Jaaa... met zwangerschapsverlof

Een tweede zwangerschap lijkt twee keer zo snel te gaan als een eerste. Herkennen jullie dat? Je bent veel bezig met je kindje dat er al is, waardoor de weken soms echt voorbij vliegen.

Ik ben inmiddels ruim 34 weken zwanger en ik heb vandaag mijn laatste werkdag voor mijn verlof erop zitten. Eerst heb ik 1,5 week vakantie en daarna ga ik met 36 weken officieel met zwangerschapsverlof. Tijd om nog even goed tot rust te komen en alles in orde te maken voor de komst van onze baby.

Over dat laatste gesproken: een week of acht geleden kreeg ik ineens enorme nesteldrang. Dat betekende dat ik alle bewaarde babykleertjes heb uitgezocht, de maten 50 t/m 62 heb uitgewassen, gestreken en in de kast heb gelegd, alvast een bak in onze woonkamer heb gevuld met babyspeelgoed en manlief aan de slag heb gezet voor de meubels in de babykamer en de box beneden. Dat is inmiddels allemaal al klaar. Ik heb inmiddels een lijstje gemaakt wat ik nog wil doen voordat de baby komt, zoals de enveloppen schrijven en alvast beschuiten en muisjes kopen. Ja, die nesteldrang is nog steeds aanwezig. Verder heb ik een stapeltje boeken liggen om te lezen, wil ik nog wat dingen afmaken voor mijn boekenblog... en het allerbelangrijkste: lekker nog wat tijd doorbrengen met onze kleine en mijn grote man! We gaan puzzelen, legoën, tekenen, met de auto's spelen, pepernoten bakken... en chillen op de bank!

Dan komen we vanzelf bij het moment dat "zusje" geboren wordt. Heel benieuwd hoe het dan allemaal gaat zijn... Daar komen we vanzelf achter. Voor nu is het genieten van mijn zwangerschapsverlof.

Gemis

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwamen we erachter dat mijn vader ernstig ziek was. Hij heeft toen verschillende onderzoeken gehad, waaruit uiteindelijk bleek dat hij ongeneeslijk ziek was. Lange tijd had ik hoop dat hij de geboorte van ons eerste kindje mee zou maken, maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn. In de 32e week van mijn zwangerschap ging hij snel achteruit en in de 33e week overleed hij. Hij wist wel dat hij er een kleinzoon bij kreeg en hoe hij ging heten. Wat had ik graag gewild dat hij hem mocht leren kennen…

Inmiddels ben ik zwanger van ons tweede kindje. Over een aantal weken wordt ons gezin uitgebreid met een dochtertje. Heel bijzonder! Ik ben nu 32 weken zwanger en ik merk dat ik ineens extra veel aan mijn vader moet denken. (En ook aan mijn schoonvader die een aantal maanden na mijn vader is overleden). Het komt ineens allemaal terug hoe papa’s allerlaatste week was. Wat we nog tegen elkaar gezegd hebben. Hoe vaak ik hem nog even gezien heb. Hoe ons allerlaatste gesprek samen was. Maar vooral… hoe erg ik hem mis. Het is nu drie jaar geleden dat hij overleed en het gemis dat blijft. De scherpe randjes gaan er langzaamaan af, maar het missen is een onderdeel van het leven geworden. Hoe had hij het gevonden om voor de vijfde keer opa te mogen worden? Hoe vaak zou hij met ons zoontje een worstenbroodje zijn gaan eten? Hoe had hij de afgelopen (corona)tijd beleefd? Hoeveel speelgoedauto’s had hij gekocht voor zijn beide kleinzonen? De antwoorden hierop kan ik alleen maar raden…

Wat ik wel weet, is dat hij een hele trotse opa was, dat hij genoot van de kleinkinderen die hij heeft mogen leren kennen en dat hij ook van zijn jongste kleinkinderen genoten zou hebben. Wat ik nog meer weet, is dat ik in ons zoontje dingen herken van mijn vader (én mijn schoonvader) en dat het daarmee een mooie gedachte is dat de beide opa’s op deze manier een klein beetje voortleven. Ik houd me vast aan de gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader op de een of andere manier toch meekrijgen wat er zich hier afspeelt en dat ze altijd dichtbij me zijn.