Een kinderwens... en dan? (2)

Eind november vorig jaar schreef ik een eerste blog over onze kinderwens en hoe de eerste periode na het stoppen met de pil voor ons is verlopen. Daarmee eindigde ik dat ik na een zware tijd vol langdurige menstruaties weer was begonnen met de pil.

Met de gynaecoloog had ik afgesproken dat ik een paar maanden deze medicatie zou slikken voordat ik opnieuw zou stoppen om te kijken hoe mijn lichaam dan zou reageren. In mei 2016 begon ik weer met het idee dat ik na onze vakantie naar Kroatië (in september) weer zou stoppen. De langdurige menstruatieperiode had mij toch angstiger gemaakt dan ik aanvankelijk had verwacht. Ik durfde niet te stoppen uit angst dat alles opnieuw zou beginnen en dit weer zo lang zou gaan duren. Het stond me nog zo helder voor ogen dat ik het begon uit te stellen en excuses begon te zoeken. “Ja maar... dan hebben we een dagje weg gepland, dan wil ik niet ongesteld zijn.” “Ja maar... dan heb ik een belangrijke schrijfopdracht voor de krant...” “Met de feestdagen is het helemaal niet handig om ongesteld te zijn.” Het duurde uiteindelijk tot januari 2017 voordat ik weer durfde te stoppen.

Zou het dan echt...?
Er volgde een ietwat vervelende menstruatie die na een weekje stopte. Dat was een prima begin. Nu was het de vraag wanneer de volgende zou komen. Dat bleek een week of vijf later te zijn en die hield na vijf (heftige) dagen op. Zou het dan echt...? Zou mijn cyclus gewoon op gang komen? Of ben ik over vijf dagen weer ongesteld? Beide vragen bleek ik later ontkennend te kunnen antwoorden. Ik werd niet meer ongesteld, maar mijn cyclus kwam ook niet op gang. Ergens hoopte ik dat ik meteen zwanger was geraakt, maar de vele testen bleven helaas negatief.

Uiteindelijk zijn we weer naar de huisarts gegaan, die ons meteen doorverwees naar het ziekenhuis. Gelukkig naar een andere afdeling dan waar we in 2016 geweest waren, want ik wilde absoluut niet meer naar die gynaecoloog. We kregen een lange vragenlijst om in te vullen, waarbij ik apart mijn hele verhaal van 2016 bijvoegde. En begin mei konden we in het ziekenhuis terecht. De gynaecoloog was heel aardig en begripvol. Ze had al meteen een idee wat er aan de hand zou kunnen zijn. Met haar sprak ik af dat ik hulp ging zoeken bij het afvallen (door middel van een diëtiste) en vanuit het ziekenhuis gingen zij verder onderzoeken wat er aan de hand was.

En wat bleek? Ik heb PCOS (polycysteus ovarium syndroom). Oftewel, mijn lichaam maakt zoveel eiblaasjes aan dat er amper kans is dat er eentje uit kan groeien tot een groter eitje waardoor er een eisprong plaats kan vinden. Dat resulteert erin dat je of bijna continu ongesteld bent of dat je het helemaal niet bent. Ik had beide gevallen gehad. Het kan zijn dat dit weer goedkomt als je afvalt / minder overgewicht hebt. Omdat het afvallen met hulp van de diëtiste op dat moment goed ging, sprak ik met de gynaecoloog af dat ik me drie maanden vol op het afvallen zou concentreren en daarna zouden we verder kijken.

Hormonen slikken
Na die periode bleek het afvallen heel goed te gaan; helaas bleef mijn menstruatie wel uit. Dus werd het tijd voor de volgende stap: het slikken van hormonen, te beginnen met Clomid. Na het slikken van deze hormonen werd de ontwikkeling van de eicellen steeds met interne echo's gevolgd. Soms gingen we in 1,5 week tijd drie keer naar het ziekenhuis voor zo’n echo.

De eerste serie was vijf dagen lang één pilletje. Helaas volgde er geen eisprong. De tweede serie was vijf dagen lang twee pilletjes. Helaas, ook deze keer geen eisprong. De derde serie was vijf dagen lang drie pilletjes. Ook hier volgden weer de echo's en op de eerste echo leek zowaar een eitje te groeien. Zou het dan toch goed gaan komen? Op de tweede echo was nog steeds een groeiend eitje te zien... en op de derde was niets meer te zien. De kans was groot dat deze hoeveelheid hormonen voor mij werkte. Ik liet bloed prikken om te kijken of dat inderdaad het geval was en na onze vakantie naar Londen zou ik de uitslag krijgen.

Na de vakantie belde de gynaecoloog met de uitslag: er was inderdaad een eisprong geweest. Intussen was ik nog niet ongesteld geworden en had ik (uiteraard) stiekem al een zwangerschapstest gedaan: hierop zag ik twee streepjes, waarbij het ene streepje wel heel licht was. Dit heb ik gelijk maar gevraagd aan de gynaecoloog, maar volgens haar was een streepje een streepje. De eerste hormoonkuur die aansloeg was dus meteen raak: ik was (en ben nog steeds) zwanger!

Een kinderwens… en dan?

Al heel lang weet ik dat ik graag moeder wil worden. Ik ben dol op mijn rol als tante, maar het lijkt me nog specialer om moeder te zijn. Al tijdens onze tweede date bleek dat mijn man en ik hetzelfde dachten over kinderen. We hoopten allebei in ieder geval ooit ouders te worden. Op dat moment wisten we nog niet dat we dat met elkaar wilden. Dat volgde later...

Stoppen
Na onze bruiloft en nadat veel rondom ons nieuwbouwhuis geregeld was, besloten we in de zomer van 2015 dat ik zou stoppen met de pil. Aangezien ik dit ruim veertien jaar geslikt had, waren we in eerste instantie niet verbaasd dat het even duurde voordat mijn menstruatie op gang kwam. Natuurlijk hoopten we in het begin nog dat wij één van de stellen was waarbij het meteen raak was, maar de zwangerschapstest was negatief.

Een half jaar nadat ik gestopt was en toen wij net de sleutel van ons huis hadden gekregen, werd ik weer ongesteld. Daar waren we in eerste instantie blij mee. Het werkte weer! Die blijdschap verdween wel toen bleek hoe heftig mijn menstruatie was.
Zonder teveel in details te treden: een half jaar was ik drie weken ongesteld (heel heftig) en dan een week niet. Ik kan je vertellen dat je dat op een gegeven moment niet meer trekt.

In die periode was ik onder behandeling van een gynaecoloog. Zij gaf me als advies dat ik moest afvallen, dat we het nog een half jaar moesten proberen en daarna mochten we pas weer terugkomen. Ik wist ook wel dat ik moest afvallen, maar het lukte me op dat moment niet. Als je bijna continu ongesteld bent, kun je er niet veel bij hebben.

Helemaal op!
Een jaar nadat ik was gestopt met de pil, was een soort breekpunt voor me. Op dat moment was ik van de zes maanden nadat mijn menstruatie was begonnen vijf maanden ongesteld geweest. Soms zat er tien dagen tussen; soms maar drie. Op een dag in mei 2016 was ik op. Zo duizelig, zo moe, zo beroerd... ik kreeg niemand in mijn omgeving te pakken en mijn man was onderweg naar huis vanuit zijn werk. Ik heb uiteindelijk 112 gebeld, omdat ik dacht dat ik flauw zou vallen. De ambulance kwam en de broeder controleerde me. Hij nam contact met het ziekenhuis op, waar ik meteen terecht kon. Mijn man was intussen thuis en samen vertrokken we naar het ziekenhuis. Met een blaadje vol vragen en opmerkingen ben ik door twee arts-assistenten geholpen. Ik wilde nog steeds graag moeder worden, maar ik wilde op dat moment heel graag niet meer ongesteld worden. In overleg met de arts-assistenten werd besloten dat ik weer even aan de pil ging. Mijn lichaam en ik hadden rust nodig... <wordt vervolgd>

Doorbreek de stilte...

Dinsdagavond las ik dat het deze week de Week van de Vruchtbaarheid is. Nog niet eerder had ik hiervan gehoord. Deze week is vorig jaar voor het eerst in het leven geroepen. Dat werd een groot succes, waardoor het dit jaar weer plaatsvindt met als thema ‘De impact van vruchtbaarheidsproblemen’. Daarnaast wilden de initiatiefnemers (Freya) het taboe doorbreken. Ze riepen stellen die vruchtbaarheidsproblemen ervaren op om dit te delen met hun omgeving door het delen van een afbeelding met de tekst dat je tot 1 op de 6 stellen behoort waarbij zwanger raken niet vanzelfsprekend is.

Mocht je me volgen op Instagram of Twitter of bevriend met me zijn op Facebook, dan weet je inmiddels dat wij 1 van die 6 stellen zijn. Lange tijd hebben we dit voor ons gehouden. Eerst echt alleen voor onszelf; in een later stadium waren onze directe familieleden en enkele vrienden op de hoogte. Tot halverwege dit jaar. Toen moest ik steeds vaker naar het ziekenhuis voor onderzoeken en controles en merkte ik dat ik het prettig vond om het met anderen te delen. 

Dat het niet kunnen vervullen van onze kinderwens een impact heeft, zal geen verrassing zijn. Wij kunnen er samen goed over praten, maar dat neemt niet weg dat het soms fijn is om het er met iemand anders over te hebben dan je eigen partner. Toen ik dinsdagavond die afbeelding zag staan, besloot ik om ‘m via social media te delen. Dat vond ik best eng, maar tegelijkertijd vond ik dat het tijd werd dat nog meer mensen van onze situatie op hoogte waren.

Ik had geen idee wat voor reacties het zou opleveren. Misschien vinden mensen het raar dat we dit in de openbaarheid gooien, maar ik vond het wel een mooie gedachte om de stilte te doorbreken. We zijn niet de enigen die nog geen ouders zijn en dit wel heel graag willen worden. En we waren eraan toe dat meer mensen dit wisten. Wat hebben we lieve reacties mogen ontvangen, variërend om ons sterkte en succes toe te wensen tot dat mensen het knap en stoer vonden dat we dit deelden. Dat deed ons goed. Dus daar wil ik jullie graag voor bedanken!

Hoe nu verder?

Al enige tijd liep ik rond met het idee om over onze situatie te gaan bloggen. Het helpt mij om zaken van me af te schrijven. Hoe het afvallen bij me verloopt, deel ik alweer een aantal maanden met jullie en dat vind ik het prettig. 

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds vaker blogs lees van - met name - vrouwen die hun strijd delen, waaronder Mama to the max. Je gunt helemaal niemand deze situatie en je hoopt dat iedereen zijn of haar kinderwens in vervulling ziet gaan, maar het helpt wel enigszins om te lezen dat je niet de enige bent. 

Om andere stellen op de een of andere manier te kunnen helpen - al heeft maar één iemand iets aan onze ervaringen – en om het verder van me af te schrijven, heb ik besloten om er af en toe over te gaan bloggen.