Een eigen huis

Robert en ik wonen in een gezellig appartement, waar we het prima naar ons zin hebben. Maar... we kijken er al wel een tijdje naar uit om in een "echt" huis te wonen. Vorig jaar zijn we tijdens de Open Huizendagen - die twee keer per jaar plaatsvinden - huizen gaan kijken. We kregen dan vooral een idee wat er voor welke prijs te krijgen is. Ons droomhuis zat er nog niet tussen.

Eind maart keken we weer rond welke huizen we deze keer wilde gaan bezoeken. Robert kwam toen een nieuwbouwproject in Dongen tegen. In een bestaande straat in Dongen zouden zeven huizen gebouwd gaan worden. Dat zag er interessant en betaalbaar uit!

We besloten om ons hiervoor in te schrijven. Niet geschoten is altijd mis, nietwaar? Het was op dat moment twee dagen voor de deadline. We waren erg benieuwd hoeveel animo er was en of we een huis toegewezen zouden krijgen.

De dag na de deadline ging 's ochtends de telefoon. Ik zag dat het een nummer uit Oosterhout was, waar de makelaar van het project gevestigd zit. Ik kreeg te horen dat Robert en ik een huis toegewezen gekregen uit 'Polaris Dongen'. Om het nog mooier te maken: het was onze eerste keuze.

Daarna ging het allemaal in een soort stroomversnelling. De week erop hadden we een afspraak bij de makelaar. Daar kregen we de nodige informatie en een volle informatiemap mee. We hadden vervolgens twee weken de tijd om te beslissen of we ermee door wilden gaan of niet.

Die periode stond in het teken van bouwtekeningen bekijken met verschillende familieleden, het financiële plaatje opmaken, een hypotheekgesprek en de keuze maken. Na over alles goed nagedacht te hebben, besloten we ervoor te gaan!

Afgelopen maandag hadden we weer een afspraak bij de makelaar om de koop-/aanneemovereenkomst te tekenen. We bleken de eerste te zijn die deze overeenkomst tekenden. Dat werd vastgelegd op de foto, voor onszelf en voor het bouwbedrijf.

Nu is het een kwestie van wachten. Er moeten aan een aantal opschortende voorwaarden worden voldoen voor er met de bouw begonnen kan worden. Uiterlijk over zes maanden krijgen we te horen of het doorgaat of niet. Wij hopen natuurlijk dat het project door kan gaan en dat er al eerder groen licht gegeven wordt :-).

Weekendje Antwerpen

Robert en ik zijn afgelopen weekend in Antwerpen geweest. Op vrijdag 18 april vertrokken we al op tijd naar de Belgische stad. Het verkeer zat mee en we waren zo op de eerste plaats van bestemming: Zoo Antwerpen. Een paar jaar geleden was ik daar al eens geweest; voor Robert was het de eerste keer.

We besloten bij de Vlindertuin te beginnen. Wat vlogen daar prachtige vlinders rond. Ik was vooral gecharmeerd van een mooie blauwe vlinder. Weet iemand toevallig hoe deze heet? Daar ben ik wel benieuwd naar. Vervolgens zijn we de route van de dierentuin gaan volgen. We kwamen langs allerlei leuke dieren en ondertussen begon het zonnetje ook voorzichtig te schijnen. Wat wil je nog meer?! Gelukkig voor mij ontbraken mijn favoriete dieren niet ;-). Er was zelfs een restaurantje dat 'Het Stokstaartje' heette. Daar wilde ik natuurlijk wel even mee op de foto... 

Nadat we alles bekeken hadden en nog even in het winkeltje hadden rondgeneusd, besloten we naar het hotel te rijden. We hoefden slechts een afstand van 1,3 kilometer af te leggen. Vanwege de drukte en de verkeerschaos hebben we daar bijna drie kwartier over gedaan. Op diverse kruispunten stonden politieagenten het verkeer te regelen. Even inchecken bij hotel Leopold, kamer bekijken, opfrissen en op naar het centrum om een hapje te eten. Tot slot nog een drankje in de bar van het hotel en de eerste dag zat er alweer op.

Dag twee begon met een uitgebreid ontbijtbuffet in het hotel. Daarna besloten we wat cultuur te gaan snuiven en wat te shoppen. Als eerste stond Den Botaniek op het programma. Vele bloemen stonden in bloei. Met het zonnetje erbij leverde dat prachtige beelden op.

Barbapapa's van chocolade

Vervolgens wandelden we verder door Antwerpen. We hebben de kathedraal gedeeltelijk bekeken. Het was er zo druk om naar binnen te gaan dat we dat niet hebben gedaan. Vanuit het winkeltje kon je ook een deel van de binnenkant zien :-). Verder zijn we bij het Centraal Station, het Begijnhof, het Stadhuis en een échte chocolatier geweest. Tussendoor zijn we allebei goed geslaagd met nieuwe kleding. De dag hebben we afgesloten met een heerlijke maaltijd in het centrum en daarna een spelletje en een drankje in de bar van het hotel.

Eerste Paasdag was meteen onze laatste dag in Antwerpen. We zaten al vroeg aan het ontbijt, zodat we op tijd naar de Vogeltjesmarkt konden. Van oudsher is dit een markt waar vooral vogeltjes werden verkocht. Tegenwoordig is er van alles te vinden. We hebben een rondje langs de kraampjes gemaakt. Hier en daar werden er nog vogeltjes en andere kleine dieren verkocht. Meestal waren ze wel erg krap behuisd. Ook zijn we nog naar de (strip)boekenmarkt geweest. Na een lunch hebben we uitgecheckt en zijn we terug naar huis gereden. Al met al was het een heerlijk weekendje weg.

Benieuwd geworden naar al mijn foto's? Kijk dan eens op https://flic.kr/s/aHsjXnSRyA (Zoo Antwerpen) en https://flic.kr/s/aHsjXhYzhY (Antwerpen).

Per Petterson - Twee wegen ***

Op een brug komen twee mannen elkaar tegen. Dit resulteert in een ongemakkelijk gesprek tussen hen beiden. De reden? Tommy en Jim waren vroeger vrienden. Inmiddels hebben ze elkaar al 35 jaar niet meer gezien.

Deze ontmoeting brengt bij de beide mannen zeer veel herinneringen van vroeger naar boven, vooral uit hun jeugd. Ze zijn allebei opgegroeid in een gebroken gezin. Hun vriendschap zorgde voor kracht, waardoor ze hun jeugd redelijk zijn doorgekomen. Uiteindelijk zijn ze hun eigen weg gegaan. Maar tijdens deze toevallige ontmoeting kunnen ze niet meer ontsnappen aan hun verleden.

In 'Twee wegen' maken we kennis met Tommy en Jim. Twee mannen die ogenschijnlijk niks met elkaar te maken hebben, maar uiteindelijk blijken ze heel wat met elkaar te delen. Per Petterson geeft langzaam prijs wat de band tussen de beide mannen is. De auteur geeft dit overigens niet heel uitgebreid weer. Je moet als lezer een heleboel zaken zelf invullen. Dat geeft wat extra's aan het boek, maar wat mij betreft had de auteur soms wel iets meer zelf mogen vertellen.

Boven elk hoofdstuk heeft Petterson neergezet over wie het desbetreffende hoofdstuk gaat en in welk jaar het afspeelt. Dat is erg handig voor de lezer en maakt 'Twee wegen' leesbaarder. Je weet precies waar je in het verhaal zit. Doordat de auteur gekozen heeft om het verhaal niet chronologisch te vertellen, geven deze aanduidingen je een extra handvat om alles goed te blijven volgen.

De prettige schrijfstijl van de auteur zorgt ervoor dat je het verhaal gemakkelijk leest. Ook al moet je als lezer af en toe wel aan het werk door te bedenken hoe het een en ander in elkaar steekt; 'Twee wegen' is uiteindelijk een prachtig verhaal over vriendschap.

Auteur: Per Petterson
Titel: Twee wegen
Genre: Roman
Uitgeverij: Uitgeverij De Geus B.V.
ISBN: 9789044526431
Aantal pagina's: 250

Brad Thor - Zwarte lijst **

De regering van de Verenigde Staten houdt een zeer geheime lijst bij. Alleen de president en een team van adviseurs weet van deze lijst. Als jouw naam op de lijst verschijnt, blijft –ie erop staan... totdat je bent overleden. De naam van deze lijst? De zwarte lijst.

Contraterrorisme-agent Scot Harvath is op de lijst gezet. Hij weet niet door wie en hij weet niet waarom. Scot komt er wel achter dat iedereen binnen de Carlton Group – zijn opdrachtgever – erop is gekomen. De taak aan Scot om dit aan zijn teamleden te laten weten... voordat hij vermoord is. Gaat hem dit lukken? Of wordt hij ingehaald door de moordenaars die achter hem aanzitten?

Als je de flaptekst van 'Zwarte lijst' leest, zie je dat dit boek alles in zich heeft om een zeer spannende thriller te zijn. Het belooft een verhaal vol actie en spanning te zijn. Helaas krijg je in eerste instantie niet de indruk als je aan het boek begint. Dat komt doordat Brad Thor heel veel personages naar voren laat komen. Hij gebruikte korte hoofdstukken, waarin telkens iemand anders centraal staat. Doordat het zo snel op elkaar volgt, lukt het je in eerste instantie niet om te onthouden wie wie is. Ik heb regelmatig terug moeten bladeren om te zien of ik een bepaald personage al eerder had ontmoet of nog niet. Dat zorgt ervoor dat je niet in het verhaal komt te zitten. Wat mij betreft, had Thor wat minder personages mogen gebruiken of meer tijd mogen nemen om ze te introduceren.

Het neemt niet weg dat 'Zwarte lijst' spannende momenten bevat, waarin de personages het motto "doden of gedood worden" lijken te gebruiken. Het kost je alleen zoveel moeite om te onthouden wie de goede mensen zijn en wie de slechteriken. Dat haalt helaas regelmatig de spanning uit het verhaal.

Auteur: Brad Thor
Titel: Zwarte lijst
Genre: Thriller
Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045205656
Aantal pagina's: 351

Ondertrouw

Het lijkt als de dag van gisteren dat Robert en ik onze eerste date hadden. Inmiddels hebben we drie jaar een relatie. In die tijd is er veel gebeurd. We zijn gaan samenwonen, we hebben veel leuke activiteiten ondernomen en... Robert heeft me ten huwelijk gevraagd :-).

Vanochtend hebben we ons eerste officiële bruiloftsmoment gehad: de ondertrouw. In een klein half uurtje was dit afgehandeld. Een van de meest spannende vragen was hoe we na de bruiloft willen heten. Robert Rompa leek mij wel wat, maar mijn aanstaande was het daar niet helemaal mee eens ;-). Ik zag de leuke alliteratie wel voor me. Uiteindelijk zijn we allebei winnaar geworden. Robert behoudt zijn achternaam; ik heb er één bijgekregen!

Nadat we onze bruiloftslocatie definitief hadden gekozen, kregen we bericht dat we een keer langs mochten komen voor een proefdiner. Robert en ik waren het al gauw eens om dat op onze ondertrouw-dag te doen. 

Rond 18:00 uur werden we verwacht. Leuk detail: we werden welkom geheten via een ontvangstbord. Ook had de serveerster onthouden dat we vandaag in ondertrouw waren gegaan. We werden daar uitgebreid mee gefeliciteerd.

Het driegangenmenu bestond uit een overheerlijke carpaccio, een gesauteerde kabeljauwfilet en een prachtig geserveerde panna cotta. Het smaakte allemaal erg lekker en was daarmee een mooie proeverij voor 3 oktober!

Eva Kelder over haar debuut 'Het leek stiller dan het was'

Foto: Hester Doove

Van Eva Kelder verscheen begin deze maand het debuut 'Het leek stiller dan het was'. Van huis uit is Kelder journalist en tijdens een ontmoeting op Vers voor de Pers vertelde ze enthousiast over haar kennismaking met het schrijverschap. Kristie Raaijmakers en Kim Rompa voelden haar aan de tand over het debuteren en natuurlijk over haar eerste boek.

Hoe heb je het ervaren om je eerste boek te schrijven?
"Als heel bijzonder. Door het schrijven scherp ik mijn gedachten en zijn er in mijn leven allerlei dingen veel duidelijker geworden. Je hoort schrijvers wel eens afkeurend zeggen dat schrijven geen therapie mag zijn, maar voor mij is het pure zelfexpressie. Heerlijk! Door het vertellen van verhalen blijf je gezond. En ook niet onbelangrijk: ik bepaal wat er gebeurt met de personages, plotwendingen etcetera. Door te schrijven houd ik zelf stevig koers, ik weet precies waar ik heen wil: een leven vol boeken en dat is een fantastisch, bevrijdend gevoel."

Wat was voor jou de belangrijkste reden om een boek te gaan schrijven?
"Van huis uit ben ik journalist. In 2009 schreef ik een non-fictie boek In Search of Americans over mijn reis door de VS. Samen met fotograaf Sabina Theijs maakte ik filmpjes voor Holland Doc van de VPRO. Bij het schrijven van het non-fictie boek merkte ik dat ik de neiging had om alles uit te vergroten en dat ik liever schreef dat iemand tien martini's dronk dan twee. Ik besloot van de ene op de andere dag korte verhalen te gaan schrijven. Als kind schreef ik al korte verhaaltjes, maar ik dacht altijd dat ik niet voldoende fantasie had om daarmee verder te gaan. Mijn eerste verhaal over een teckel die Ludwig heet, werd gepubliceerd in Passionate Magazine. Daarna ging het balletje rollen en kreeg ik van Meulenhoff een contract aangeboden voor mijn debuutroman."

Je komt uit een literaire familie, want je zus komt in mei ook met een boek. Hebben jullie elkaar bij het schrijven geholpen of gesteund?
"Mijn zusje Renee en ik hebben van jongs af aan een hele sterke band. Ik was de eerste naar wie Renee als baby lachte, vertelt mijn moeder graag. Ik heb Renee gestimuleerd haar ervaringen als ex-GHBverslaafde op te schrijven en ben samen met haar gaan onderhandelen met uitgevers die stonden te springen haar autobiografie De Parttime Junkie uit te geven. Op 1 mei komt het uit. Ik ben waanzinnig trots op haar. We gaan de komende maanden ook samen optreden met een literair programma: Duo-debuteren. Onder andere in Rotterdam waar twee zusjes in het kader van de Bored to Death Bookclub een event rondom onze boeken organiseren op 5 juni en 22 april verschijnt er een dubbelinterview over Renee en mij als debuterende zusjes in Het Parool."

Hoe was het om na het schrijven van korte verhalen een roman te schrijven?
"Ik ben tijdens het schrijven van mijn roman 'Het leek stiller dan het was' altijd verhalen blijven schrijven en publiceren. Die afwisseling tussen een lange en een korte spanningsboog vind ik fijn. De roman zit de hele dag, waar je ook bent, wat je ook doet, in je hoofd, dan is het prettig die personages af en toe even los te laten en aan een kort verhaal te werken."

Hoe lang ben je bezig geweest met het schrijven van 'Het leek stiller dan het was'?
"In totaal ongeveer drie jaar, waarvan het laatste jaar heel intensief. Ik heb mijn vrienden verwaarloosd, als zeggen ze zelf dat het wel meevalt, haha."

Vlieland is de plek waar 'Het leek stiller dan het was' zich afspeelt. Heb je een band met het eiland?
"Ik kom graag op de Waddeneilanden. Vooral Vlieland heeft iets sprookjesachtigs. Tot een aantal jaar geleden kwam ik er elke zomer met mijn ex singersongwriter Lucky Fonz III op wie het personage Daniel in mijn roman is geïnspireerd. Aanvankelijk speelde mijn roman zich af op een onherbergzaam Schots eiland, een andere grote liefde van mij, tot een redacteur me aanraadde het dichter bij huis te houden. Vlieland was toen een onvermijdelijke keuze."

In het verhaal staan af en toe stukjes tekst van de Amerikaanse Daniël in het Engels. Is daar bewust voor gekozen? En zo ja: waarom?
"Dat is een bewuste keuze om uit te drukken dat je binnen een 'internationale' relatie, om het zo even te noemen, altijd je eigen identiteit en dus ook je eigen taal blijft benadrukken. Seije en Daniel zoeken naar vervlechting en eenheid, maar zoals in iedere relatie vind je die nooit volledig."

Seije is bijzondere en zeldzame naam. Hoe ben je op deze naam gekomen?
"Ik wist meteen dat het boek over Seije moest gaan. Het ex-vriendje van een vriendin heet Seije. Ik heb hem maar één keer ontmoet, maar zijn naam is mij altijd bijgebleven. In de roman is Seije een buitenstaander. Haar moeder verhaspelt per ongeluk haar naam bij het aangeven van haar geboortenaam bij de Burgerlijke Stand. Seija, een meisjesnaam, wordt Seije, een jongensnaam. Wat doet dit met een kind? Seije is een stoer meisje, maar ook kwetsbaar. Ik heb veel van mezelf in haar gelegd."

Heb je plannen om nog meer boeken te gaan schrijven?
"Ik wil niets anders meer dan boeken schrijven. Gelukkig biedt mijn uitgever Meulenhoff mij die kans. Volgend jaar verschijnt mijn verhalenbundel: een collectie van reeds gepubliceerde verhalen en nieuwe verhalen met de meest uiteenlopende onderwerpen: van de moderne relatiemarkt tot een meisje dat het ver schopt in het leger. Daarnaast heb ik veel ideeën voor een tweede roman. Dit keer vol dominante mannenfiguren, daar heb ik nog een appeltje mee te schillen, haha."

Meer informatie over Eva Kelder is te vinden op haar website.

Nielson in concert

In het eerste seizoen van 'De beste singer-songwriter van Nederland' leerden we Nielson (Niels Littooij) kennen. Het nummer 'Beauty & The Brains' dat hij in het programma ten gehore bracht, werd een grote hit. Ook al won hij uiteindelijk niet; Nederland heeft er een nieuwe artiest bij!

Vorige maand verscheen het debuutalbum van Nielson, getiteld 'Zo Van Ah Yeah'. Naast verschillende solonummers staan hier liedjes op met Miss Montreal ('Hoe') en Bløf ('Mannenharten'). Volgens mij heb je het als beginnend artiest dan zeker niet verkeerd gedaan ;-). Ik vind het album in ieder geval erg leuk en draai het regelmatig in de auto.

Gisterenavond gaf Nielson met zijn band een optreden in De Effenaar, als onderdeel van zijn clubtour. Robert en ik hadden kaartjes voor dit concert. 

Na het voorprogramma door Project Bongo betrad Nielson tegen 21:00 uur het podium. Met zijn nieuwste single 'Kop in het zand' begon het optreden. De sfeer zat er meteen in. Het publiek ging uit zijn dak en je zag aan Nielson dat hij enorm aan het genieten was.

Alle uitgebrachte nummers kwamen voorbij en ook de andere liedjes van zijn succesvolle debuutalbum. Een van mijn persoonlijke favoriete nummers is 'Te'. Een leuk en catchy nummer. Aan de zaal te zien waren meer mensen het met me eens dat het een goed nummer is :-).

Ruim een uur werden we goed vermaakt door Nielson en zijn band. Hij zong zijn liedjes, praatte tussendoor met het publiek en kwam zelfs nog even de zaal in - met beveiligers erbij - om halverwege met een gevoelig nummer te beginnen. Al met al was het een geweldige avond. Ik verwacht dat we nog veel van deze zanger zullen horen!

Loes den Hollander - Schijnvertoon ****

Bert van Meulwijk werkt als kapper. Hij is gescheiden en mag zijn kinderen niet meer zien. Hij wil zijn leven veranderen en het heft voortaan in eigen handen nemen. Daar begint hij mee als hij op bezoek is bij zijn moeder in het ziekenhuis. Hij ziet een knappe verpleegkundige lopen en besluit een briefje voor haar achter te laten, zonder dat hij haar naam weet.

Dan is er Sharon, die zo haar eigen problemen heeft. Ze heeft een relatie met een getrouwde man. Hij wil zijn vrouw pas verlaten als zijn kinderen op de middelbare school zitten. Maar wil Sharon nog wel zo lang wachten?

Tenslotte is daar Annebeth. Ze vindt zichzelf lelijk en veel te dik. Daar moet verandering in komen. Zonder hulp van buitenaf wil ze in korte tijd achttien kilo afvallen. Weg met al het snoep; tijd voor gezond eten. Maar zijn daarmee al haar problemen verdwenen?

'Schijnvertoon' vertelt het verhaal van de drie hoofdpersonen Bert, Sharon en Annebeth. In eerste instantie lijken deze drie niks met elkaar te maken te hebben, maar naarmate je verder leest kom je erachter dat dat wel degelijk het geval blijkt te zijn. Loes den Hollander geeft je telkens een beetje informatie, waarmee je als lezer meteen zelf aan de slag gaat. Je wilt zelf uitvogelen hoe het een en ander in elkaar zit, voordat de auteur je vertelt hoe het daadwerkelijk zit.

Elk hoofdstuk wordt vanuit één van de drie personen verteld. Dat gebeurt steeds in dezelfde volgorde: Bert, Sharon en Annebeth. In het begin is het even wennen en even uitvogelen wie wie nu precies is en wie welke rol in het verhaal heeft. Maar door de constante volgorde heb je dat vrij snel door en zit je daarna meteen goed in het verhaal.

Deze perspectiefwisselingen geven 'Schijnvertoon' de nodige spanning. In eerste instantie wil je vooral weten hoe de drie personages met elkaar verbonden zijn. En daarna ben je nieuwsgierig naar hun verleden. Den Hollander weet hoe ze haar lezers in spanning kan houden door nét genoeg informatie te geven dat je door wilt blijven lezen. Wat ik wel vaker bij haar boeken heb, zorgde het ervoor dat ik ook deze thriller in één dag uitgelezen heb.

En net als je door denkt te hebben hoe alles in elkaar zit en als het lijkt alsof alles helemaal opgelost is, geeft de auteur je nog een laatste verrassende wending. Na het lezen van het laatste hoofdstuk kun je dan alleen maar concluderen dat Nederlands productiefste thrillerauteur weer een prachtig boek heeft uitgebracht.

Auteur: Loes den Hollander
Titel: Schijnvertoon
Genre: Thriller
Uitgeverij: Karakter Uitgevers B.V.
ISBN: 9789045206257
Aantal pagina's: 351

Arjan Postma - Buiten! ****

Arjan Postma werkt als freelance boswachter en is bekend van het televisieprogramma 'De Wereld Draait Door'. Met zijn levendige en leuke manier van vertellen weet hij de natuur dichtbij iedereen te brengen. Zijn verhalen zijn geliefd bij zowel de beginnende natuurliefhebber als de meest ervaren natuurvorser. In het boek 'Buiten!' heeft de boswachter zijn mooiste natuurverhalen verzameld.

In het boek vertelt hij onder andere over het de schattige koolmeesjes die eigenlijk helemaal niet zo lief zijn, over het nut van slakken, over het verschil tussen dag- en nachtvlinders, over het nut van gras en over het 'praten' met bomen. Op deze manier wil hij je naar de natuur laten kijken door de ogen van een boswachter. Als je dit boek uit hebt, zul je dingen ontdekken die je daarvoor nooit gezien hebt.

Als vrijwilligster voor Natuurmonumenten heb ik een kleine voorliefde voor zaken die met de natuur te maken hebben. Mede daardoor heb ik 'Buiten!' met heel veel plezier gelezen. Het is een leerzaam en leuk boek voor zowel de beginnende als de gevorderde natuurliefhebber. Voor mij stonden er een heleboel nieuwe feitjes en weetjes in, die ik meteen met mijn omgeving heb gedeeld.

In korte columns schrijft Postma over allerlei zaken uit de natuur. De verhaaltjes zijn gemakkelijk geschreven en lezen lekker vlot. De columns worden zo nu en dan afgewisseld met praktische zaken inclusief plaatjes. Zo kun je na afloop van dit boek zelf bijvoorbeeld een vetbol of een strandfuik maken. Je kunt dus de theorie meteen in de praktijk brengen. Dat is erg leuk.

De boodschap die de boswachter aan zijn lezers wil overbrengen, is: "Niets menselijks is de dieren vreemd." Na het lezen van dit boek kun je dat alleen maar beamen.

Auteur: Arjan Postma
Titel: Buiten! De natuur is dichterbij dan je denkt
Genre: Informatief
Uitgeverij: Boekerij
ISBN: 9789022570340
Aantal pagina's: 264

Eva Kelder - Het leek stiller dan het was **

Seije woont samen met haar (alleenstaande) moeder op Vlieland. Ze heeft één goede vriend en dat is Teun. Verder voelt Seije zich een enorme buitenstaander op het eiland. Dat haar moeder lijkt te vergeten dat ze haar moet opvoeden, speelt daarbij een grote rol.

Samen met Teun brengt Seije veel tijd door in de duinen. Ze vinden het fijn om met hun blote voeten door het zand te lopen en de zilte lucht op te snuiven. Maar na een ingrijpende gebeurtenis komt daar een einde aan. Seije verlaat het eiland om in Edinburgh te gaan studeren. Ook Teun verlaat het eiland voor zijn studie. Maar kan Seije Vlieland ooit helemaal vergeten? En wat doet het gebrek aan opvoeding met haar zelfvertrouwen nu ze in de grote wijde wereld is?

'Het leek stiller dan het was' komt erg langzaam op gang. Het duurt enige tijd voor je doorhebt hoe bepaalde zaken in elkaar steken. Dat is op zich niet erg, maar het zorgt er wel voor dat je niet goed in het verhaal komt. Je wordt niet meegezogen in het verhaal. Daar speelt de hoofdpersoon Seije een rol bij. Aan de ene kant heb je medelijden met haar. Je voelt je namelijk net zo onwetend als zij. Maar aan de andere kant stoor je je regelmatig aan haar, bijvoorbeeld door haar drinkgedrag.

Eva Kelder gebruikt relatief korte hoofdstukken. Daardoor lees je er wel gemakkelijk een aantal achter elkaar. Maar 'Het leek stiller dan het was' is geen boek geworden om in één ruk uit te lezen. Je legt het zo weg om iets anders te gaan doen. Natuurlijk hoeft niet elk boek in een keer uitgelezen te worden, maar dit verhaal pakt je niet in.

Seije ontmoet in Edinburgh onder andere een jongeman uit New York. Af en toe als hij aan het woord is, is de tekst in het Engels geschreven. De toegevoegde waarde daarvan heb ik niet ontdekt. Wat mij betreft, mag een Nederlandstalig boek gewoon volledig in die taal geschreven worden. Tenzij het een bijdrage aan het verhaal zou leveren.

Tegen het einde van het boek krijg je een vollediger beeld van alles wat er in het leven van Seije heeft plaatsgevonden. Dat zorgt wel voor een afgerond geheel van het verhaal.

Auteur: Eva Kelder
Titel: Het leek stiller dan het was
Genre: Roman
Uitgeverij: Meulenhoff
ISBN: 9789029089005
Aantal pagina's: 282

Nog een half jaar...

Over precies een half jaar is het zover en zullen Robert en ik elkaar het ja-woord geven. Hoe cliché het ook mag klinken, maar wat gaat de tijd snel. Als de dag van gisteren herinner ik me dat Robert in Burgers' Bush voor me op de knieën ging en vroeg of ik met hem wil trouwen. Een prachtig moment dat ik altijd zal koesteren :-).

Inmiddels zijn we alweer vijf maanden verder en is een groot deel van de bruiloft al geregeld. Robert en ik hebben tot nu toe een vrij relaxte voorbereidingstijd. We zijn op dit moment bezig met het uitzoeken van de huwelijksreis. Erg leuk om mee bezig te zijn.

Wat staat ons de komende maanden in ieder geval nog te doen?
- Over 12 dagen gaan we in ondertrouw. Die avond hebben we een proefdiner op de feestlocatie.
- Robert gaat nog op zoek naar zijn trouwpak.
- Het maken van de uitnodigingen. We weten al wel welk ontwerp we willen gebruiken.
- Het vaststellen van de definitieve gastenlijst.
- Het kiezen (en vooral proeven ;-)) van de bruidstaart.
- Het boeken van de huwelijksreis (en alles wat daar verder bij komt kijken).
- Zodra mijn trouwschoenen binnen zijn, kan ik ze gaan inlopen.
- Ik mag mijn trouwjurk gaan passen als deze binnen is (en daar verheug ik me al wel een beetje op).

We hoeven ons de komende tijd dus niet te vervelen, maar we hoeven zeker ook niet te gaan stressen ;-). En ondertussen kijken we uit naar vrijdag 3 oktober...

Een weegmoment (4)

Ongeveer een maand geleden heb ik voor het laatst op de weegschaal gestaan. Op dat moment wilde ik even tussendoor kijken wat de stand van zaken was. Robert en ik wogen onszelf "officieel" halverwege de maand, maar dat ben ik in maart vergeten te doen. Vandaar dat ik ervoor gekozen heb om me voortaan aan het begin van de maand te wegen. Dat brengt me vandaag op het vierde weegmoment van dit jaar.

De teller stond inmiddels op -13,5 kilo. Je kunt begrijpen dat ik erg benieuwd was naar de stand van zaken op het moment.

Met vreugde kan ik jullie vertellen dat er sinds de vorige keer 1 kilo af is. Dus ik ben nu in totaal 14,5 kilo afgevallen :-D. Dat is een mooi begin van de dag!

Werk gezocht! Niet gemakkelijk...

"We hebben meer dan 700 sollicitaties ontvangen en daar zaten kandidaten tussen die beter bij ons profiel aansloten."
"De vacature waar u op gesolliciteerd hebt, is helaas komen te vervallen."
"Wij hebben gekozen voor kandidaten met meer werkervaring."
"Helaas kan ik u geen positief nieuws brengen, en is de keuze niet op u gevallen."
"Andere kandidaten hebben meer werkervaring en passen daardoor beter bij de functie."

Zomaar enkele reacties die ik de afgelopen tijd op mijn sollicitatiebrieven heb ontvangen. In de meeste gevallen komt het op hetzelfde neer: ik heb te weinig werkervaring in de communicatie opgedaan. Maar hoe kan ik daar iets aan veranderen als ik nergens word aangenomen?!

Bij sollicitaties naar bijvoorbeeld administratieve of winkelfuncties krijg ik meestal te horen dat ik te hoog ben opgeleid. Moet ik dan maar mijn hele universitaire opleiding van mijn cv halen?!

Het is een zeer ongunstige tijd om werkzoekende te zijn. Dat ondervind ik bijna wekelijks. Er zijn amper (passende) vacatures. En als ik buiten mijn vakgebied solliciteer, levert mijn (te hoge?) opleiding problemen op. Ik wil graag weer aan de slag; heel graag zelfs. Niet dat ik me verveel thuis. Ik zorg er wel voor dat ik genoeg te doen heb zodat "de muren niet op me afkomen". Maar ik wil gewoon graag weer aan de slag; weer wat betekenen in de maatschappij. Ik wil weer wat te vertellen hebben. Je maakt een stuk minder mee als werkzoekende. Tenminste, dat gevoel heb ik. Ik heb net 29 jaar; te jong om niet te werken, toch?

Helaas is de situatie nu niet anders. Wekelijks ga ik op sollicitatiejacht en verstuur ik sollicitaties. En wekelijks krijg ik afwijzingen binnen. Dat gaat je niet in de koude kleren zitten... ook al zijn het vooral standaardmails. Het zorgt ervoor dat je er soms he-le-maal klaar mee bent! Hoe je ook probeert om moed te houden en positief te blijven; af en toe zit er een dag tussen dat dat even niet meer lukt. Die dag baal ik gewoon even van alles... dat moet kunnen. En het zorgt ervoor dat ik de volgende dag weer positief kan zijn.

Ooit trekt de arbeidsmarkt weer aan en vind ik weer een baan. Daar kijk ik naar uit!
En tot die tijd... blijf ik zoeken, solliciteren en... afwijzingen trotseren.

Het nut van water drinken

Sinds ik een gezondere levensstijl naleef, ben ik meer water gaan drinken. Voorheen dronk ik relatief veel glazen frisdrank en dat wilde ik graag verminderen. In het begin moest ik daar wel even aan wennen. Het drinken van thee was ik gewend; een glas water dronk ik af en toe bij het eten, maar verder eigenlijk niet. Nu ben ik eraan gewend en vind ik het heerlijk. Het grote voordeel voor mij is dat ik door het drinken van een glas water sneller vol zit en daardoor minder "trek" hebben. Zo heb ik er dubbelop plezier van :-).

Een paar weken terug las ik het volgende stukje in het tijdschrift 'Margriet':

Het drinken van water óf koffie of thee zonder suiker als alternatief voor een glas frisdrank kan ervoor zorgen dat je gedurende de jaren minder aankomt. Dat vond ik wel motiverend om te lezen.

Ik heb deze Amerikaanse studie verder niet uitgebreid gelezen, maar volgens mij kan het sowieso geen kwaad om wat vaker water te drinken in plaats van frisdrank. Ik blijf er in ieder geval mee doorgaan.