De bouw is weer begonnen

Bijna een maand geleden schreef ik dat de dakpannen op ons huis lagen en de bouwvak begon, waardoor de bouw in totaal vier weken stil zou liggen. Dat leek toen vrij lang, maar afgelopen maandag zijn de bouwvakkers alweer begonnen.

Op dinsdag ben ik samen met mijn moeder even bij het huis gaan kijken. Aan de buitenkant is steeds minder te zien. Op wat metselwerk aan de achterkant na hoeft er daar niet veel meer te gebeuren. Binnenshuis is nog genoeg te doen. Dat is op de foto niet goed te zien, maar er is al het een en ander binnen gebeurd.

Gisteren heeft Robert de kopersbegeleider gesproken. De bouw ligt goed op schema, dus zoals het er nu naar uitziet krijgen we in november de sleutel. Of dat begin of eind november is, kon onze kopersbegeleider nog niet zeggen. Hij wist ook nog niet wanneer in september de volgende kijkdag is. Daar krijgen we bericht over zodra dat bekend is.

Ondertussen hebben Robert en ik ook niet stilgezeten. De eerste spullen die we niet mee willen verhuizen, zijn via Marktplaats verkocht. Ook hebben we al verhuisdozen, bubbeltjesplastic en inpakpapier aangeschaft. Dat staat allemaal klaar om gebruikt te gaan worden. Langzaamaan vullen we de kasten op de zolder van mijn ouders met klein spullen, zoals dvd's en boeken. 

Nog een paar maanden en dan kan het klussen en verhuizen gaan beginnen...

Amy

Op 23 juli 2011 overleed Amy Winehouse aan een alcoholvergiftiging. Ze was toen 27 jaar. Nu - ruim vier jaar later - is er een Britse biografische documentaire over haar leven verschenen. Deze film is geregisseerd door Asif Kapadia en bestaat uit beelden en fragmenten van honderden interviews met familie, vrienden en collega’s.

Afgelopen zaterdag ben ik met Robert en Elise naar 'Amy' geweest in De Verkadefabriek. We zaten in een kleine zaal, waar relaxte banken stonden (in plaats van de "standaard-bioscoopstoelen"). Voorafgaand aan de film hoorde je hier en daar nog wat gefluister, maar toen de film eenmaal begonnen was bleef het stil. Het was een zeer indrukwekkende film.

Je ziet hoe Amy Winehouse al op jonge leeftijd (16 jaar) ontdekt wordt als jazz-artieste en uiteindelijk uitgroeit tot een wereldberoemde artieste, die veel te vroeg gestorven is. De hele film door denk je "wat als...". Bijvoorbeeld: "wat als haar ouders niet waren gescheiden en haar vader wel veel in beeld was geweest, hoe zou haar leven er dan uit hebben gezien?" Of: "wat als ze Blake nooit ontmoet had, zou ze dan geen drugs zijn gaan gebruiken?" Je weet de antwoorden niet op deze vragen, maar je bent er door deze film wel mee bezig.

De documentaire 'Amy' laat je niet zomaar los als -ie afgelopen is. Het houdt je nog wel even bezig, ook als je de filmzaal alweer uitgelopen bent.

Saroo Brierley – Mijn lange weg naar huis *****

De vijfjarige Saroo raakt op een klein station in India zijn oudere broer kwijt. Hij klimt in een treinstel om hem te zoeken, maar raakt daarin per ongeluk opgesloten. Helemaal alleen komt hij in Calcutta terecht, de andere kant van India. Hij weet niet waar zijn familie is, hij weet niet goed hoe het dorpje heet waar hij vandaan komt… hij weet alleen dat hij alles en iedereen kwijt is.

Wekenlang zwerft hij door de straten van Calcutta totdat hij wordt opgenomen in een weeshuis. Ook daar lukt het niet om zijn familie op te sporen. Saroo wordt uiteindelijk geadopteerd door een Australisch echtpaar, waar hij gelukkig opgroeit en liefdevol wordt opgevoed.

Saroo is altijd wel ergens aan India blijven denken. Als hij bijna dertig is, gaat hij met behulp van Google Earth op zoek naar het station waar hij zijn broer kwijtraakte. Elke avond bekijkt hij urenlang de spoorlijnen die naar Calcutta leiden. En dan denkt hij ineens het station te herkennen. Saroo vertrekt naar India om te kijken of hij zijn familie kan vinden…

‘Mijn lange weg naar huis’ is een indrukwekkend en intrigerend verhaal. Saroo Brierley vertelt op een prachtige en eerlijke manier wat hij allemaal in zijn leven heeft meegemaakt. En dat is niet niks! Je leeft mee met de hoofdpersoon en hoopt het beste voor hem. Vooral als hij in zijn eentje door de straten van de grote stad zwerft… Het liefste zou je in het boek kruipen om hem van de straat te halen.

Brierley’s verhaal is prettig en vlot geschreven. Het laat je niet los als je eenmaal begonnen bent met lezen, waardoor je gewoon maar door blijft lezen. Je wilt bijvoorbeeld weten wat hij allemaal in India heeft meegemaakt, hoe het voor hem was om naar Australië te gaan en of het hem gelukt is om zijn familie in India terug te vinden. Allemaal vragen waar je uiteindelijk antwoord op krijgt.

Nadat je ‘Mijn lange weg naar huis’ uit hebt, blijft het nog even in je hoofd zitten. Het verhaal laat een enorme indruk achter. Het is absoluut een aanrader om te lezen.

Auteur: Saroo Brierley
Titel: Mijn lange weg naar huis
Genre: Waargebeurd
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022574508
Aantal pagina's: 238

Marianne en Theo Hoogstraaten – Lokvrouw ****

De Amsterdamse boekhandelaar Daniel is getroffen door een ernstige oogziekte, waardoor zijn zicht steeds minder wordt. Daarom plaatst hij een advertentie voor een personal assistent, die zijn huishouden kan doen en hem vergezelt op de reizen die hij nog wil maken voordat hij helemaal niets meer ziet. Een jonge Kroatische vrouw - genaamde Kristina - reageert op zeer opvallende wijze. Daniel is onder de indruk en neemt haar in dienst.

Kristina helpt Daniel zo goed als ze kan en assisteert hem waar nodig is. Ze helpt hem ook bij het uitzoeken van een reis. Ze adviseert om met een cruiseschip te gaan; dat is voor hem de meest ideale manier van reizen. Daniel besluit haar advies aan te nemen en samen gaan ze op cruise op de Middellandse Zee. Al snel verandert hun avontuur op zee in een nachtmerrie. Welke gevolgen heeft dit voor Daniel en Kristina?

‘Lokvrouw’ is een spannend en boeiend verhaal, vooral als je weet dat het deels gebaseerd is op het ware verhaal van een Kroatische vrouw wier familie zwaar heeft geleden onder de oorlog in 1991. Daardoor kijk je toch op een andere manier naar de gebeurtenissen uit deze thriller.

Marianne en Theo Hoogstraaten weten hoe ze een spannend verhaal moeten schrijven. Je raakt geboeid vanaf de eerste hoofdstukken, waardoor je door blijft lezen. De auteurs werken op bloedstollende wijze naar de ontknoping toe en hebben daarbij nog enkele verrassingen voor hun lezers in petto. Als je er eenmaal in begonnen bent, kun je eigenlijk niet meer stoppen met lezen. Ik heb dit boek zelfs in één avond uitgelezen!

Auteur: Marianne en Theo Hoogstraaten
Titel: Lokvrouw
Genre: Thriller
Uitgeverij: De Boekerij
ISBN: 9789022550885
Aantal pagina's: 301

Sebastian Fitzek – Passagier 23 ****

Tijdens een vakantie op het cruiseschip Sultan of the Sea verdwenen de vrouw en de tienjarige zoon van politiepsycholoog Martin Schwarz spoorloos. Niemand weet wat er precies met hen gebeurd is tijdens deze noodlottige reis. Martin blijft als een mentaal wrak achter met het voornemen om nooit meer op een cruiseschip te komen.

Vijf jaar later krijgt hij een mysterieus telefoontje van een oudere dame die beweert meer informatie te hebben over wat er met Martins vrouw en zoon is gebeurd. Daarvoor moet Martin wel naar het cruiseschip komen. Al gauw komt Martin erachter dat er een hoop geheime zaken op het schip plaatsvinden. En dat begint met de terugkomst van een verdwenen gewaand meisje… samen met de teddybeer van zijn zoon.

‘Passagier 23’ begint met een spannende proloog, die een heleboel vragen oproepen. Als vervolgens het verhaal echt begint, kost het even wat moeite om er goed in te komen. Sebastian Fitzek laat in korte tijd verschillende personages naar voren komen, die allemaal zo hun eigen rol in het verhaal hebben. Dat is even een hoop informatie om in een paar hoofdstukken te verwerken, maar als je eenmaal doorhebt wie wie is leest het allemaal meteen een stuk vlotter. Dan volgt een spannende zoektocht van een vader naar de ware toedracht van de dood van zijn vrouw en zoon.

Fitzek weet de spanning goed vast te houden in het verhaal. Net als je denkt te weten hoe het zit, volgt een verrassende wending die je weer op een compleet ander spoor zet. Zodra je aan de ontknoping begint, kun je niet meer stoppen met lezen omdat je per se wilt weten hoe alles nu in elkaar zit. En hoe dat blijkt te zijn, had je van tevoren niet kunnen bedenken. De auteur heeft het verhaal feilloos in elkaar gezet en daarmee is ‘Passagier 23’ een indrukwekkend boek.

Net als je je afvraagt hoe de proloog in het geheel past, sluit Fitzek het boek op een verrassende en eigenzinnige manier af. Dit boek smaakt naar meer van deze auteur…

Auteur: Sebastian Fitzek
Titel: Passagier 23
Genre: (psychologische) Thriller
Uitgeverij: The House of Books
ISBN: 9789048825271
Aantal pagina's: 383

Aaf Brandt Corstius – Het jaar dat ik 30 werd ***

Wat heeft Aaf Brandt Corstius meegemaakt in het jaar dat ze 30 werd? Bijna teveel om op te noemen. Ze vertelt over haar relatie met Meneertje Knipperlicht, die toch echt wel last heeft van bindingsangst; over haar mislukte verhuizing naar New York (nota bene voor hem!); over hoe ingewikkeld logeren eigenlijk is; en over hoe gevaarlijk het is om met een kat samen te leven.

Aaf heeft meer dan genoeg goede voornemens om haar leven nu écht anders aan te pakken. Maar dan is daar weer Meneertje Knipperlicht. En nu wil hij alles; het complete huisje-boompje-beestje… inclusief een kind. Als dat maar goed afloopt…

Tijdens de Deventer Boekenmarkt zag ik op een gegeven moment het boek ‘Het jaar dat ik 30 werd’ van Aaf Brandt Corstius liggen. En laat 2015 nu het jaar zijn waarin ik zelf 30 jaar ben geworden. Goede reden om dit boek mee te nemen. Ook omdat ik de columns van Aaf in de Margriet altijd erg leuk vind om te lezen.

‘Het jaar dat ik 30 werd’ is een leuk, grappig en gezellig boek. Het bestaat uit een aantal korte hoofdstukken, die op columnachtige wijze zijn geschreven maar gezamenlijk één geheel vormen. Op openhartige wijze vertelt Aaf wat ze allemaal heeft meegemaakt. Hierbij spreekt ze af en toe haar lezers direct aan, wat het allemaal extra leuk maakt. Je ziet het haast voor hoe Aaf alles heeft meegemaakt. Het is gewoon een heerlijk boekje om te lezen.

Wat me onder andere erg is bijgebleven, is het allerlaatste hoofdstuk. Aaf vindt het altijd leuk als aan het einde van een film verteld wordt hoe het met alle karakters is afgelopen. Dat laat ze in haar boek ook weten. Hilarisch (én informatief) om te lezen.

Auteur: Aaf Brandt Corstius
Titel: Het jaar dat ik 30 werd
Genre: Roman
Uitgeverij: J.M. Meulenhoff
ISBN: 9789029087155
Aantal pagina's: 191

Paper towns

"Margo was altijd al gek op mysteries. En bij alles wat daarna kwam, kon ik me nooit aan de gedachte onttrekken dat ze misschien wel zo van mysteries hield dat ze er zelf één werd."

Als Quentin (Q) en Margo negen jaar oud zijn, vinden ze in het park een dode man. Margo is meteen nieuwsgierig naar de omstandigheden waarom de man dood is en ze gaat op onderzoek uit. Ze vraagt Q mee, maar hij wil liever niet in de problemen komen. Vanaf dat moment gaan hun levens verschillende kanten op.

Negen jaar later klimt Margo door het raam Q's kamer binnen en ze neemt hem mee op een onvergetelijk, nachtelijk avontuur. De volgende dag is ze verdwenen. Maar niet zonder aanwijzingen voor Q achter te laten waar ze is gebleven.

Q is stiekem altijd verliefd gebleven op Margo en hij besluit naar haar op zoek te gaan, samen met zijn beste vrienden Ben en Radar en met Lacey, de beste vriendin van Margo. Maar wil Margo wel gevonden worden?

Sinds het internationale succes van 'The Fault in our stars' is John Green niet meer weg te denken uit de boekenwereld én van het witte doek. Zowel de boek als de film waren namelijk een grandioos succes. Een nieuwe verfilming van één van zijn boeken kon natuurlijk niet uitblijven. Dat werd 'Paper towns'.

'Paper towns' is een prachtige film geworden. Green gebruikt in zijn boeken mooie, haast poëtische zinnen en omgevingen, die heel goed te vertalen zijn naar het witte doek. De hoofdrollen worden uitstekend vertolkt door Nat Wolff (Quentin) en Cara Delevingne (Margot). Dat geldt ook voor de acteurs die de vrienden van Q spelen: Ben (Austin Abrams) en Radar (Justice Smith). De film bevat humoristische en mooie scènes.

Net zoals in het boek valt de ontknoping helaas ietwat tegen. Het past prima zoals het bij het boek hoort, maar dat vond ik in het boek al een minpuntje... Al met al zou ik deze film zeker aanraden om te gaan kijken.

Marique Maas – Muren van glas: De bestemming ****

De aantrekkelijke en sensuele Daniel Holland neemt zijn Nadine mee in een wereld die ze eerder niet voor mogelijk had gehouden. Hun verdere zoektocht naar geluk en genot begint in Spanje… en ontwikkelt zich steeds verder. Nadine geniet volop en ontdekt dat er geen grenzen lijken te bestaan aan haar genot. Maar hoe zit dat met haar relatie met Daniel?

Ondertussen gaat het gewone leven voor Nadine ook door. Zonder Daniel voelt ze zich niet compleet, maar samen met Dennis en Yvonne runt ze een cateringbedrijf. Daar haalt ze zeker voldoening uit. Totdat iemand roet in het eten probeert te gooien… Wat heeft dit voor gevolgen voor Nadine?

We hebben er even op moeten wachten, maar vorige week verscheen het derde deel uit de Muren van glas-serie. En wat heeft Marique Maas (pseudoniem van Esther Verhoef) er wederom een boeiend en mooi boek van gemaakt. Wat mij betreft zelfs het beste deel uit de serie.

‘Muren van glas: De bestemming’ gaat verder waar het vorige deel ‘Harde grenzen’ was gestopt. Nadine heeft een spannende avond met Daniel en Noa beleefd en ze wil meer. Daniel gaat daar maar al te graag in mee. De aantrekkingskracht tussen de beide hoofdpersonages is voelbaar in het verhaal. De seksscènes worden door Maas op een sensuele en erotische manier beschreven. Nergens wordt het teveel of iets dergelijks. Deze scènes passen gewoon in het verhaal.

Wat maakt dit deel dan het beste tot nu toe? De verhaallijn om de personages heen is uitgebreider. Je leert nog meer over Daniels verleden, waardoor je zijn handelingen uit het verleden iets meer begrijpt. Daarnaast heeft de auteur een spanningselement toegevoegd, waar ik verder niet teveel over zal uitweiden. Alles bij elkaar genomen zorgt het ervoor dat je geboeid blijft lezen tot het uit is.

Het einde laat ruimte over voor een eventueel vierde deel. Hopelijk komt dat er ooit nog…

Auteur: Marique Maas
Titel: Muren van glas: De bestemming
Genre: (erotische) Roman
Uitgeverij: Ambo | Anthos
ISBN: 9789026330322
Aantal pagina's: 299

De Efteling... door de ogen van Teun

Mijn neefje Teun vindt - zoals de meeste kinderen - De Efteling geweldig. Vorige maand zijn we met de familie De Bruijn in het pretpark geweest. Teun keek toen zijn ogen uit. Vlak daarna besloten Robert en ik om weer een Efteling-abonnement te nemen. Vorige week maandag zijn we samen met Teun geweest.

Als je met een kind door De Efteling loopt, beleef je het ineens heel anders dan wanneer je er alleen met volwassenen bent. Teun ziet dingen die jezelf niet (meer) opvallen en hij vindt vrijwel alles prachtig om te zien. De grote glimlach die regelmatig op zijn gezicht verscheen, liet zien dat hij ervan genoot.

We hadden geluk, want het was vrij rustig in het park. We hoefden daardoor nergens lang te wachten... en soms konden we zelfs blijven zitten in een attractie. Teun stelde overal volop vragen. Zo vroeg hij bij elke Efteling-medewerker waar deze persoon naartoe ging, wat hij/zij verkocht, waar hij/zij woonde en hoe hij/zij heette. Bij de Fata Morgana vroeg hij zich ook regelmatig af hoe alle poppen heette. Zijn mondje stond niet stil... ;-)

In het Sprookjesbos zagen we de show met figuren van de Sprookjesboom. Tijdens de show keek Teun aandachtig en was hij vrij stil. Het leek wel of hij verbaasd was dat de figuren die hij normaal op televisie ziet als hij een dvd van de Sprookjesboom kijkt nu ineens bijna recht voor zijn neus stonden. Na de show ging zijn vragenvuur weer verder :-). Waar is de Draak nu? En Roodkapje? Wanneer gaan ze weer een liedje zingen?

In de rest van het Sprookjesbos kon hij overal vooraan staan om alles goed te bekijken en uit te proberen. Taartjes eten bij het huis van de heks (net zoals Hans en Grietje hadden gedaan), heel hard roepen om Klein Duimpje, stiekem aan de kroon van Draak Lichtgeraakt zitten en op zoek gaan naar alle zeven geitjes. Bij Vrouw Holle keek hij geconcentreerd waar ze bleef, maar hoorde hij toch ook wat er achter heb gezegd werd, namelijk:
Mevrouw: "Kijk, dat lijkt Oma wel!"
Teun (verontwaardigd): "Dat is Oma niet. Dat is mevrouw Holle!"
Zowel wij als de vrouw achter ons moesten er ontzettend om lachen. Teun keek ondertussen vol bewondering naar de sneeuw die naar beneden kwam...

Al met al hebben Robert en ik een heerlijke dag met Teun in De Efteling gehad. En weet je wat Teun uiteindelijk het leukste vond om te doen (en waar hij drie keer in is geweest)? De traptreintjes!

Deventer Boekenmarkt

Vorig jaar bezocht ik voor het eerst de Deventer Boekenmarkt. Dat was me zo goed bevallen dat ik besloot om er dit jaar weer naartoe te gaan. De datum (2 augustus) had ik meteen al in mijn agenda genoteerd toen die bekend was gemaakt.

Robert en ik zaten iets na achten in de auto. Robert had van tevoren uitgezocht welke parkeergarages in het centrum zaten, zodat we konden kijken of we er daar nog plek was. Mocht dat niet het geval zijn, dan konden we altijd nog onze auto bij een transferium zetten en met een pendelbus naar het centrum gegaan.

Ongeveer een uurtje later waren we in Deventer en waren er nog zo'n 300 vrije plekken in de parkeergarage. Mooi op tijd dus! Bepakt en bezakt met een lege rugzak en een volle portemonnee liepen we naar het begin van de Boekenmarkt.

Een van de origineelste boekenkramen

We merkten dat het deze keer vanaf het begin al wat drukker was dan vorig jaar. Maar gelukkig konden we nog wel goed bij de kraampjes kijken. Bij het ene kraampje was het wat drukker dan bij het andere. Dan bleven we of even wachten of we liepen alvast door naar het volgende kraampje. Aangezien de Boekenmarkt 6 kilometer lang is en uit 878 kraampjes bestaat, bekijk je toch niet alles. Daar is het nét wat teveel voor...

Het was weer genieten voor de boekenliefhebbers. De zon scheen volop en er waren vele boeken in allerlei soorten en maten te zien en te koop. Ik vermaakte me er prima. Tussendoor hebben we op een terrasje heerlijk geluncht. En vlak voor we naar huis gingen, genoten we nog van een lekker ijsje.

Mijn aankopen

Volgend jaar vindt de Deventer Boekenmarkt op zondag 7 augustus plaats. Ik ben dan weer van de partij. Jullie ook?

Een vraag per dag - overzicht juli

De maand juli zit erop en dat betekent dat ik weer een maand lang vragen heb beantwoord. Deze keer heb ik wederom zelf een aantal vragen uitgezocht, die ik met mijn antwoorden erbij laat zien.

Vraag: Op welk strand ben je het laatst geweest?
Mijn antwoord: Texel! Daar zijn we nu op vakantie en daar vindt vandaag de bruiloft van Anne en Tim plaats.

Vraag: Vandaag was heerlijk omdat......
Mijn antwoord: ......Robert nog vakantie had en we een dagje naar Artis zijn geweest.

Vraag: Als je een persoon uit een boek zou zijn, wie zou dat dan zijn?
Mijn antwoord: Isa uit de Zwaar-trilogie van Chantal van Gastel

Vraag: Welke kleur hebben je sokken vandaag?
Mijn antwoord: Zwart

Vraag: Wat was het laatste dat je hebt gebakken?
Mijn antwoord: Vanille-cupcakes met Isa en Eva

Gelezen boeken in juli

Time flies... when you're reading a lot ;-). De maand juli zit er alweer op, en dat was een mooie leesmaand voor mij. Mede dankzij onze vakantie op Texel heb ik de afgelopen maand veel gelezen. In totaal 19 boeken. Benieuwd geworden welke dat waren?

Overzicht juli

85. Marion Pauw - Gulzig

86. Jenny Nelson - Georgia's kooklessen

87. Marianne en Theo Hoogstraaten - Een middag aan zee

88. Rosamund Lupton - Zusje

89. Xenia Kasper - Ongeremd

90. Anna Levander - Morton

91. Karen Rose - Van mij alleen

92. Eric Bos - De kadewachter

93. Marlies Slegers - Onder mijn huid

94. Linda van Rijn - Off piste

95. Linda van Rijn - Viva Espana

96. Xenia Kasper - Nemesis

97. Mike Boddé - Zupheul, Febbo, 

en de kleine Grakjesbembaaf, kortweg Jan

98. Anna Levander - Mo

99. Anna Levander - M

100. Jet van Vuuren - Zomerdruk

101. Jet van Vuuren - Bloedheet

102. Suzanne Vermeer - Costa del sol

103. Paula Hawkins - Het meisje in de trein