De balans vinden

Twee maanden geleden besloot ik om de knop om te zetten: gezonder gaan leven. Ik wilde meer bewegen en minder gaan snoepen om op die manier wat kilo’s kwijt te raken. Ik ben tevreden met het resultaat tot nu toe: ik ben namelijk in twee maanden tijd 7,9 kg afgevallen.

Lekker wandelen
Zoals ik in mijn vorige blog al schreef, ben ik op mijn eten gaan letten en ben ik meer gaan bewegen. Ik ben voornamelijk meer gaan wandelen: alleen, met ons hele gezin, met een vriendin of met onze kinderen. De jongste zit dan in de kinderwagen en de oudste wandelt gezellig mee. Dan hebben we de leukste gesprekken samen. Onze oudste heeft een levendige fantasie en hij zit vol met waarom-vragen en hoe maak je dit-vragen. Een half uurtje wandelen is dan zo voorbij. Onze jongste kijkt rustig naar alles wat ze voorbij ziet komen. Zo hoop ik ze op jonge leeftijd al bij te brengen dat elke dag wat bewegen leuk en gezond is.

Teveel willen doen
Waar ik zelf nog op wil letten, is het vinden van de balans. Ik let goed op wat ik eet, zodat ik met name minder ongezonde tussendoortjes eet. Hierbij gun ik mezelf af en toe natuurlijk wel wat lekkers, zoals een koekje, wat chips of een stukje taart. Ik moet er niet in doorslaan wat ik eet op een dag, want daar ging het meestal mis bij mij. Ik vind heel veel lekker en ik kon soms echt blijven eten. Nu ik minder op een dag eet, merk ik dat ik sneller “vol zit”. Dat is een goed signaal natuurlijk.

Tegelijkertijd merk ik dat ineens meer ga bewegen als ik van mezelf “teveel” gegeten heb. Dan ga ik ineens een extra stukje fietsen op de hometrainer, terwijl ik die dag dan al 10.000 stappen heb gezet. Of dan maak ik nog gauw een extra wandelrondje om aan de 15.000 stappen te komen. Mijn knieën zijn mijn zwakke plekken en daar merk ik dat dan aan. Als ik dan na zo’n intensieve beweegdag de volgende dag een rondje ga lopen, dan verstap ik me sneller of dan kraken mijn knieën net wat meer. Daar wil ik graag de balans in gaan vinden.

Fitter gevoel
Ik merk overigens wel dat ik me een stuk fitter voel. Ik slaap beter, ik ben minder snel moe en mijn conditie is vooruitgegaan. Ik heb bepaalde wandelrondjes in de buurt en die loop ik nu al sneller dan toen ik ze twee maanden geleden liep. Ook merk ik het aan mijn kleding: mijn broeken worden te groot en mijn truien zitten minder strak. Al met al ben ik blij dat ik de knop (weer) om heb willen zetten en ga ik voor mijn volgende doel: 10 kg eraf.

Op naar een gezonder leven!

Hoe vaak heb ik inmiddels al niet iets geschreven over mijn strijd met de kilo’s?! Het blijft een lastig iets voor me. Ik ben gewoon dol op eten, ik lust bijna alles en ik ben een emotie-eter. Toch heeft dat me er niet van weerhouden om twee keer veel af te vallen om het zwanger worden te kunnen bevorderen. En met succes mag ik wel zeggen, aangezien ik een trotse moeder ben van een zoontje en een dochtertje.

Geen succes in 2022
Ons gezin is eind 2021 compleet geworden met de geboorte van ons dochtertje. Net zoals bij mijn eerste zwangerschap was ik weer wat kilo’s aangekomen. Vorig jaar ben ik begonnen met afvallen, maar dat is niet succesvol verlopen. Sterker nog: ik was weer iets aangekomen. Hoe het kwam? Ik moest wennen aan onze nieuwe situatie met z’n vieren (met weer gebroken nachten erbij). Ik vergat mezelf in eerste instantie en was alleen maar met de kinderen en het huishouden bezig (totdat ik een goed gesprek met de huisarts had gehad). Ik kreeg een nieuwe baan met een nieuw werkritme. Ons zoontje mocht naar school en dat was ook een nieuw ritme. En ondertussen bleef ik lekker eten en werd het bewegen een stuk minder. Ik voelde aan mijn kleding dat het niet de goede kant op ging, maar het lukte me niet om die knop om te zetten.

Op naar een succes in 2023
Tot 1 januari van dit jaar. Ik besloot op de allereerste dag van het nieuwe jaar op de weegschaal te gaan staan. Was dat slim na een oudjaarsavond met allerlei lekkers? Geen idee, maar ik moest een startpunt hebben. Het werd tijd om gezonder te gaan leven: meer bewegen én minder snoepen. Geen stok achter de deur in de zin om weer zwanger te willen raken. Wel een stok achter de deur om me weer fitter te voelen, om weer beter te slapen, om mijn kleine kledingmaten weer te passen, om een gezond voorbeeld aan mijn kinderen te geven… en om gewoon weer lekkerder in mijn vel te komen te zitten.

Ik ben weer op mijn eten gaan letten, met name op mijn tussendoortjes. Ik werk vrijwel volledig thuis en dan is het zoveel makkelijker om even iets lekkers te pakken dan wanneer je op kantoor zit. Dus ik haal minder in huis én ik moet leren om het gewoon niet te pakken. Ik ben meer gaan bewegen: lekker wandelen en 1 tot 2 keer in de week even fietsen op de hometrainer. Een serietje erbij en je bent zo een half uurtje verder. Ik vind het niet altijd even gemakkelijk, maar ik doe mijn best om mijn leefpatroon (blijvend) aan te passen. Dat betekent dat ik gezonder ben gaan eten, minder tussendoortjes pak, mezelf met mate wat lekkers gun (en dat smaakt nu echt veel beter) en meer ben gaan bewegen.

Het eerste doel is in zicht
Het betekent helaas soms ook dat ik wat te streng voor mezelf ben. Ik ben inmiddels 4,6 kilo kwijt, maar laatst was er slechts 2 ons af in één week tijd. Dan ga ik meteen kijken wat ik dan nog extra moet doen (qua bewegen bijvoorbeeld), terwijl ik eigenlijk gewoon moet denken dat het goed is dat er iets af is én dat al die kilo’s er ook niet in één week bij zijn gekomen.

Ik heb een uiteindelijk afvaldoel in mijn hoofd dat ik in stapjes af wil werken. Mijn eerste doel is 5 kilo eraf. Ik zou het heel leuk vinden als ik dat volgende week haal, want dan ben ik in de eerste maand al 5 kilo kwijtgeraakt. Het is ook niet erg als dat niet zo is. Ik ga voor een gezonder leven, waarin ik beter voor mezelf zorg zodat ik ook beter voor mijn kindjes kan zorgen.

Een Sinterklaastijd met blije kinderkoppies

Ik ben opgegroeid met een Sinterklaas op een wit paard genaamd Amerigo en omringd door Zwarte Pieten. Dat was in mijn jeugd zoals het toen was. Mijn kinderen groeien op met een Sinterklaas op een wit paard genaamd Ozosnel en omringd door Roetveegpieten. Dat is zoals het nu het geval is en dat is helemaal prima in mijn ogen.

Even wennen
Laat ik eerst even eerlijk zijn. Toen er berichtgevingen kwamen dat er iets veranderd zou gaan worden aan Zwarte Piet, vond ik dat in eerste instantie best raar en moest ik er echt wel even aan wennen. Hoezo kon dat ineens niet meer? Ik heb nog een foto van ons oudste zoontje die als baby met een Zwarte Piet op de foto is gegaan. Dat was nog in een soort overgangstijd, zoals ik daar nu op terugkijk. Het Sinterklaasjournaal nam langzaamaan afscheid van de Zwarte Pieten en iedere stad en elk dorp had op dat moment een eigen voorkeur. Zo kan ik het het beste omschrijven denk ik. En ja, de Stroopwafelpiet en de Regenboogpiet heb ik altijd een beetje té gevonden. Naarmate er meer duidelijkheid en verheldering overkwam, zag ik het probleem niet dat een traditie aangepast zou gaan worden. Het doel bleef namelijk nog steeds: blije kinderkoppies!

Inmiddels weet ik eigenlijk niet beter dan dat er Roetveegpieten zijn. Deze Pieten passen prima binnen het Sinterklaasverhaal en doen nog steeds allerlei gekke dingen. Kijk maar eens een aflevering van het Sinterklaasjournaal. Dan maakt het toch niet uit hoe Sinterklaas eruit ziet, hoe de Pietjes zijn of hoe de boot van Sinterklaas heet. Het zal de meeste kinderen echt niets uitmaken. Het zijn vooral de volwassenen die overal een punt van maken. Ons zoontje voorzag geen problemen toen de stoomboot van Sinterklaas zonk. Hij zei: “Dan komen ze gewoon lopend naar Nederland, mama.”

Een mooie tijd voor kinderen
En weet je wat uiteindelijk het allerbelangrijkste is? Dat ons zoontje vol bewondering naar de Pietjes kijkt en helemaal blij is als hij wat pepernoten krijgt, met ze op de foto mag en met ze mag dansen. Iedereen mag vinden wat hij of zij ervan vindt hoor. Maar draait het niet uiteindelijk om het kindergeluk? Ik heb een foto van ons zoontje die dolblij naar een Roetveegpietje kijkt en helemaal verwonderd is dat dit Pietje naar hem toekomt om wat pepernoten te geven. Daar kan niets tegenop!

De Sinterklaastijd is een mooie en belangrijke tijd voor kinderen. Laten we het hele gebeuren eens door hun ogen bekijken en vanuit daar meegenieten. Voor je het weet, zijn ze alweer groot en is de magie van Sinterklaas en de Pieten voorbij. Ach, dat ons zoontje sinds half november heel druk is, nemen we gewoon voor lief. Voor je het weet, staan de Kerstdagen alweer voor de deur haha.

Het fenomeen rouwen

Wat zit rouwen eigenlijk toch vreemd in elkaar. Nu ik al ruim 4 jaar in een rouwproces zit, dacht ik er inmiddels een en ander van te snappen… maar volgens mij is dat hele fenomeen rouwen nooit helemaal te doorgronden.

Laat ik het voor mijn geval wat verduidelijken. Het eerste jaar na het overlijden van mijn vader en mijn schoonvader (daar zit maar een paar maanden tussen) vond ik lastig. Ik had vaak het gevoel dat ik een beetje geleefd werd, terwijl ik tegelijkertijd samen met mijn man aan het ontdekken was hoe het was om ouders te zijn. Tussen de twee overlijdens werd namelijk ons zoontje geboren. Ik kan je vertellen dat het een jaar vol tegenstrijdige gevoelens was. Aan de ene kant waren we zo blij dat we een gezond mannetje hadden (want zwanger worden was niet vanzelfsprekend voor mij), maar aan de andere kant hadden we veel verdriet omdat we allebei geen vader meer hadden.

Ik kwam erachter dat ik bepaalde periodes van het jaar lastig vond, zoals de feestdagen, mijn vaders verjaardag en de periode richting mijn vaders sterfdag. Begrijp me niet verkeerd: ik mis mijn schoonvader ook en ik denk nog regelmatig aan hem terug en hoe leuk hij als opa voor onze kinderen zou zijn geweest, maar ik ben wel meer bezig met het gemis rondom mijn eigen vader. Ik denk dat dat heel normaal is… en het maakt het gemis om mijn schoonvader niet minder; dat is alleen gewoon anders.

Even schrijven
Het tweede jaar zonder mijn vader vond ik op de een of andere manier lastiger. Je omgeving is er minder mee bezig, je hebt nog weinig praktische zaken te regelen en het leven gaat gewoon door. Dat laatste is natuurlijk goed en dat hoort zo, maar ik merkte dat ik soms behoefte had om over mijn vader te praten maar niet zo goed wist hoe of met wie. Nu ben ik sowieso beter in mijn gedachten en gevoelens op te schrijven dan ze uit te spreken.
De praktijkondersteuner die ik hier wel eens gesproken heb, raadde me aan om brieven aan mijn vader te gaan schrijven. Dat deed ik in eerste instantie bijna wekelijks op papier voor mezelf. Naarmate de tijd verstreek, werd dat minder frequent en koos ik ervoor om ze op deze blog te delen. Ik vind het namelijk wel prettig om mijn gevoelens en gedachten hierover te delen; alleen vind ik het soms best lastig om dat uit te spreken naar mijn dierbaren. Is dat herkenbaar? Ook heb ik wel eens een moment dat ik het even moeilijk heb en dat ik alleen ben. Soms is het dan al voldoende om even keihard te huilen of om even iets van me af te typen… en dan is het weer even voorbij.

Het gemis en alles wat er verder bij rouwen komt kijken, komt wanneer het wil en gaat wanneer het wil. Alleen dacht ik inmiddels een beetje de momenten te weten dat ik het echt moeilijk heb. Daar zat de maand november niet per se tussen. Toch merk ik dat ik de laatste paar dagen wat meer aan mijn vader denk. Komt het wellicht omdat ons dochtertje bijna 1 jaar wordt en dat ik het soms echt lastig vind dat mijn vader nooit geweten heeft dat hij nog een vijfde kleinkind heeft? Komt het omdat ik af en toe iets van mijn vader in ons zoontje herken? Komt het omdat ik mijn vader eigenlijk gewoon nog heel even een keertje zou willen spreken om te vragen of ik het een beetje goed doe? Ik weet het niet…

Ik denk dat je altijd blijft rouwen wanneer je iemand dierbaars hebt verloren. De pijn om het verlies wordt minder (de scherpe randjes gaan eraf), maar het gemis en het verdriet blijft. En ik denk dat je zelf verandert nadat je iemand kwijt bent geraakt. Alsof er een stukje van jezelf is gestorven, nadat je een dierbare hebt verloren. Dat is in ieder geval mijn ervaring tot nu toe.

Of weet je alles al...
Ik wil graag eindigen met een fragment uit ‘Of je weet je alles al’ van Hetty ten Holt, een dichtbundel waar ik veel aan heb gehad en waar ik af en toe nog eens doorheen blader:

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’)

Een nieuw tijdperk gaat beginnen

Oei, dat klinkt wel heel groots als ik naar de titel van deze blogpost kijk. Maar stiekem is het dat ook wel: ons zoontje gaat namelijk bijna naar de basisschool. Hij heeft er al helemaal zin in en kan niet wachten tot de eerste schooldag gaat beginnen. Ik vind het leuk en spannend tegelijkertijd.

Laatste keer kinderopvang
Voordat die eerste schooldag aanbreekt, is het vandaag de laatste keer dat ons zoontje naar de kinderopvang gaat. Sinds hij 4 maanden is, gaat hij twee dagen in de week naar de kinderopvang. Eerst zat hij op een groep waarin kinderen vanaf 0 jaar zaten. Nadat hij 3 jaar werd, mocht hij steeds vaker naar de zogenoemde 3+ groep waar hij al een beetje werd voorbereid op de basisschool en waar allemaal kinderen van dezelfde leeftijd zaten. Hij had het daar enorm naar zijn zin en binnen een half jaar ging hij alleen nog maar naar die groep.

En nu is het moment aangebroken dat hij voor de allerlaatste keer bij de kinderopvang gaat spelen. Nog één dagje bij zijn favoriete juffen spelen, nog één keer een feestje bij de kinderopvang en nog één keer met zijn vriendjes en vriendinnetjes spelen. Ik weet natuurlijk al een hele tijd dat deze dag eraan gaat komen, maar ik heb het er toch wel een beetje moeilijk mee. Ondanks dat ons dochtertje voorlopig nog op die kinderopvang zit en ondanks dat de bso straks op dezelfde locatie van de kinderopvang is, alleen in een ander lokaal en met andere juffen. Het is wel een fase die je nu af gaat sluiten. En het duurt ook wel weer eventjes voor we de juffen van ons zoontje weer vaak zien en spreken, aangezien ons dochtertje voorlopig nog geen 3 jaar is.

Ik heb vanochtend al wel even een traantje gelaten toen we ons zoontje voor de laatste keer naar de kinderopvang brachten. Hij gaat vandaag veel plezier maken en lekker feesten. De juffen gaan heel veel foto’s maken. Dan kunnen we daar vanavond nog even met z’n allen naar kijken. Kleine jongetjes worden groot. En dat is maar goed ook! Maar deze mama zal vanmiddag bij het ophalen ook nog wel een paar traantjes laten.

Het vinden van een balans

Ruim één maand geleden schreef ik over mijn eeuwige strijd met de kilo’s. Ik ging voortvarend aan de gang en de eerste kilo’s gingen eraf. Ik gaf mezelf een eerste doel en dat was om 5 kilo af te vallen. Het leek me fijner om in kleine stapjes te werken dan om meteen voor mijn einddoel te gaan.

De laatste twee weken gaat het wat minder goed. Niet dat ik ben aangekomen (gelukkig niet), maar er gaan maar 1 of 2 ons per week vanaf. Ik weet dat het in het allereerste begin altijd harder gaat dan na verloop van tijd, maar toch… En ik weet ook dat we wat feestjes en wat barbecues hebben gehad, waardoor je toch net wat meer eet dan normaal. Nogmaals: ik ben vooral blij dat ik sinds begin juli niet meer ben aangekomen.

Op dit moment ben ik 3,7 kg afgevallen en daar ben ik natuurlijk al heel blij mee. Ik voel me energieker en ik slaap beter (met uitzondering als één van de kindjes ’s nachts wakker wordt of ’s nachts gaat spoken). De eerste paar dagen in juli merkte ik echt dat ik moest wennen aan minder suikers eten en drinken. Ik wist wel dat suikers verslavend werken, maar het viel me toch wel even tegen hoor. Ik heb er gewoon een paar dagen hoofdpijn van gehad. Dat verdween gelukkig snel, maar het zette me wel even op scherp om te ontdekken hoe verslavend suiker voor je lichaam is.

Nu wil ik vooral de balans zoeken. Hoe zorg ik ervoor dat ik niet teveel ga bewegen om maar van alles te willen compenseren? Hoe zorg ik ervoor dat ik af en toe zonder schuldgevoel van iets lekkers kan genieten? Hoe vind ik een eet-, drink- en beweegmodus die ik vast kan blijven houden? Ik wil natuurlijk naar een modus die goed vol te houden is. Ik zal altijd moeten opletten met wat ik eet en drink, omdat ik nu eenmaal gemakkelijk aankom en heel veel lust. Het is voor nu even zoeken naar een goede balans tussen al die verschillende zaken.

En… ik moet mezelf niet teveel druk geven. Ik ben ook niet in een korte tijd die kilo’s aangekomen, dus ik moet ook niet verwachten dat het er in korte tijd meteen weer af is. Ik wandel vrijwel elke dag; ik heb een vaste sportdag om thuis op de hometrainer te zetten; ik let goed op mijn eten en drinken; ik geniet in het weekend van wat extra’s… en ik merk gewoon dat ik beter in mijn vel kom te zitten.

Ik zeg het regelmatig tegen mijn oudste kindje en nu ook maar even tegen mezelf: “Soms moet je even geduld hebben.” Dus ik ga verder met waar ik mee bezig ben en dan bereik ik vanzelf mijn eerste doel. Het komt goed… zolang ik maar niet te streng ben voor mezelf en niet terugval in mijn oude gewoontes.

De (eeuwige) strijd met de kilo’s

Soms zou ik willen dat ik niet zoveel lekker eten lustte. En nog vaker zou ik willen dat ik mijn emoties niet zo gemakkelijk weg probeer te eten. Ook al gaat dat laatste steeds beter (in de zin van: ik probeer afleiding te zoeken als ik merk dat emotie-eten eraan komt), maar het lukt niet altijd. Ik ben van plan om de strijd met de kilo’s weer aan te gaan. Op naar een gezondere levensstijl…!

Eerdere keren
Voordat ik zwanger was van ons zoontje ben ik bij een diëtiste geweest. Omdat ik met behulp van hormonen een eisprong moest laten opwekken, was het van belang dat ik een aantal kilo’s zou afvallen. Hoe minder overgewicht je hebt, hoe groter de kans van slagen. Bij de diëtiste heb ik toen een aantal fijne tips gehad om mijn levensstijl gezonder te maken en om ook nog te kunnen blijven genieten. Het afvallen ging toen goed… en ik raakte zwanger en mocht een zoontje verwelkomen.

Hetzelfde was het geval toen we besloten voor een tweede kindje te gaan. Het enige verschil was dat ik niet naar de diëtiste ging, maar de tips zelf toepaste om weer wat kilo’s kwijt te raken. Ook dat lukte en heeft ervoor gezorgd dat de hormonen hun werk deden. Vorig jaar kwam ons dochtertje gezond op de wereld.

Op naar een gezonder leven!
Deze twee voorbeelden laten me zien dat ik het dus wel kan: een gezondere levensstijl hanteren, kilo’s kwijtraken en me fitter en prettiger voelen. De laatste weken merkte ik dat ik er weer voor wil gaan. Deze keer niet om zwanger te mogen raken (ons gezinnetje is compleet :)), maar om gezonder te worden, me fitter te voelen en een goed voorbeeld voor mijn kindjes te zijn. Ik vind het lastig omdat ik zo van lekker eten houd, maar ik weet dat het nodig is, dat ik me beter voel én dat ik nog steeds van eten kan genieten. Misschien zelfs nog wel meer dan ik nu doe.

Ik heb een bepaald streefgewicht in mijn hoofd waar ik graag naartoe wil werken. Dat wil ik in stapjes gaan doen om het voor mezelf behapbaar te houden. Het eerste doel waar ik voor ga, is dat er 5 kilo afgaat. Ik ga hier verder geen termijn aan hangen, omdat ik mezelf niet wil opjutten en omdat ik graag wil dat de kilo’s er nu af blijven. Ik wil weer meer gaan bewegen, gezonder gaan eten en vooral minder gaan snoepen. Op naar een gezonder gewicht!

Een berichtje aan mijn vader

 Lieve papa,

Vier jaar geleden schreef jij iets heel bijzonders aan ons ongeboren zoontje. Dat was meteen het meest dierbare dat ik tijdens de kraamperiode hebt ontvangen. Die brief heb ik inmiddels meerdere keren gelezen, telkens weer met tranen in mijn ogen en vaak met de gedachte dat het zo oneerlijk is dat jij er niet meer bent.

Ik probeer niet alleen aan de verdrietige zaken te denken als ik aan je denk, papa, ook al is dat in deze periode lastig. Ik heb er dit jaar meer moeite mee dat jij er niet meer bent. Komt dat door de geboorte van ons dochtertje, waarvan jij niet weet dat ze er is? Komt het omdat ik in ons zoontje af en toe iets herken van jou? Komt het omdat ons zoontje het af en toe ineens over zijn opa's heeft en er dan telkens bij zegt dat zijn opa's dood zijn en niet meer komen he? Ik weet het niet...

Ik merk wel dat ik niet altijd de makkelijkste ben deze periode... en dat degene die het dichtste bij me staan dat helaas het beste merken. Ik ben er niet altijd helemaal bij met mijn gedachten, ik moet op de meest vreemde momenten ineens huilen, ik schiet onverwachts uit mijn slof... Het hoort bij het rouwproces en voor mij vooral bij deze periode. Gelukkig nemen jouw schoonzoon en jouw kleinzoon het me niet kwalijk dat ik nu niet helemaal mezelf ben en is jouw kleindochter nog te klein om er echt iets van te merken. Jouw lieve kleinzoon geeft me extra kusjes en jouw lieve kleindochter wil wat meer bij me liggen. Heel lief!

Ik denk niet alleen terug aan jouw laatste week bij ons, maar ik denk ook terug aan momenten van vroeger. Even met jou mee naar je school, waar ik altijd een snoepje uit de automaat mocht kiezen. Samen naar de Makro, waar ik mijn ogen uitkeek bij met name het eten en drinken. Lekker op de bank een aflevering van Baantjer of Wie is de Mol? kijken. Of gewoon samen zitten lezen... jij in de krant en ik in een leesboek.

Je leert op de een of andere manier leven met het verdriet, maar dat maakt het gemis dat jij er niet meer bent niet altijd minder. De scherpe randjes van het gemis gaan eraf, maar jij zal altijd in mijn hart en in mijn gedachten zitten. Zoals ik ooit in een gedicht las: "Toen jij stierf, stierf een stukje van me met je mee!"

Ik houd me eraan vast, papa, dat je samen met mijn schoonvader ergens een kopje koffie drinkt en ons in de gaten houdt. Heb je gezien hoe dol je kleinzoon op worstenbroodjes is? En hoe hij graag met jouw hamer gaat timmeren? Heb je er toch iets van meegekregen dat je een vijfde kleinkind hebt gekregen? En hoe rap je kleindochter in haar doen en laten is? Hoezo gaat mijn baby van zes maanden al proberen te tijgeren? Daarin lijkt ze niet op haar moeder he?!

Papa... ik hou van je en ik mis je. Ik doe mijn best met alles, maar deze week gaat het even niet zo lekker. Dag papa!

Doe eens iets voor jezelf!

Tijd voor jezelf nemen. Dat klinkt als iets gemakkelijks toch? Je sluit je bijvoorbeeld even af van alles om je heen en je doet lekker iets voor jezelf waar je blij van wordt. Voor de een is dat bijvoorbeeld een fijne wandeling maken, terwijl dat voor de ander een lekkere taart bakken is. In principe maakt het natuurlijk niet uit wat je doet als je maar gewoon even iets voor jezelf doet.

Ons eerste kind
Sinds ik voor de eerste keer moeder ben geworden, heb ik gemerkt dat het wat lastiger is om tijd voor jezelf te nemen. Tenminste, ik vind dat sindsdien soms best lastig. Toen ons zoontje nog een baby was en overdag veel sliep, ging dat nog wel. Als hij sliep, nam ik wel de tijd om lekker met een boek op de bank te kruipen of een leuke serie op Netflix te kijken. Naarmate hij ouder werd en overdag minder sliep, merkte ik dat de "me-time” minder werd. Logisch natuurlijk. Ons zoontje leerde de wereld ontdekken en ik deed dat graag met hem mee. Het blijft mooi om de wereld (opnieuw) te ontdekken via de ogen van een kind.

Wij hebben het geluk dat ons zoontje een goede slaper is. Richting het einde van de dag is hij moe en na het avondritueel valt hij in een diepe slaap (uitzonderingen daargelaten). Dat gaf in de avonden nog voldoende tijd om lekker een boek te lezen of om samen met mijn man een serietje of een filmpje te kijken.

Ons tweede kind
In december hadden wij het geluk dat ons gezinnetje uitgebreid werd met een tweede kindje. Ons lieve dochtertje werd geboren en dat maakte ons gezin compleet (hoe cliché dat misschien ook klinkt). Ons zoontje is dol op zijn zusje, ook al moet hij nu de aandacht delen. Dat is prachtig om te zien. Het is heel mooi om te merken dat je als vader of moeder heel veel liefde voor twee kindjes hebt. Die onvoorwaardelijke liefde is zo bijzonder.

Tegelijkertijd is je leven met een tweede kindje een stuk drukker geworden. Je hebt een baby die volledig afhankelijk van je is en die veel wil drinken (en slapen en plassen/poepen en knuffelen). Daarnaast heb je een peuter die ook alle aandacht wil en zich blijft ontwikkelen. Dan is het zoeken naar het vinden van de balans: je aandacht verdelen tussen twee kinderen, aandacht geven aan je partner, je slaap pakken, je huishouden door laten gaan en aan jezelf denken.

Dat laatste werd wel een dingetje voor me. In de kraamweek pakte ik mijn rust waar ik kon (heerlijk met ons dochtertje erbij), las ik boekjes met ons zoontje en liet ik me heerlijk in de watten leggen door de kraamverzorgsters. Daarna begon ik langzaamaan als het ware weer meer mee te draaien in het huishouden: weer zelf een wasje draaien, weer koken, weer naar buiten etc. Dat hoort er natuurlijk allemaal bij en dat pak je stukje bij beetje weer op.

Vergeet jezelf niet
Ik begon alleen een beetje mezelf te vergeten. Ik wilde het huishouden perfect in orde houden (spoiler: dat lukt niet met twee kinderen en dat hoeft niet), de was bijhouden, alles rondom de kinderen zelf doen enz. enz. Mijn man doet ook veel, maar op de een of andere manier vond ik dat het ik allemaal zelf moest doen. Vraag me niet waarom… Tegen de tijd dat beide kinderen op bed lagen was ik vrij moe, waardoor ik vroeg op bed lag (en regelmatig door de laatste fles heen sliep, waardoor mijn man die heel vaak deed). Het zorgde er ook voor dat ik midden in de nacht wakker werd en ineens om van alles ging piekeren. Dat gaat ’s nachts altijd het beste he?!

Ik kan je één ding vertellen: het ’s nachts piekeren helpt niet om je vermoeidheid te verminderen. Ik besloot dat ik er iets aan moest doen om een leukere moeder, een leukere partner én een leukere Kim te zijn. Na een goed gesprek met mijn huisarts ga ik één van haar adviezen ter harte nemen: ik ga meer tijd voor mezelf nemen! Lekker wandelen (even alleen of met een vriendin), eten met een vriendin, me helemaal verliezen in een boek, een filmpje kijken met een zus, even werken aan mijn boekenblog… gewoon even tijd voor mezelf nemen. Het is belangrijk om jezelf niet te vergeten. Dat maakt je uiteindelijk een leuker persoon. Ik ga daar de komende tijd aan werken…

Het effect van één woord

Stel: je bent in het ziekenhuis en krijgt het volgende te horen van een arts: “U bent er gelukkig op tijd bij.” Vervolgens zegt deze arts tegen zijn collega: “Kom, dan overleggen we even op de gang.” Wat gaat er dan in je om?


Ik kan deze vraag inmiddels vanuit de praktijk beantwoorden. Ik raakte in paniek en barstte in huilen uit. Mijn man en ik waren namelijk ter controle naar het ziekenhuis gestuurd met ons dochtertje van vijf weken oud. Ze had een hele droge huid, allerlei rode plekken op haar gezicht en blaasjes op haar gezicht en lichaampje. Wij dachten dat ze de waterpokken kreeg, aangezien we vrienden op kraambezoek gehad hadden waarvan het dochtertje een dag later de waterpokken had gekregen. De huisarts twijfelde, mede door haar jonge leeftijd, en stuurde ons voor de zekerheid naar het ziekenhuis zodat de dermatoloog ernaar kon kijken. We brachten ons zoontje naar zijn oma en gingen redelijk rustig naar het ziekenhuis… nog steeds in de veronderstelling dat we met de waterpokken te maken hadden en dat we voor de lunch weer terug zouden zijn.

We moesten even wachten in het ziekenhuis totdat de dermatoloog tijd had voor ons, maar dat was te verwachten aangezien wij tussen de afspraken door ingepland waren. Het was allang fijn dat we meteen langs mochten komen. Ons dochtertje werd uitgebreid bekeken, er werden foto’s van de plekken en blaasjes gemaakt en er werd een collega-arts bijgehaald. Vanaf dat moment begonnen de angstige momenten. Anders kan ik het niet omschrijven. Bij deze twee artsen was er twijfel of het de waterpokken waren of een ander herpesvirus dat zou kunnen leiden tot een aandoening in de hersenen. Begrijp me niet verkeerd: ik vond het heel fijn dat ze geen risico hebben genomen en ons dochtertje extra onderzocht hebben, maar de zin “U bent er gelukkig op tijd bij” maakte me enorm angstig (vooral door het woordje ‘gelukkig’). Zeker als er daarna op de gang wordt overlegd, waarbij de deur niet volledig gesloten was en wij delen van het gesprek opvingen. Er werd gesproken over een opname en over de mogelijkheden wat het kon zijn. Het heeft waarschijnlijk nog geen vijf minuten geduurd voordat de dermatoloog terug kwam om het een en ander uit te leggen, maar voor mijn gevoel duurde het vijf uur waarin ik alle mogelijke scenario’s in mijn hoofd voorbij zag komen.

Toen de arts terugkwam, heeft ze rustig aan ons uitgelegd wat de vervolgprocedure was. We werden doorgestuurd naar de spoedeisende hulp, zodat de kinderarts ernaar kon kijken. Bij baby’s onder de drie maanden nemen ze geen risico, omdat ze nog maar weinig weerstand hebben. Mocht het nodig zijn, dan zou ons dochtertje opgenomen worden en dan mocht één van de ouders erbij blijven (ik zou niet eens weggaan zonder haar, maar dat terzijde… :-)). Dit gesprek gaf ons al wat meer rust en de artsen op de spoedeisende hulp hebben alles wat ze deden goed en duidelijk uitgelegd, maar het bleef nog wel even spannend totdat we de uitslag kregen dat er niets vreemds in het hersenvocht was aangetroffen (nadat ze via een ruggenprik een lumbaalpunctie hadden gedaan), dat we haar mee naar huis mochten nemen en dat we in het weekend de definitieve uitslagen van de kweek en de lumbaalpunctie kregen. Ze bleek gewoon de waterpokken te hebben… en de kans is groot dat ze ze nog een keer gaat krijgen omdat ze nu nog zo jong is.

Al met al was het een heftige en vermoeiende dag, die gelukkig goed afliep. Ik heb bij thuiskomst ons zoontje even extra geknuffeld (die een geweldige dag met zijn beide oma’s had gehad) en ons dochtertje heeft even een nachtje in haar bedje bij ons op de kamer geslapen. 

Een brief aan mijn vader

Lieve papa,

Het is inmiddels ruim drie jaar geleden dat je overleden bent. Wat word je gemist hier. We maken er met z’n allen het beste van, maar het gemis zal nooit meer weggaan. Het is inmiddels niet meer zo dat ik verwacht dat je van de trap naar beneden komt als ik bij mama op bezoek ben. Dat heb ik lange tijd wel gehad. Dan was ik in “jouw relaxstoel” gaan zitten en keek ik hoopvol naar de trap tot jij naar beneden zou komen.

Het leven gaat door… of we dat nu willen of niet - en dat is ergens maar goed ook. Het leven is wel anders zonder jou. Ik heb het al eens vaker geschreven of gezegd, maar wat had ik het fijn gevonden als jij ons zoontje had mogen leren kennen. Je had het geweldig gevonden dat hij dol is op worstenbroodjes (net zoals zijn opa), dat hij geen genoeg krijgt van spelen met autootjes en dat hij af en toe eenzelfde gezichtsuitdrukking heeft als jij kon hebben. Er zitten zeker een aantal van jouw genen in ons kleine mannetje.

Nu komt er heel binnenkort nog een kleine spruit bij. Ik vind het soms zo’n gek idee dat jij niet weet dat je nog een keer opa zou worden en dat je er nog een kleindochter bij zou krijgen. Ergens geloof ik dat je bepaalde zaken alsnog meekrijgt waar je nu ook bent, maar dat is niet hetzelfde als wanneer je hier nog zou zijn. Het geeft me wel troost dat ik nog tegen je kan praten en dat ik het gevoel heb dat je toch nog dicht bij ons bent.

Vandaag is mijn uitgerekende datum en ik moet sinds een paar dagen nog meer aan je denken dan normaal. Soms komt er dan ineens een huilbui opzetten (lang leve de hormonen erbij). Inmiddels weet ik dat ik die moet laten komen, want vroeg of laat komen de tranen er toch wel uit. Papa, ik mis je en ik had je heel graag nog wat langer hier gehad. Het heeft niet zo mogen zijn. Waak jij een beetje over ons zoontje en ons dochtertje? Dan houden wij hier mama goed in de gaten.

Dag papa!

Berichtje aan de baby (2)

 Lieve baby,

Wat gaat de tijd toch snel. Nog één weekje en dan is de uitgerekende datum aangebroken. Dat wil verder niet zoveel zeggen, aangezien slechts 4% van de baby’s op deze datum geboren worden. Je grote broer was bijna op zijn uitgerekende datum geboren… maar hij werd uiteindelijk net na middernacht geboren. Ik ben heel benieuwd wanneer jij gaat komen.

Sinds ik weet dat ik zwanger ben, heb ik het gevoel gehad dat je op 3 december geboren gaat worden. Dat gevoel werd versterkt toen we erachter kwamen dat jij een meisje bent. De reden? Je opa had altijd graag een dochter of een kleindochter gewild, maar hij werd trotse vader en opa van zonen en kleinzonen. Helaas is je opa er niet meer, maar jij gaat rond zijn verjaardag geboren worden (of misschien zelfs op zijn verjaardag, zoals ik denk). Je opa had het volgens mij geweldig gevonden om een kleindochter te mogen verwelkomen. Hij had ons wel in de gaten, waar hij nu is, samen met je andere opa. Dat blijft een fijne gedachte om aan vast te houden.

Klein meisje, wat blijft het toch bijzonder dat je in mijn buik aan het groeien bent. Je grote broer kan bijna niet wachten om je te ontmoeten. Hij komt elke dag even met je knuffelen en kletsen. Hij vertelt je dan wie hij is en met welk speelgoed jij straks wel en niet mag spelen. Ook heeft hij al helemaal bedacht wie wat gaat doen bij jou. Je broer wil jou heel graag flesjes gaan geven. Ik mag dan met zijn brandweerauto spelen als hij dat doet. Je vader en ik zijn vooral heel benieuwd hoe het straks gaat als jij er bent en hoe je grote broer erop gaat reageren. Hij kan in ieder geval niet wachten om je te knuffelen… en wij ook niet!

Trappel nog maar lekker even rond in mijn buik totdat jij er klaar voor bent om op deze wereld te komen. Ik geniet van je schopjes en laat trots mijn bolle buik zien. Je vader, je broer en ik zijn er klaar voor om jou te gaan ontmoeten. Datzelfde geldt ook voor onder andere je oma’s, je ooms, je tantes, je nichtjes en je neefjes. Er staat een warme en liefdevolle omgeving op je te wachten. Ik wacht nog maar even (on)geduldig af totdat je er bent.

Liefs van je mama

Jaaa... met zwangerschapsverlof

Een tweede zwangerschap lijkt twee keer zo snel te gaan als een eerste. Herkennen jullie dat? Je bent veel bezig met je kindje dat er al is, waardoor de weken soms echt voorbij vliegen.

Ik ben inmiddels ruim 34 weken zwanger en ik heb vandaag mijn laatste werkdag voor mijn verlof erop zitten. Eerst heb ik 1,5 week vakantie en daarna ga ik met 36 weken officieel met zwangerschapsverlof. Tijd om nog even goed tot rust te komen en alles in orde te maken voor de komst van onze baby.

Over dat laatste gesproken: een week of acht geleden kreeg ik ineens enorme nesteldrang. Dat betekende dat ik alle bewaarde babykleertjes heb uitgezocht, de maten 50 t/m 62 heb uitgewassen, gestreken en in de kast heb gelegd, alvast een bak in onze woonkamer heb gevuld met babyspeelgoed en manlief aan de slag heb gezet voor de meubels in de babykamer en de box beneden. Dat is inmiddels allemaal al klaar. Ik heb inmiddels een lijstje gemaakt wat ik nog wil doen voordat de baby komt, zoals de enveloppen schrijven en alvast beschuiten en muisjes kopen. Ja, die nesteldrang is nog steeds aanwezig. Verder heb ik een stapeltje boeken liggen om te lezen, wil ik nog wat dingen afmaken voor mijn boekenblog... en het allerbelangrijkste: lekker nog wat tijd doorbrengen met onze kleine en mijn grote man! We gaan puzzelen, legoën, tekenen, met de auto's spelen, pepernoten bakken... en chillen op de bank!

Dan komen we vanzelf bij het moment dat "zusje" geboren wordt. Heel benieuwd hoe het dan allemaal gaat zijn... Daar komen we vanzelf achter. Voor nu is het genieten van mijn zwangerschapsverlof.

Gemis

Tijdens mijn eerste zwangerschap kwamen we erachter dat mijn vader ernstig ziek was. Hij heeft toen verschillende onderzoeken gehad, waaruit uiteindelijk bleek dat hij ongeneeslijk ziek was. Lange tijd had ik hoop dat hij de geboorte van ons eerste kindje mee zou maken, maar dat heeft helaas niet zo mogen zijn. In de 32e week van mijn zwangerschap ging hij snel achteruit en in de 33e week overleed hij. Hij wist wel dat hij er een kleinzoon bij kreeg en hoe hij ging heten. Wat had ik graag gewild dat hij hem mocht leren kennen…

Inmiddels ben ik zwanger van ons tweede kindje. Over een aantal weken wordt ons gezin uitgebreid met een dochtertje. Heel bijzonder! Ik ben nu 32 weken zwanger en ik merk dat ik ineens extra veel aan mijn vader moet denken. (En ook aan mijn schoonvader die een aantal maanden na mijn vader is overleden). Het komt ineens allemaal terug hoe papa’s allerlaatste week was. Wat we nog tegen elkaar gezegd hebben. Hoe vaak ik hem nog even gezien heb. Hoe ons allerlaatste gesprek samen was. Maar vooral… hoe erg ik hem mis. Het is nu drie jaar geleden dat hij overleed en het gemis dat blijft. De scherpe randjes gaan er langzaamaan af, maar het missen is een onderdeel van het leven geworden. Hoe had hij het gevonden om voor de vijfde keer opa te mogen worden? Hoe vaak zou hij met ons zoontje een worstenbroodje zijn gaan eten? Hoe had hij de afgelopen (corona)tijd beleefd? Hoeveel speelgoedauto’s had hij gekocht voor zijn beide kleinzonen? De antwoorden hierop kan ik alleen maar raden…

Wat ik wel weet, is dat hij een hele trotse opa was, dat hij genoot van de kleinkinderen die hij heeft mogen leren kennen en dat hij ook van zijn jongste kleinkinderen genoten zou hebben. Wat ik nog meer weet, is dat ik in ons zoontje dingen herken van mijn vader (én mijn schoonvader) en dat het daarmee een mooie gedachte is dat de beide opa’s op deze manier een klein beetje voortleven. Ik houd me vast aan de gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader op de een of andere manier toch meekrijgen wat er zich hier afspeelt en dat ze altijd dichtbij me zijn.

Berichtje aan de baby

Dag kleine baby,

Wat is het bijzonder om voor de tweede keer zwanger te mogen zijn en wat verloopt een tweede zwangerschap anders dan een eerste. Bij je grote broer waren we druk met het uitzoeken van een babykamer, het aanschaffen van allerlei spulletjes en het huis babyproof te maken. Nu hebben we op zolder de babykamer klaarliggen om in elkaar te zetten, barsten we van het speelgoed en hebben we heel wat kleren van jouw broer bewaard. Maar… er is één verschil: jij wordt onze dochter. Dat is goed nieuws voor je moeder, want nu mag ze gaan rondsnuffelen voor meisjeskleren. Natuurlijk hebben we heel wat neutrale kleding die jij ook kunt dragen, maar er worden zeker wel wat roze items aan toegevoegd.

Tot aan de 20-weken-echo vond ik het allemaal erg spannend. Zou het allemaal goed met je gaan? Zou je goed groeien? Wanneer zou ik je voor het eerst voelen? Ze zeggen dat je het bij een tweede eerder voelt omdat je weet wat je moet voelen, maar ik twijfelde wel een paar keer of ik je nu al gevoeld had of niet. Daar kwam bij de echo wel een verklaring voor: de placenta ligt aan de voorkant. Dat betekent dat het wat langer duurt voordat je de eerste schopjes voelt. Bij de 15 weken dacht ik je voor het eerst te voelen; bij de 18 weken wist ik het zeker; en sinds de 22 weken laat je regelmatig van je horen via een schopje of een porretje.

Bij de 20-weken-echo liet je zien wat de term “meisje eigenwijsje” betekent. De eerste keer bleef je stug op één manier liggen en hield je je handje tussen je benen. De echoscopiste kon niet alles zien en kon ook niet vertellen of je een jongen of een meisje zou worden. We moesten nog een keertje terugkomen. Bij de tweede keer lag je in eerste instantie weer precies hetzelfde, maar op een gegeven moment draaide je en kon die echoscopiste zien dat alles er goed uitzag. Dat was een opluchting om te horen. Ook kregen we te horen dat er een meisje bij zou komen. Het cliché is waar: je gezondheid is het allerbelangrijkste… maar één van je nichtjes vindt het wel héél leuk dat ze er (eindelijk) een nichtje bij krijgt. Omdat ik rond de verjaardag van een van jouw opa’s uitgerekend ben die heel graag een dochter of een kleindochter wilde, heb ik vanaf het begin gedacht dat je een meisje was. Maar dat was puur een gevoel… Wat had je opa het prachtig gevonden dat er een kleindochter bij kwam. Allebei je opa’s trouwens! Ze houden straks vanaf boven wel een oogje in het zeil op jou. Dat vind ik een mooie gedachte om aan vast te houden.

Inmiddels hebben we de 25 weken bereikt en heb ik je eerste jurkje gekocht. Roze uiteraard! Ik voel je inmiddels dagelijks. De ene dag laat je meer van je voelen dan de andere, maar het blijft bijzonder om je te voelen bewegen. En nog bijzonderder: je grote broer heeft je ook al gevoeld. Hij legde zijn handje op mijn buik, jij gaf een goede trap en je broer zei: “Mama, zusje is met mij aan het spelen!” Vervolgens legde je vader zijn hand op mijn buik, maar toen was je weer even klaar met spelen. Hij moet nog eventjes geduld hebben.

Lief klein meisje, groei nog maar lekker even door in mijn buik. Dan genieten wij van mijn groeiende buik en zorgen je papa en ik ervoor dat je kamertje binnenkort helemaal klaar is. Ik ben zo benieuwd hoe je er straks uitziet, hoe je bent en hoe je grote broer op je gaat reageren. Dat gaan we over een aantal maanden ontdekken.

Liefs van je mama

Gezonde spanning of...?

Wat vind ik het bijzonder om weer zwanger te mogen zijn. Het traject om zwanger te raken was redelijk vergelijkbaar met de vorige keer, maar het was zeker ook anders door de corona-maatregelen. Mijn man mocht bijvoorbeeld niet mee naar de afspraken in het ziekenhuis (dus nam ik de gesprekken met de gyneacoloog op om later te laten horen), de gesprekken met een mondkapje op voelde soms wat afstandelijk en het was wel eens eenzaam om voor je gevoel alleen het traject te doorlopen. Het hoorde bij de tijd waarin we zaten, maar toch...

Eind maart kregen we geweldig nieuws: we hadden een positieve test in handen! Onze kleine man zou grote broer worden! Wat waren we blij... en wat was het tegelijkertijd spannend. Dat eerste trimester is toch best zenuwslopend. Naar de echo's in het ziekenhuis ging ik alleen; mijn man mocht nog niet mee. Gelukkig bleek het op beide echo's goed te zijn. Bij de termijnecho mocht mijn man wel mee. Nu kon hij voor de eerste keer de baby zien bewegen; voor hem ging het nu meer leven. Heel fijn om nu samen te zien dat de kleine frummel lekker aan het bewegen was.

Meer willen genieten

Inmiddels ben ik ruim 17 weken zwanger en hebben we over twee weken de 20-weken-echo. Daar kijk ik enorm naar uit en tegelijkertijd vind ik het spannend. Ik denk dat ik de baby één keer gevoeld heb, maar ik weet het niet zeker omdat het daarna niet meer gebeurd is. Het is heel fijn als straks bij die echo alles goed is en ik echt van mijn zwangerschap kan gaan genieten. Op de een of andere manier durf ik dat nu nog niet voluit te doen, ondanks dat mijn buikje goed groeit en het hartje luid en duidelijk bij de verloskundige te horen was.
Ik heb me natuurlijk afgevraagd hoe dat nu komt en of ik dat bij mijn eerste zwangerschap ook had. Volgens mijn man was ik toen ook vrij gespannen richting die belangrijke echo. Het verschil was toen dat we in de 14e week te horen kregen dat mijn vader ongeneeslijk ziek was. Ik was daar veel mee bezig. Wat had mijn vader precies? Kon er nog iets aan gedaan worden? Zou hij de geboorte van zijn vierde kleinkind meemaken? Sommige weken gingen toen in een roes voorbij.
Deze keer heb ik als het ware alle tijd om me druk te maken over de baby. Dat komt denk ik ook door de tijd waarin we zitten. We zien niet veel mensen (zeker tijdens de lockdown), waardoor ik met weinig mensen over mijn zwangerschap praat. We hebben het grote nieuws vooral digitaal gedeeld en dat is toch anders dan wanneer je mensen ziet. Ik merk dat ik nog vaker aan mijn vader denk nu ik weer zwanger ben. Hij is nooit weg uit mijn gedachten, maar nu zit hij er nog meer in. Hoe zou hij het gevonden hebben om nog een keer opa te worden? Ik houd me er maar aan vast dat hij het meekrijgt, waar hij nu ook is...

Overigens heb ik wel allemaal plannen om te gaan doen als de 20-weken-echo goed is. We weten al grotendeels hoe de babykamer eruit komt te zien en ik kan haast niet wachten om die klaar te maken; we willen de kamer van ons zoontje wat veranderen; we willen alle bewaarde babyspullen uitzoeken; en... en… en…

Ik tel nog even verder af naar de echo en kijk er enorm naar uit om ons kleintje weer te zien. Op naar een fijne echo, waarbij ik natuurlijk erg benieuwd ben of we nog een zoontje krijgen of dat er toch een dochtertje bij komt.

Terugblik 2020

Tja... daar zijn we dan, bijna aan het einde van 2020. Het jaar waarin alles anders werd... dat is toch wel de omschrijving die het beste bij dit jaar past.

Covid-19 gooide veel roet in het eten en heeft de hele wereld in zijn ban. Daarnaast bracht het ons als het ware terug naar de basis. Je werd aangewezen op jezelf, je eigen familie en je eigen woonplek. Dat was de ene keer gemakkelijker dan de andere keer. Voorlopig zijn we nog niet af van dit vervelende virus. Laten we hopen dat we in het nieuwe jaar weer wat meer terug kunnen naar "het oude normaal".

Voor mij persoonlijk was 2020 het jaar waarin...

-          ons zoontje zelf leerde lopen (en daar waren mijn man en ik allebei bij);
-          ik het recordaantal van 225 boeken las;
-          ik tijdens de eerste lockdown helaas wat kilo’s aankwam;
-          ik inmiddels ruim 11 kg ben afgevallen (en nog meer hoop af te vallen);
-          ik het emotie-eten iets beter de baas werd (maar het zal altijd een valkuil voor me blijven);
-          mijn man en ik regelmatig elkaar hebben ingemaakt met Carcasonne, Kolonisten van Catan en Qwirkle;
-          ik steeds vaker ging wandelen;

-          ik regelmatig 10.000 stappen per dag zette;

-          ons zoontje steeds beter begon te praten en te zingen;

-          mijn man en ik het dansje van 'Feestlied' van de Sprookjesboom leerden;

-          ik nog steeds enorm blij ben dat ik moeder ben;

-          ik het moederschap op sommige dagen nog steeds pittig kon vinden;

-          ons zoontje zijn eigen willetje aan het ontdekken is (en dat is leuk én zwaar tegelijkertijd ;-));

-          ik meer thuis heb gewerkt dan op kantoor;

-          ik regelmatig naar familieleden of vrienden een kaartje via de post verstuurde;

-          mijn man en ik meer kerstfilms dan ooit in één jaar hebben gekeken;

-          ik geregeld met een traan of een lach aan mijn vader en mijn schoonvader terugdacht.

Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een mooi en gezond 2021 toe!

Praten over gemis

Heel soms denk ik dat het niet waar is.
Heel soms denk ik dat het een hele nare nachtmerrie was. 

Op die momenten denk ik dat mijn vader er nog gewoon is. Dat hij de telefoon opneemt als ik naar de huistelefoon van mijn ouders bel, dat hij op zijn kamer achter de computer bezig is met stamboomonderzoek, dat hij hét advies kan geven voor een klusje in ons huis… en dat hij toch zijn jongste kleinzoon mag ontmoeten en zien opgroeien.

Op die momenten komt het besef extra hard binnen dat mijn vader er niet meer is.

Ik denk nog vaak aan mijn vader. Aan hoe hij was, wat hij deed, hoe hij kon mopperen op zijn manier, hoe hij kon lachen, wat voor trotse vader en opa hij was… Het gemis wordt niet minder, maar het wordt anders. De pijn rondom het gemis lijkt iets minder te worden. Wat had ik hem graag nog op bij ons gehad.

De laatste tijd praat ik minder over mijn vader met bijvoorbeeld vrienden dan ik soms zou willen. Niet dat ik nu telkens over hem en het bijbehorende gemis wil praten, maar ik heb wel momenten dat ik hem enorm mis als ik vrienden zie en er dan niet over durf te beginnen. Ik vul dit dan volledig voor de ander in dat diegene daar vast niet op zit te wachten, maar ik weet ook niet altijd hoe ik erover moet beginnen.

Het meeste praat ik erover met mijn man en mijn moeder. Ik vind het heel fijn om verhalen over vroeger te horen, maar ook over hoe de laatste maanden van mijn ouders samen waren. Als ik bij mijn moeder ben, vind ik het nooit moeilijk om over mijn vader te beginnen. Zelfs als we het over iets heel alledaags hebben, kan ik ineens iets over papa vragen. Dat vind ik dan wel heel logisch.

Rouwen, rouwverwerking, iemand enorm missen… dat is iets wat je pas leert als je ermee te maken krijgt. Je kunt je indenken hoe het zou kunnen zijn, maar als het je overkomt weet je pas echt hoe het is. Dat betekent overigens niet dat je het er niet over hoeft te hebben. In mijn geval moet ik echt leren om het er ook nu nog met vrienden over te hebben. Zij kunnen meestal niet zien aan mij als ik het er moeilijk mee heb. Het is allemaal ook een soort leerproces…

toen ik jou zag sterven
stierf ik een stukje met je mee
en met jou ging ook een deel
van mij voorgoed verloren
(uit het gedicht: ‘Toen ik je zag sterven’; uit de dichtbundel ‘Of weet je alles al’)

Het ouderschap

Wat is het toch gemakkelijk om vanaf de zijlijn over anderen te oordelen. Dat kan op allerlei vlakken zijn, maar in dit geval doel ik op het ouderschap. Als je een kind iets ziet of hoort doen, denk je al gauw: “Maar dat zou ik zus of zo doen!” Laten we eerlijk wezen: iedereen heeft dit zeker wel eens één keer gedacht of misschien zelfs hardop gezegd. En sommige adviezen zijn zeker ook handig, dat moeten we natuurlijk ook niet vergeten.

Voordat ik moeder mocht worden, had ik ook wel eens mijn mening klaar over ouders, kinderen en opvoeden. Regelmatig dacht ik: “Als ik ooit moeder mag worden, dan zou ik X nooit doen.” De beste stuurlui staan immers aan wal... nietwaar?! Sommige zaken besef je pas echt wanneer je moeder bent. Dat zijn hele mooie dingen zoals de onvoorwaardelijke liefde voor je kind(eren), maar ook mindere zaken zoals het slaaptekort als je kindje overprikkeld of ziek is.

Sinds ik moeder ben (van het allerliefste jongetje van de wereld ;-)), heb ik al vaak gemerkt dat alles niet zo vanzelfsprekend is als je had verwacht en dat je terugkomt van eerdere gedachten. Iedere ouder doet in principe op zijn of haar manier wat het beste voor hun kind(eren) is. Je hebt het beste met je kind(eren) voor, je gunt ze de hele wereld, maar je bent ook maar een mens. Dus ja... je wordt wel eens boos op je kind als je dat niet zou willen, je geeft wel eens toe aan iets dat je niet zou moeten doen en je bent gewoon wel eens moe (en slaap is echt heilig).

Vaders en moeders, steun elkaar! Geef een andere vader of moeder eens een bemoedigend knikje als je ziet dat andermans kind een kleine scène schopt, help een handje als het kan en laat blijken dat je respect hebt voor elkaar. We doen ons best om lieve, welopgevoede kinderen op deze wereld te zetten. Dat gaat met ups en downs, maar dat ervaart iedere ouder. Dat weten we allemaal en dat mogen we best wel eens laten blijken naar elkaar toe.

Waar loop jij wel eens tegenaan als ouder? En wat heb jij als ouder wel gedaan wat je gedacht had nooit te gaan doen?

Oooooo...pa

Ons kleine mannetje begint steeds meer woordjes te zeggen en steeds meer te brabbelen. Eén van zijn favoriete woordjes van dit moment is "opa". Het komt regelmatig voor dat hij 's ochtends wakker wordt en "opa" roept. Zo schattig om te horen!

Ons zoontje heeft geen opa's meer. Zijn ene opa overleed een paar weken voor zijn geboorte, zijn andere een paar weken erna. Wij hebben foto's van zijn opa's in huis staan en we vertellen hem over zijn opa's, maar als hij "opa" roept bedoelt hij nu zijn oma's. De -p schijnt gemakkelijker te zijn om te zeggen dan de -m, heb ik me laten vertellen. De meeste kinderen zeggen eerst papa en dan pas mama, en eerst opa en dan pas oma. Ons zoontje kan overigens wel "oma" zeggen, maar voor nu noemt hij zijn oma's gewoon "opa". We blijven oefenen ;-).

Laatst kreeg ik in korte tijd meerdere keren de vraag of het niet confronterend was om telkens "opa" te horen. Dat vind ik eigenlijk niet. Natuurlijk had ik mijn vader en mijn schoonvader er heel graag bij gehad toen hij voor de eerste keer "opa" zei. Ze hadden het allebei geweldig gevonden dat hun kleinzoon stug "opa" blijft zeggen; dat hij zelfs zijn oma's aanwijst en dan trots zegt dat dat opa is.

Ik houd me eraan vast dat ze het vanaf hun plekje kunnen zien - waar ze nu ook zijn - en er samen hartelijk om kunnen lachen. Ik weet niet of er iets is tussen hemel en aarde, maar ik vind het een fijne gedachte dat mijn vader en mijn schoonvader ons een beetje in de gaten houden. Het is mooi om te zien dat ze allebei een klein beetje doorleven in ons zoontje. Ik herken wel eens een blik van mijn vader in hem en ik zie dat hij net zo gemakkelijk bruin wordt van de zon zoals mijn schoonvader. En dat is fijn...