Het gedrag en de belevingswereld van een autist zijn heel moeilijk te begrijpen en te volgen als je zelf geen autisme hebt. Naoki Higashida is zelf autistisch en was er op 13-jarige leeftijd al achter dat mensen hem vaak heel moeilijk begrijpen. Op deze leeftijd heeft hij het boek 'Waarom ik soms op een neer spring' geschreven.
Aan de hand van vragen probeert hij autisme zo goed mogelijk uit te leggen. Enkele van deze vragen zijn: 'Waarom zetten jullie speelgoedautootjes en blokken op een rij?', 'Waarom schrijven jullie letters in de lucht?', 'Waarom springen jullie soms op en neer?' en 'Waarom houden jullie zoveel van wandelen?' Tussen de vragen en antwoorden door staan enkele korte verhaaltjes over bijvoorbeeld een persoonlijke situatie van de auteur.
Het boek begint met een verhelderende proloog van David Mitchell, afkomstig uit Ierland. Hij heeft zelf een autistische zoon en vertelt hoe fijn dit boek voor hem, zijn vrouw en uiteindelijk ook zijn zoon was. Mitchell probeert de lezer zo duidelijk mogelijk te maken hoe een autist zich voelt. Het zorgt ervoor dat je meteen goed in het verhaal zit.
Higashida heldert met zijn duidelijke antwoorden het een en ander over autisme op voor de lezer. In simpele en gemakkelijke bewoordingen geeft hij antwoord op tientallen vragen. Hierbij laat hij vaak doorschemeren dat het belangrijk is om geduld te hebben met autistische mensen. Je merkt aan de schrijfstijl dat 'Waarom ik soms op en neer spring' door een kind is geschreven, mede door de relatief korte antwoorden en het vaak in herhaling vallen. Maar dat neemt zeker niet weg dat dit een zeer indrukwekkend boek is om te lezen. De gegeven antwoorden zijn boeiend en leerzaam. Je krijgt hiermee een kijkje in een voor veel lezers onbekende wereld. Voor iedereen die met autistische kinderen te maken heeft en/of er meer over wil weten, is dit boek een absolute aanrader.
Auteur: Naoki Higashida
Titel: Waarom ik soms op en neer spring
Genre: Non-fictie
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
ISBN: 9789046816325
Aantal pagina's: 128
donderdag 27 februari 2014
maandag 24 februari 2014
Deborah Meyler - De boekwinkel ****
De Engelse Esmee studeert kunstgeschiedenis in New York. Het bevalt haar prima in deze stad. Ze vindt New York geweldig en ze is dol op haar vriend Mitchell. Maar dan dumpt hij haar... net voordat ze hem wilde vertellen dat ze zwanger is. Wat moet ze nu doen?
Gesteund door haar beste vriendin Stella besluit Esmee het kind te houden en het alleen te gaan proberen. Ze wil blijven studeren, een bijbaantje zoeken en goed voor haar (ongeboren) kindje gaan zorgen. Bij haar favoriete tweedehandsboekwinkel De Uil hangt een bordje met "personeel gezocht". Esmee solliciteert en wordt meteen aangenomen door eigenaar George.
Esmee voelt zich ontzettend op haar gemak in De Uil. Haar collega's zijn aardig tegen haar en ook met de vaste bezoekers bouwt ze langzaamaan een band op. Net als Esmee denkt haar leven enigszins op de rails te hebben, komt Mitchell terug. Hij heeft maar één doel: Esmee terugwinnen.
'De boekwinkel' is een geweldig boek. Deborah Meyler neemt de tijd om de omgeving en de verschillende personen uit het verhaal uitgebreid te beschrijven. Dat zou langdradig over kunnen komen, maar in dit boek is dat helemaal niet het geval. Het zorgt er juist voor dat je je helemaal in New York waant. De beschrijving van de boekwinkel De Uil is absoluut mijn favoriet. Prachtig hoe de auteur je meeneemt in deze winkel en ervoor zorgt dat je er wilt blijven. Iedere keer als Esmee in de boekwinkel is, zie je alles wat er gebeurt helemaal voor je. Voor echte leesfanaten zoals wij zijn deze stukken absoluut genieten.
Het verhaal van 'De boekwinkel' wordt vanuit Esmee in de ik-vorm verteld. Daardoor leef je extra met haar mee, omdat je al haar gedachten te lezen krijgt. Je voelt met haar mee als Mitchell het uitmaakt – op een zeer lullige manier – terwijl je net samen met Esmee ontdekt hebt dat ze zwanger is. Je bent blij voor haar als ze wordt aangenomen in De Uil, mede omdat je dan veel scènes in deze geweldige winkel zult beleven.
Ook de andere personages worden goed beschreven. Elk persoon krijgt typische karaktertrekken, waardoor je ze goed leert kennen. De lieve en rustige Luke bijvoorbeeld die al jaren in de boekwinkel werkt en stiekem hoopt met muziek door te breken. Maar ook de vervelende en arrogante Mitchell, die – naarmate het boek vordert – alleen maar irritanter wordt. Je vraagt je af wat Esmee ooit in hem gezien heeft. Meyler zorgt er hiermee voor dat je een voorkeur voor bepaalde personen krijgt.
Auteur: Deborah Meyler
Titel: De boekwinkel
Genre: Roman
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044343663
Aantal pagina's: 368
Gesteund door haar beste vriendin Stella besluit Esmee het kind te houden en het alleen te gaan proberen. Ze wil blijven studeren, een bijbaantje zoeken en goed voor haar (ongeboren) kindje gaan zorgen. Bij haar favoriete tweedehandsboekwinkel De Uil hangt een bordje met "personeel gezocht". Esmee solliciteert en wordt meteen aangenomen door eigenaar George.
Esmee voelt zich ontzettend op haar gemak in De Uil. Haar collega's zijn aardig tegen haar en ook met de vaste bezoekers bouwt ze langzaamaan een band op. Net als Esmee denkt haar leven enigszins op de rails te hebben, komt Mitchell terug. Hij heeft maar één doel: Esmee terugwinnen.
'De boekwinkel' is een geweldig boek. Deborah Meyler neemt de tijd om de omgeving en de verschillende personen uit het verhaal uitgebreid te beschrijven. Dat zou langdradig over kunnen komen, maar in dit boek is dat helemaal niet het geval. Het zorgt er juist voor dat je je helemaal in New York waant. De beschrijving van de boekwinkel De Uil is absoluut mijn favoriet. Prachtig hoe de auteur je meeneemt in deze winkel en ervoor zorgt dat je er wilt blijven. Iedere keer als Esmee in de boekwinkel is, zie je alles wat er gebeurt helemaal voor je. Voor echte leesfanaten zoals wij zijn deze stukken absoluut genieten.
Het verhaal van 'De boekwinkel' wordt vanuit Esmee in de ik-vorm verteld. Daardoor leef je extra met haar mee, omdat je al haar gedachten te lezen krijgt. Je voelt met haar mee als Mitchell het uitmaakt – op een zeer lullige manier – terwijl je net samen met Esmee ontdekt hebt dat ze zwanger is. Je bent blij voor haar als ze wordt aangenomen in De Uil, mede omdat je dan veel scènes in deze geweldige winkel zult beleven.
Ook de andere personages worden goed beschreven. Elk persoon krijgt typische karaktertrekken, waardoor je ze goed leert kennen. De lieve en rustige Luke bijvoorbeeld die al jaren in de boekwinkel werkt en stiekem hoopt met muziek door te breken. Maar ook de vervelende en arrogante Mitchell, die – naarmate het boek vordert – alleen maar irritanter wordt. Je vraagt je af wat Esmee ooit in hem gezien heeft. Meyler zorgt er hiermee voor dat je een voorkeur voor bepaalde personen krijgt.
Auteur: Deborah Meyler
Titel: De boekwinkel
Genre: Roman
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789044343663
Aantal pagina's: 368
vrijdag 21 februari 2014
Auke van Stralen - Tankstelle ***
Douwe studeert wiskunde en werkt bij de toiletten van een tankstation. Hij is bevriend met Mehmet en Tonio. Ze spelen bij dezelfde voetbalclub en werken bij hetzelfde tankstation. Via Tonio maken Douwe en Mehmet kennis met de VOWA. Dit is een koeriersdienst van "zeepjes", die via zeer luxe auto's vervoerd worden. Douwe en Mehmet besluiten zich bij deze dienst aan te sluiten en komen terecht in een wereld vol geheime codes, snelwegen en hotels.
Aan het eind van elke rit zijn er bergen geld voor iedereen. Daarnaast zijn er veel vrouwen, lekkere champagne en uitstapjes naar moderne badplaatsen. Douwe lijkt zich er prima te vermaken. Totdat hij er na lange tijd achter komt dat de grens tussen vriendschap en verraad dun is. Flinterdun zelfs...
In 'Tankstelle' maken we kennis met Douwe, de ik-persoon uit het verhaal. Hij heeft het prima naar zijn zin in het leven dat hij heeft. Dat wordt alleen maar beter als hij Tonio en Mehmet ontmoet. Ze hebben plezier tijdens het voetballen en tijdens hun werk bij het tankstation. Na de spannende proloog begint het verhaal rustig. Auke van Stralen geeft ons in zijn debuutroman de gelegenheid om rustig kennis te maken met de verschillende personages en hun kenmerken. Douwe is overduidelijk een wiskundige in de dop; hij telt van alles wat hij tegenkomt, bijvoorbeeld de tegeltjes in de toiletruimtes.
Als Tonio zijn twee vrienden laat toetreden bij de VOWA begint het verhaal wat meer te leven. Douwe en Mehmet weten eigenlijk niet echt waar ze aan gaan beginnen en al helemaal niet waar het zal eindigen. Van Stralen laat het verhaal vooral via de snelweg verlopen. Op soms haast filmische wijze worden de ritjes beschreven; de actieliefhebbers zullen hun hart ophalen bij deze scènes. Voor mij kwam het af en toe iets te vaak voorbij. Het hoort bij het verhaal, maar het haalde voor mij soms de spanning uit het verhaal. Dat neemt niet weg dat 'Tankstelle' een boeiend verhaal over vriendschap is. De auteur laat zien hoe een hechte vriendschap uiteindelijk ten onder kan gaan aan wantrouwen, hebzucht en leugens.
Auteur: Auke van Stralen
Titel: Tankstelle
Genre: Roman
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
ISBN: 9789046815816
Aantal pagina's: 288
Aan het eind van elke rit zijn er bergen geld voor iedereen. Daarnaast zijn er veel vrouwen, lekkere champagne en uitstapjes naar moderne badplaatsen. Douwe lijkt zich er prima te vermaken. Totdat hij er na lange tijd achter komt dat de grens tussen vriendschap en verraad dun is. Flinterdun zelfs...
In 'Tankstelle' maken we kennis met Douwe, de ik-persoon uit het verhaal. Hij heeft het prima naar zijn zin in het leven dat hij heeft. Dat wordt alleen maar beter als hij Tonio en Mehmet ontmoet. Ze hebben plezier tijdens het voetballen en tijdens hun werk bij het tankstation. Na de spannende proloog begint het verhaal rustig. Auke van Stralen geeft ons in zijn debuutroman de gelegenheid om rustig kennis te maken met de verschillende personages en hun kenmerken. Douwe is overduidelijk een wiskundige in de dop; hij telt van alles wat hij tegenkomt, bijvoorbeeld de tegeltjes in de toiletruimtes.
Als Tonio zijn twee vrienden laat toetreden bij de VOWA begint het verhaal wat meer te leven. Douwe en Mehmet weten eigenlijk niet echt waar ze aan gaan beginnen en al helemaal niet waar het zal eindigen. Van Stralen laat het verhaal vooral via de snelweg verlopen. Op soms haast filmische wijze worden de ritjes beschreven; de actieliefhebbers zullen hun hart ophalen bij deze scènes. Voor mij kwam het af en toe iets te vaak voorbij. Het hoort bij het verhaal, maar het haalde voor mij soms de spanning uit het verhaal. Dat neemt niet weg dat 'Tankstelle' een boeiend verhaal over vriendschap is. De auteur laat zien hoe een hechte vriendschap uiteindelijk ten onder kan gaan aan wantrouwen, hebzucht en leugens.
Auteur: Auke van Stralen
Titel: Tankstelle
Genre: Roman
Uitgeverij: Nieuw Amsterdam
ISBN: 9789046815816
Aantal pagina's: 288
donderdag 20 februari 2014
Een weegmoment (2)
Robert en ik hebben afgesproken om onszelf slechts een keer per maand te wegen. Op die manier is het effect van het afvallen beter te zien dan wanneer we elke week op de weegschaal gaan staan. Soms ben ik binnen zo'n maand wel erg nieuwsgierig of er alweer wat van mijn gewicht af is, maar ik probeer echt maar eens per maand te wegen.
Vanochtend was het weer zover: tijd om te wegen. Ik was natuurlijk erg nieuwsgierig wat de teller op de weegschaal deze keer aan zou geven. En ja... mijn gewicht is weer wat geslonken. Er is namelijk 0,9 kilo af sinds de vorige keer en dat brengt de teller op -12,9 kilo. Daarnaast ben ik ook centimeters kwijt: 4 cm op precies te zijn.
De volgende mijlpaal komt steeds dichterbij :-).
Vanochtend was het weer zover: tijd om te wegen. Ik was natuurlijk erg nieuwsgierig wat de teller op de weegschaal deze keer aan zou geven. En ja... mijn gewicht is weer wat geslonken. Er is namelijk 0,9 kilo af sinds de vorige keer en dat brengt de teller op -12,9 kilo. Daarnaast ben ik ook centimeters kwijt: 4 cm op precies te zijn.De volgende mijlpaal komt steeds dichterbij :-).
zaterdag 15 februari 2014
Jochem Myjer - Even geduld aub
In het voorjaar van 2011 speelde Myjer enkele try-outs
van deze show. Helaas moest hij zijn tournee onderbreken, nadat er een tumor in
zijn ruggenmerg werd gevonden. Na een geslaagde operatie revalideerde hij ruim
een jaar om eind 2012 - tegen alle verwachtingen in - weer kiplekker het podium
op te springen.
Wie had verwacht dat cabaretier Jochem Myjer weer druk springend, dansend en zingend op het podium zou staan toen bij hem een tumor in zijn ruggenmerg werd ontdekt? Hijzelf had het in ieder geval vlak na de operatie niet verwacht. En velen met hem, denk ik. Maar hij staat weer op het podium en hij weet nog steeds hele groepen mensen aan het lachen te krijgen.
Myjer weet nog steeds perfect hoe hij de mensen moet laten lachen. Of hij nu zingt, danst, druk heen en weer loopt, iemand imiteert of een anekdote verteld; de gehele zaal ligt helemaal dubbel. Ook zorgt hij ervoor dat je niet meer normaal naar een musical kunt kijken of naar een nummer van Enrique Iglesias kunt luisteren ;-). Hij waarschuwt je daar van tevoren wel even voor, maar meteen daarna komt de grap... en dan is het al te laat, haha.
'Even geduld aub' is een show die menig cabaretliefhebber gezien wil hebben (of al gezien heeft). Met een grote lach en af en toe een kleine traan is het gewoon genieten. Ik hoop dat ik nog eens naar een show van hem zal gaan.
Als afsluiting een klein stukje uit Myjers vorige show 'De rust zelve'
woensdag 12 februari 2014
Tania Bongers – De dag dat ik doodging *****
Tania ontdekt tijdens haar zwangerschap dat ze baarmoederhalskanker heeft. De artsen zeggen allemaal hetzelfde tegen haar: controleren of er geen uitzaaiingen zijn, de baby aborteren en de baarmoeder met de tumor verwijderen. Dat is de enige mogelijkheid om eventueel te kunnen overleven.
Maar Tania wil geen abortus. Absoluut niet! Ze ziet haar ongeboren kindje als haar reddende engel en wil alles op alles zetten om haar kindje te laten overleven. Tegen de wens van het ziekenhuis én van haar vriend in zet ze de zwangerschap door en riskeert ze daarmee haar eigen leven.
‘De dag dat ik doodging’ is een verhaal over kanker, liefde, onmacht, zwangerschap en ethische keuzes. Het is een heftig verhaal over een zeer heftig onderwerp. Ontdek je net dat je zwanger bent van je eerste kindje, krijg je bloedingen die lijken te duiden op een miskraam en blijkt dat je baarmoederhalskanker hebt. Tania Bongers neemt een ongewone keuze als haar dit overkomt. Ze beschrijft heel helder en duidelijk waarom ze deze keuze maakt. Knap hoe ze dit allemaal op papier heeft gekregen.
Na haar keuze lees je hoe haar omgeving ermee omgaat en hoe de chemotherapieën verlopen. Dit is sowieso al een spannend en verschrikkelijk proces, maar voor Tania geldt dit nog extra. Hoe gaat het ongeboren kindje ermee om? En hoe lang kan Tania de zwangerschap rekken totdat ze echt geopereerd moet worden?
‘De dag dat ik doodging’ is een boek dat je niet weg kunt leggen als je er eenmaal in begonnen bent. Het is een ontroerend en emotioneel verhaal. Met kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Absoluut een aanrader om te lezen!
Auteur: Tania Bongers
Titel: De dag dat ik doodging
Genre: Waargebeurd
Uitgeverij: Mistral
ISBN: 9789048818877
Aantal pagina's: 304
Maar Tania wil geen abortus. Absoluut niet! Ze ziet haar ongeboren kindje als haar reddende engel en wil alles op alles zetten om haar kindje te laten overleven. Tegen de wens van het ziekenhuis én van haar vriend in zet ze de zwangerschap door en riskeert ze daarmee haar eigen leven.
‘De dag dat ik doodging’ is een verhaal over kanker, liefde, onmacht, zwangerschap en ethische keuzes. Het is een heftig verhaal over een zeer heftig onderwerp. Ontdek je net dat je zwanger bent van je eerste kindje, krijg je bloedingen die lijken te duiden op een miskraam en blijkt dat je baarmoederhalskanker hebt. Tania Bongers neemt een ongewone keuze als haar dit overkomt. Ze beschrijft heel helder en duidelijk waarom ze deze keuze maakt. Knap hoe ze dit allemaal op papier heeft gekregen.
Na haar keuze lees je hoe haar omgeving ermee omgaat en hoe de chemotherapieën verlopen. Dit is sowieso al een spannend en verschrikkelijk proces, maar voor Tania geldt dit nog extra. Hoe gaat het ongeboren kindje ermee om? En hoe lang kan Tania de zwangerschap rekken totdat ze echt geopereerd moet worden?
‘De dag dat ik doodging’ is een boek dat je niet weg kunt leggen als je er eenmaal in begonnen bent. Het is een ontroerend en emotioneel verhaal. Met kippenvel op mijn armen en tranen in mijn ogen heb ik het gelezen. Absoluut een aanrader om te lezen!
Auteur: Tania Bongers
Titel: De dag dat ik doodging
Genre: Waargebeurd
Uitgeverij: Mistral
ISBN: 9789048818877
Aantal pagina's: 304
maandag 10 februari 2014
Een maatje minder...
Gisterenmiddag besloten Robert en ik een rondje te gaan wandelen en meteen even de stad in te lopen. 's-Hertogenbosch kent inmiddels elke zondag koopzondag, dus er was genoeg te beleven in de binnenstad. Aangezien het nu nog uitverkoop is, besloten we in een paar kledingwinkels rond te kijken. Helaas viel het aanbod bij de meeste winkels tegen. Ik had niet specifiek iets nodig, maar het is natuurlijk altijd leuk om een leuk shirt of mooie broek te vinden.
In de laatste winkel die we bezochten, had ik wel geluk. Daar waren een aantal shirts die ik erg leuk vond. In het pashokje kwam ik erachter dat de maat die ik de afgelopen tijd voor shirts droeg veel te groot was geworden. Het leek wel alsof ik een soort hobbezak aan had gedaan. Je snapt wel dat ik daar erg blij mee was.
Het is leuk om op de weegschaal te zien dat je gewicht minder wordt, maar het is nog leuker om het in de praktijk te merken!
In de laatste winkel die we bezochten, had ik wel geluk. Daar waren een aantal shirts die ik erg leuk vond. In het pashokje kwam ik erachter dat de maat die ik de afgelopen tijd voor shirts droeg veel te groot was geworden. Het leek wel alsof ik een soort hobbezak aan had gedaan. Je snapt wel dat ik daar erg blij mee was.Het is leuk om op de weegschaal te zien dat je gewicht minder wordt, maar het is nog leuker om het in de praktijk te merken!
zaterdag 8 februari 2014
Kris Verburgh - De voedselzandloper ***
Gezond eten is van essentieel belang om je lichaam jong te houden en om ziektes zoveel tegen te gaan. Daar begint de Belgische arts Kris Verburgh mee in zijn boek 'De voedselzandloper'. Op basis van bijna 250 wetenschappelijke inzichten over voeding en het proces van ouder worden vertelt hij over de misverstanden van voeding. En die zijn er heel veel, volgens hem. Ook geeft hij zijn alternatief voor "De schijf van vijf" en "De voedseldriehoek".
De auteur stelt dat het belangrijk is om ongezond eten te vervangen door gezonde alternatieven. Zo is het belangrijk om bijvoorbeeld brood, aardappelen, yoghurt, pasta en melk zoveel mogelijk te laten staan, omdat dat niet goed voor je lichaam is. Een heel scala aan alternatieven - waaronder havermout, peulvruchten en zoete aardappelen - laat aan je zien wat wel gezond voor je lichaam is en waardoor je wel gezond oud kunt worden. De prettige bijkomstigheid bij deze voedselzandloper is dat je gewicht verliest.
Zo'n drie maanden geleden heb ik besloten om mijn eetgedrag en –gewoontes aan te passen, omdat ik genoeg had van mijn overgewicht. Op dat moment koos ik ervoor om gezonder te gaan eten, minder tussendoor te snoepen en meer te gaan bewegen. En met resultaat: inmiddels ben ik 12 kilo afgevallen. Ik geloof namelijk dat diëten wellicht op de korte termijn resultaat geven, maar dat niet op de lange termijn behouden. Ik heb absoluut geen expert hierin, maar ik denk dat je langer van je overtollige kilo's verlost blijft als je je eetgedrag aanpast dan wanneer je een bepaalde periode een dieet volgt.
Omdat ik zelf met mijn eetgewoontes bezig ben, was ik erg nieuwsgierig naar 'De voedselzandloper'. Wat zou hierin staan waar ik wellicht zelf ook iets aan zou hebben? Het begin van het boek is vrij taaie stof, waar je als lezer echt even aan moet wennen. Verburgh haalt veel wetenschappelijke onderzoeken aan, en die materie is niet altijd even boeiend om te lezen. Door al deze onderbouwingen laat de auteur wel zien dat hij niet zomaar iets roept, maar dat hij wel grondig te werk is gegaan. Aan de andere kant heeft hij vanuit verschillende instanties, waaronder Het Voedingscentrum, wel kritiek te verduren gekregen. Nogmaals, ik heb er geen verstand van, dus ik kan niet zeggen of wat hij schrijft klopt.
Naast het uitleggen van zijn voedselzandloper besteedt hij onder andere ook aandacht aan sporten. Dit zou volgens hem niet helpen bij het afvallen, maar wel bij het gezond ouder worden. Hij heeft het bijvoorbeeld over iemand die twee chocoladerepen eet en daarvoor twee uur op de hometrainer moet zitten. Dan kan diegene beter geen chocolade eten, zegt Verburgh. Voor mij persoonlijk werkt sporten wel bij het afvallen. Ik ben minder gaan eten, ik ben gezonder gaan eten en ik ben meer gaan sporten.
Tijdens het lezen van het boek had ik een soort sceptische blik erbij. Verburgh vertelt zaken die logisch zijn en zaken waarbij ik mijn vraagtekens zet. Ik geloof absoluut dat gezonder eten helpt om op een goede manier oud te worden, maar om dan geen brood, pasta, aardappelen etc. te eten? Er zullen genoeg mensen zijn die baat hebben bij dit boek, maar ik houd het liever bij mijn eigen manier van afvallen.
Auteur: Kris Verburgh
Titel: De voedselzandloper
Genre: Informatief
Uitgeverij: Bert Bakker
ISBN: 9789035137585
De auteur stelt dat het belangrijk is om ongezond eten te vervangen door gezonde alternatieven. Zo is het belangrijk om bijvoorbeeld brood, aardappelen, yoghurt, pasta en melk zoveel mogelijk te laten staan, omdat dat niet goed voor je lichaam is. Een heel scala aan alternatieven - waaronder havermout, peulvruchten en zoete aardappelen - laat aan je zien wat wel gezond voor je lichaam is en waardoor je wel gezond oud kunt worden. De prettige bijkomstigheid bij deze voedselzandloper is dat je gewicht verliest.
Zo'n drie maanden geleden heb ik besloten om mijn eetgedrag en –gewoontes aan te passen, omdat ik genoeg had van mijn overgewicht. Op dat moment koos ik ervoor om gezonder te gaan eten, minder tussendoor te snoepen en meer te gaan bewegen. En met resultaat: inmiddels ben ik 12 kilo afgevallen. Ik geloof namelijk dat diëten wellicht op de korte termijn resultaat geven, maar dat niet op de lange termijn behouden. Ik heb absoluut geen expert hierin, maar ik denk dat je langer van je overtollige kilo's verlost blijft als je je eetgedrag aanpast dan wanneer je een bepaalde periode een dieet volgt.
Omdat ik zelf met mijn eetgewoontes bezig ben, was ik erg nieuwsgierig naar 'De voedselzandloper'. Wat zou hierin staan waar ik wellicht zelf ook iets aan zou hebben? Het begin van het boek is vrij taaie stof, waar je als lezer echt even aan moet wennen. Verburgh haalt veel wetenschappelijke onderzoeken aan, en die materie is niet altijd even boeiend om te lezen. Door al deze onderbouwingen laat de auteur wel zien dat hij niet zomaar iets roept, maar dat hij wel grondig te werk is gegaan. Aan de andere kant heeft hij vanuit verschillende instanties, waaronder Het Voedingscentrum, wel kritiek te verduren gekregen. Nogmaals, ik heb er geen verstand van, dus ik kan niet zeggen of wat hij schrijft klopt.
Naast het uitleggen van zijn voedselzandloper besteedt hij onder andere ook aandacht aan sporten. Dit zou volgens hem niet helpen bij het afvallen, maar wel bij het gezond ouder worden. Hij heeft het bijvoorbeeld over iemand die twee chocoladerepen eet en daarvoor twee uur op de hometrainer moet zitten. Dan kan diegene beter geen chocolade eten, zegt Verburgh. Voor mij persoonlijk werkt sporten wel bij het afvallen. Ik ben minder gaan eten, ik ben gezonder gaan eten en ik ben meer gaan sporten.
Tijdens het lezen van het boek had ik een soort sceptische blik erbij. Verburgh vertelt zaken die logisch zijn en zaken waarbij ik mijn vraagtekens zet. Ik geloof absoluut dat gezonder eten helpt om op een goede manier oud te worden, maar om dan geen brood, pasta, aardappelen etc. te eten? Er zullen genoeg mensen zijn die baat hebben bij dit boek, maar ik houd het liever bij mijn eigen manier van afvallen.
Auteur: Kris Verburgh
Titel: De voedselzandloper
Genre: Informatief
Uitgeverij: Bert Bakker
ISBN: 9789035137585
maandag 3 februari 2014
Jeroen Swolfs – Streets of the World: Azië & Amerika ***
Kan één fotograaf in vijf jaar tijd alle hoofdsteden van de wereld fotograferen? Jeroen Swolfs vraagt het zich niet af, maar doet het gewoon. Reizen, dingen ontdekken en zijn ervaringen met anderen delen zijn zaken die hij graag doet. Daarom wil hij het straatleven over de gehele wereld laten zien. Hij zette alles opzij om zijn droom waar te maken en alle hoofdsteken op de foto te gaan zetten. De eerste resultaten zijn terug te zien en te lezen in 'Streets of the World: Azië' en 'Streets of the World: Amerika'.
Swolfs begint in 2009 zijn doel in Azië. In een razendsnel tempo zet hij de eerste vijftig plaatsen op de foto. Tijdens zijn reis in Azië gebeurt er meer. Hij leert er verschillende mensen kennen; de een wat beter dan de ander. Ook ontdekt hij het een en ander over zichzelf. Deze reis wordt een onvergetelijk avontuur voor hem.
Na twee jaar door Azië gereisd te hebben, vertrekt Swolfs naar Amerika om daar door de 26 landen te reizen. Ook in dit werelddeel leert hij allerlei mensen kennen en maakt hij veel mee. Het gaat de fotograaf niet allemaal in de koude kleren zitten en dat merkt hij aan zichzelf. Zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn na zijn enorme avontuur.
Wat is Jeroen Swolfs aan een bijzonder avontuur begonnen. Hoe gaaf is het om het straatleven in verschillende landen en verschillende culturen op de foto te zetten. Ik denk dat vrijwel elke (amateur)fotograaf dit project erg interessant zal vinden. Mij sprak het als amateurfotograaf in ieder geval aan. Swolfs maakt van alles mee in de jaren dat hij aan het reizen is en laat met zowel tekst als beeldmateriaal zien wat hij gezien en gedaan heeft. Eerlijk en oprecht vertelt hij zijn verhaal.
Ik heb beide boeken als e-book gelezen, en daarin komt het beeldmateriaal niet goed tot zijn recht. De afbeeldingen zijn zwart/wit en vrij klein. Nadat ik de boeken uit had, heb ik wat meer achtergrondinformatie over de auteur/fotograaf opgezocht. Tijdens deze zoektocht kwam ik diverse foto's tegen die ook in het boek stonden. Deze keer zag ik ze op groot formaat en in kleur. Dan komt het allemaal veel beter over en ziet het er veel mooier en spectaculairder uit.
Auteur: Jeroen Swolfs
Genre: Informatief
Uitgeverij: Dutch Media
Titel: Streets of the World: Azië
Aantal pagina's: 199
Titel: Streets of the World: Amerika
Aantal pagina's: 147
Swolfs begint in 2009 zijn doel in Azië. In een razendsnel tempo zet hij de eerste vijftig plaatsen op de foto. Tijdens zijn reis in Azië gebeurt er meer. Hij leert er verschillende mensen kennen; de een wat beter dan de ander. Ook ontdekt hij het een en ander over zichzelf. Deze reis wordt een onvergetelijk avontuur voor hem.
Na twee jaar door Azië gereisd te hebben, vertrekt Swolfs naar Amerika om daar door de 26 landen te reizen. Ook in dit werelddeel leert hij allerlei mensen kennen en maakt hij veel mee. Het gaat de fotograaf niet allemaal in de koude kleren zitten en dat merkt hij aan zichzelf. Zijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn na zijn enorme avontuur.
Wat is Jeroen Swolfs aan een bijzonder avontuur begonnen. Hoe gaaf is het om het straatleven in verschillende landen en verschillende culturen op de foto te zetten. Ik denk dat vrijwel elke (amateur)fotograaf dit project erg interessant zal vinden. Mij sprak het als amateurfotograaf in ieder geval aan. Swolfs maakt van alles mee in de jaren dat hij aan het reizen is en laat met zowel tekst als beeldmateriaal zien wat hij gezien en gedaan heeft. Eerlijk en oprecht vertelt hij zijn verhaal.
Ik heb beide boeken als e-book gelezen, en daarin komt het beeldmateriaal niet goed tot zijn recht. De afbeeldingen zijn zwart/wit en vrij klein. Nadat ik de boeken uit had, heb ik wat meer achtergrondinformatie over de auteur/fotograaf opgezocht. Tijdens deze zoektocht kwam ik diverse foto's tegen die ook in het boek stonden. Deze keer zag ik ze op groot formaat en in kleur. Dan komt het allemaal veel beter over en ziet het er veel mooier en spectaculairder uit.
Auteur: Jeroen Swolfs
Genre: Informatief
Uitgeverij: Dutch Media
Titel: Streets of the World: Azië
Aantal pagina's: 199
Titel: Streets of the World: Amerika
Aantal pagina's: 147
zondag 2 februari 2014
Boeken - januari
Januari is alweer voorbij, dus het is tijd voor een overzichtje van mijn gelezen boeken in de afgelopen maand. Dit jaar laat ik bij elk overzicht zien hoe ver ik ben met mijn boekenbingo. Ik heb een goede leesmaand daarvoor achter de rug; ik heb namelijk al zeven vakjes kunnen doorstrepen.
01. Frans Le Fèvre
– Wolken zijn van waterdamp
Micha is een student fysica en lijdt aan een
ongeneeslijke nierziekte. Het is een zorg voor Esther, zijn moeder, en voor
Tirza en Shimon, zijn grootouders. Uiteindelijk moet hij een aantal keren per
week gedialyseerd worden. Zijn studie loopt vertraging op en hij is door wat
hem overkomen is cynisch geworden. Judith is zijn dialyseverpleegster. Er is
een hechte vriendschap tussen hen ontstaan.
Een niertransplantatie is noodzakelijk, maar op korte
termijn is er geen passende nier beschikbaar. Judith stelt voor de impasse te
doorbreken door, indien medisch mogelijk, een nier aan Micha af te staan.
Martha, de moeder van Judith, heeft bedenkingen.
Na de noodzakelijke onderzoeken blijkt het DNA van Micha
en Judith grote overeenkomsten te vertonen. Voor het behoud van het orgaan is
dit gunstig, daar het de kans op afstoting vermindert. Schrik en verbazing zijn
groot wanneer Judith de tante van Micha blijkt te zijn. Martha en Shimon hebben
een liefdesrelatie gehad. Hoe heeft dat zo kunnen komen? ‘Wolken zijn van
waterdamp’ is een boeiend boek. Het duurt wel even voor je in het verhaal zit;
dat komt mede door de zakelijke schrijfstijl en de overvloed aan informatie.
02. Sharon Bolton –
Nachtmerries
A book with a
one-word title
De universiteit van Cambridge wordt geteisterd door
verontrustend groeiend aantal zelfmoorden van studenten. Rechercheur Mark
Joesbury leidt het onderzoek en moet meer slachtoffers te voorkomen. Daarvoor
zet hij de jonge en gedreven politieagente Lacey Flint in, die undercover als
onzekere studente in het campusleven duikt... Alleen psychiater Evi Oliver weet
wie Lacey echt is, omdat zij ook onderdeel uitmaakt van het onderzoek. Langzaam
ontdekken ze een verschrikkelijke trend en als Lacey dezelfde afschuwelijke
nachtmerries krijgt als die waarvan de zelfmoordslachtoffers voor hun dood last
van hadden, wordt duidelijk dat zij de volgende is. ‘Nachtmerries’ is een zeer
spannend boek, waarin je wilt blijven lezen. De verschillende
perspectiefwisselingen zorgen af en toe voor verwarring, maar het blijft een
spannend boek met een origineel onderwerp.
03. Daan Fousert –
Caitlin: Verborgen verleden
Ze heeft een perfect alibi. En dat Paul McKee niet
terugkeert van een afspraak met haar is verontrustend, maar hij heeft ook een
verborgen kant. Misschien heeft hij zich altijd wel anders voorgedaan dan hij
is. Pas als het lichaam, dat in zijn auto wordt gevonden, niet het zijne blijkt
te zijn, gaat het brein van inspecteur Caitlin op volle toeren werken. Hoe zit
dat met dat alibi van die dame? En waar is Paul dan? Caitlin gaat op zoek en
haalt de onderste steen boven. In haar eigen leven spelen zich intussen ook
ingrijpende gebeurtenissen af, die alles op zijn kop zetten. ‘Caitlin:
Verborgen verleden’ is een spannend en boeiend boek. Het maakt je nieuwsgierig
naar Fouserts eerste boek over Paul McKee, getiteld ‘Verdwenen’.
04. Marelle Boersma
– Vals alarm
A book by a female
author
Janna probeert haar veeleisende baan zo goed mogelijk te
combineren met de zorg voor haar dochter Fleur en haar echtgenoot Roderick. In
die volgorde. Als Roderick bij een jongere vriendin intrekt, blijkt hij zijn
vertrek zorgvuldig te hebben voorbereid. Janna blijft berooid achter.
Ze onderneemt een laatste poging om de schade te
beperken, maar haalt zich hiermee de woede van haar ex op de hals. Te laat
beseft ze dat Roderick haar harder kan raken dan ze ooit had gedacht. Zeer
spannend boek dat je op het puntje van je stoel zet. Je hoopt dat je nooit in
dezelfde situatie als Janna terecht zal komen. Helaas laat het nawoord zien dat
deze situatie vaker voorkomt dan men denkt.
05. Lene Kaaberbøl en Agnete
Friis – De dood van de nachtegaal
Natasha, een jonge Oekraïense vrouw, wordt veroordeeld
voor de moord op haar Deense verloofde. Hoewel het bewijs overtuigend lijkt,
kan Nina Borg maar moeilijk geloven dat Natasha schuldig is.Nina gaat op
onderzoek uit en vindt steeds meer vragen zonder antwoorden: waarom moest
Natasha s verloofde sterven? Wie probeert haar achtjarige dochter te ontvoeren?
De raadsels stapelen zich op en voeren Nina terug naar een bloedig verleden in
een Oekraïens dorp ten tijde van Stalin. ‘De dood van de nachtegaal’ is een
spannend boek dat naar meer smaakt. Het maakt je nieuwsgierig naar de eerdere
delen uit de Nina Borg-serie.
06. Chantal van
Gastel – Zwaar verliefd
“Eigenlijk zijn mijn vriendinnen en ik net Sex & the
City. Al heb ik in geen tijden seks gehad. En die stad waarin ik woon is ook
niet echt New York of zo. Sommigen zouden het misschien een dorp noemen. We
zijn trouwens ook maar met z’n drieën, maar ik weeg in mijn eentje wel net
zoveel als Carrie en Samantha bij elkaar. Dat compenseert die ontbrekende
vierde vriendin dan weer wel.” Aan het woord is Isa, een jonge dierenarts die
worstelt met haar gewicht, haar werk en de liefde. Helemaal nu ze als een blok
is gevallen voor Ruben, de ontzettend aantrekkelijke eigenaar van een labrador
waar ze een levensreddende actie bij heeft uitgevoerd. Maar hoe zorgt ze er nou
voor dat hij net zo gek op haar wordt als op zijn hond? ‘Zwaar verliefd’ is een
heerlijke chicklit om te lezen. Je leeft helemaal mee met Isa en haar
(liefdes)perikelen. Je kijkt uit naar de volgende twee delen: ‘Zwaar beproefd’
en ‘Zwaar verguld’.
07. Jeaniene Frost
– Halverwege het graf
A book with
non-human characters
Cat Crawfield is zelf half-vampier, maar dat weerhoudt
haar er niet van te jagen op de ondoden. Zo neemt ze wraak op haar vader, die
het leven van haar moeder verpestte. Als Cat gevangen wordt genomen door de
sexy vampier Bones, gaat ze een onverwachte en spannende samenwerking met hem
aan. Maar dan worden zij en Bones zelf doelwit en moet Cat een kant te kiezen.
En die van Bones wordt steeds aantrekkelijker. Vermakelijk en boeiend boek met een cliffhanger op het einde.
08. A.F.Th. van der
Heijden – Tonio
A book with more
than 500 pages
Op de Eerste Pinksterdag van 2010 komt Tonio van der
Heijden, het enig kind van A.F.Th. van der Heijden en Mirjam Rotenstreich, bij
een verkeersongeval om het leven. Het is vroeg in de ochtend als hij, ter
hoogte van het Vondelpark in het centrum van Amsterdam, wordt geschept door een
auto. Hij wordt in kritieke toestand naar het Academisch Medisch Centrum
vervoerd, waar hij diezelfde dag aan zijn verwondingen overlijdt. Tonio zal
niet ouder worden dan 21 jaar.
A.F.Th. van der Heijden doet het enige waar hij op dat
moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken,
schrijven. Daarbij voortgedreven door twee dwingende vragen: wat gebeurde er
met Tonio in de laatste uren en dagen voorafgaand aan de ramp, en hoe kon dit
ongeluk plaatsvinden? ‘Tonio’ is een prachtig en indrukwekkend boek. Ik snap
wel waarom dit boek in 2012 de NS Publieksprijs heeft gewonnen. De auteur heeft
een geweldige schrijfstijl en neemt je mee in het leven van hem, zijn vrouw en
hun zoon.
09. Jeroen Swolfs –
Streets of the World: Azië
A book set on a
different continent
Kan het? Kan één fotograaf in vijf jaar tijd alle
hoofdsteden van de wereld fotograferen? Voor Jeroen Swolfs is het geen vraag,
hij doet het. Al sinds hij op z'n derde voor het eerst van huis wegliep, voelt
hij de onbedwingbare drang om te reizen ontdekken en zijn ervaringen te delen.
Hij had een droom: het straatleven van alle hoofdsteden ter wereld fotograferen
en daarmee een beeld van de mensheid anno nu neerzetten. Jeroen zette alles
opzij om zijn droom waar te maken. Streets of the World is het intrigerende
verslag van plannen maken, presenteren, investeren en durven dromen. Het
avontuur begint in Azië waar hij in een razend tempo de eerste vijftig steden
zal fotograferen. Eenmaal op reis vraagt hij zich af of stedelingen in Beirut,
Pyongyang en op Nauru echt zo veel van ons en elkaar verschillen als hij van
tevoren dacht. Onderweg ontmoet hij dronken avonturiers, bewapende criminelen,
boeiende vrouwen en vooral... zichzelf. ‘Streets of the World: Azië’ is een
eerlijk en open verhaal van een fotograaf met een missie. Hij laat met tekst en
beeld zien wat hij in dit werelddeel meemaakt. Jammer dat de afbeeldingen in
het e-book klein en in zwart/wit zijn. Kleurenfoto’s zouden meer indruk gemaakt
hebben.
10. Jeroen Swolfs –
Streets of the World: Amerika
A book of
non-fiction
Na twee jaar door Azië gereisd te hebben breekt er een
nieuwe fase aan in het Streets of the World project. Jeroen begint aan het
Amerikaanse continent. Een continent dat hij dacht te kennen maar niets blijkt
minder waar. Hij reist door zesentwintig zeer uiteenlopende landen, vanaf
Canada door de Cariben via Centraal Amerika naar Argentinië. Ook in dit tweede
deel komt Swolfs op heftige plekken, ontmoet boeiende mensen en begint het
jarenlange zwerven over de wereld zijn tol te eisen. Ook het tweede deel van
‘Streets of the World’ is open en eerlijk. Helaas zijn ook bij dit e-book de
afbeeldingen klein en in zwart/wit. Gelukkig heb ik een deel van de foto’s op
het internet in kleur mogen bewonderen.
11. Chantal van
Gastel – Zwaar beproefd
The second book in
a series
Isa en Ruben zijn stapelverliefd en gaan samenwonen.
Ruben heeft zelfs een inloopkast voor Isa gemaakt. En Isa is eindelijk een
beetje gewend aan het idee dat Rubens waanzinnig aantrekkelijke verschijning nu
echt 'bij haar' hoort. Ook al springt ze nog steeds uit bed om haar tanden te
poetsen vóór Ruben wakker wordt. Maar dan gaat Ruben samenwerken met zijn
knappe ex-vriendin en maakt Isa steeds langere dagen in de
dierenartsenpraktijk. Ze leert veel van haar nieuwe baas Hugo die haar bij een
ingewikkelde operatie betrekt. Ruben en Isa zien elkaar alleen nog als ze 's
avonds in bed ploffen en zo krijgt jaloezie de overhand. Is hun relatie bestand
tegen opdringerige collega's? En wanneer durft Isa nou eindelijk eens honderd
procent zichzelf te zijn bij Ruben? ‘Zwaar beproefd’ is het tweede deel in de ‘Zwaar’-trilogie.
Wederom een heerlijk boek om te lezen. Ik las het boek voor de tweede keer, en
ik heb er weer ontzettend van genoten. Op naar ‘Zwaar verguld’.
zaterdag 1 februari 2014
De zoektocht naar DE trouwjurk
Een van de belangrijkste dingen voor een bruiloft is volgens mij het uitzoeken van de trouwjurk. Vrijwel elk meisje droomt ervan om in een prachtige jurk op haar grote dag rond te lopen. Ondanks dat ik nooit jurken draag - de laatste keer was tijdens het gala van de middelbare school - wilde ik wel op zoek gaan naar een trouwjurk. Ik vond wel dat een trouwjurk in verhouding wel erg duur is, omdat je de jurk slechts één keer draagt. Maar ik wilde wel gaan kijken in echte trouwzaken... gewoon om te zien hoe het me stond en wat ik ervan vond als ik er eenmaal een aanhad.
Een paar weken terug had ik al afspraken gemaakt bij verschillende bruidswinkels. Gisteren stond de eerste op het programma: Harteleyn Bruidsmode in Waalwijk. Om 10:00 uur werden we hartelijk verwelkomd met een kopje koffie of thee. Daarna kregen we verschillende jurken te zien die iets voor me konden zijn. Uit al deze jurken koos ik er drie en die zouden we als eerste gaan passen.
Van tevoren was ik hartstikke zenuwachtig. Zou een jurk mij wel staan? Hoe zou mijn figuur er in een jurk uitzien? En zou ik me er wel prettig invoelen? Bij het aanhebben van de eerste jurk waren alle zenuwen weg. Wat voelde ik me mooi en een echt bruidje! Alle bezwaren die ik eerst tegen een trouwjurk had, verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik wilde een prachtige trouwjurk aan op onze trouwdag. Ik was helemaal om!
Deze eerste jurk en de tweede jurk zagen er prachtig uit bij me. Dat waren mijn moeder, schoonmoeder en beste vriendin / ceremoniemeester / getuige met me eens. Daarna heb ik nog zes andere jurken gepast, waarbij ik me ontzettend op mijn gemak voelde door degene die me hielp (de eigenaresse). Tijdens het omkleden kletsten we telkens over van alles en nog wat. Ik kan iedereen van harte aanraden om daar naartoe te gaan als je op zoek bent naar een trouwjurk.
Twee jurken waren helemaal niks voor mij; daarin lag de nadruk teveel op mijn buik (en dat heb ik liever niet ;-)). De andere vier waren mooi, maar voor mij te gewoontjes. Terug naar de eerste twee.
Ik had een lichte voorkeur voor de eerste jurk, maar vond de tweede toch ook wel heel gaaf. Ik besloot ze allebei nog een keer te passen en advies te vragen aan de drie mensen die met me mee waren. Ze vonden alle drie de beide jurken mooi, waarbij de een de eerste jurk net wat mooier voor me vond dan de tweede of omgekeerd.
Ik besloot nog een keer de eerste jurk aan te trekken... en kwam tot de conclusie dat dit 'm gewoon was! Ik wilde niet meer verder kijken; ik wist dat ik in deze jurk op 3 oktober mijn jawoord aan Robert wilde geven. Net op dat moment draaide er een nummer op de radio dat Robert en ik geweldig vinden. Alsof het een extra bevestiging was dat dit DE jurk was. Ik moest wel even een traantje wegpinken...
Wie had dat verwacht dat ik in de allereerste bruidswinkel tegen mijn jurk aan zou lopen? Ik niet in ieder geval. Maar wat zweefde ik daarna op een roze wolk. Ik voelde me zo fijn in de jurk. Ik straalde helemaal, kreeg ik te horen.
Weer iets kunnen afstrepen op de to-do-lijst! Er zijn foto's gemaakt (die verborgen blijven tot na 3 oktober ;-)) en de eerste pasafspraak is vastgelegd. Nu nog op zoek naar een mooi paar schoenen en mijn trouwoutfit is helemaal compleet. Wat een opluchting!
Ik kan bijna niet wachten tot ik de jurk aan iedereen kan laten zien. Nog acht maandjes geduld hebben... :-)
Een paar weken terug had ik al afspraken gemaakt bij verschillende bruidswinkels. Gisteren stond de eerste op het programma: Harteleyn Bruidsmode in Waalwijk. Om 10:00 uur werden we hartelijk verwelkomd met een kopje koffie of thee. Daarna kregen we verschillende jurken te zien die iets voor me konden zijn. Uit al deze jurken koos ik er drie en die zouden we als eerste gaan passen.Van tevoren was ik hartstikke zenuwachtig. Zou een jurk mij wel staan? Hoe zou mijn figuur er in een jurk uitzien? En zou ik me er wel prettig invoelen? Bij het aanhebben van de eerste jurk waren alle zenuwen weg. Wat voelde ik me mooi en een echt bruidje! Alle bezwaren die ik eerst tegen een trouwjurk had, verdwenen als sneeuw voor de zon. Ik wilde een prachtige trouwjurk aan op onze trouwdag. Ik was helemaal om!
Deze eerste jurk en de tweede jurk zagen er prachtig uit bij me. Dat waren mijn moeder, schoonmoeder en beste vriendin / ceremoniemeester / getuige met me eens. Daarna heb ik nog zes andere jurken gepast, waarbij ik me ontzettend op mijn gemak voelde door degene die me hielp (de eigenaresse). Tijdens het omkleden kletsten we telkens over van alles en nog wat. Ik kan iedereen van harte aanraden om daar naartoe te gaan als je op zoek bent naar een trouwjurk.
Twee jurken waren helemaal niks voor mij; daarin lag de nadruk teveel op mijn buik (en dat heb ik liever niet ;-)). De andere vier waren mooi, maar voor mij te gewoontjes. Terug naar de eerste twee.
Ik had een lichte voorkeur voor de eerste jurk, maar vond de tweede toch ook wel heel gaaf. Ik besloot ze allebei nog een keer te passen en advies te vragen aan de drie mensen die met me mee waren. Ze vonden alle drie de beide jurken mooi, waarbij de een de eerste jurk net wat mooier voor me vond dan de tweede of omgekeerd.
Ik besloot nog een keer de eerste jurk aan te trekken... en kwam tot de conclusie dat dit 'm gewoon was! Ik wilde niet meer verder kijken; ik wist dat ik in deze jurk op 3 oktober mijn jawoord aan Robert wilde geven. Net op dat moment draaide er een nummer op de radio dat Robert en ik geweldig vinden. Alsof het een extra bevestiging was dat dit DE jurk was. Ik moest wel even een traantje wegpinken...
Wie had dat verwacht dat ik in de allereerste bruidswinkel tegen mijn jurk aan zou lopen? Ik niet in ieder geval. Maar wat zweefde ik daarna op een roze wolk. Ik voelde me zo fijn in de jurk. Ik straalde helemaal, kreeg ik te horen.
Weer iets kunnen afstrepen op de to-do-lijst! Er zijn foto's gemaakt (die verborgen blijven tot na 3 oktober ;-)) en de eerste pasafspraak is vastgelegd. Nu nog op zoek naar een mooi paar schoenen en mijn trouwoutfit is helemaal compleet. Wat een opluchting!
Ik kan bijna niet wachten tot ik de jurk aan iedereen kan laten zien. Nog acht maandjes geduld hebben... :-)
Abonneren op:
Posts (Atom)





