Een Sinterklaastijd met blije kinderkoppies

Ik ben opgegroeid met een Sinterklaas op een wit paard genaamd Amerigo en omringd door Zwarte Pieten. Dat was in mijn jeugd zoals het toen was. Mijn kinderen groeien op met een Sinterklaas op een wit paard genaamd Ozosnel en omringd door Roetveegpieten. Dat is zoals het nu het geval is en dat is helemaal prima in mijn ogen.

Even wennen
Laat ik eerst even eerlijk zijn. Toen er berichtgevingen kwamen dat er iets veranderd zou gaan worden aan Zwarte Piet, vond ik dat in eerste instantie best raar en moest ik er echt wel even aan wennen. Hoezo kon dat ineens niet meer? Ik heb nog een foto van ons oudste zoontje die als baby met een Zwarte Piet op de foto is gegaan. Dat was nog in een soort overgangstijd, zoals ik daar nu op terugkijk. Het Sinterklaasjournaal nam langzaamaan afscheid van de Zwarte Pieten en iedere stad en elk dorp had op dat moment een eigen voorkeur. Zo kan ik het het beste omschrijven denk ik. En ja, de Stroopwafelpiet en de Regenboogpiet heb ik altijd een beetje té gevonden. Naarmate er meer duidelijkheid en verheldering overkwam, zag ik het probleem niet dat een traditie aangepast zou gaan worden. Het doel bleef namelijk nog steeds: blije kinderkoppies!

Inmiddels weet ik eigenlijk niet beter dan dat er Roetveegpieten zijn. Deze Pieten passen prima binnen het Sinterklaasverhaal en doen nog steeds allerlei gekke dingen. Kijk maar eens een aflevering van het Sinterklaasjournaal. Dan maakt het toch niet uit hoe Sinterklaas eruit ziet, hoe de Pietjes zijn of hoe de boot van Sinterklaas heet. Het zal de meeste kinderen echt niets uitmaken. Het zijn vooral de volwassenen die overal een punt van maken. Ons zoontje voorzag geen problemen toen de stoomboot van Sinterklaas zonk. Hij zei: “Dan komen ze gewoon lopend naar Nederland, mama.”

Een mooie tijd voor kinderen
En weet je wat uiteindelijk het allerbelangrijkste is? Dat ons zoontje vol bewondering naar de Pietjes kijkt en helemaal blij is als hij wat pepernoten krijgt, met ze op de foto mag en met ze mag dansen. Iedereen mag vinden wat hij of zij ervan vindt hoor. Maar draait het niet uiteindelijk om het kindergeluk? Ik heb een foto van ons zoontje die dolblij naar een Roetveegpietje kijkt en helemaal verwonderd is dat dit Pietje naar hem toekomt om wat pepernoten te geven. Daar kan niets tegenop!

De Sinterklaastijd is een mooie en belangrijke tijd voor kinderen. Laten we het hele gebeuren eens door hun ogen bekijken en vanuit daar meegenieten. Voor je het weet, zijn ze alweer groot en is de magie van Sinterklaas en de Pieten voorbij. Ach, dat ons zoontje sinds half november heel druk is, nemen we gewoon voor lief. Voor je het weet, staan de Kerstdagen alweer voor de deur haha.

Het fenomeen rouwen

Wat zit rouwen eigenlijk toch vreemd in elkaar. Nu ik al ruim 4 jaar in een rouwproces zit, dacht ik er inmiddels een en ander van te snappen… maar volgens mij is dat hele fenomeen rouwen nooit helemaal te doorgronden.

Laat ik het voor mijn geval wat verduidelijken. Het eerste jaar na het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader (daar zit maar een paar maanden tussen) vond ik lastig. Ik had vaak het gevoel dat ik een beetje geleefd werd, terwijl ik tegelijkertijd samen met mijn man aan het ontdekken was hoe het was om ouders te zijn. Tussen de twee overlijdens werd namelijk ons zoontje geboren. Ik kan je vertellen dat het een jaar vol tegenstrijdige gevoelens was. Aan de ene kant waren we zo blij dat we een gezond mannetje hadden (want zwanger worden was niet vanzelfsprekend voor mij), maar aan de andere kant hadden we veel verdriet omdat we allebei geen vader meer hadden.

Ik kwam erachter dat ik bepaalde periodes van het jaar lastig vond, zoals de feestdagen, mijn vaders verjaardag en de periode richting mijn vaders sterfdag. Begrijp me niet verkeerd: ik mis mijn schoonvader ook en ik denk nog regelmatig aan hem terug en hoe leuk hij als opa voor onze kinderen zou zijn geweest, maar ik ben wel meer bezig met het gemis rondom mijn eigen vader. Ik denk dat dat heel normaal is… en het maakt het gemis om mijn schoonvader niet minder; dat is alleen gewoon anders.

Even schrijven
Het tweede jaar zonder mijn vader vond ik op de een of andere manier lastiger. Je omgeving is er minder mee bezig, je hebt nog weinig praktische zaken te regelen en het leven gaat gewoon door. Dat laatste is natuurlijk goed en dat hoort zo, maar ik merkte dat ik soms behoefte had om over mijn vader te praten maar niet zo goed wist hoe of met wie. Nu ben ik sowieso beter in mijn gedachten en gevoelens op te schrijven dan ze uit te spreken.
De praktijkondersteuner die ik hier wel eens gesproken heb, raadde me aan om brieven aan mijn vader te gaan schrijven. Dat deed ik in eerste instantie bijna wekelijks op papier voor mezelf. Naarmate de tijd verstreek, werd dat minder frequent en koos ik ervoor om ze op deze blog te delen. Ik vind het namelijk wel prettig om mijn gevoelens en gedachten hierover te delen; alleen vind ik het soms best lastig om dat uit te spreken naar mijn dierbaren. Is dat herkenbaar? Ook heb ik wel eens een moment dat ik het even moeilijk heb en dat ik alleen ben. Soms is het dan al voldoende om even keihard te huilen of om even iets van me af te typen… en dan is het weer even voorbij.

Het gemis en alles wat er verder bij rouwen komt kijken, komt wanneer het wil en gaat wanneer het wil. Alleen dacht ik inmiddels een beetje de momenten te weten dat ik het echt moeilijk heb. Daar zat de maand november niet per se tussen. Toch merk ik dat ik de laatste paar dagen wat meer aan mijn vader denk. Komt het wellicht omdat ons dochtertje bijna 1 jaar wordt en dat ik het soms echt lastig vind dat mijn vader nooit geweten heeft dat hij nog een vijfde kleinkind heeft? Komt het omdat ik af en toe iets van mijn vader in ons zoontje herken? Komt het omdat ik mijn vader eigenlijk gewoon nog heel even een keertje zou willen spreken om te vragen of ik het een beetje goed doe? Ik weet het niet…

Ik denk dat je altijd blijft rouwen wanneer je iemand dierbaars hebt verloren. De pijn om het verlies wordt minder (de scherpe randjes gaan eraf), maar het gemis en het verdriet blijft. En ik denk dat je zelf verandert nadat je iemand kwijt bent geraakt. Alsof er een stukje van jezelf is gestorven, nadat je een dierbare hebt verloren. Dat is in ieder geval mijn ervaring tot nu toe.

Of weet je alles al...
Ik wil graag eindigen met een fragment uit ‘Of je weet je alles al’ van Hetty ten Holt, een dichtbundel waar ik veel aan heb gehad en waar ik af en toe nog eens doorheen blader:

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’)

Een nieuw tijdperk gaat beginnen

Oei, dat klinkt wel heel groots als ik naar de titel van deze blogpost kijk. Maar stiekem is het dat ook wel: ons zoontje gaat namelijk bijna naar de basisschool. Hij heeft er al helemaal zin in en kan niet wachten tot de eerste schooldag gaat beginnen. Ik vind het leuk en spannend tegelijkertijd.

Laatste keer kinderopvang
Voordat die eerste schooldag aanbreekt, is het vandaag de laatste keer dat ons zoontje naar de kinderopvang gaat. Sinds hij 4 maanden is, gaat hij twee dagen in de week naar de kinderopvang. Eerst zat hij op een groep waarin kinderen vanaf 0 jaar zaten. Nadat hij 3 jaar werd, mocht hij steeds vaker naar de zogenoemde 3+ groep waar hij al een beetje werd voorbereid op de basisschool en waar allemaal kinderen van dezelfde leeftijd zaten. Hij had het daar enorm naar zijn zin en binnen een half jaar ging hij alleen nog maar naar die groep.

En nu is het moment aangebroken dat hij voor de allerlaatste keer bij de kinderopvang gaat spelen. Nog één dagje bij zijn favoriete juffen spelen, nog één keer een feestje bij de kinderopvang en nog één keer met zijn vriendjes en vriendinnetjes spelen. Ik weet natuurlijk al een hele tijd dat deze dag eraan gaat komen, maar ik heb het er toch wel een beetje moeilijk mee. Ondanks dat ons dochtertje voorlopig nog op die kinderopvang zit en ondanks dat de bso straks op dezelfde locatie van de kinderopvang is, alleen in een ander lokaal en met andere juffen. Het is wel een fase die je nu af gaat sluiten. En het duurt ook wel weer eventjes voor we de juffen van ons zoontje weer vaak zien en spreken, aangezien ons dochtertje voorlopig nog geen 3 jaar is.

Ik heb vanochtend al wel even een traantje gelaten toen we ons zoontje voor de laatste keer naar de kinderopvang brachten. Hij gaat vandaag veel plezier maken en lekker feesten. De juffen gaan heel veel foto’s maken. Dan kunnen we daar vanavond nog even met z’n allen naar kijken. Kleine jongetjes worden groot. En dat is maar goed ook! Maar deze mama zal vanmiddag bij het ophalen ook nog wel een paar traantjes laten.

Het vinden van een balans

Ruim één maand geleden schreef ik over mijn eeuwige strijd met de kilo’s. Ik ging voortvarend aan de gang en de eerste kilo’s gingen eraf. Ik gaf mezelf een eerste doel en dat was om 5 kilo af te vallen. Het leek me fijner om in kleine stapjes te werken dan om meteen voor mijn einddoel te gaan.

De laatste twee weken gaat het wat minder goed. Niet dat ik ben aangekomen (gelukkig niet), maar er gaan maar 1 of 2 ons per week vanaf. Ik weet dat het in het allereerste begin altijd harder gaat dan na verloop van tijd, maar toch… En ik weet ook dat we wat feestjes en wat barbecues hebben gehad, waardoor je toch net wat meer eet dan normaal. Nogmaals: ik ben vooral blij dat ik sinds begin juli niet meer ben aangekomen.

Op dit moment ben ik 3,7 kg afgevallen en daar ben ik natuurlijk al heel blij mee. Ik voel me energieker en ik slaap beter (met uitzondering als één van de kindjes ’s nachts wakker wordt of ’s nachts gaat spoken). De eerste paar dagen in juli merkte ik echt dat ik moest wennen aan minder suikers eten en drinken. Ik wist wel dat suikers verslavend werken, maar het viel me toch wel even tegen hoor. Ik heb er gewoon een paar dagen hoofdpijn van gehad. Dat verdween gelukkig snel, maar het zette me wel even op scherp om te ontdekken hoe verslavend suiker voor je lichaam is.

Nu wil ik vooral de balans zoeken. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet teveel ga bewegen om maar van alles te willen compenseren? Hoe zorg ik ervoor dat ik af en toe zonder schuldgevoel van iets lekkers kan genieten? Hoe vind ik een eet-, drink- en beweegmodus die ik vast kan blijven houden? Ik wil natuurlijk naar een modus die goed vol te houden is. Ik zal altijd moeten opletten met wat ik eet en drink, omdat ik nu eenmaal gemakkelijk aankom en heel veel lust. Het is voor nu even zoeken naar een goede balans tussen al die verschillende zaken.

En… ik moet mezelf niet teveel druk geven. Ik ben ook niet in een korte tijd die kilo’s aangekomen, dus ik moet ook niet verwachten dat het er in korte tijd meteen weer af is. Ik wandel vrijwel elke dag; ik heb een vaste sportdag om thuis op de hometrainer te zetten; ik let goed op mijn eten en drinken; ik geniet in het weekend van wat extra’s… en ik merk gewoon dat ik beter in mijn vel kom te zitten.

Ik zeg het regelmatig tegen mijn oudste kindje en nu ook maar even tegen mezelf: “Soms moet je even geduld hebben.” Dus ik ga verder met waar ik mee bezig ben en dan bereik ik vanzelf mijn eerste doel. Het komt goed… zolang ik maar niet te streng ben voor mezelf en niet terugval in mijn oude gewoontes.

De (eeuwige) strijd met de kilo’s

Soms zou ik willen dat ik niet zoveel lekker eten lustte. En nog vaker zou ik willen dat ik mijn emoties niet zo gemakkelijk weg probeer te eten. Ook al gaat dat laatste steeds beter (in de zin van: ik probeer afleiding te zoeken als ik merk dat emotie-eten eraan komt), maar het lukt niet altijd. Ik ben van plan om de strijd met de kilo’s weer aan te gaan. Op naar een gezondere levensstijl…!

Eerdere keren
Voordat ik zwanger was van ons zoontje ben ik bij een diëtiste geweest. Omdat ik met behulp van hormonen een eisprong moest laten opwekken, was het van belang dat ik een aantal kilo’s zou afvallen. Hoe minder overgewicht je hebt, hoe groter de kans van slagen. Bij de diëtiste heb ik toen een aantal fijne tips gehad om mijn levensstijl gezonder te maken en om ook nog te kunnen blijven genieten. Het afvallen ging toen goed… en ik raakte zwanger en mocht een zoontje verwelkomen.

Hetzelfde was het geval toen we besloten voor een tweede kindje te gaan. Het enige verschil was dat ik niet naar de diëtiste ging, maar de tips zelf toepaste om weer wat kilo’s kwijt te raken. Ook dat lukte en heeft ervoor gezorgd dat de hormonen hun werk deden. Vorig jaar kwam ons dochtertje gezond op de wereld.

Op naar een gezonder leven!
Deze twee voorbeelden laten me zien dat ik het dus wel kan: een gezondere levensstijl hanteren, kilo’s kwijtraken en me fitter en prettiger voelen. De laatste weken merkte ik dat ik er weer voor wil gaan. Deze keer niet om zwanger te mogen raken (ons gezinnetje is compleet :)), maar om gezonder te worden, me fitter te voelen en een goed voorbeeld voor mijn kindjes te zijn. Ik vind het lastig omdat ik zo van lekker eten houd, maar ik weet dat het nodig is, dat ik me beter voel én dat ik nog steeds van eten kan genieten. Misschien zelfs nog wel meer dan ik nu doe.

Ik heb een bepaald streefgewicht in mijn hoofd waar ik graag naartoe wil werken. Dat wil ik in stapjes gaan doen om het voor mezelf behapbaar te houden. Het eerste doel waar ik voor ga, is dat er 5 kilo afgaat. Ik ga hier verder geen termijn aan hangen, omdat ik mezelf niet wil opjutten en omdat ik graag wil dat de kilo’s er nu af blijven. Ik wil weer meer gaan bewegen, gezonder gaan eten en vooral minder gaan snoepen. Op naar een gezonder gewicht!

Een berichtje aan mijn vader

 Lieve papa,

Vier jaar geleden schreef jij iets heel bijzonders aan ons ongeboren zoontje. Dat was meteen het meest dierbare dat ik tijdens de kraamperiode hebt ontvangen. Die brief heb ik inmiddels meerdere keren gelezen, telkens weer met tranen in mijn ogen en vaak met de gedachte dat het zo oneerlijk is dat jij er niet meer bent.

Ik probeer niet alleen aan de verdrietige zaken te denken als ik aan je denk, papa, ook al is dat in deze periode lastig. Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat jij er niet meer bent. Komt dat door de geboorte van ons dochtertje, waarvan jij niet weet dat ze er is? Komt het omdat ik in ons zoontje af en toe iets herken van jou? Komt het omdat ons zoontje het af en toe ineens over zijn opa's heeft en er dan telkens bij zegt dat zijn opa's dood zijn en niet meer komen he? Ik weet het niet...

Ik merk wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben deze periode... en dat degene die het dichtste bij me staan dat helaas het beste merken. Ik ben er niet altijd helemaal bij met mijn gedachten, ik moet op de meest vreemde momenten ineens huilen, ik schiet onverwachts uit mijn slof... Het hoort bij het rouwproces en voor mij vooral bij deze periode. Gelukkig nemen jouw schoonzoon en jouw kleinzoon het me niet kwalijk dat ik nu niet helemaal mezelf ben en is jouw kleindochter nog te klein om er echt iets van te merken. Jouw lieve kleinzoon geeft me extra kusjes en jouw lieve kleindochter wil wat meer bij me liggen. Heel lief!

Ik denk niet alleen terug aan jouw laatste week bij ons, maar ik denk ook terug aan momenten van vroeger. Even met jou mee naar je school, waar ik altijd een snoepje uit de automaat mocht kiezen. Samen naar de Makro, waar ik mijn ogen uitkeek bij met name het eten en drinken. Lekker op de bank een aflevering van Baantjer of Wie is de Mol? kijken. Of gewoon samen zitten lezen... jij in de krant en ik in een leesboek.

Je leert op de een of andere manier leven met het verdriet, maar dat maakt het gemis dat jij er niet meer bent niet altijd minder. De scherpe randjes van het gemis gaan eraf, maar jij zal altijd in mijn hart en in mijn gedachten zitten. Zoals ik ooit in een gedicht las: "Toen jij stierf, stierf een stukje van me met je mee!"

Ik houd me eraan vast, papa, dat je samen met mijn schoonvader ergens een kopje koffie drinkt en ons in de gaten houdt. Heb je gezien hoe dol je kleinzoon op worstenbroodjes is? En hoe hij graag met jouw hamer gaat timmeren? Heb je er toch iets van meegekregen dat je een vijfde kleinkind hebt gekregen? En hoe rap je kleindochter in haar doen en laten is? Hoezo gaat mijn baby van zes maanden al proberen te tijgeren? Daarin lijkt ze niet op haar moeder he?!

Papa... ik hou van je en ik mis je. Ik doe mijn best met alles, maar deze week gaat het even niet zo lekker. Dag papa!

Doe eens iets voor jezelf!

Tijd voor jezelf nemen. Dat klinkt als iets gemakkelijks toch? Je sluit je bijvoorbeeld even af van alles om je heen en je doet lekker iets voor jezelf waar je blij van wordt. Voor de een is dat bijvoorbeeld een fijne wandeling maken, terwijl dat voor de ander een lekkere taart bakken is. In principe maakt het natuurlijk niet uit wat je doet als je maar gewoon even iets voor jezelf doet.

Ons eerste kind
Sinds ik voor de eerste keer moeder ben geworden, heb ik gemerkt dat het wat lastiger is om tijd voor jezelf te nemen. Tenminste, ik vind dat sindsdien soms best lastig. Toen ons zoontje nog een baby was en overdag veel sliep, ging dat nog wel. Als hij sliep, nam ik wel de tijd om lekker met een boek op de bank te kruipen of een leuke serie op Netflix te kijken. Naarmate hij ouder werd en overdag minder sliep, merkte ik dat de "me-time” minder werd. Logisch natuurlijk. Ons zoontje leerde de wereld ontdekken en ik deed dat graag met hem mee. Het blijft mooi om de wereld (opnieuw) te ontdekken via de ogen van een kind.

Wij hebben het geluk dat ons zoontje een goede slaper is. Richting het einde van de dag is hij moe en na het avondritueel valt hij in een diepe slaap (uitzonderingen daargelaten). Dat gaf in de avonden nog voldoende tijd om lekker een boek te lezen of om samen met mijn man een serietje of een filmpje te kijken.

Ons tweede kind
In december hadden wij het geluk dat ons gezinnetje uitgebreid werd met een tweede kindje. Ons lieve dochtertje werd geboren en dat maakte ons gezin compleet (hoe cliché dat misschien ook klinkt). Ons zoontje is dol op zijn zusje, ook al moet hij nu de aandacht delen. Dat is prachtig om te zien. Het is heel mooi om te merken dat je als vader of moeder heel veel liefde voor twee kindjes hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is zo bijzonder.

Tegelijkertijd is je leven met een tweede kindje een stuk drukker geworden. Je hebt een baby die volledig afhankelijk van je is en die veel wil drinken (en slapen en plassen/poepen en knuffelen). Daarnaast heb je een peuter die ook alle aandacht wil en zich blijft ontwikkelen. Dan is het zoeken naar het vinden van de balans: je aandacht verdelen tussen twee kinderen, aandacht geven aan je partner, je slaap pakken, je huishouden door laten gaan en aan jezelf denken.

Dat laatste werd wel een dingetje voor me. In de kraamweek pakte ik mijn rust waar ik kon (heerlijk met ons dochtertje erbij), las ik boekjes met ons zoontje en liet ik me heerlijk in de watten leggen door de kraamverzorgsters. Daarna begon ik langzaamaan als het ware weer meer mee te draaien in het huishouden: weer zelf een wasje draaien, weer koken, weer naar buiten etc. Dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat pak je stukje bij beetje weer op.

Vergeet jezelf niet
Ik begon alleen een beetje mezelf te vergeten. Ik wilde het huishouden perfect in orde houden (spoiler: dat lukt niet met twee kinderen en dat hoeft niet), de was bijhouden, alles rondom de kinderen zelf doen enz. enz. Mijn man doet ook veel, maar op de een of andere manier vond ik dat het ik allemaal zelf moest doen. Vraag me niet waarom… Tegen de tijd dat beide kinderen op bed lagen was ik vrij moe, waardoor ik vroeg op bed lag (en regelmatig door de laatste fles heen sliep, waardoor mijn man die heel vaak deed). Het zorgde er ook voor dat ik midden in de nacht wakker werd en ineens om van alles ging piekeren. Dat gaat ’s nachts altijd het beste he?!

Ik kan je één ding vertellen: het ’s nachts piekeren helpt niet om je vermoeidheid te verminderen. Ik besloot dat ik er iets aan moest doen om een leukere moeder, een leukere partner én een leukere Kim te zijn. Na een goed gesprek met mijn huisarts ga ik één van haar adviezen ter harte nemen: ik ga meer tijd voor mezelf nemen! Lekker wandelen (even alleen of met een vriendin), eten met een vriendin, me helemaal verliezen in een boek, een filmpje kijken met een zus, even werken aan mijn boekenblog… gewoon even tijd voor mezelf nemen. Het is belangrijk om jezelf niet te vergeten. Dat maakt je uiteindelijk een leuker persoon. Ik ga daar de komende tijd aan werken…

Het effect van één woord

Stel: je bent in het ziekenhuis en krijgt het volgende te horen van een arts: “U bent er gelukkig op tijd bij.” Vervolgens zegt deze arts tegen zijn collega: “Kom, dan overleggen we even op de gang.” Wat gaat er dan in je om?


Ik kan deze vraag inmiddels vanuit de praktijk beantwoorden. Ik raakte in paniek en barstte in huilen uit. Mijn man en ik waren namelijk ter controle naar het ziekenhuis gestuurd met ons dochtertje van vijf weken oud. Ze had een hele droge huid, allerlei rode plekken op haar gezicht en blaasjes op haar gezicht en lichaampje. Wij dachten dat ze de waterpokken kreeg, aangezien we vrienden op kraambezoek gehad hadden waarvan het dochtertje een dag later de waterpokken had gekregen. De huisarts twijfelde, mede door haar jonge leeftijd, en stuurde ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis zodat de dermatoloog ernaar kon kijken. We brachten ons zoontje naar zijn oma en gingen redelijk rustig naar het ziekenhuis… nog steeds in de veronderstelling dat we met de waterpokken te maken hadden en dat we voor de lunch weer terug zouden zijn.

We moesten even wachten in het ziekenhuis totdat de dermatoloog tijd had voor ons, maar dat was te verwachten aangezien wij tussen de afspraken door ingepland waren. Het was allang fijn dat we meteen langs mochten komen. Ons dochtertje werd uitgebreid bekeken, er werden foto’s van de plekken en blaasjes gemaakt en er werd een collega-arts bijgehaald. Vanaf dat moment begonnen de angstige momenten. Anders kan ik het niet omschrijven. Bij deze twee artsen was er twijfel of het de waterpokken waren of een ander herpesvirus dat zou kunnen leiden tot een aandoening in de hersenen. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel fijn dat ze geen risico hebben genomen en ons dochtertje extra onderzocht hebben, maar de zin “U bent er gelukkig op tijd bij” maakte me enorm angstig (vooral door het woordje ‘gelukkig’). Zeker als er daarna op de gang wordt overlegd, waarbij de deur niet volledig gesloten was en wij delen van het gesprek opvingen. Er werd gesproken over een opname en over de mogelijkheden wat het kon zijn. Het heeft waarschijnlijk nog geen vijf minuten geduurd voordat de dermatoloog terug kwam om het een en ander uit te leggen, maar voor mijn gevoel duurde het vijf uur waarin ik alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd voorbij zag komen.

Toen de arts terugkwam, heeft ze rustig aan ons uitgelegd wat de vervolgprocedure was. We werden doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, zodat de kinderarts ernaar kon kijken. Bij baby’s onder de drie maanden nemen ze geen risico, omdat ze nog maar weinig weerstand hebben. Mocht het nodig zijn, dan zou ons dochtertje opgenomen worden en dan mocht één van de ouders erbij blijven (ik zou niet eens weggaan zonder haar, maar dat terzijde… :-)). Dit gesprek gaf ons al wat meer rust en de artsen op de spoedeisende hulp hebben alles wat ze deden goed en duidelijk uitgelegd, maar het bleef nog wel even spannend totdat we de uitslag kregen dat er niets vreemds in het hersenvocht was aangetroffen (nadat ze via een ruggenprik een lumbaalpunctie hadden gedaan), dat we haar mee naar huis mochten nemen en dat we in het weekend de definitieve uitslagen van de kweek en de lumbaalpunctie kregen. Ze bleek gewoon de waterpokken te hebben… en de kans is groot dat ze ze nog een keer gaat krijgen omdat ze nu nog zo jong is.

Al met al was het een heftige en vermoeiende dag, die gelukkig goed afliep. Ik heb bij thuiskomst ons zoontje even extra geknuffeld (die een geweldige dag met zijn beide oma’s had gehad) en ons dochtertje heeft even een nachtje in haar bedje bij ons op de kamer geslapen.