Een brief aan mijn vader

Lieve papa,

Het is inmiddels ruim drie jaar geleden dat je overleden bent. Wat word je gemist hier. We maken er met z’n allen het beste van, maar het gemis zal nooit meer weggaan. Het is inmiddels niet meer zo dat ik verwacht dat je van de trap naar beneden komt als ik bij mama op bezoek ben. Dat heb ik lange tijd wel gehad. Dan was ik in “jouw relaxstoel” gaan zitten en keek ik hoopvol naar de trap tot jij naar beneden zou komen.

Het leven gaat door… of we dat nu willen of niet - en dat is ergens maar goed ook. Het leven is wel anders zonder jou. Ik heb het al eens vaker geschreven of gezegd, maar wat had ik het fijn gevonden als jij ons zoontje had mogen leren kennen. Je had het geweldig gevonden dat hij dol is op worstenbroodjes (net zoals zijn opa), dat hij geen genoeg krijgt van spelen met autootjes en dat hij af en toe eenzelfde gezichtsuitdrukking heeft als jij kon hebben. Er zitten zeker een aantal van jouw genen in ons kleine mannetje.

Nu komt er heel binnenkort nog een kleine spruit bij. Ik vind het soms zo’n gek idee dat jij niet weet dat je nog een keer opa zou worden en dat je er nog een kleindochter bij zou krijgen. Ergens geloof ik dat je bepaalde zaken alsnog meekrijgt waar je nu ook bent, maar dat is niet hetzelfde als wanneer je hier nog zou zijn. Het geeft me wel troost dat ik nog tegen je kan praten en dat ik het gevoel heb dat je toch nog dicht bij ons bent.

Vandaag is mijn uitgerekende datum en ik moet sinds een paar dagen nog meer aan je denken dan normaal. Soms komt er dan ineens een huilbui opzetten (lang leve de hormonen erbij). Inmiddels weet ik dat ik die moet laten komen, want vroeg of laat komen de tranen er toch wel uit. Papa, ik mis je en ik had je heel graag nog wat langer hier gehad. Het heeft niet zo mogen zijn. Waak jij een beetje over ons zoontje en ons dochtertje? Dan houden wij hier mama goed in de gaten.

Dag papa!

Jaaa... met zwangerschapsverlof

Een tweede zwangerschap lijkt twee keer zo snel te gaan als een eerste. Herkennen jullie dat? Je bent veel bezig met je kindje dat er al is, waardoor de weken soms echt voorbij vliegen.

Ik ben inmiddels ruim 34 weken zwanger en ik heb vandaag mijn laatste werkdag voor mijn verlof erop zitten. Eerst heb ik 1,5 week vakantie en daarna ga ik met 36 weken officieel met zwangerschapsverlof. Tijd om nog even goed tot rust te komen en alles in orde te maken voor de komst van onze baby.

Over dat laatste gesproken: een week of acht geleden kreeg ik ineens enorme nesteldrang. Dat betekende dat ik alle bewaarde babykleertjes heb uitgezocht, de maten 50 t/m 62 heb uitgewassen, gestreken en in de kast heb gelegd, alvast een bak in onze woonkamer heb gevuld met babyspeelgoed en manlief aan de slag heb gezet voor de meubels in de babykamer en de box beneden. Dat is inmiddels allemaal al klaar. Ik heb inmiddels een lijstje gemaakt wat ik nog wil doen voordat de baby komt, zoals de enveloppen schrijven en alvast beschuiten en muisjes kopen. Ja, die nesteldrang is nog steeds aanwezig. Verder heb ik een stapeltje boeken liggen om te lezen, wil ik nog wat dingen afmaken voor mijn boekenblog... en het allerbelangrijkste: lekker nog wat tijd doorbrengen met onze kleine en mijn grote man! We gaan puzzelen, legoën, tekenen, met de auto's spelen, pepernoten bakken... en chillen op de bank!

Dan komen we vanzelf bij het moment dat "zusje" geboren wordt. Heel benieuwd hoe het dan allemaal gaat zijn... Daar komen we vanzelf achter. Voor nu is het genieten van mijn zwangerschapsverlof.

Berichtje aan de baby

Dag kleine baby,

Wat is het bijzonder om voor de tweede keer zwanger te mogen zijn en wat verloopt een tweede zwangerschap anders dan een eerste. Bij je grote broer waren we druk met het uitzoeken van een babykamer, het aanschaffen van allerlei spulletjes en het huis babyproof te maken. Nu hebben we op zolder de babykamer klaarliggen om in elkaar te zetten, barsten we van het speelgoed en hebben we heel wat kleren van jouw broer bewaard. Maar… er is één verschil: jij wordt onze dochter. Dat is goed nieuws voor je moeder, want nu mag ze gaan rondsnuffelen voor meisjeskleren. Natuurlijk hebben we heel wat neutrale kleding die jij ook kunt dragen, maar er worden zeker wel wat roze items aan toegevoegd.

Tot aan de 20-weken-echo vond ik het allemaal erg spannend. Zou het allemaal goed met je gaan? Zou je goed groeien? Wanneer zou ik je voor het eerst voelen? Ze zeggen dat je het bij een tweede eerder voelt omdat je weet wat je moet voelen, maar ik twijfelde wel een paar keer of ik je nu al gevoeld had of niet. Daar kwam bij de echo wel een verklaring voor: de placenta ligt aan de voorkant. Dat betekent dat het wat langer duurt voordat je de eerste schopjes voelt. Bij de 15 weken dacht ik je voor het eerst te voelen; bij de 18 weken wist ik het zeker; en sinds de 22 weken laat je regelmatig van je horen via een schopje of een porretje.

Bij de 20-weken-echo liet je zien wat de term “meisje eigenwijsje” betekent. De eerste keer bleef je stug op één manier liggen en hield je je handje tussen je benen. De echoscopiste kon niet alles zien en kon ook niet vertellen of je een jongen of een meisje zou worden. We moesten nog een keertje terugkomen. Bij de tweede keer lag je in eerste instantie weer precies hetzelfde, maar op een gegeven moment draaide je en kon die echoscopiste zien dat alles er goed uitzag. Dat was een opluchting om te horen. Ook kregen we te horen dat er een meisje bij zou komen. Het cliché is waar: je gezondheid is het allerbelangrijkste… maar één van je nichtjes vindt het wel héél leuk dat ze er (eindelijk) een nichtje bij krijgt. Omdat ik rond de verjaardag van een van jouw opa’s uitgerekend ben die heel graag een dochter of een kleindochter wilde, heb ik vanaf het begin gedacht dat je een meisje was. Maar dat was puur een gevoel… Wat had je opa het prachtig gevonden dat er een kleindochter bij kwam. Allebei je opa’s trouwens! Ze houden straks vanaf boven wel een oogje in het zeil op jou. Dat vind ik een mooie gedachte om aan vast te houden.

Inmiddels hebben we de 25 weken bereikt en heb ik je eerste jurkje gekocht. Roze uiteraard! Ik voel je inmiddels dagelijks. De ene dag laat je meer van je voelen dan de andere, maar het blijft bijzonder om je te voelen bewegen. En nog bijzonderder: je grote broer heeft je ook al gevoeld. Hij legde zijn handje op mijn buik, jij gaf een goede trap en je broer zei: “Mama, zusje is met mij aan het spelen!” Vervolgens legde je vader zijn hand op mijn buik, maar toen was je weer even klaar met spelen. Hij moet nog eventjes geduld hebben.

Lief klein meisje, groei nog maar lekker even door in mijn buik. Dan genieten wij van mijn groeiende buik en zorgen je papa en ik ervoor dat je kamertje binnenkort helemaal klaar is. Ik ben zo benieuwd hoe je er straks uitziet, hoe je bent en hoe je grote broer op je gaat reageren. Dat gaan we over een aantal maanden ontdekken.

Liefs van je mama

Herinneringen ophalen

Op de meest vreemde momenten denk ik ineens aan mijn vader. Hij is altijd wel ergens in mijn gedachten, maar soms ben ik iets aan het doen en dan komt een bepaalde herinnering ineens naar boven. Zo had ik laatst ons zoontje op bed gelegd en terwijl ik naar beneden liep, hoorde ik mijn vader lachend zeggen: “Mooie kinderkamer hebben jullie uitgezocht. Wat heb je van onze bijdrage kunnen kopen? Alleen een plankje voor boven de commode of toch iets meer?” We lieten vorig jaar aan mijn ouders in een boekje zien welke kinderkamer we uitgekozen hadden. Daarna maakte papa die opmerking, zoals alleen hij dat kon. Hij heeft de kamer jammer genoeg niet meer in het echt kunnen zien. Hij was op dat moment te zwak om nog naar ons toe te komen. Een van zijn schilderijen heeft wel een bijzondere plek op die kamer gekregen.

Een ander moment was vorige week toen een vriend bij ons was komen eten. Op een gegeven moment hadden we het over mijn (enorme) boekenverzameling. Toen mijn man en ik naar ons huidige huis gingen verhuizen, had die vriend op de verhuisdag geholpen. Ik had op dat moment nog heel veel boeken bij mijn ouders staan. We besloten die ook meteen naar ons huis te brengen. Dat hadden we alleen niet van tevoren tegen die vriend gezegd. Vanaf de zolder bij mijn ouders gingen de boekendozen eerst helemaal naar beneden, waarna ze in ons huis weer helemaal naar zolder moesten. Mijn vader keek lachend naar ons, terwijl we aan het sjouwen waren. Hij zei tegen onze vriend: “Ja, ze heeft een hoop verzameld in de afgelopen jaren.” Hierna zei onze vriend: “Ze had alleen niet verteld dat we dit ook gingen verhuizen vandaag,” waarna mijn vader zei: “Dat had ik ook niet gedaan.” Ik hoor het mijn vader zo zeggen.

Het is fijn om aan mooie en leuke momenten van mijn vader terug te denken. Je hoeft van overleden mensen geen heilige of iets dergelijks te maken, maar je hoeft ze ook niet de grond in te stampen. Dat hebben mijn ouders regelmatig tegen elkaar gezegd. En dat is ook zo. Mijn vader was niet perfect, maar hij was voor mij wel de perfecte vader. Streng doch rechtvaardig, altijd voor ons klaarstaan, nooit te beroerd om iets voor ons te doen en altijd bereid om zijn kennis met ons te delen. Ik denk nu regelmatig aan de periode dat hij ziek was, maar nog vaker aan de periode daarvoor. Mijn vader was namelijk meer dan alleen zijn ziekte. Wat blijft het soms nog onwerkelijk dat hij er echt niet meer is. Dat gevoel zal vast gaan slijten. Heel af en toe droom ik dat hij er nog is. Uit zo’n droom word ik altijd erg verdrietig wakker. Die dromen zullen ooit wel minder vaak voorkomen. In die dromen laat ik mijn vader in ieder geval vol trots zijn jongste kleinzoon zien.

Borst- of flesvoeding

Iedere zwangere vrouw krijgt te maken met de vraag: ga je borst- of flesvoeding geven? Voor de een is deze vraag gemakkelijker te beantwoorden dan voor de ander. Ook kan het natuurlijk voorkomen dat je graag borstvoeding zou willen geven, maar dat het om de een of andere reden niet kan of niet lukt. Beide vormen van voeding geven zijn goed.

Je leest en hoort overal wel dat borstvoeding tijdens de eerste zes maanden dé beste voeding is. Het bevat voedingsstoffen, het beschermt je kindje tegen ziekten, het zorgt voor een goede band tussen moeder en kind… en zo zijn er nog veel meer voordelen op te noemen.

Natuurlijk is het geweldig als het je lukt om borstvoeding te geven. Moeder Natuur heeft dat toch maar mooi bedacht. Maar is het nu nodig om moeders die dit niet kunnen of willen het gevoel te geven dat ze hun kindje niet het allerbeste gunnen?? En nee, ik wil daar niet mee zeggen dat alle moeders zo zijn. Maar ik heb toch al een aantal boze blikken of vervelende reacties gekregen als ik mijn zoontje in het openbaar een flesje gaf. Het ergste vind ik dan nog als mensen achter je rug om er negatief over praten, maar dan wel nét hard genoeg praten dat je het kunt horen. Bijna hele betogen waarom borstvoeding zoveel beter is dan flesvoeding en waarom elke vrouw borstvoeding zou moeten geven. Beseffen die mensen wel dat sommige vrouwen graag borstvoeding zouden willen geven maar dat het soms simpelweg niet lukt of dat er een bepaalde reden kan zijn waarom er voor flesvoeding is gekozen. Het zou zo fijn zijn als mensen bepaalde vooroordelen gewoon voor zichzelf hielden. Dat geldt overigens niet alleen in dit geval…

Borstvoeding of flesvoeding… welke vorm je ook kiest, je hebt gewoon het beste voor met je kindje. En dat is het allerbelangrijkste!

Een berichtje aan de baby (3)

Lieve baby,

Ruim zestien weken geleden begon het te rommelen in mijn buik. Vals alarm, dacht ik. Twee weken daarvoor dacht ik ook dat het begonnen was, maar dat bleek vals alarm te zijn. Dus ik dacht dat het nu ook nog niet echt was begonnen. Je vader is gaan werken en ik heb wat gelezen, tv gekeken, zelfs nog geblogd en al mijn appjes beantwoord. Niemand had een vermoeden dat jij snel geboren zou gaan worden, zelfs ik nog niet op dat moment.

In de middag belde ik met de verloskundige, maar er zat teveel tijd tussen de weeën. Het konden nog steeds oefenweeën zijn. Tegen de tijd dat je vader thuis was, hebben we eerst nog gegeten (burrito’s). Daarna zijn we maar eens gaan timen om de hoeveel tijd de weeën kwamen. Ze volgden elkaar sneller op. Opnieuw belde ik met de verloskundige. Nu kwam er wel iemand even kijken. En ja, de bevalling bleek begonnen te zijn. Ik zat op 3 cm ontsluiting. Je zou geboren gaan worden! Wat vond ik dat ineens spannend. En wat werd ik nieuwsgierig naar je. Je vader en ik hoefden een stuk korter te wachten dan we van tevoren hadden verwacht. Zo’n 6,5 uur na de eerste echte weeën kwam jij ter wereld! Het moment dat jij op mijn buik werd gelegd vergeet ik nooit meer. Daar was je dan eindelijk! De mooiste, leukste, liefste en knapste baby die ik ooit gezien had.

We genoten van de kraamweek, mede dankzij de lieve kraamphulp Claudia. Ik vond het ontzettend jammer dat je opa het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van jou genieten. Je gesabbel aan mijn pink, je kleine babyhuiltjes, je rustgevende gezichtje als je lag te slapen, je warme lijfje tegen me aan als je bij me lag... gewoon alles! Jij gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: jij maakte me een mama.

In het begin was het allemaal nieuw en soms nog wat onwennig. We moesten aan elkaar wennen en samen met papa ontdekten we elkaar en welk ritme bij ons pasten. Voorzichtigjes maakten we een uitstapje. We maakten een wandeling door het dorp, we gingen lunchen in ons dorp, we reden naar een winkel buiten ons dorp en we gingen eens een ochtendje of een middagje weg. 

Het leven is zoveel leuker, mooier en bijzonderder met jou erbij. Alle clichés zijn waar! Dank je wel, lieve baby, dat jij er bent. Wat voor vervelende dingen we ook hebben meegemaakt en nog mee zullen maken: jij bent het allerbelangrijkste in mijn leven! Samen met papa vormen wij een liefdevol gezinnetje en kunnen we de hele wereld aan.

Veel liefs van je mama

It’s ok not to be ok…

Soms krijg je in een korte tijd zoveel te verwerken dat je niet zo goed weet hoe je dit moet doen en waar je precies mee moet beginnen. Dit hoeven niet alleen maar negatieve zaken te zijn; het kunnen ook positieve dingen zijn of een combinatie ervan.

Tijd om na te denken
Ruim één maand geleden schreef ik over de vreugde en het verdriet waarmee ik dit jaar te maken heb gehad. Naast het overlijden van mijn vader en de geboorte van ons zoontje hebben mijn man en ik sinds die blog nog iets heftigs meegemaakt: de vader van mijn man is overleden. In ongeveer vier maanden tijd zijn twee dierbaren overleden en daartussen is ons zoontje geboren. Als het zo zwart op wit staat, lijkt het allemaal nog heftiger dan het is.

Vlak na het overlijden van mijn schoonvader was ik me op. Ik had de dood van mijn vader nog niet kunnen verwerken of ik werd voor de eerste keer moeder. Vervolgens was ik nog maar net een beetje gewend aan het moederschap en toen overleed mijn schoonvader. En toen wist ik het even niet meer. Ons zoontje zorgt voor regelmaat in mijn dagen en ik kan intens van hem genieten, maar vooral op de momenten dat hij slaapt heb ik de tijd om over van alles na te denken. Dan voel ik me verdrietig, terwijl ik zo blij ben dat ik nu eindelijk moeder ben. Dan probeer ik alles te verwerken, maar ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dat moet doen. Dan huil ik ineens omdat ik aan mijn vader en/of mijn schoonvader denk of omdat ik het ons zoontje zo gegund had om met opa’s op te groeien. Dan ga ik ineens veel eten, omdat ik emoties meestal weg probeer te eten. En dan baal ik dat ik nog niet al mijn zwangerschapskilo’s kwijt ben en dat het emo-eten me daar echt niet bij gaat helpen.

Adviezen en handvaten
Met mijn man, mijn familie en mijn vrienden kan ik over mijn verdriet praten. Op advies van de huisarts ben ik in gesprek gegaan met de praktijkondersteuner. Dat heb ik deze week voor het eerst gedaan. En dat was fijn. Ik heb kunnen vertellen wat er de afgelopen maanden is gebeurd en hoe ik me daarbij voel. De praktijkondersteuner stelde precies de juiste vragen en gaf me een aantal adviezen en handvaten waarmee ik aan de slag kan om het verdriet te verwerken, om de tijd te nemen om te rouwen en om volop van ons prachtig kereltje te genieten.

Schrijven is voor mij een uitlaatklep. Daarom schrijf ik sinds deze week brieven aan mijn vader. Drie keer in de week neem ik hiervoor een vast moment en schrijf ik 15 tot 30 minuten aan mijn vader. Zo krijgt het rouwen een vaste plek in mijn dagelijks leven en kan ik mijn vaders overlijden echt een plekje gaan geven. Daarnaast probeer ik meer rust te nemen. Zodra ons zoontje slaapt, ga ik meteen aan de slag in het huishouden. Ik mag best wat vaker even gaan rusten of even iets voor mezelf doen. Dat gun ik mezelf nog te weinig. Ook mag ik niet vergeten dat de bevalling pas drie maanden geleden is. Mijn lichaam heeft tijd nodig om daarvan te herstellen. Ook al viel mijn bevalling relatief gezien mee (voor zover dat kan bij een bevalling), het heeft wel effect op mijn lichaam gehad. Mede daarom moet ik me nu niet teveel focussen op het afvallen, maar moet ik daar even drie maanden rust van nemen. Dat betekent niet dat ik me vol moet (vr)eten, maar wel dat ik dat doel (mijn resterende zwangerschapskilo’s verliezen) even moet parkeren. Zoals de praktijkondersteuner tegen me zei: “Je kunt er dat nu even niet bij hebben.” Zij verwacht dat ik door het schrijven van de brieven minder de neiging ga krijgen om mijn emoties weg te eten. Ik hoop het…

Aan de slag
Het was prettig om met ‘een buitenstaander’ over alles te praten en om mijn verhaal kwijt te kunnen. De praktijkondersteuner nam de tijd voor me, gaf me de ruimte voor mijn emoties en wist me op weg te helpen. Over een paar weken heb ik weer een gesprek met haar om te kijken hoe het dan gaat. Dat is fijn. Voor nu ga ik aan de slag met haar adviezen. Ik geniet van mijn gezinnetje, ik ben heel dankbaar dat ik moeder ben van ons lieve mannetje en ik huil om de twee grote verliezen. En ja, de ene dag gaat het beter dan de andere dag… maar dat zal voorlopig nog wel blijven.

Opgroeien zonder opa’s

Toen ik geboren werd, was één van mijn opa’s al overleden (de vader van mijn vader). Mijn andere opa heb ik wel leren kennen; hij overleed toen ik acht jaar was. Ik herinner me dat hij me altijd ‘Klim’ noemde. Ik schreef dan op een briefje “Opa, ik heet Kim geen Klim” en dat stopte hij dan in zijn colbertje. Mijn oma kwam vele jaren na zijn overlijden nog steeds briefjes tegen waarop dat zinnetje stond. Ook herinner ik me dat hij altijd in zijn grote stoel zat als we bij opa en oma op bezoek waren én dat hij hele grote handen had. Ik had een grote, stoere en sterke opa, die ik gelukkig nog een aantal jaren heb mee kunnen maken. Van mijn andere opa heb ik verschillende foto’s gezien en allerlei verhalen gehoord. Dat leek me ook een grote, stoere en sterke opa.

Toen ons zoontje werd geboren, was ook één van zijn opa’s al overleden… namelijk mijn vader. Ik vertel ons zoontje nu al wel eens wat over zijn opa en dat zal later waarschijnlijk alleen maar meer worden. In zijn slaapkamer hangt bijvoorbeeld een schilderij dat zijn opa heeft gemaakt. Dat heb ik gekregen als 8-jarig meisje en ik vertel hem regelmatig wat daarop te zien is en wie het heeft gemaakt. Als hij later groter is, kan ik hem nog meer over zijn opa vertellen. Dan zal hij van zijn grote nichten te horen krijgen wat voor leuke en trotse opa hij was.

Inmiddels is ons zoontje bijna drie maanden oud en is zijn andere opa ook overleden. De vader van mijn man heeft ons kindje gelukkig nog wel een paar keer gezien en vastgehouden. Ons zoontje zal geen eigen herinneringen aan zijn opa hebben. Hij zal hem leren kennen door onze verhalen (waar we ook nu al mee zullen beginnen) en zijn grote neef zal hem vertellen wat voor trotse opa hij was.

Wat had ik het ons zoontje gegund om met twee lieve en trotse opa’s op te groeien die hem zouden leren timmeren, hem over de natuur zouden vertellen, misschien zelfs met hem zouden gaan voetballen en nog veel meer. Gelukkig zijn er genoeg andere lieve, leuke en geweldige mensen om hem heen die onvoorwaardelijk van hem houden en hem ook van alles gaan leren. Het was alleen zo mooi geweest als zijn opa’s er ook nog bij waren geweest.

Een berichtje aan de baby (2)

Lieve baby,

Halverwege november ontdekte ik dat jij in mijn buik aan het groeien was. Ik heb zeker vier zwangerschapstesten gedaan om te kijken of het wel echt was. Nog niet eerder had ik een positieve test in handen gehad... Vol verbazing en vol blijdschap hebben je papa en ik naar alle testen gekeken. Er groeide een klein wondertje in mij.

Op de eerste echo was je nog heel klein, maar bij de termijnecho begon je al op een mensje te lijken. Een mensje dat van ons een papa en mama ging maken. Langzaamaan begon mijn buik te groeien, gingen mijn hormonen steeds meer hun eigen gang en lustte ik bepaald eten en drinken niet meer. Sommige etenswaren mocht ik niet (ik kijk stiekem wel een beetje uit naar een broodje gerookte zalm of een broodje carpaccio) en van ander eten werd ik misselijk. Ik heb al een aantal maanden geen vleeswaren op mijn brood gedaan, geen bananen gegeten, geen Tony Chocolonely op (en ik ben echt dol op de puur/kers/meringue), geen cola gedronken en amper zwarte theesoorten op. Wel had ik af en toe voorkeur voor bepaald eten/drinken, waaronder letterbiscuits (die ik inmiddels in geen enkele supermarkt meer kan vinden), tarwekoekjes, breekcrackertjes met kaas en cassis.

Tijdens de 20-weken-echo bleek alles nog steeds in orde met je te zijn; in ieder geval wat ze op dat moment allemaal kunnen zien. Je was flink gegroeid en werd nog meer een mini-mensje. Bij die echo kregen we te horen dat je een jongetje was. Veel mensen uit onze omgeving waren ervan overtuigd dat je een meisje was, maar er was geen twijfel mogelijk over je geslacht. Nu konden we je definitieve naam kiezen. Je papa en ik hadden een lijstje met vijf namen. Omdat ik de uiteindelijke meisjesnaam had gekozen, koos papa jouw naam. Hopelijk vind jij ‘m net zo mooi als dat wij ‘m vinden.

Mijn zwangerschap vorderde prima. Jij groeide goed en vanaf 21 weken voelde ik je bewegen in mijn buik. Dat blijf ik één van de meest bijzondere zaken van een zwangerschap vinden. Ik geniet nog steeds van je getrappel in mijn buik, ook al ben je er nu vooral dol op om tegen mijn ribben te trappelen. Lichamelijk had ik weinig te klagen. Ik ben het eerste trimester heel moe geweest en de laatste loodjes nu zijn wat zwaarder, mede door het hele warme weer, mijn voeten die vocht vasthouden en mijn buik die wat meer in de weg zit. Verder is het op dat gebied een prima zwangerschap.

Emotioneel gezien is dat een ander verhaal. Toen ik 14 weken zwanger was, kregen we te horen dat je opa ernstig ziek was. Dat hakte er enorm in. Wij zijn zoveel mogelijk bij hem geweest en hij heeft jou via de echofoto’s en mijn buik zien groeien. Helaas ging je opa zo snel achteruit dat hij je niet meer heeft kunnen ontmoeten. Hij weet wel hoe je gaat heten en jouw geboortekaartje is met hem meegegaan. Je opa zou enorm trots op je zijn geweest, zoals hij dat ook op zijn andere kleinkinderen is. Via al onze verhalen zul je hem alsnog een beetje kunnen leren kennen.

Lief kleintje in mijn buik, vandaag is het 31 juli en ben ik 40 weken zwanger. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat ik 08/08/2018 een mooie geboortedatum vind. Ik kreeg toen al te horen dat ik richting de uitgerekende datum niet langer zou willen wachten... en dat klopt. Je papa en ik zijn er klaar voor om samen met jou een gezinnetje te gaan vormen. We kijken enorm uit naar je komst (en dat zijn inmiddels velen met ons) en we vinden het allemaal best spannend. Jij bepaalt uiteindelijk wanneer je wil komen... dus mocht je klaar zijn voor deze wereld, weet dan dat je in een liefdevolle omgeving terecht zal komen waarin je ouders er altijd voor je zullen zijn. En ondertussen wachten wij (on)geduldig af wanneer jij gaat komen en geniet ik nog eventjes van het kleine getrappel in mijn buik.

Liefs van je mama

Een berichtje aan de baby

Dag kleintje in mijn buik,

Hoe is het daar met jou? Wat is de tijd toch snel gegaan! Morgen zitten we op de helft van de zwangerschap. Tenminste, als je precies op de uitgerekende datum geboren wordt. Ik denk dat je wat later zal komen, namelijk op 8 augustus. 08-08-2018 is wel een mooie geboortedatum, toch?! We zullen het deze zomer ontdekken. Voorlopig mag je nog lekker in mijn buik blijven groeien.

Op de vorige echo was te zien dat je volop aan het bewegen bent. Ik heb je nog niet gevoeld, maar dat komt omdat de placenta aan de voorkant ligt. Dan duurt het wat langer voordat ik je ga voelen. Ik ben wel heel benieuwd hoe dat is. Sommige vrouwen zeggen dat het voelt alsof je aangeraakt wordt door een vlindertje. Ik kan me er nu nog geen voorstelling van maken.

Deze week vindt de 20-weken-echo plaats. Dan gaan je papa en ik je weer zien. Er wordt uitgebreid naar je gekeken. En dat vind ik best wel spannend. Ben je goed gegroeid? Ben je helemaal gezond? Gaat het allemaal goed met je? Als we willen én het is te zien, krijgen we ook te horen of je een jongetje of een meisje bent. Bij de vorige echo liet je het niet echt zien, dus ik ben benieuwd wat je deze week doet. Heel veel mensen uit mijn omgeving denken dat je een meisje bent, zelfs je papa. Ik heb geen idee. Het belangrijkste is dat je gezond bent, hoe cliché dat ook klinkt.

Kleintje, ik hoop dat je het goed naar je zin hebt in mijn buik. Sinds vorige week kan ik in ieder geval niet meer verbergen dat jij in mijn buik aan het groeien bent. We hebben er lang op gewacht, maar ik laat nu vol trots zien dat jij eraan komt.

Liefs van je mama