Triangel - Een eigen tuin

Na ruim vier jaar alleen een balkon gehad te hebben om buiten te kunnen zitten, is het heerlijk om nu een echte tuin te hebben. Zeker als het zonnetje volop schijnt en je lekker buiten kunt zitten genieten. Maar wat komt er veel bij kijken als je tuin wilt laten aanleggen.

De eerste maanden was er bij onze tuin meer sprake van een zandbak dan van een echte tuin: er was een paadje naar de voordeur en eentje naar de schuur. Daaromheen vooral zand, zand en nog meer zand. En dat bleef helaas niet allemaal netjes in de tuin liggen. Nee, dat namen we regelmatig mee naar binnen. Poetsen is niet mijn grootste hobby, maar ik heb in die tijd veel gestofzuigd en gedweild.

Richting het einde van de winter zijn mijn man en ik met een tuinarchitect om tafel gaan zitten om te kijken wat we precies met de tuin wilden. Een ding stond al snel vast: we wilden een vogel-, vlinder- en bijenvriendelijke tuin. En dat kon geregeld worden. Het ontwerp werd gemaakt en wat bijgesteld, het bestratingsbedrijf werd uitgezocht en alle afspraken werden vastgelegd. Net na de start van het voorjaar en met de zomer in aantocht was alles klaar. En wat was het een verademing om een terras en looppaden in de tuin te hebben. Dat scheelde een hoop rotzooi binnen. Je blijft natuurlijk wel poetsen in huis, maar het was meteen wel een stuk minder vaak nodig dan daarvoor.

Op de allereerste zonnige dag die volgde, ben ik buiten gaan zitten en gewoon eens gaan kijken wat er allemaal in onze tuin te zien was. Mede dankzij een voederhuisje vol vogelzaadjes en stukjes brood wisten vogels hun weg al snel te vinden. Dat scheelt natuurlijk als je in een bestaande wijk komt te wonen. Ik zag vooral merels, pimpelmeesjes, kauwen (soms wel tien tegelijkertijd) en musjes. Wat is het leuk om hun aanvliegroutes te zien. Een pimpelmeesje vliegt bijvoorbeeld via diverse uitkijkpunten naar het voederhuisje. Kauwen daarentegen gaan met z’n allen op het dak van de schuur zitten en vliegen rechtstreeks op hun doel af. Soms met drieën tegelijkertijd! Ik vind dat allemaal erg leuk om te zien. Vooral omdat we in ons appartement nooit zo dichtbij vogeltjes hadden.

Sinds onze planten in bloei staan, zijn de hommels en bijen ook met regelmaat te zien. Soms zelfs met tientallen tegelijk. Je ziet ze dan van de ene naar de andere bloem vliegen. Het is nu alleen nog even wachten tot de vlinders komen. Heel soms komt er eentje al even kijken, maar ik denk dat er veel meer zullen komen als de vlinderstruiken helemaal in bloei staan. Dan ben ik erg benieuwd welke soorten we te zien zullen krijgen.

Aan al dit moois zit ook een nadeel: een tuin moet bijgehouden worden. Met alle regen van de laatste tijd steekt het onkruid snel en in groten getale de kop op. Gelukkig is dat goed geregeld en ondergebracht in het takenpakket van mijn man. Zo kan ik tenminste gewoon genieten.

Een dagje naar Artis

Robert en ik gaan graag een dagje naar de dierentuin. Een van onze favorieten is Burgers’ Zoo. We hebben niet voor niets een abonnement van dit leuke park. Een voordeel van ons abonnement is dat we met korting naar andere dierentuin kunnen, waaronder Artis. We besloten vorige week donderdag eens naar deze Amsterdamse dierentuin te gaan.

Op ons gemak wandelden we langs alle verblijven en door de verschillende gebouwen, waaronder het reptielenhuis, het insectengebouw en de vlindertuin. Vooral laatstgenoemde vond ik zeer mooi om te zien. Er vlogen prachtexemplaren langs en over ons heen. De meeste bezoekers hoopten het grote, blauwe exemplaar waar ik de officiële naam van ben vergeten te fotograferen. Dat is mij deze keer niet gelukt (op Texel in een vlindertuin wel :-)).

Ook de stokstaartjes ontbraken niet in Artis. Wat blijven dat toch leuke dieren… en wat zijn er veel mensen met mij die dat zulke leuke dieren vinden. Toen Robert en ik er stonden te kijken, waren ze vrij actief. Ze liepen rond, klommen naar boven en lieten zien waarom ze de naam stokstaartje dragen.

Artis is een prachtige dierentuin en staat vol mooie, indrukwekkende gebouwen. En er wordt ook nog steeds gebouwd. Zo zijn ze er nu bezig met een nieuw verblijf voor de jaguars. De tekeningen die voor het publiek zichtbaar waren, zagen er goed uit. Dat is zeker een reden om nog eens terug te gaan.

Simone van der Vlugt – Vlinders ***

Zoë is van Gouda naar Hoorn verhuisd samen met haar moeder en haar broertje. Ze heeft inmiddels haar draai gevonden op haar nieuwe school en leuke vrienden gemaakt. Wat haar nieuwe vrienden echter niet weten, is dat Zoë paranormaal begaafd is. Ze kan gebeurtenissen uit de toekomst zien en met overleden mensen communiceren.

Op een dag ziet Zoë een knappe jongen op het schoolplein staan. Ze komt er al snel achter dat deze jongen – genaamd Olaf - is overleden door geweld. Hij is door een stel jongens doodgetrapt. De daders zijn nog niet gevonden. Vooral Olafs vader heeft daar veel moeite mee. Olaf vraagt Zoë om hem te helpen om de daders op te laten pakken en om zijn vader rust te geven.

Na het eerste boek ‘Schuld’ is ‘Vlinders’ het tweede deel over Zoë en haar paranormale gave. Beide boeken zijn overigens prima los van elkaar te lezen.

Van der Vlugt weet met ‘Vlinders’ een prettig leesbaar en prachtig boek neer te zetten. Je leeft mee met Zoë en hoopt dat ze Olaf kan helpen. Ook al kan Olaf haar vertellen wie hem vermoord hebben; Zoë kan daarmee nog niet zomaar ervoor zorgen dat de daders meteen opgepakt worden.

Hoewel ‘Vlinders’ een Young Adult boek is, is het ook een boeiend boek voor volwassenen. Ik heb het boek in ieder geval met veel plezier gelezen. Natuurlijk merk je aan het taalgebruik en het aantal bladzijden dat het boek voor jongeren is geschreven. Maar dat neemt niet weg dat dit boek je als volwassene ook niet zomaar loslaat.

Auteur: Simone van der Vlugt
Titel: Vlinders
Genre: Young Adult
Uitgeverij: Lemniscaat
ISBN: 9789047700395
Aantal pagina’s: 175