Vorige week maandag had ik een afspraak bij de huisarts.
Die afspraak zorgde voor een ommekeer. Ik zat al enige tijd niet lekker in mijn
vel, maar ik durfde het niet echt uit te spreken of toe te geven. Niet aan
mezelf, en al helemaal niet aan mijn omgeving. Omdat schrijven me vaak helpt,
deed ik dat vorige week ook na mijn bezoek aan de huisarts. Een klein stukje
daarvan wil ik even met jullie delen:
De schijn ophouden
kost energie. Net zoals het wegstoppen van gevoelens en emoties. Het resultaat?
Vanochtend (= 14 maart) barstte ik in huilen uit bij de huisarts en durfde ik
voor het eerst pas echt te zeggen wat me allemaal dwarszit. Dat was moeilijk om
te doen, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Het is een kleine eerste stap
in de goede richting. Het zal een lastig en emotioneel traject worden, maar ik
ga aan mezelf werken. Ik wil mezelf weer kunnen waarderen, zodat ik het leven
weer volledig ga waarderen. Want het leven kan zo mooi zijn…
Mijn huisarts luisterde goed naar me en gaf me een aantal
handreikingen. Een van haar adviezen was om mensen uit mijn omgeving deelgenoot
te maken van mijn gevoelens. Dat is best lastig, maar ik merkte dat het ook
enorm opluchtte.
Ook vroeg ze of ik er eens met iemand over wilde praten.
Vanochtend heb ik een gesprek gehad met de praktijkondersteuner van mijn
huisartsenpraktijk. Dat was een fijn en prettig gesprek. De vrouw met wie ik
sprak, nam de tijd voor me en kwam met goede adviezen. Ik voelde me al steeds
beter nadat ik met wat mensen uit mijn omgeving er persoonlijk over gesproken
had, maar het gesprek van vanochtend was ook erg zinvol.
De conclusie na het gesprek was dat eten en emoties bij
mij met elkaar verbonden zijn. Iets wat ik diep van binnen al wel wist, maar
soms moet het eens door iemand hardop gezegd worden. Ik ben een emotie-eter!
De praktijkondersteuner raadde me een aantal zaken aan.
·
Schrijf eens op hoe je je voelt als je behoefte
hebt om teveel tussendoor te gaan eten. Maak gebruik van je schrijftalent en
deel het op een blog. Je bent zeker niet de enige die dit ervaart. Wie weet
vind je dankzij jouw blog lotgenoten en kunnen jullie elkaar steunen en/of
helpen.
·
Maak een stappenplan voor wanneer je behoefte
voelt om uit verveling te gaan eten. Ga een huishoudelijk klusje doen. Ga
wandelen of fietsen. Bel een vriendin. En kijk na al die stappen of je dan nog
steeds zin in iets hebt.
·
Haal zo min mogelijk lekkere dingen in huis en
zoveel mogelijk gezonde dingen. Zorg dat het je moeilijk gemaakt wordt om iets
lekkers te pakken.
·
Lees over eetstoornissen en maak eventueel een
afspraak bij een diëtist die hierin gespecialiseerd. Kijk maar eens op de website van Voedings Interventie Eetstoornissen.
Schrijven helpt mij. Dat heb ik al vaker ontdekt. Ik deel
vrij veel via mijn weblog, maar ik heb ook schrijfsels die ik voor mezelf houd.
De tip van de praktijkondersteuner om dit proces waarin ik nu zit via mijn blog
te delen neem ik van harte. Het zal mij helpen… en misschien helpt het iemand
anders ook. Je bent niet alleen met je eetstoornis.