Lieve papa,
Het is inmiddels ruim drie jaar geleden dat je overleden bent. Wat word je gemist hier. We maken er met z’n allen het beste van, maar het gemis zal nooit meer weggaan. Het is inmiddels niet meer zo dat ik verwacht dat je van de trap naar beneden komt als ik bij mama op bezoek ben. Dat heb ik lange tijd wel gehad. Dan was ik in “jouw relaxstoel” gaan zitten en keek ik hoopvol naar de trap tot jij naar beneden zou komen.
Het leven gaat door… of we dat nu willen of niet - en dat is ergens maar goed ook. Het leven is wel anders zonder jou. Ik heb het al eens vaker geschreven of gezegd, maar wat had ik het fijn gevonden als jij ons zoontje had mogen leren kennen. Je had het geweldig gevonden dat hij dol is op worstenbroodjes (net zoals zijn opa), dat hij geen genoeg krijgt van spelen met autootjes en dat hij af en toe eenzelfde gezichtsuitdrukking heeft als jij kon hebben. Er zitten zeker een aantal van jouw genen in ons kleine mannetje.
Nu komt er heel binnenkort nog een kleine spruit bij. Ik vind het soms zo’n gek idee dat jij niet weet dat je nog een keer opa zou worden en dat je er nog een kleindochter bij zou krijgen. Ergens geloof ik dat je bepaalde zaken alsnog meekrijgt waar je nu ook bent, maar dat is niet hetzelfde als wanneer je hier nog zou zijn. Het geeft me wel troost dat ik nog tegen je kan praten en dat ik het gevoel heb dat je toch nog dicht bij ons bent.Vandaag is mijn uitgerekende datum en ik moet sinds een paar dagen nog meer aan je denken dan normaal. Soms komt er dan ineens een huilbui opzetten (lang leve de hormonen erbij). Inmiddels weet ik dat ik die moet laten komen, want vroeg of laat komen de tranen er toch wel uit. Papa, ik mis je en ik had je heel graag nog wat langer hier gehad. Het heeft niet zo mogen zijn. Waak jij een beetje over ons zoontje en ons dochtertje? Dan houden wij hier mama goed in de gaten.
Dag papa!


