Het ouderschap

Wat is het toch gemakkelijk om vanaf de zijlijn over anderen te oordelen. Dat kan op allerlei vlakken zijn, maar in dit geval doel ik op het ouderschap. Als je een kind iets ziet of hoort doen, denk je al gauw: “Maar dat zou ik zus of zo doen!” Laten we eerlijk wezen: iedereen heeft dit zeker wel eens één keer gedacht of misschien zelfs hardop gezegd. En sommige adviezen zijn zeker ook handig, dat moeten we natuurlijk ook niet vergeten.

Voordat ik moeder mocht worden, had ik ook wel eens mijn mening klaar over ouders, kinderen en opvoeden. Regelmatig dacht ik: “Als ik ooit moeder mag worden, dan zou ik X nooit doen.” De beste stuurlui staan immers aan wal... nietwaar?! Sommige zaken besef je pas echt wanneer je moeder bent. Dat zijn hele mooie dingen zoals de onvoorwaardelijke liefde voor je kind(eren), maar ook mindere zaken zoals het slaaptekort als je kindje overprikkeld of ziek is.

Sinds ik moeder ben (van het allerliefste jongetje van de wereld ;-)), heb ik al vaak gemerkt dat alles niet zo vanzelfsprekend is als je had verwacht en dat je terugkomt van eerdere gedachten. Iedere ouder doet in principe op zijn of haar manier wat het beste voor hun kind(eren) is. Je hebt het beste met je kind(eren) voor, je gunt ze de hele wereld, maar je bent ook maar een mens. Dus ja... je wordt wel eens boos op je kind als je dat niet zou willen, je geeft wel eens toe aan iets dat je niet zou moeten doen en je bent gewoon wel eens moe (en slaap is echt heilig).

Vaders en moeders, steun elkaar! Geef een andere vader of moeder eens een bemoedigend knikje als je ziet dat andermans kind een kleine scène schopt, help een handje als het kan en laat blijken dat je respect hebt voor elkaar. We doen ons best om lieve, welopgevoede kinderen op deze wereld te zetten. Dat gaat met ups en downs, maar dat ervaart iedere ouder. Dat weten we allemaal en dat mogen we best wel eens laten blijken naar elkaar toe.

Waar loop jij wel eens tegenaan als ouder? En wat heb jij als ouder wel gedaan wat je gedacht had nooit te gaan doen?

Ach, het is toch nooit goed

Ons zoontje gaat twee dagen per week naar de kinderopvang. Dat hadden we al geregeld voordat ik wist dat ik niet bij de uitgeverij kon blijven werken. Omdat je tot drie maanden nadat je je baan verliest recht houdt op de kinderopvangtoeslag kon ons zoontje voorlopig in ieder geval gewoon naar de opvang. Ik ben hard op zoek naar een nieuwe baan, zodat ik weer lekker aan de slag kan en ons zoontje bij de opvang kan blijven. Dat valt overigens nog niet mee… maar dat is weer een heel ander verhaal.

Meestal breng ik ons zoontje naar de opvang en haal ik hem ’s avonds ook weer op. Op die twee dagen zoek ik fanatiek naar vacatures, maak ik ons huis schoon en doe ik de boodschappen. Dat zorgt ervoor dat ik de andere dagen volop aandacht aan ons zoontje kan geven, lekker met hem kan gaan spelen en wandelen en kan wegduiken in een boek op de momenten dat hij slaapt.

Laatst ging ik ons zoontje weer ophalen bij de kinderopvang. Ik was wat later dan normaal, waardoor ons zoontje de een na laatste was die opgehaald werd. In principe mogen ouders tussen 17:00 en 18:00 uur hun kind(eren) ophalen. Sommige ouders zijn er al tegen half vijf. En als je na half zes komt, is bijna iedereen al opgehaald. Dat is in ieder geval op de dagen dat ons zoontje er is. Terwijl ik de spullen uit het bakje aan het halen was, kwam de vader van het laatste kindje dat er nog was binnen. Blijkbaar kwam hij niet vaak zijn kindje ophalen, want hij was nogal zoekende. Hij kon eerst de jas niet vinden. Die bleek gewoon in het bakje te liggen. Daarna wist hij niet precies wat hij allemaal mee naar huis moest nemen. Hij keek wat er allemaal in het bakje zat en vroeg aan de juf wat zijn vrouw meestal meenam. De juf gaf dat aan, waarna hij lachend zei: “Ach, het is toch nooit goed. Als ik dit nu allemaal meeneem, zegt ze dat ik het daar had moeten laten liggen. En als ik het niet meeneem, zegt ze juist dat ik het allemaal mee moet nemen.” De juf en ik keken elkaar lachend aan en zeiden: “Ja, zo zijn wij vrouwen wel.” Hij mocht de juf de schuld geven als het niet goed was, want zij had bij bepaalde spulletjes gezegd dat hij ze maar mee moest nemen.

Terwijl die vader verder inpakte, dacht ik eraan dat mannen het soms wel zwaar hebben met ons vrouwen. Andersom natuurlijk ook. Wij vrouwen willen alle touwtjes in handen houden, zeker als het om ons kind of onze kinderen gaat. We weten heus wel dat de vader het ook allemaal kan, maar ergens kunnen we het niet altijd zomaar loslaten. De ene vrouw zal dat minder hebben dan de andere. Hoe ouder je kind is of je kinderen zijn, hoe gemakkelijker het waarschijnlijk allemaal gaat. Als ik eens een avondje weg ben (al is het maar een uurtje naar de yogales), dan geef ik mijn man graag tips waar hij toch nog even op moet letten… terwijl ik weet dat hij het ook allemaal weet. Gelukkig kent mijn man me goed en is hij dit inmiddels van mij gewend. Hij laat me gewoon praten en zegt dan: “Het komt allemaal wel goed, schatje.”