Gezien in…

Een van de vaste rubrieken in Weekblad Dongen is ‘Gezien in Dongen’. Mijn oud-collega Jacqueline heeft deze rubriek ooit bedacht. Elke week stond er een foto met een kort onderschrift in de krant. Wat er zoal op de foto te zien was? Een versierd huis vanwege een jubileum, een mini-bieb die pas geopend was, een bijzondere natuurfoto, een opmerkelijk object… en zo kan ik nog wel even doorgaan. Alles dat opviel in de gemeente Dongen kon in aanmerking komen voor een ‘Gezien in Dongen’.

Bijna drie jaar heb ik voor “het Dongens kraantje” mogen werken. In die tijd heb ik regelmatig door ons dorpje gewandeld of gefietst om te kijken of er nog iets leuks te vinden was voor ‘Gezien in Dongen’. De leukste foto’s heb ik kunnen maken als ik er niet bewust mee bezig was. Als ik bijvoorbeeld met mijn man ’s avonds een rondje aan het wandelen was, dan kwamen we regelmatig iets geschikts tegen. Of als ik op de fiets naar het centrum ging om boodschappen te doen. Het was een leuke rubriek om te vullen.

Wat zou het verhaal achter deze stoel zijn?

Inmiddels hoef ik deze rubriek niet meer mee in te vullen, maar dat neemt niet weg dat ik soms nog wel eens geschikte zaken zie voor een ‘Gezien in Dongen’. Ook al werk ik niet meer als correspondent, de nieuwsgierigheid die je voor dit beroep nodig hebt blijft natuurlijk gewoon. Ik neem jullie even mee naar drie fotomomenten van afgelopen week. Ik liep met mijn zoontje naar de supermarkt om een pakketje af te geven. We kwamen toen langs een flatgebouw waar één eenzame stoel stond. Mijn nieuwsgierigheid was meteen gewekt. Waarom stond deze stoel hier? Wie zat er wel eens op? Was het de bedoeling dat deze stoel weggedaan zou worden of moest -ie juist nog naar boven gebracht worden?

Het echte slopen is begonnen!

Een aantal woningen in de Trappistenstraat in Dongen worden gesloopt, waarna er nieuwe woningen gebouwd gaan worden. Al enige tijd wordt er in de woningen gewerkt. Bij sommige woningen wordt zelfs asbest weggehaald. Sinds deze week is het goed zichtbaar dat het sloopwerk echt begonnen is. Hoe leuk is het dan om te zien dat de woningen al gedeeltelijk gesloopt zijn, maar dat “het looppaadje” nog wel fier overeind staat. Daar zal binnenkort vast verandering in komen, maar ik vond het grappig om te zien.

Liefhebbers van Carnaval zijn al aan het aftellen naar dit gezellige feest. Waar gaan we dit jaar naartoe? Hoe gaan we verkleed? Wat hebben we allemaal nog nodig om een geweldige Carnaval te beleven? Genoeg te doen tijdens de voorbereidingen. Hoe dichter we bij dit feest komen, hoe meer huizen er versierd zijn. Tijdens de Zomerspelen kleurt heel Dongen geel, maar tijdens Carnaval zie je allerlei kleuren voorbij komen… waarbij oranje en groen natuurlijk voorop gaan.

De Carnavalsstemming zit er al goed in!

Minder druk opleggen

Ruim één maand geleden schreef ik dat ik graag mijn zwangerschapskilo’s wilde kwijtraken. Dat wilde ik doen door me weer aan het schema van de diëtiste te gaan houden. Zes a zeven keer per dag iets eten, meer (water) drinken, meer bewegen en vooral minder tussendoor snoepen. De vorige keer lukte het me ook om met behulp van dat schema af te vallen, dus waarom zou dat nu niet weer lukken?

Al na een week of twee merkte ik dat het me een stuk minder gemakkelijk afging in vergelijking met de vorige keer. Als ons zoontje eens een keer ’s nachts wakker werd, waardoor we een gebroken nacht hadden, was het overdag een stuk moeilijker om niet tussendoor even snel iets (ongezonds) te pakken. Drie of vier afwijzingen op één dag gaan je niet in de koude kleren zitten. Ook dan wilde ik wel eens even gauw een stukje chocolade of een koekje pakken. En voor je het weet, ben je weer gedeeltelijk teruggeschoten in je oude eetpatroon. Bestond er maar een knopje om dat emotie-eten uit te zetten, maar helaas…

Naar de diëtiste
Ik besloot op dat moment om de diëtiste te bellen en een afspraak met haar te maken om te kijken hoe ik nu het beste verder kon gaan. Ze had het vrij druk, waardoor ik eigenlijk pas vier weken later terecht zou kunnen. Gelukkig kon ze me tussendoor inplannen voor een vergadering. Ik moest dan wel vroeg in Breda zijn, maar dan kon ik al na 1,5 week terecht. Heel fijn!

Die afspraak vond gisterenochtend plaats. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben, was in januari 2018. Mijn diëtiste zat toen in een van haar laatste werkweken voor haar zwangerschapsverlof begon en ik was op dat moment elf weken zwanger. Heel wat veranderd dus! Ik heb haar als eerste over het bewogen jaar 2018 verteld, en welke invloed dat op mijn gewicht heeft gehad. Ik heb het allemaal zelf gegeten, dat weet ik, maar ik wil daar echt graag weer verandering in brengen. Misschien zelfs wel iets té graag.

Doelen opstellen
Mijn diëtiste vond het niet vreemd dat ik teruggevallen was in het emotie-eten en ze vond het goed om te horen dat ik er iets aan wilde doen, maar ze waarschuwde me er tegelijkertijd voor dat ik niet te hard van stapel moet willen gaan. Anders is de kans groot dat ik weer terugval in mijn oude gewoonten. Ze wilde samen met mij een aantal doelen opstellen om aan te werken:
1. Meer structuur aanbrengen in mijn eetpatroon
Ons zoontje staat bij mij op nummer 1. Eerst wil ik dat hij goed gegeten heeft, verschoond is, aangekleed is etc. Hierdoor komt het bijvoorbeeld wel eens voor dat ik pas ruim 1,5 uur nadat ik wakker ben ga ontbijten. En dan merk ik bijna de hele dag dat ik wat hongerig ben. Met dit doel ben ik al begonnen door eerst ons kindje te verschonen en de fles te geven,  daarna zelf te ontbijten en dan weer verder met hem te gaan.
2. Meer (water) drinken
Als ik bezig ben met iets (solliciteren, lezen, bloggen, recenseren…) en ik heb geen drinken in de buurt staan, vergeet ik gewoon om te drinken. Dan gaat er zo één uur of meer voorbij zonder dat ik iets gedronken heb. Dat is niet goed natuurlijk.
3. Plan een vast sportmoment in
Gemiddeld drie tot vier keer per week wandel ik wel met mijn zoontje. Vaak wandel ik met hem in de kinderwagen naar het centrum om wat boodschappen te doen. In totaal loop ik dan per keer zo’n 5 km. Mijn man en ik proberen in het weekend minstens een dag met ons zoontje te gaan wandelen. Lekker blijven wandelen lukt me wel.
We hebben thuis een hometrainer staan, waar ik graag weer op wil gaan fietsen. Overdag lukt me dat niet echt, ook omdat ik niet weet hoe lang ons zoontje zal slapen. De diëtiste raadde aan om een vast moment in de week in mijn agenda in te plannen voor het sporten, bijvoorbeeld een avond als mijn man thuis is. Als het in je agenda staat, is de kans het grootst dat je het ook echt gaat doen en dan komt er vanzelf routine in.

Daarnaast adviseerde ze me om mezelf minder druk op te leggen. Ik wil heel graag terug naar mijn gewicht dat ik voor mijn zwangerschap had bereikt (en het liefste zo snel mogelijk). Als het een paar dagen niet lekker is gegaan met eten, heeft dat meteen effect op me en ben ik teleurgesteld als ik (bijna) niets ben afgevallen. De diëtiste zei dat 0,5 kg per week afvallen prima is. De vorige keer is het heel hard gegaan bij mij, maar dat moet ik even loslaten. Mijn lichaam heeft een zwangerschap gehad en is daardoor veranderd. Als ik weer goed op mijn eten ga letten, kom ik er uiteindelijk ook.

Het was een fijn en verhelderend gesprek. Ik had dit echt even nodig. Tegen het einde van de afspraak ben ik ook nog op de weegschaal gaan staan. Zo hebben we een nieuw beginpunt en ga ik weer voor een beter en gezonder gewicht. Qua eetpatroon kan ik het schema van de vorige keer aanhouden. Ik heb meteen een nieuwe afspraak gemaakt. Over vier weken ga ik nog een keer naar mijn diëtiste toe om te bespreken het dan gaat. Natuurlijk ga ik ervoor dat er dan 2 kg af is.

Herinneringen ophalen

Op de meest vreemde momenten denk ik ineens aan mijn vader. Hij is altijd wel ergens in mijn gedachten, maar soms ben ik iets aan het doen en dan komt een bepaalde herinnering ineens naar boven. Zo had ik laatst ons zoontje op bed gelegd en terwijl ik naar beneden liep, hoorde ik mijn vader lachend zeggen: “Mooie kinderkamer hebben jullie uitgezocht. Wat heb je van onze bijdrage kunnen kopen? Alleen een plankje voor boven de commode of toch iets meer?” We lieten vorig jaar aan mijn ouders in een boekje zien welke kinderkamer we uitgekozen hadden. Daarna maakte papa die opmerking, zoals alleen hij dat kon. Hij heeft de kamer jammer genoeg niet meer in het echt kunnen zien. Hij was op dat moment te zwak om nog naar ons toe te komen. Een van zijn schilderijen heeft wel een bijzondere plek op die kamer gekregen.

Een ander moment was vorige week toen een vriend bij ons was komen eten. Op een gegeven moment hadden we het over mijn (enorme) boekenverzameling. Toen mijn man en ik naar ons huidige huis gingen verhuizen, had die vriend op de verhuisdag geholpen. Ik had op dat moment nog heel veel boeken bij mijn ouders staan. We besloten die ook meteen naar ons huis te brengen. Dat hadden we alleen niet van tevoren tegen die vriend gezegd. Vanaf de zolder bij mijn ouders gingen de boekendozen eerst helemaal naar beneden, waarna ze in ons huis weer helemaal naar zolder moesten. Mijn vader keek lachend naar ons, terwijl we aan het sjouwen waren. Hij zei tegen onze vriend: “Ja, ze heeft een hoop verzameld in de afgelopen jaren.” Hierna zei onze vriend: “Ze had alleen niet verteld dat we dit ook gingen verhuizen vandaag,” waarna mijn vader zei: “Dat had ik ook niet gedaan.” Ik hoor het mijn vader zo zeggen.

Het is fijn om aan mooie en leuke momenten van mijn vader terug te denken. Je hoeft van overleden mensen geen heilige of iets dergelijks te maken, maar je hoeft ze ook niet de grond in te stampen. Dat hebben mijn ouders regelmatig tegen elkaar gezegd. En dat is ook zo. Mijn vader was niet perfect, maar hij was voor mij wel de perfecte vader. Streng doch rechtvaardig, altijd voor ons klaarstaan, nooit te beroerd om iets voor ons te doen en altijd bereid om zijn kennis met ons te delen. Ik denk nu regelmatig aan de periode dat hij ziek was, maar nog vaker aan de periode daarvoor. Mijn vader was namelijk meer dan alleen zijn ziekte. Wat blijft het soms nog onwerkelijk dat hij er echt niet meer is. Dat gevoel zal vast gaan slijten. Heel af en toe droom ik dat hij er nog is. Uit zo’n droom word ik altijd erg verdrietig wakker. Die dromen zullen ooit wel minder vaak voorkomen. In die dromen laat ik mijn vader in ieder geval vol trots zijn jongste kleinzoon zien.

Ach, het is toch nooit goed

Ons zoontje gaat twee dagen per week naar de kinderopvang. Dat hadden we al geregeld voordat ik wist dat ik niet bij de uitgeverij kon blijven werken. Omdat je tot drie maanden nadat je je baan verliest recht houdt op de kinderopvangtoeslag kon ons zoontje voorlopig in ieder geval gewoon naar de opvang. Ik ben hard op zoek naar een nieuwe baan, zodat ik weer lekker aan de slag kan en ons zoontje bij de opvang kan blijven. Dat valt overigens nog niet mee… maar dat is weer een heel ander verhaal.

Meestal breng ik ons zoontje naar de opvang en haal ik hem ’s avonds ook weer op. Op die twee dagen zoek ik fanatiek naar vacatures, maak ik ons huis schoon en doe ik de boodschappen. Dat zorgt ervoor dat ik de andere dagen volop aandacht aan ons zoontje kan geven, lekker met hem kan gaan spelen en wandelen en kan wegduiken in een boek op de momenten dat hij slaapt.

Laatst ging ik ons zoontje weer ophalen bij de kinderopvang. Ik was wat later dan normaal, waardoor ons zoontje de een na laatste was die opgehaald werd. In principe mogen ouders tussen 17:00 en 18:00 uur hun kind(eren) ophalen. Sommige ouders zijn er al tegen half vijf. En als je na half zes komt, is bijna iedereen al opgehaald. Dat is in ieder geval op de dagen dat ons zoontje er is. Terwijl ik de spullen uit het bakje aan het halen was, kwam de vader van het laatste kindje dat er nog was binnen. Blijkbaar kwam hij niet vaak zijn kindje ophalen, want hij was nogal zoekende. Hij kon eerst de jas niet vinden. Die bleek gewoon in het bakje te liggen. Daarna wist hij niet precies wat hij allemaal mee naar huis moest nemen. Hij keek wat er allemaal in het bakje zat en vroeg aan de juf wat zijn vrouw meestal meenam. De juf gaf dat aan, waarna hij lachend zei: “Ach, het is toch nooit goed. Als ik dit nu allemaal meeneem, zegt ze dat ik het daar had moeten laten liggen. En als ik het niet meeneem, zegt ze juist dat ik het allemaal mee moet nemen.” De juf en ik keken elkaar lachend aan en zeiden: “Ja, zo zijn wij vrouwen wel.” Hij mocht de juf de schuld geven als het niet goed was, want zij had bij bepaalde spulletjes gezegd dat hij ze maar mee moest nemen.

Terwijl die vader verder inpakte, dacht ik eraan dat mannen het soms wel zwaar hebben met ons vrouwen. Andersom natuurlijk ook. Wij vrouwen willen alle touwtjes in handen houden, zeker als het om ons kind of onze kinderen gaat. We weten heus wel dat de vader het ook allemaal kan, maar ergens kunnen we het niet altijd zomaar loslaten. De ene vrouw zal dat minder hebben dan de andere. Hoe ouder je kind is of je kinderen zijn, hoe gemakkelijker het waarschijnlijk allemaal gaat. Als ik eens een avondje weg ben (al is het maar een uurtje naar de yogales), dan geef ik mijn man graag tips waar hij toch nog even op moet letten… terwijl ik weet dat hij het ook allemaal weet. Gelukkig kent mijn man me goed en is hij dit inmiddels van mij gewend. Hij laat me gewoon praten en zegt dan: “Het komt allemaal wel goed, schatje.”

Borst- of flesvoeding

Iedere zwangere vrouw krijgt te maken met de vraag: ga je borst- of flesvoeding geven? Voor de een is deze vraag gemakkelijker te beantwoorden dan voor de ander. Ook kan het natuurlijk voorkomen dat je graag borstvoeding zou willen geven, maar dat het om de een of andere reden niet kan of niet lukt. Beide vormen van voeding geven zijn goed.

Je leest en hoort overal wel dat borstvoeding tijdens de eerste zes maanden dé beste voeding is. Het bevat voedingsstoffen, het beschermt je kindje tegen ziekten, het zorgt voor een goede band tussen moeder en kind… en zo zijn er nog veel meer voordelen op te noemen.

Natuurlijk is het geweldig als het je lukt om borstvoeding te geven. Moeder Natuur heeft dat toch maar mooi bedacht. Maar is het nu nodig om moeders die dit niet kunnen of willen het gevoel te geven dat ze hun kindje niet het allerbeste gunnen?? En nee, ik wil daar niet mee zeggen dat alle moeders zo zijn. Maar ik heb toch al een aantal boze blikken of vervelende reacties gekregen als ik mijn zoontje in het openbaar een flesje gaf. Het ergste vind ik dan nog als mensen achter je rug om er negatief over praten, maar dan wel nét hard genoeg praten dat je het kunt horen. Bijna hele betogen waarom borstvoeding zoveel beter is dan flesvoeding en waarom elke vrouw borstvoeding zou moeten geven. Beseffen die mensen wel dat sommige vrouwen graag borstvoeding zouden willen geven maar dat het soms simpelweg niet lukt of dat er een bepaalde reden kan zijn waarom er voor flesvoeding is gekozen. Het zou zo fijn zijn als mensen bepaalde vooroordelen gewoon voor zichzelf hielden. Dat geldt overigens niet alleen in dit geval…

Borstvoeding of flesvoeding… welke vorm je ook kiest, je hebt gewoon het beste voor met je kindje. En dat is het allerbelangrijkste!

Eén jaar later…

6 februari 2018. Mijn vader ligt al een paar dagen in het ziekenhuis. Hij heeft enkele onderzoeken gehad en krijgt vandaag de uitslag. Mijn moeder en mijn oudste zus zijn daarbij. Mijn andere zus is hoogzwanger thuis en ik ben aan het werk. We zijn allemaal bezig met die ene vraag: “Wat is er met papa aan de hand?” Het exacte antwoord op die vraag krijgen we die dag nog niet. We krijgen alleen te horen dat er iets niet goed zit…

6 februari 2019. Mijn moeder is aan het oppassen. Mijn zussen zijn allebei aan het werk. Mijn zoontje is een extra dagje naar de opvang, terwijl ik naarstig op zoek ben naar een baan (en vooral afwijzingen in mijn mailbox ontvang). En mijn vader? Het is inmiddels bijna acht maanden geleden dat hij is overleden. Wat is er veel veranderd in één jaar tijd.

Het leven is na het overlijden van mijn vader doorgegaan. Dat hoort zo. En ergens heb ik wel eens het gevoel dat ik stil ben blijven staan. Dat is niet zo, maar het voelt soms wel zo. Ik ben niet meer dezelfde persoon als eerst. Mijn vader is er niet meer… en dat voelt af en toe nog heel onwerkelijk. Ook al zeg ik tegenwoordig dat ik even naar mijn moeder ga. Ook al verwacht ik niet iedere keer meer dat mijn vader de trap afkomt als ik op bezoek ben. Ook al weet ik dat hij er niet meer is. Het neemt niet weg dat ik het soms nog niet helemaal bevat. Hoe kan hij er nu niet meer zijn? Hoe kan het nu dat ik nooit meer met hem kan praten? Hoe kan het nu dat ik nooit meer advies aan hem kan vragen? Hoe kan het nu dat hij ons zoontje nooit heeft mogen ontmoeten? Het voelt soms zo oneerlijk…

Ik mis je, papa.