Mijn hart gelucht… en daarna?

Bloggen vind ik een heerlijke bezigheid. Lekker schrijven over zaken die je interessant vindt. Als je blogs gelezen worden, is dat natuurlijk erg leuk. En als je er reacties op krijgt misschien nog wel leuker. Ik vind het vooral ook erg prettig om zaken van me af te schrijven.

Vorige week plaatste ik een blog die over eten en emoties ging. Meestal lukt het me om stukjes voor mijn weblog vrij snel te typen. Bij dat stukje had ik er wat meer moeite mee. Die blog zou nogal persoonlijk worden. Op zich heb ik er geen moeite mee om persoonlijke zaken te delen, maar om zomaar zwart op wit neer te zetten dat ik een emotie-eter ben. Dat vond ik best wel spannend… en daar druk ik me nog voorzichtig mee uit.

Wat haalde me dan uiteindelijk over de streep om het toch te doen? Waren het de woorden van de vrouw waar ik vorige week in de huisartsenpraktijk mee sprak? Had ik het nodig om echt voor me te zien op een weblog? Hoopte ik steun en kracht te halen uit reacties van lezers en bekenden? Ik denk dat het een combinatie van alle drie is geweest.

En wat vond ik het deze keer extra spannend om de reacties te lezen. Ik heb wel vaker geschreven over het afvallen en over de haat/liefde-verhouding die ik met eten heb, maar om hardop te zeggen dat ik echt een emotie-eter ben… dat heb ik nog nooit gedurfd. Voor mij voelde het echter als een eerste stap in de goede richting naar een gezonder leven. En ook al weet ik dat ik echt niet de enige emo-eter ben, ik wilde andere lotgenoten laten weten dat ze er niet alleen voor staan.

Uit verschillende hoeken kreeg ik bemoedigende en fijne reacties. En wat waren ze fijn om te lezen. De reacties op Facebook, de verschillende appjes, de vind-ik-leuks op Twitter en de persoonlijke reacties… het gaf (en geeft) steun. Dank jullie wel daarvoor!