Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Een berichtje aan de baby (3)

Lieve baby,

Ruim zestien weken geleden begon het te rommelen in mijn buik. Vals alarm, dacht ik. Twee weken daarvoor dacht ik ook dat het begonnen was, maar dat bleek vals alarm te zijn. Dus ik dacht dat het nu ook nog niet echt was begonnen. Je vader is gaan werken en ik heb wat gelezen, tv gekeken, zelfs nog geblogd en al mijn appjes beantwoord. Niemand had een vermoeden dat jij snel geboren zou gaan worden, zelfs ik nog niet op dat moment.

In de middag belde ik met de verloskundige, maar er zat teveel tijd tussen de weeën. Het konden nog steeds oefenweeën zijn. Tegen de tijd dat je vader thuis was, hebben we eerst nog gegeten (burrito’s). Daarna zijn we maar eens gaan timen om de hoeveel tijd de weeën kwamen. Ze volgden elkaar sneller op. Opnieuw belde ik met de verloskundige. Nu kwam er wel iemand even kijken. En ja, de bevalling bleek begonnen te zijn. Ik zat op 3 cm ontsluiting. Je zou geboren gaan worden! Wat vond ik dat ineens spannend. En wat werd ik nieuwsgierig naar je. Je vader en ik hoefden een stuk korter te wachten dan we van tevoren hadden verwacht. Zo’n 6,5 uur na de eerste echte weeën kwam jij ter wereld! Het moment dat jij op mijn buik werd gelegd vergeet ik nooit meer. Daar was je dan eindelijk! De mooiste, leukste, liefste en knapste baby die ik ooit gezien had.

We genoten van de kraamweek, mede dankzij de lieve kraamphulp Claudia. Ik vond het ontzettend jammer dat je opa het niet meer mee mocht maken, maar tegelijkertijd kon ik volop van jou genieten. Je gesabbel aan mijn pink, je kleine babyhuiltjes, je rustgevende gezichtje als je lag te slapen, je warme lijfje tegen me aan als je bij me lag... gewoon alles! Jij gaf me de mooiste rol die ik me maar kon wensen: jij maakte me een mama.

In het begin was het allemaal nieuw en soms nog wat onwennig. We moesten aan elkaar wennen en samen met papa ontdekten we elkaar en welk ritme bij ons pasten. Voorzichtigjes maakten we een uitstapje. We maakten een wandeling door het dorp, we gingen lunchen in ons dorp, we reden naar een winkel buiten ons dorp en we gingen eens een ochtendje of een middagje weg. 

Het leven is zoveel leuker, mooier en bijzonderder met jou erbij. Alle clichés zijn waar! Dank je wel, lieve baby, dat jij er bent. Wat voor vervelende dingen we ook hebben meegemaakt en nog mee zullen maken: jij bent het allerbelangrijkste in mijn leven! Samen met papa vormen wij een liefdevol gezinnetje en kunnen we de hele wereld aan.

Veel liefs van je mama

Een berichtje aan de baby (2)

Lieve baby,

Halverwege november ontdekte ik dat jij in mijn buik aan het groeien was. Ik heb zeker vier zwangerschapstesten gedaan om te kijken of het wel echt was. Nog niet eerder had ik een positieve test in handen gehad... Vol verbazing en vol blijdschap hebben je papa en ik naar alle testen gekeken. Er groeide een klein wondertje in mij.

Op de eerste echo was je nog heel klein, maar bij de termijnecho begon je al op een mensje te lijken. Een mensje dat van ons een papa en mama ging maken. Langzaamaan begon mijn buik te groeien, gingen mijn hormonen steeds meer hun eigen gang en lustte ik bepaald eten en drinken niet meer. Sommige etenswaren mocht ik niet (ik kijk stiekem wel een beetje uit naar een broodje gerookte zalm of een broodje carpaccio) en van ander eten werd ik misselijk. Ik heb al een aantal maanden geen vleeswaren op mijn brood gedaan, geen bananen gegeten, geen Tony Chocolonely op (en ik ben echt dol op de puur/kers/meringue), geen cola gedronken en amper zwarte theesoorten op. Wel had ik af en toe voorkeur voor bepaald eten/drinken, waaronder letterbiscuits (die ik inmiddels in geen enkele supermarkt meer kan vinden), tarwekoekjes, breekcrackertjes met kaas en cassis.

Tijdens de 20-weken-echo bleek alles nog steeds in orde met je te zijn; in ieder geval wat ze op dat moment allemaal kunnen zien. Je was flink gegroeid en werd nog meer een mini-mensje. Bij die echo kregen we te horen dat je een jongetje was. Veel mensen uit onze omgeving waren ervan overtuigd dat je een meisje was, maar er was geen twijfel mogelijk over je geslacht. Nu konden we je definitieve naam kiezen. Je papa en ik hadden een lijstje met vijf namen. Omdat ik de uiteindelijke meisjesnaam had gekozen, koos papa jouw naam. Hopelijk vind jij ‘m net zo mooi als dat wij ‘m vinden.

Mijn zwangerschap vorderde prima. Jij groeide goed en vanaf 21 weken voelde ik je bewegen in mijn buik. Dat blijf ik één van de meest bijzondere zaken van een zwangerschap vinden. Ik geniet nog steeds van je getrappel in mijn buik, ook al ben je er nu vooral dol op om tegen mijn ribben te trappelen. Lichamelijk had ik weinig te klagen. Ik ben het eerste trimester heel moe geweest en de laatste loodjes nu zijn wat zwaarder, mede door het hele warme weer, mijn voeten die vocht vasthouden en mijn buik die wat meer in de weg zit. Verder is het op dat gebied een prima zwangerschap.

Emotioneel gezien is dat een ander verhaal. Toen ik 14 weken zwanger was, kregen we te horen dat je opa ernstig ziek was. Dat hakte er enorm in. Wij zijn zoveel mogelijk bij hem geweest en hij heeft jou via de echofoto’s en mijn buik zien groeien. Helaas ging je opa zo snel achteruit dat hij je niet meer heeft kunnen ontmoeten. Hij weet wel hoe je gaat heten en jouw geboortekaartje is met hem meegegaan. Je opa zou enorm trots op je zijn geweest, zoals hij dat ook op zijn andere kleinkinderen is. Via al onze verhalen zul je hem alsnog een beetje kunnen leren kennen.

Lief kleintje in mijn buik, vandaag is het 31 juli en ben ik 40 weken zwanger. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat ik 08/08/2018 een mooie geboortedatum vind. Ik kreeg toen al te horen dat ik richting de uitgerekende datum niet langer zou willen wachten... en dat klopt. Je papa en ik zijn er klaar voor om samen met jou een gezinnetje te gaan vormen. We kijken enorm uit naar je komst (en dat zijn inmiddels velen met ons) en we vinden het allemaal best spannend. Jij bepaalt uiteindelijk wanneer je wil komen... dus mocht je klaar zijn voor deze wereld, weet dan dat je in een liefdevolle omgeving terecht zal komen waarin je ouders er altijd voor je zullen zijn. En ondertussen wachten wij (on)geduldig af wanneer jij gaat komen en geniet ik nog eventjes van het kleine getrappel in mijn buik.

Liefs van je mama

Triangel - Een bijzonder jaar

De gemeenteraadsverkiezingen zitten erop en net iets meer dan de helft van de stemgerechtigden uit onze gemeente hebben van zich laten horen. De uitslag betekent een verandering van de gemeenteraad én een nieuw college voor de gemeente Dongen. Deze mensen gaan een paar bijzondere jaren tegemoet, waarin ze belangrijke beslissingen voor onze gemeente gaan nemen.

Maar daar slaat de titel van deze Triangel niet specifiek op. 2018 wordt voor mijn man en mij een heel bijzonder jaar. Ik ben namelijk zwanger van ons eerste kindje. Deze zomer worden wij voor de allereerste keer vader en moeder… en dat vind ik heel speciaal. Ik ben op dit moment 22 weken zwanger en heb in die tijd al een aantal bijzondere moment mee mogen maken. Als je zelf al vader of moeder bent, zal je deze momenten waarschijnlijk wel herkennen.

Het begon in november vorig jaar toen ik een zwangerschapstest deed, waaruit bleek dat er niet één maar twee streepjes zichtbaar waren. Zou ik echt zwanger zijn? Drie weken later (en inmiddels nog een aantal zwangerschapstesten verder) bleek er een klein wezentje in mij te groeien. Het was echt nog heel klein, maar het kloppende hartje was al te zien. Dat leverde een aantal vreugdetranen bij ons op. Mijn man en ik zouden voor het eerst een kindje gaan krijgen!
Tijdens de termijnecho was al duidelijker te zien dat het een baby’tje was. Nog steeds heel klein maar je zag een hoofdje, handjes, voetjes, armpjes en beentjes… wat schattig! En hoe bijzonder is het dat zo’n kleintje in mijn buik aan het groeien is.
Een week of vier na die echo kregen we voor het eerst het hartje te horen. Wat klopt dat snel! Dat verschil werd nog duidelijker nadat de verloskundige mijn hartslag liet horen en daarna weer die van de baby. Echt een verschil!

Langzaamaan merkte ik steeds meer dat ik zwanger was. Het begon met mijn broeken die niet meer lekker zaten. Lang leve zwangerschapsbroeken! Ook waren er bepaalde geuren die ik verschrikkelijk vond, waaronder bananenschillen, koffie en boerenkoolstamp. Inmiddels is steeds duidelijkere te zien dat ik zwanger ben. Mijn buikje groeit goed en durf ik inmiddels ook vol trots te laten zien.

Twee weken geleden beleefden mijn man en ik weer een bijzonder moment. We waren in het echocentrum voor de 20-weken-echo, waarbij ons kindje medisch gezien gecontroleerd werd voor zover dat tijdens deze echo te zien is. Gelukkig was alles dat te controleren was in orde. Vooraf had de echoscopist gevraagd of we het geslacht wilden weten als het te zien was. Dat wilden we allebei wel. Mijn man was ervan overtuigd dat we een dochtertje zouden krijgen, net zoals een groot deel van mijn omgeving. Ik had verder geen voorgevoel wat het zou worden; ik dacht alleen dat het jongetje zou worden omdat ongeveer iedereen dacht dat het een meisje was. Op het moment dat de echoscopist bij de beentjes was, was het geslacht van onze baby heel duidelijk te zien. Deze zomer worden mijn man en ik ouders van… een zoontje! Op naar de tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden. Op naar het bijzondere jaar dat 2018 nog meer zal gaan worden!

Deze Triangel verscheen in Weekblad Dongen, 29 maart 2018

En het is...

Vorige week hadden mijn man en ik een belangrijke afspraak in het echocentrum. De 20-weken-echo stond namelijk op de planning. Dat vonden we spannend én leuk tegelijkertijd. Het is heerlijk om ons kindje weer te zien, maar we waren heel benieuwd of hij/zij helemaal gezond was (voor zover dat te zien is).

Over de echo zelf
Iedere vrouw krijgt de kans om een 20-weken-echo te laten doen, maar het is niet verplicht. Veel vrouwen kiezen wel voor deze echo. Ook al is de kans groot dat je bij deze echo het geslacht van je baby kunt zien, is dit niet de hoofdzaak bij de echo. Er wordt naar de gezondheid van je kindje gekeken. De echoscopist kijkt onder andere naar het hart, de hersenen, nieren, maag, buikwand, ruggetje, blaas, armen, benen, botten en schedel van je baby. Afwijkingen die kunnen worden gezien zijn bijvoorbeeld een hartafwijking, open rug, open schedel en waterhoofd. Tijdens de 20-weken-echo kunnen niet alle afwijkingen worden gevonden, maar als je een positieve echo hebt gehad, ga je wel wat meer gerustgesteld de rest van je zwangerschap in.

Onze ervaring
Zoals gezegd vonden wij het een spannende en leuke echo. De echoscopist die wij hadden, was een hele aardige vrouw die alles duidelijk uitlegde en benoemde. Sommige zaken konden we zelf zien, zoals de hersenen en het hartje, maar bij bijvoorbeeld de longen en de nieren was het wel fijn dat de echoscopist benoemde wat het was én vertelde dat het goed was.

Alles dat tijdens de 20-weken-echo bekeken kon worden, zag er goed uit. Ook qua groei en dergelijke zat de baby mooi gemiddeld. Dat was wel een opluchting, kan ik je vertellen. Doordat mijn placenta aan de voorkant zit, had ik de baby nog niet gevoeld. Dus dan is het wel extra fijn om te zien en te horen dat alles goed gaat. Het enige dat de baby niet helemaal goed liet zien, was het gezichtje. Daarom ben ik afgelopen dinsdag nog een keer terug geweest. Toen heeft de echoscopist gezien dat de boven- en onderkaak even lang waren, zoals het hoort.

Het geslacht
Voorafgaand aan de echo kregen we de vraag of we het geslacht wilden weten. Aangezien we op de Negenmaandenbeurs een extra echo hadden gedaan en de echoscopist daar niet met zekerheid kon zeggen of het een jongetje of een meisje was, wilden we het graag weten als het te zien was. Hoe cliché het ook klinkt, de gezondheid vonden we het allerbelangrijkste… maar we waren ook wel benieuwd of we een zoontje of een dochtertje zouden krijgen.

Toen de echoscopist bij de beentjes was aanbeland, vroeg ze of we zelf konden zien wat het werd. Het was heel duidelijk: met 100% zekerheid kon de echoscopist zeggen dat ik in verwachting ben van een jongetje!

Al met al ben ik heel blij dat alles goed is met onze kleine man. Op naar een voorspoedige tweede helft van de zwangerschap, waarin onder andere de babykamer komt, een jongensnaam gekozen gaat worden en nog meer leuke spulletjes en (nog meer) kleertjes gekocht kunnen worden.