via mijn blog te delen neem ik van harte. Het zal mij helpen… en misschien helpt het iemand anders ook. Je bent niet alleen met je eetstoornis.

Een dagje Den Haag

Afgelopen zondag mocht je gratis reizen met de trein als je een Boekenweekgeschenk had. Het zal jullie niet verbazen dat ik dit geschenk in huis had. Twee zelfs. Robert en ik besloten om eens met de trein op pad te gaan. Dat was alweer lang geleden.

Na even rondneuzen op internet besloten we naar Den Haag te gaan. De treinreis verliep voorspoedig, ook al waren we niet de enigen die besloten hadden om gratis met de trein te reizen. De meeste reizigers uit onze trein bleken naar Rotterdam te gaan...

Eenmaal in Den Haag aangekomen, besloten we eerst een rondwandeling te maken. Robert had een leuke route uitgezocht en nam de rol van gids meteen op zich. We wandelden op ons gemak rond, genoten van het zonnetje en bekeken de verschillende gebouwen die we onderweg tegenkwamen. Oftewel: het was gewoon genieten.

Na een heerlijke lunch in een gezellig eetcafé hebben we nog wat gewinkeld. Wij vinden het altijd leuk om op zoek te gaan naar winkels die je niet in elke stad tegenkomt. Kennen jullie bijvoorbeeld de winkel Waar? Een winkel vol leuke hebbedingetjes waar je je ogen uit kunt kijken.

Benieuwd naar de foto's die ik gemaakt heb? Kijk dan eens op mijn Flickr-pagina.

Een eigen boekenwand

Zo lang als ik me kan herinneren, ben ik dol op lezen. Je deed me als kind geen groter plezier dan met een bezoekje aan de bibliotheek. Mijn moeder leest ook veelvuldig, dus vroeger mocht ik regelmatig mee naar de bieb.

Naarmate ik ouder werd, werd het lezen niet minder. Zelfs niet in de bovenbouw van de middelbare school tijdens de verplichte leeslijst van het vak Nederlands. Lezen vond (én vind) ik heerlijk. Lekker wegdromen in een andere wereld of iets leren over een onbekend onderwerp of even voorlezen aan een nichtje of een neefje… ik ben een echte boekenwurm.

Naast het lenen van boeken via de bibliotheek kocht ik ook veel boeken. Niet dat ik altijd plaats had om ze mooi op te bergen, maar dat zou later wel komen als ik een eigen huis had.

Dat later is inmiddels een feit geworden.
Lees verder op: http://www.boekenbeschrijfster.nl/content/een-eigen-boekenwand

Activiteit in de tuin

Ons huis is bijna helemaal naar wens en vrijwel alle verhuisdozen zijn uitgepakt. Op zolder staan nog een aantal dozen met boeken, maar die kunnen pas uitgepakt worden als de boekenkast voor de zolder klaar is. Als het goed is, wordt deze volgende week geplaatst. Maar dat terzijde…

De tuin daarentegen ziet er na een regenachtige dag als een soort modderpoel uit. Er loopt een paadje door de voortuin naar de voordeur en door de achtertuin naar de schuur. Maar verder is er overal zand. En dat zand komt ook regelmatig mee naar binnen…

We zijn al wel bezig met de tuin, maar tot nu toe vooral op papier. Er is een ontwerp gemaakt, dat er overigens erg gaaf uitziet. De stratenmaker is uitgekozen en die begint over 1,5 week. Ik kan haast niet wachten…

Aangezien Robert en ik graag vogeltjes in onze tuin willen, hadden we al wat spulletjes gekocht om aan de schuur en/of schutting te hangen. Denk hierbij aan een nestkastje en een houder voor pindakaaspotjes. Wij dachten dat we deze pas konden ophangen als onze tuin klaar was. Nu zei mijn schoonvader dat we dat nu al konden doen. Zo gezegd, zo gedaan.

Sinds drie weken schittert er een nestkastje en een pindakaaspotjeshouder aan onze schuur en een – door mijn vader gemaakt – voederhuisje aan de schutting. Tot mijn verbazing zag ik binnen een week al een pimpelmeesje in het nestkastje. Ik dacht toen even dat het toevallig was, maar sindsdien is hij (of zij) er elke dag. Het beestje zit soms op het dakje, soms er tegenaan en soms zie je een kopje door de opening zitten. Echt heel leuk om te zien! 

Dat is niet de enige vogel die onze tuin al gevonden heeft. Merels, kauwen en mussen weten de pindakaaspot en het brood in het voederhuisje goed te vinden. Als ik ’s ochtends beneden kom en het gordijn open, zie ik vrijwel altijd een of meerdere vogels zitten. Ik ben benieuwd hoe dat zal zijn als onze tuin beplanting en bestrating heeft. Het is nu al genieten…

Tien jaar tante Kim

Mensen die mij kennen en/of volgen, weten dat ik het geweldig vind om tante te zijn. Ik ben trotse tante van twee nichtjes en een neefje. En vandaag is het precies tien jaar geleden dat ik voor het eerst tante werd. Nichtje Isa wordt vandaag namelijk alweer 10 jaar!

Ik weet het nog goed dat mijn zus en zwager vertelden dat ze voor het eerst vader en moeder zouden worden. Ik was 20 jaar en zou al tante gaan worden. Supergaaf! Tijdens Wendy’s zwangerschap heb ik via Hyves daar veelvuldig over geblogd. Helaas ben ik vergeten om die blogs op mijn computer op te slaan toen ik mijn account van Hyves verwijderde, maar de herinneringen heb ik nog wel.

Zo was ik ervan overtuigd dat mijn zus zwanger was van een jongetje. Ook wist ik al hoe hij zou gaan heten, namelijk Bram. Dat dit allemaal niet klopte, weten jullie inmiddels wel. Tien jaar geleden werd er namelijk een lief, klein meisje geboren die de naam Isa zou gaan dragen. Als trotse (peet)tante liet ik dat aan iedereen weten. Zo vaak mogelijk ging ik bij mijn zus op bezoek om mijn kleine nichtje te bewonderen, bijvoorbeeld voordat ik bij de Efteling moest werken.

Ik heb het al vaker gezegd, maar wat blijft het bijzonder om zo’n klein mensje van zo dichtbij te zien opgroeien: leren zitten, kruipen en lopen, horen kletsen, naar school gaan en nog veel meer. En wat vond ik het geweldig toen ze me voor de eerste keer “tante Kim” noemde.

Vanaf vandaag heb ik een tiener als nichtje. Dat is weer een hele andere fase. Gelukkig vindt ze het nog wel leuk om met haar “oude” tante dingen te doen… en hopelijk blijft ze dat nog heel lang leuk vinden :-).

Gefeliciteerd lieve Isa!