Met gezonde spanning stapte ik samen met mijn moeder, mijn schoonmoeder en Linda de bruidswinkel binnen. We kregen eerst een kopje koffie of thee. Daarna mocht ik mijn jurk gaan passen. Ik had er veel zin in om mijn eigen jurk te gaan passen...
Op het moment dat de medewerkster van de bruidswinkel de jurk dicht wil ritsen, werd de nachtmerrie van elke bruid waarheid voor mij: de jurk ging niet dicht. Vorige week spookte het nog door mijn hoofd dat het me verschrikkelijk leek als je je jurk ging passen en dat -ie dan niet dicht zou gaan. En nu gebeurde dat bij mij!
Was ik aangekomen? Nee, de weegschaal gaf nog steeds aan dat ik bijna 15 kilo was afgevallen. Dat scheelde drie kilo met het moment van passen in januari. Rationeel wist ik dat het niet aan mij kon liggen... Maar je luistert niet naar je verstand als je trouwjurk niet dicht gaat. Het huilen stond me op dat moment nader dan het lachen. Hoe kon dit nou??
Ook de medewerksters van de winkel stonden even voor een raadsel. Mijn maten werden nagemeten en dat klopte met de maten die op mijn papieren stonden. Aan de hand daarvan was de juiste maat voor mijn jurk besteld. Vervolgens werd de jurk nagemeten. Het bovenste stuk was bijna 10 cm te klein. Op dat moment brak er iets bij me en moest ik huilen. Daar sta je dan: zes weken voor je bruiloft en je jurk is niet goed. Dan krijg je stress, kan ik je wel vertellen.
Gelukkig werd ik heel goed en prettig geholpen bij de bruidswinkel. De medewerksters waren erg lief, boden me een knuffel aan en gingen meteen op zoek naar de oorzaak. Ze wilden het zo snel mogelijk voor me oplossen. Wat bleek? De maattabel van de leverancier was anders dan de maattabel van de winkel. De winkel had de juiste maat jurk voor mij besteld, maar er was een verkeerde jurk gemaakt. De naaister zag vrijwel meteen een oplossing om de jurk te vermaken... en op zo'n manier dat het niet zou opvallen. Dat liet ze aan mij en daarna aan mijn gezelschap zien. Dat luchtte me wel op.
Over drie weken heb ik een nieuwe afspraak voor mijn eerste pasbeurt. Ik heb beloofd dat ik er niet over ga stressen, omdat het opgelost zal worden. Ik heb er ook alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, maar toch vind ik het ook nog spannend. Van mij mag het gauw 12 september zijn....

Oh lieverd wat een schrik.
BeantwoordenVerwijderen