Laatst mocht ik als pers naar de opening van de vernieuwde fabriek van een bekend frisdrankmerk. U allen wel bekend waarschijnlijk. Vooraf moest je je aanmelden en kreeg je een uitgebreid programma toegestuurd. Tot dan toe was ik gewend om bij evenementen en openingen foto’s te maken wanneer ik maar wilde en om te gaan staan waar ik maar wilde. Bij deze opening ging dat allemaal net wat anders. Misschien had het ermee te maken dat de minister-president erbij aanwezig was. Of misschien gaat het bij grotere openingen altijd zo. Dat weet ik niet…
Het begon al bij binnenkomst. Ik meldde me netjes bij de persbalie en kreeg een kaartje met mijn naam erop dat ik om mocht hangen. Op die manier was het voor iedereen meteen duidelijk dat je van de pers was. Vervolgens werd je officieel naar de persplek gebracht waar je met z’n allen moest wachten tot de fotomomenten aanbraken. Ja, er waren twee officiële fotomomenten ingepland om de minister-president tijdens de rondleiding op de foto te kunnen zetten. Blijkbaar is de meer landelijke pers dit gewend. Zij zaten tijdens het wachten druk te werken op hun laptops. Ik zat vooral met de andere leden van de lokale pers te praten.
Stipt om half drie mochten we mee naar de ruimte waar het eerste persmoment plaats zou vinden. Gauw een goed plekje zoeken – hier was veel meer pers te vinden dan ik gewend ben bij evenementen in de gemeente Dongen – en de camera gereedhouden. Zodra Mark Rutte binnenkwam, zag je overal flitsen, rennende fotografen en filmende mensen. Ik was daar stiekem best wel even van onder de indruk. Meteen nadat de heer Rutte weer weg was, moesten wij terug naar de tent.
Weer wachten tot het drie uur was en het tweede persmoment kwam. Het was iets verder lopen en het was inmiddels harder gaan regenen, maar gelukkig mochten we binnen in de fabriek wachten. Tenminste, voor een paar minuten. Daarna werden we met z’n allen weer naar buiten gestuurd. Het regende nog harder en de paraplu’s die er lagen, kregen we niet mee. Stonden we als een kudde schapen in het rookhok om toch maar even droog te staan. En vervolgens konden we weer terug de fabriek in en mochten we nu wel foto’s en/of filmopnamen maken. Het is allemaal wat om bij een officiële opening te zijn met een hooggeplaatste gast erbij.
Natuurlijk was het leuk om eens een opening van een landelijk bekende fabriek bij te wonen en om mee te maken hoe de landelijke pers te werk gaat. Maar ik vond het ook weer heerlijk om de rest van die week de kleinere evenementen in onze eigen gemeente bij te wonen. Als een foto dan een keer mislukt of iemand kijkt net even niet, dan heb je alle kans om je foto opnieuw te maken of om even te vragen of de personen richting jouw camera willen kijken.
