Beste Beugel,
Ruim twee jaar hebben we lief en leed met elkaar gedeeld. We hebben veel met elkaar meegemaakt, en dat kunnen we natuurlijk niet onopgemerkt voorbij laten gaan.
Weet je het moment nog dat je in mijn leven kwam? Ik herinner me het als de dag van gisteren. Het was op woensdagochtend 26 januari 2011. Dat was voor mij om twee redenen een spannende dag. Ik zou niet alleen een beugel krijgen, maar ik zou ook voor het eerst in vier jaar tijd weer in de collegebanken gaan (voor het vak Cultuurwetenschappen II).
Gelukkig werd ik 's ochtends vroeg meteen geholpen bij de orthodontist. En kon ik alvast aan je wennen voor ik 's middag om 14.45 uur mijn college had. Bij de lunch ging het mis: ik at soep (kauwen was nog geen succes) en er schoot een blokje los. Wellicht was je geen fan van kippensoep uit een zakje? De volgende ochtend konden we terecht om je te laten herstellen. Dat was overigens niet het laatste blokje dat los schoot (het woordje 'mentos' zegt je vast wel genoeg?!).
Gelukkig werd ik 's ochtends vroeg meteen geholpen bij de orthodontist. En kon ik alvast aan je wennen voor ik 's middag om 14.45 uur mijn college had. Bij de lunch ging het mis: ik at soep (kauwen was nog geen succes) en er schoot een blokje los. Wellicht was je geen fan van kippensoep uit een zakje? De volgende ochtend konden we terecht om je te laten herstellen. Dat was overigens niet het laatste blokje dat los schoot (het woordje 'mentos' zegt je vast wel genoeg?!).
De eerste maanden met jou vond ik zeer spannend. De orthodontist had me een briefje meegegeven met etenswaren die ik de komende tijd beter niet kon eten (zoals nootjes, drop en appels) en hoe ik mijn tanden nu het beste kon poetsen. Het was allemaal erg wennen. De binnenkant van mijn mond ging regelmatig kapot en dat was geen pretje. Maar dat ging uiteindelijk over. En hoe langer we bij elkaar waren, hoe meer ik durfde te gaan eten. Alhoewel er bepaalde etenswaren zijn die ik afgelopen jaren niet heb gegeten (fudge, popcorn, nougat...).
Eens in de twee maanden brachten we samen een bezoek aan de orthodontist. De draadjes werden eruit gehaald en dan kreeg ik strakkere ervoor terug, zodat mijn tanden nog beter bij elkaar gingen staan. Kun je je trouwens nog herinneren toen ik voor het eerste losse elastiekjes erbij kreeg? De orthodontist vertelde dat mijn overbeet daardoor sneller verkleind zou worden. In de praktijk betekende dit dat ik overdag en 's nachts ontzettend kleine elastiekjes in mijn mond moest doen... en dat er af en toe tijdens het eten zo'n "stiekje" kon knappen (of tijdens het geeuwen of als ik te hard lachte). Dat was pijnlijk! Ik vond overigens niet altijd het kapotte elastiekje terug... (a).
Mijn kaak vond die losse dingen maar niks. Het resultaat: een overbelaste kauwspier, vier bezoeken aan de kaakfysiotherapeut (wist jij voor die tijd dat ze bestonden? Ik niet!) en het niet kunnen dragen van de elastiekjes. Nou, en dat laatste hebben we geweten he?! Dachten we dat "de beertjes" al zeer klein waren, "de konijntjes" waren nog kleiner. En als die knappen, dan springen de tranen in je ogen! Die hebben we na een keer knappen niet meer tijdens het eten gedragen... Dat begreep de orthodontist wel.
We weten allebei waarvoor we het gedaan hebben. Het resultaat is goed zichtbaar: mijn tanden staan rechter, mijn overbeet is tot een minimum beperkt, de gaten van de getrokken kiezen zijn weg... Ik kan er alleen maar blij mee zijn!
Morgenochtend is het grote moment daar: we gaan afscheid van elkaar nemen. Om 9:00 uur word jij eruit gehaald, en dan kan ik weer gemakkelijk eten en een stuk beter poetsen. Ik kijk er ontzettend naar uit!
Beugel, bedankt!
En hopelijk niet tot ziens!

