London baby!

Veertien jaar geleden deed ik eindexamen van de middelbare school. Na de eindexamens én voor de uitslag ging ik samen met een vriendin vier dagen naar Londen toe. Mijn eerste kennismaking met deze stad was super. We zagen veel toeristische attracties en genoten van het leuke, Engelse accent.

Vorige week ging ik voor de tweede keer naar Londen. Ook deze keer heb ik er volop van genoten. Robert was nog nooit in Londen geweest. En ja... je moet toch minstens één keer in je leven in deze stad geweest zijn. Met de trein vertrokken we zaterdag 11 november richting Brussel, waar we met de internationale trein rechtstreeks naar Londen gingen. Prima reis gehad. Daarna hebben we zeven heerlijke dagen gehad.

Omdat Robert voor het eerst in Londen was, hebben we heel veel toeristische attracties gedaan. Denk hierbij aan Westminster Abbey, St. Pauls Cathedrale, de Tower Bridge, een hop on/hop off-tour, de wisseling van de wacht, de Churchill War Rooms en London Eye. Dankzij de London Pass konden we veel attracties gratis bezoeken. Wij hadden zo’n pas voor drie dagen en die hebben we er met gemak uitgehaald.

De geheimen van Harry Potter

Eén van de hoogtepunten voor mij was het bezoek aan de Harry Potter-studio’s van Warner Bros. Eerder dit jaar ging ik naar de reizende tentoonstelling van Harry Potter. Dat was al gaaf, maar deze studio’s waren nog veel gaver! In drie uur tijd bekeken we op ons gemak de decorstukken, kleding en verschillende voorwerpen. Enkele geheimen uit de film werden bekend gemaakt. Prachtig om te zien hoe het allemaal gemaakt werd en werkte.

Later die dag ben ik bij King’s Cross in de rij gaan staan om bij Platform 9 3/4 op de foto te gaan. Het was ruim een kwartier wachten, maar dat was het zeker waard. Vol verbazing heb ik trouwens gekeken hoe druk het daar telkens was. Daar wordt veel geld verdiend (naast het platform zit namelijk een hele leuke winkel).

Om te voorkomen dat dit reisverslag te gedetailleerd wordt, wil ik tenslotte nog één ding noemen. Op maandagavond 13 november en op donderdagavond 16 november zijn we naar het theater geweest. Voor een leuk prijsje konden we naar ‘Motown de musical’ en ‘Matilda de musical’. Twee heel verschillende musicals maar allebei absoluut de moeite waard om te zien. In ‘Motown de musical’ geniet je van bekende nummers van onder meer The Supremes, Marvin Gaye en The Jackson Five, en bij ‘Matilda de musical’ van het verhaal rondom een slim meisje dat niet gewaardeerd wordt door haar ouders. Ook deze musical zat vol mooie muziek. Echt genieten geblazen.

Het was heerlijk om richting kersttijd een bezoek aan Londen te brengen. Overal zie je lichtjes, versierde winkels en restaurants, kerstbomen en vooral veel gezelligheid. Je komt al helemaal in kerststemming. Bye bye London, tot de volgende keer!

Benieuwd naar al mijn foto's? Bekijk dan het Flickr-album.

Een kinderwens… en dan?

Al heel lang weet ik dat ik graag moeder wil worden. Ik ben dol op mijn rol als tante, maar het lijkt me nog specialer om moeder te zijn. Al tijdens onze tweede date bleek dat mijn man en ik hetzelfde dachten over kinderen. We hoopten allebei in ieder geval ooit ouders te worden. Op dat moment wisten we nog niet dat we dat met elkaar wilden. Dat volgde later...

Stoppen
Na onze bruiloft en nadat veel rondom ons nieuwbouwhuis geregeld was, besloten we in de zomer van 2015 dat ik zou stoppen met de pil. Aangezien ik dit ruim veertien jaar geslikt had, waren we in eerste instantie niet verbaasd dat het even duurde voordat mijn menstruatie op gang kwam. Natuurlijk hoopten we in het begin nog dat wij één van de stellen was waarbij het meteen raak was, maar de zwangerschapstest was negatief.

Een half jaar nadat ik gestopt was en toen wij net de sleutel van ons huis hadden gekregen, werd ik weer ongesteld. Daar waren we in eerste instantie blij mee. Het werkte weer! Die blijdschap verdween wel toen bleek hoe heftig mijn menstruatie was.
Zonder teveel in details te treden: een half jaar was ik drie weken ongesteld (heel heftig) en dan een week niet. Ik kan je vertellen dat je dat op een gegeven moment niet meer trekt.

In die periode was ik onder behandeling van een gynaecoloog. Zij gaf me als advies dat ik moest afvallen, dat we het nog een half jaar moesten proberen en daarna mochten we pas weer terugkomen. Ik wist ook wel dat ik moest afvallen, maar het lukte me op dat moment niet. Als je bijna continu ongesteld bent, kun je er niet veel bij hebben.

Helemaal op!
Een jaar nadat ik was gestopt met de pil, was een soort breekpunt voor me. Op dat moment was ik van de zes maanden nadat mijn menstruatie was begonnen vijf maanden ongesteld geweest. Soms zat er tien dagen tussen; soms maar drie. Op een dag in mei 2016 was ik op. Zo duizelig, zo moe, zo beroerd... ik kreeg niemand in mijn omgeving te pakken en mijn man was onderweg naar huis vanuit zijn werk. Ik heb uiteindelijk 112 gebeld, omdat ik dacht dat ik flauw zou vallen. De ambulance kwam en de broeder controleerde me. Hij nam contact met het ziekenhuis op, waar ik meteen terecht kon. Mijn man was intussen thuis en samen vertrokken we naar het ziekenhuis. Met een blaadje vol vragen en opmerkingen ben ik door twee arts-assistenten geholpen. Ik wilde nog steeds graag moeder worden, maar ik wilde op dat moment heel graag niet meer ongesteld worden. In overleg met de arts-assistenten werd besloten dat ik weer even aan de pil ging. Mijn lichaam en ik hadden rust nodig... <wordt vervolgd>

Van The Beatles tot Black Sabbath tijdens de Rock-‘n-Roll-wandeling

Op woensdagmiddag 15 november maakten Robert en ik samen met zes anderen een Rock-‘n-Roll-wandeling door het centrum van Londen. Paul was onze gids en vertelde ons een heleboel leuke en interessante verhalen.

The Beatles

The Scott

Na een korte wandeling vanaf het vertrekpunt kwamen we aan bij The Scott, een kleine bar in een rustige buurt die zijn naam dankt aan de geruite inrichting. Het was een besloten club waar geen paparazzi te vinden was en waar ruimte was voor zo’n 35 mensen. The Beatles en Eric Clapton waren hier vaak te vinden. In deze club heeft Jimi Hendrix zijn allereerste optreden ooit gehad. Vlakbij deze club zat een galerij, waar John Lennon Yoko Ono heeft ontmoet. De overige Beatles noemden haar overigens vaak ‘Yoko OH NO’.

De volgende plek waren de Apple-studio’s, waar The Beatles eind jaren ‘60 bezig waren met een nieuw album. Ze kwamen er in eerste instantie niet goed uit waar ze het zouden opnemen. Uiteindelijk besloten ze bovenop het gebouw wat nummers te spelen. De overburen klaagden, waarop de politie het optreden onderbrak. Zij deden er wel lang over om er naartoe te lopen, aangezien de dienstdoende agenten zelf grote Beatles-fans waren.

Bohemian Rhapsody 
In de Trident Studio’s hebben veel beroemdheden hun album opgenomen. Paul McCartney had op een gegeven moment de studio voor twee weken afgehuurd. Hij kwam meestal pas ‘s middags naar de studio. Dus toen de huisband vroeg wanneer ze een nummer konden opnemen, liet de eigenaar ze in de ochtend komen. Dit nummer werd de eerste hit van Queen. ‘Bohemian Rhapsody’ stond wekenlang bovenaan de hitlijsten.

Record Store

Ook de Record Store is een bekende plek in Londen. Terwijl Mick Jagger net was begonnen met zijn studie, werd hem gevraagd om daar eens langs te komen. Dat leverde uiteindelijk de Rollin’ Stones op (de -g werd pas later toegevoegd). Het bekende plaatje met de tong is daar nog steeds op het raam te zien.

Jimi Hendrix
Het eerste betaalde optreden van Jimi Hendrix was bij Bag O’ Nails. Hij heeft zes van de zeven gitaren die hij uit Amerika meenam moeten verkopen om te kunnen optreden. Dit is dezelfde plek waar Paul McCartney zijn vrouw Linda Eastman ontmoette. Zij werkte toen als journaliste. Ongeveer 1,5 jaar na deze ontmoeting zijn ze getrouwd.

Ronnie Scott's

Het laatste optreden van Jimi Hendrix was bij Ronnie Scott’s. Jimi had slaapproblemen door jetlags. Twee dagen na het optreden besloot hij slaappillen in te nemen die zijn (Europese) vriendin had. Aangezien zijn geluksgetal negen is, nam hij dat aantal aan slaappillen in. Deze Britse slaappillen bleken sterker te zijn dan de Amerikaanse die hij gewend was. Het gevolg was dat hij in een coma raakte en overleed.


Black Sabbath
Een van de laatste verhalen die onze gids vertelde, ging over Black Sabbath. Deze band zocht een manager. Ze klopten aan bij Don Arden, die bekend stond als “The White Shark”. Hij had onvoldoende tijd en hun muziek sprak hem niet zo aan, maar hij verwees hen door naar zijn dochter Sharon. Zij heeft veel voor de band betekend én ze is uiteindelijk getrouwd met de zanger van de band Ozzy Osbourne.

Al met al hebben we een interessante wandeling van 1,5 uur gehad waarin we veel gehoord en gezien hebben. Aanrader om te doen mocht je eens in Londen zijn.

Triangel - In de wachtkamer

Hoe komt het toch dat als je een afspraak hebt bij de huisarts, de tandarts of een arts in het ziekenhuis je bijna altijd na de afgesproken tijd aan de beurt bent? Natuurlijk kan het een keer uitlopen bij een patiënt en is het zeker belangrijk dat de arts in kwestie voldoende aandacht aan je besteed, maar soms kan het wel vervelend zijn als je lang moet wachten voordat je aan de beurt bent. Je kunt natuurlijk balen dat je niet op tijd wordt geholpen, maar daarmee word je (meestal) niet sneller geholpen. Ik neem tegenwoordig altijd een leesboek mee als ik een afspraak heb. Vanaf het moment dat ik in de wachtkamer zit, begin ik te lezen… en voordat ik het weet, ben ik al aan de beurt.

Laatst heb ik bijna een half uur moeten wachten voordat ik door de huisarts werd geroepen. Dat zorgde ervoor dat ik aardig wat bladzijden heb kunnen lezen. En tegelijkertijd heb ik gezien en gehoord wat mijn mede-wachtenden allemaal deden. De een bladerde door een tijdschrift, de ander was druk bezig met zijn of haar telefoon… én de meerderheid zuchtte omdat het allemaal zo lang duurde. En als er een begint te zuchten, doet de rest vanzelf mee. Op die manier komen er ook gesprekken op gang tussen mensen die elkaar verder eigenlijk niet kennen. Zo zat er een jongen in rolstoel samen met een begeleidster te wachten. Hij was de dieren aan het benoemen die af en toe voorbij kwamen op het informatiescherm totdat hij ineens over zijn familie begon. Hij vertelde aan zijn begeleidster dat zijn neef net getrouwd was en hij vroeg zich af wat de vrouw van zijn neef van hem was. Een van de andere mensen in de wachtruimte opperde de suggestie schoonnicht, waarop de meesten even moesten glimlachen. De jongen liet dat antwoord op zich inzinken en kwam daarna met het antwoord dat dat dan zijn tante was. Daarmee was ‘de discussie’ voor hem gesloten en keek hij weer verder op het televisiescherm. De rest van de aanwezigen liet het daarbij.

Op een gegeven moment kwam er weer iemand de wachtkamer binnen en zij kende een van de vrouwen die er zat. Dan zou je verwachten dat deze mensen naast elkaar gaan zitten, vooral omdat er nog een stoel naast die vrouw vrij was. Het tegendeel bleek waar. Ze ging aan de andere kant van de ruimte zitten. Daarna begonnen ze wel een gesprek met elkaar met de prachtige eerste zin: “he, zit jij ook bij deze huisartsenpraktijk?” Ook het antwoord daarop is wel even het vermelden waard: “nee joh, ik ben hier voor mijn boodschappen.” Waar ze het verder over gehad hebben, heb ik niet helemaal mee gekregen. Ik was ondertussen verdiept in het boek ‘Het klaprozenjaar’ van Corina Bomann. Dat is trouwens een aanrader om te lezen als je van boeken met familieverhalen houdt. Maar dat terzijde…

Natuurlijk wil je het liefste op tijd aan de beurt zijn als je ergens een afspraak hebt, maar mocht je een keer ergens wat langer moeten wachten dan kan dat toch ook interessante ontmoetingen opleveren. Zolang je er zelf voor openstaat, kun je een leuk gesprek met iemand voeren of van anderen opvangen. Het wachten kan daardoor ineens een stuk korten lijken.

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 16 november 2017

Doorbreek de stilte...

Dinsdagavond las ik dat het deze week de Week van de Vruchtbaarheid is. Nog niet eerder had ik hiervan gehoord. Deze week is vorig jaar voor het eerst in het leven geroepen. Dat werd een groot succes, waardoor het dit jaar weer plaatsvindt met als thema ‘De impact van vruchtbaarheidsproblemen’. Daarnaast wilden de initiatiefnemers (Freya) het taboe doorbreken. Ze riepen stellen die vruchtbaarheidsproblemen ervaren op om dit te delen met hun omgeving door het delen van een afbeelding met de tekst dat je tot 1 op de 6 stellen behoort waarbij zwanger raken niet vanzelfsprekend is.

Mocht je me volgen op Instagram of Twitter of bevriend met me zijn op Facebook, dan weet je inmiddels dat wij 1 van die 6 stellen zijn. Lange tijd hebben we dit voor ons gehouden. Eerst echt alleen voor onszelf; in een later stadium waren onze directe familieleden en enkele vrienden op de hoogte. Tot halverwege dit jaar. Toen moest ik steeds vaker naar het ziekenhuis voor onderzoeken en controles en merkte ik dat ik het prettig vond om het met anderen te delen. 

Dat het niet kunnen vervullen van onze kinderwens een impact heeft, zal geen verrassing zijn. Wij kunnen er samen goed over praten, maar dat neemt niet weg dat het soms fijn is om het er met iemand anders over te hebben dan je eigen partner. Toen ik dinsdagavond die afbeelding zag staan, besloot ik om ‘m via social media te delen. Dat vond ik best eng, maar tegelijkertijd vond ik dat het tijd werd dat nog meer mensen van onze situatie op hoogte waren.

Ik had geen idee wat voor reacties het zou opleveren. Misschien vinden mensen het raar dat we dit in de openbaarheid gooien, maar ik vond het wel een mooie gedachte om de stilte te doorbreken. We zijn niet de enigen die nog geen ouders zijn en dit wel heel graag willen worden. En we waren eraan toe dat meer mensen dit wisten. Wat hebben we lieve reacties mogen ontvangen, variërend om ons sterkte en succes toe te wensen tot dat mensen het knap en stoer vonden dat we dit deelden. Dat deed ons goed. Dus daar wil ik jullie graag voor bedanken!

Hoe nu verder?

Al enige tijd liep ik rond met het idee om over onze situatie te gaan bloggen. Het helpt mij om zaken van me af te schrijven. Hoe het afvallen bij me verloopt, deel ik alweer een aantal maanden met jullie en dat vind ik het prettig. 

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds vaker blogs lees van - met name - vrouwen die hun strijd delen, waaronder Mama to the max. Je gunt helemaal niemand deze situatie en je hoopt dat iedereen zijn of haar kinderwens in vervulling ziet gaan, maar het helpt wel enigszins om te lezen dat je niet de enige bent. 

Om andere stellen op de een of andere manier te kunnen helpen - al heeft maar één iemand iets aan onze ervaringen – en om het verder van me af te schrijven, heb ik besloten om er af en toe over te gaan bloggen.